Recenzje

Książka „Dlaczego pamiętamy? Odkrywanie sekretów pamięci, aby zachować to, co ważne” autorstwa Charana Ranganatha to popularnonaukowa opowieść o tym, jak działa nasza pamięć i dlaczego jedne wspomnienia zostają z nami na zawsze, a inne znikają. Autor - profesor psychologii i neuronauki - pokazuje, że pamięć nie jest magazynem danych, lecz żywym systemem kształtowanym przez emocje, znaczenie i doświadczenia. W lekkim, przystępnym stylu, pełnym anegdot i przykładów z życia codziennego, wyjaśnia mechanizmy zapamiętywania, rolę uwagi i intencji oraz to, jak wspomnienia wpływają na naszą tożsamość i decyzje. Książka zawiera historie osób z niezwykłą lub zaburzoną pamięcią, a także praktyczne wskazówki, jak świadomie kształtować swoje wspomnienia i lepiej je utrwalać. To lektura zarówno dla pasjonatów psychologii i neuronauki, jak i dla każdego, kto chce lepiej zrozumieć samego siebie. Inspirująca, wciągająca i skłaniająca do refleksji.

Moim zdaniem, to książka, która jest takim trochę przewodnikiem po naszej pamięci. Autor pokazuje, jak działa pamięć, dlaczego czasem coś zapominamy, a czasem pamiętamy rzeczy, które wcale nie są najważniejsze, omawia ważne mechanizmy, wyjaśniając, że pamięć jest procesem, który aktywnie kieruje naszym życiem. Najciekawsze były dla mnie przykłady ludzi z nietypową pamięcią - jedni pamiętają dosłownie wszystko, inni nie potrafią zapamiętać niczego nowego, a jeszcze inni zmagają się z traumą. Ogromną zaletą wg.mnie jest fakt, że książka nie tylko tłumaczy teorię, ale też pokazuje, co możemy zrobić na co dzień - żeby lepiej zapamiętywać i lepiej rozumieć siebie. Obawiałam się, że książkę tego typu będę czytała jak podręcznik, ale również tutaj jestem miło zaskoczona. Wciąga, czyta się ją lekko i szybko. Zdecydowanie polecam wszystkim - po to, by poznać ciekawostki o mózgu albo by prostu zrozumieć, dlaczego pamięć czasem płata figle.

Head First C# to świetna propozycja dla osób, które chcą nauczyć się C# w praktyce, a nie tylko przyswoić definicje. Autorzy łączą humor, ćwiczenia i praktyczne projekty, a dzięki temu książka wciąga tak, że trudno ją odłożyć. Jeśli dopiero zaczynasz i chcesz zobaczyć, co naprawdę da się zrobić w C# - od prostych aplikacji konsolowych, przez mobilne, aż po Unity - to jest tytuł dla Ciebie.

