Nie powinno być czegoś takiego, jak nudna matematyka!

Czy wiesz, że:

→ przed rozpoczęciem edukacji więcej niż połowa polskich dzieci jest uzdolniona matematycznie!

→ jednak po kilku miesiącach nauki w szkole większość z nich przestaje przejawiać takie uzdolnienia!

→ badania dowodzą, że używanie kalkulatorów na lekcjach wcale nie szkodzi uczniom

→ uczniom szkodzi dominacja „papierowej matematyki”, czyli opieranie się na samych zadaniach z książek i zeszytów ćwiczeń

→ w różnym stopniu nasilenia aż 92% badanych uczniów doświadczyło lęku matematycznego (ale można coś z tym zrobić!)

→ ważne jest łączenie matematyki z wiedzą praktyczną i życiem codziennym

→ pruski model edukacji nadaje się już tylko do lamusa

 

 

 

Matematyczne początki

W mojej książce przedstawiam idee, które – mam nadzieję – pomogą kształtować nadchodzącą dużą reformę polskiej edukacji.

Postuluję wprowadzenie kalkulatorów do powszechnego użytku już od 6 klasy szkoły podstawowej oraz dopuszczenie ich na egzaminie ósmoklasisty. Przedstawiam przy tym szersze tło i przytaczam badania naukowe na potwierdzenie słuszności mojej tezy.

Proponuję nowe reformy, począwszy od szkoły podstawowej. Sugeruję szersze (ale nie bezmyślne!) korzystanie z nowych technologii, takich jak programy edukacyjne czy tablice interaktywne, a także nauczanie w sposób przyjaźniejszy, zwłaszcza na początkowych etapach edukacji.

Na dalszych etapach trzeba korzystać z różnego rodzaju pomocy dydaktycznych i dyskusji,
a nie poprzestawać na tzw. „papierowej matematyce”. Ważne jest uczenie myślenia krytycznego i kreatywnego oraz współpracy. Trzeba umiejętnie łączyć indywidualizację nauczania z edukacją grupową.

 

Zagadka

Żyjemy w kraju, w którym z jednej strony uczniowie osiągają dobre (choć pogarszające się) wyniki w matematycznych międzynarodowych testach PISA, a z drugiej wielu uczniów nie zdaje podstawowej matury z matematyki, co jest wskazywane w miażdżącym raporcie Najwyższej Izby Kontroli. Jak to wyjaśnić?

 

Potrzeba prawdziwych reform, a nie jedynie pozorowanych!

Piszę o konieczności połączenia podejścia „artystycznego”, przedstawianego przez Paula Lockharta, z podejściem „technicznym” autorstwa Conrada Wolframa. Zgodnie z poglądami Lockharta oraz Marii Montessori, definicje powinny pojawiać się po przykładach, a na lekcjach muszą mieć miejsce dyskusje, odkrycia i wspólne dochodzenie do właściwych rozwiązań.

Z kolei Wolfram przedstawia autorską propozycję, opartą na obszernych, projektowych zadaniach, biorących pod uwagę istnienie komputerów i najnowszych technologii. Wskazuje, że matematyka powinna być bardziej praktyczna i bardziej konceptualna, ale mniej mechaniczna. Obliczanie stanowi tylko środek do celu!

Zadaję w książce pytanie: Czy uczniowie więcej się nauczą z kilku oderwanych od siebie i rzeczywistości zadań z procentów, czy też z projektu, w którym będą musieli wybrać optymalną lokatę bankową?

Przedstawiam wyniki badań, a następnie konkretne propozycje reform dotyczących dalszych etapów edukacji. W odniesieniu do studiów ścisłych konstatuję, iż przyszli inżynierowie muszą umieć dobrze liczyć. Najważniejsze jednak, by wiedzieli, co liczą i po co to robią! Konkluzją głównej części książki jest, że wzory zawsze powinny służyć wyższemu celowi.

Następnie promuję dwa rodzime rozwiązania wspierające szkolną edukację matematyczną, oparte na sztucznej inteligencji, które pomagają zindywidualizować nauczanie.

Na koniec przedstawiam (przydatne!) rozważania na temat filozofii matematyki, opisując spektrum poglądów i proponując przyjęcie podejścia arystotelejskiego – liczby są odbiciem świata.