Recenzje

Skrót EJB rozszyfrowuje się jako Enterprise JavaBeans. Jest to platforma programowa firmy Sun Mikrosystem, służąca m.in. do budowy aplikacji w oparciu o gotowe komponenty wielokrotnego użytku. Poznanie tej ciekawej technologii umożliwia książka wydawnictwa Helion "Head First EJB. Edycja polska", której autorami są Kathy Sierra i Bert Bates.

Naukę zaczynamy od podstaw - uruchomienia i omówienia architektury EJB. Następnie zostały przedstawione kolejne komponenty, ich zastosowanie oraz bezpieczeństwo. Na koniec możemy poznać temat wdrożeń. Każdy rozdział kończy się zestawem zadań do wykonania.

Jest też coś, co wyróżnia tę pozycję na tle jej podobnych. Choć - co tu ukrywać - tematyka nie jest łatwa, autorzy podeszli do zagadnienia z lekkością i humorem, bogato i zabawnie ilustrując omawiane problemy. Dzięki temu nauka jest szybka, a przekaz łatwy do przyswojenia.

Coraz częściej w domach znajduje się więcej niż jeden komputer stacjonarny, nie mówiąc już o notebookach oraz najnowszych przenośnych gadżetach - palmtopach czy inteligentnych telefonach. Zazwyczaj, by korzystać ze wspólnego łącza internetowego czy drukarki, budowana jest sieć. Dbanie o jej sprawne działanie często spada na użytkownika, który nie jest specjalistą w tej dziedzinie. W tej sytuacji warto mieć pod ręką książkę Kathy Ivens "Sposoby na sieci domowe", wydaną przez Helion.

Podzielona na tematyczne rozdziały, traktuje o typowych problemach ze sprzętem, oprogramowaniem, dostępem do sieci, współdzieleniem Internetu, plików, drukowaniem oraz bezpieczeństwem. Dzięki temu łatwo jest zidentyfikować problem i znaleźć sposób na usunięcie usterki. W książce znalazły się też dwa bardzo praktyczne rozdziały - o tworzeniu kopii bezpieczeństwa oraz rozbudowie sieci.

Wszystko to od podstaw i prostym językiem, zrozumiałym dla zwykłych użytkowników komputerów.

Michał Zalewski, autor "Ciszy w sieci", jest samoukiem. O sieciach komputerowych i bezpieczeństwie przesyłanych w nich danych wie tyle, ile udało mus się dowiedzieć w trakcie wieloletniej praktyki. Stąd wynika ogromna siła tej książki, czyli ukierunkowanie na rozwiązywanie konkretnych problemów związanych z sieciowymi zagrożeniami i ucieczka przed nadmiernym teoretyzowaniem. Mamy więc do czynienia z żywym językiem (tytuł jednego z rozdziałów brzmi: Zaawansowane techniki liczenia baranów!) i rzeczywistymi zagrożeniami. To obowiązkowa pozycja dla każdego miłośnika Internetu.

Wywiad dziennikarski jest wielką i ciągle niedocenianą sztuką. Chyba zbyt często uważa się, że wystarczy znaleźć interesującego rozmówcę, przygotować kilkanaście pytań, poznać parę podstawowych chwytów interakcyjnych, by odnieść sukces. Tylko potem telewidzowie zasypiają już w czasie emisji czołówki programu, a czytelnicy odwracają głowę ze wstrętem po lekturze kilku zdań. Nie przyciągnie bowiem uwagi ten, kto nie wypracował własnej filozofii istnienia. Może z tego powodu zalewani jesteśmy banalną, powierzchowną refleksją, w której nie widać trwałego, chociaż niekoniecznie wiecznego, sensu.

Grzegorz Miecugow, znany dziennikarz i publicysta, rozpoczął w grudniu 2003 roku w TVN24 rozmowy ze sławnymi ludźmi. Ich cykl, ładnie zatytułowany "Inny punkt widzenia", nagrywany jest zwykle w przytulnym wnętrzu warszawskiej kawiarni "Antrakt", chociaż kilka ważnych spotkań odbyło się w prywatnych domach, między innymi u Stanisława Lema i Andrzeja Stasiuka. Rozmowy, które trwają zawsze czterdzieści pięć minut, są nagrywane, ale nigdy nie poddawane skrótom. Udzielający wywiadu nie są zatem narażeni na szok, porównując wrażenia ze spotkania z jego ostatecznym efektem.

W książce "Inny punkt widzenia. Rozmowy o współczesnym świecie" znalazł się zapis dwudziestu jeden spotkań z nagranych ponad siedemdziesięciu, najpewniej najciekawszych, chociaż kryteria wyboru nie zostały ujawnione. Zaletą tomu jest możliwość takiej lektury, którą umownie można nazwać "skokami po tematach", większość bowiem rozmówców Grzegorza Miecugowa to osoby publiczne, których osobowości, domeny, a nawet pasje, są zazwyczaj dobrze znane. Czytelnik dokonuje wyboru wywiadu biorąc pod uwagę własne zainteresowania, warte rozstrzygnięcia egzystencjalne wątpliwości, a nawet chwilowy nastrój. Jest to lektura niespieszna i refleksyjna.

Ja tradycyjnie zacząłem od rozmowy ze Stanisławem Lemem i Ryszardem Kapuścińskim, by potem przejść do Władysława Bartoszewskiego, Jerzego Pilcha, Andrzeja Stasiuka, Aleksandra Wolszczana, Anny Dymnej, Jana Nowickiego, Jacka Hołówki, Krystyny Jandy i Marka Kondrata. Z ogromną przyjemnością przeczytałem też wywiad z Krzysztofem Majchrzakiem, którego poznałem w 1964 roku na letnich wakacjach w Świnoujściu. A jest co czytać, gdyż poza tym można poznać przemyślenia Ewy Bem, Grzegorza Jarzyny, Ewy Łętowskiej, Krzysztofa Pawłowskiego, Wojciecha Manna, Krzysztofa Materny, Zbigniewa Preisnera, Roberta Korzeniowskiego i Bartosza "Fisza" Waglewskiego.

Grzegorz Miecugow jest rozmówcą dyskretnym i taktownym, ale widać, na szczęście, jego intelektualne obsesje: rozumienie i odmiany polskości, polska kultura narzekania, wszechświat i oczywiście magia Krakowa. Sięgając po tę książkę możemy przy okazji zrozumieć, jak ważne jest wybicie się na myślową niezależność. Kiedy to osiągniemy, wszystko potem jest już proste. A może tylko prostsze?

"Ta książka jest inna" - w ten sposób anonsują swoje dzieło autorzy kompendium na temat bezpieczeństwa bezprzewodowych sieci komputerowych. Pozycję tę można podzielić na dwie części: w pierwszej opisywane są metody włamywania się do sieci Wi-Fi, druga zaś elementarnej wiedzy na temat sieci bezprzewodowych: nie tłumaczy się tutaj podstawowych pojęć, lecz opisuje konfigurowanie sprzętu i oprogramowania. Znajdziemy tu zatem opis aplikacji do wykrywania sieci, monitorowania ruchu, łamania haseł i kluczy WEP. Sens pierwszych ("kryminogennych") staje się jasny po przejściu do lektury rozdziału 10. pt. "Budowanie twierdzy". Od tego momentu mamy już do czynienia z opisem czynności przeciwdziałających sieciowym przestępstwom.

Czy książka jest inna? Powiedzmy, że niepodręcznikowy układ oraz wiadomości interesujące zarówno administratorów, jak i hakerów to plus. Niewielkim minusem jest natomiast nie najszczęśliwszy przekład niektórych terminów.