Złośliwe oprogramowanie to ciemna strona komputerowej mocy. Pierwszy wirus komputerowy powstał w 1971 roku i nazywał się Creeper. Jego „złośliwość” polegała na wyświetlaniu komunikatu „I’m the Creeper, catch me if you can!”. Niedługo po premierze Creepera powstał Reaper, program antywirusowy mający go zwalczać. Początki wirusów komputerowych tak naprawdę były niewinnymi eksperymentami zapaleńców. I tak było aż do lat ’90. Wtedy nastąpiła erupcja pomysłów i stopniowy wzrost szkodliwości tego typu oprogramowania. Od roku 2000 można już zacząć mówić o cyberprzestępczości, a narzędzia informatyczne służące do tworzenia złośliwego oprogramowania przestały już być domeną geniuszy komputerowych. Malware stało się normalnym narzędziem do uprawiania przestępczości. I tak się dzieje do dziś. Zainteresowanie czynieniem zła za pomocą programów komputerowych zawędrowało i pod strzechy, i do armii jako pełnowartościowy sposób prowadzenia wojny. Każda „szanująca się” armia ma w swoim składzie wojska cybernetyczne, zarówno ofensywne jak i defensywne. Cybersecurity jest ważnym kierunkiem na studiach informatycznych i równie ważnym działem bezpieczeństwa w każdej korporacji. Specjaliści z tej branży są wprost rozchwytywani. Nie jest to dziwne w sytuacji niestabilności politycznej i innych zagrożeń. Jeśli dodać do tego wykładniczy rozwój sztucznej inteligencji to można z dużą dozą pewności stwierdzić, że bezpieczeństwo informacyjne będzie tylko zyskiwać na znaczeniu. Autor omawianej książki Zhassulan Zhussupov pochodzi z Kazachstanu, jest matematykiem i programistą i założę się, że w młodości bawił się pisaniem wirusów. I tak mu zostało tyle, że zmienił front. Na książkę można patrzeć dwojako: prawomyślnie i nieprawomyślnie. Dla tych drugich jest to dobry podręcznik jak tworzyć złośliwe oprogramowanie, jak unikać wykrycia i wyrządzić jak największe szkody. Dla prawomyślnych wprost przeciwnie. Kto więc ma rację? Do kogo jest adresowana ta książka? Najlepszymi inżynierami cybersecurity często są byli hakerzy. Po pierwsze dobrze znają techniki hakerskie. Rozumieją, jak działają ataki, ponieważ sami je przeprowadzali. Znają luki w systemach, metody socjotechniczne i psychologiczne oraz sposoby obchodzenia zabezpieczeń, co pozwala im projektować skuteczniejsze mechanizmy obronne. Po drugie ich doświadczenie pozwala identyfikować słabe punkty w systemach, zanim zostaną one wykorzystane i narobią szkody. To tzw. „hacker mindset” - umiejętność myślenia nieszablonowego i kreatywnego. Po trzecie byli hakerzy mają doświadczenie praktyczne i wiedzę o exploitach, narzędziach i realnych scenariuszach ataków. Po czwarte to pasjonaci, ludzie ciekawi świata i przepełnieni pasją, dla których rozwijanie i doskonalenie systemów zabezpieczeń daje nie mniejszą satysfakcję niż tworzenie złośliwego oprogramowania. Dlatego dobra książka o pisaniu zlośliwego oprogramowania nie powinna ukrywać wiedzy mogącej być wykorzystaną w sposób niezgodny z intencjami autora. Potencjalnego przestępcy komputerowego nic nie powstrzyma przez znalezieniem odpowiednich źródeł. Nawet słowo „etyczny” w tytule książki jest tylko listkiem figowym mającym zasłonić praktyczną wiedzę, którą książka zawiera. To, co podoba mi się w tej książce najbardziej to jej uniwersalność. Można ją po prostu czytać tak zwanym ciurkiem, można też traktować jako źródło referencyjne i podręcznik. Autor nie stroni od praktycznych przykładów, screenów i listingów przykładowych programów. I dobrze, język wroga trzeba znać. Książka składa się z czterech części: Działanie złośliwego oprogramowania - wstrzykiwanie, persystencja i techniki eskalacji przywilejów. Techniki unikania wykrycia. Matematyka i kryptografia w złośliwym oprogramowaniu. Przykłady rzeczywistego złośliwego oprogramowania. Każda z tych części mogłaby być osobną pozycją książkową. System Windows, najbardziej powszechny i najczęściej (i najskuteczniej) atakowany system operacyjny posiada wiele słabych punktów, z których namiętnie korzystają hakerzy, nota bene ludzie o nieprzeciętnej wyobraźnią i pomysłowości. Dlatego przykłady dotyczą Windowsów, a Linux pełni rolę bezpiecznego portu, w którym są testowane najnowsze pomysły hakerów i anty-hakerów, zanim zostaną zwodowane. 

„Ekopsychiatria” autorstwa Sławomira Murawca to pozycja, która łączy w sobie aspekty psychologii, psychiatrii oraz ekologii, proponując nowatorskie podejście do zrozumienia ludzkiej psychiki w kontekście środowiska naturalnego. Książka została opublikowana w 2023 roku i jest pierwszym tak szczegółowym badaniem, które próbuje połączyć te dwie dziedziny w sposób systematyczny. W „Ekopsychiatrii” Murawiec bada, jak zmiany w środowisku naturalnym wpływają na zdrowie psychiczne i emocjonalne człowieka. Autor prezentuje argumenty, które wskazują na bezpośredni związek między degradacją środowiska a wzrostem liczby zaburzeń psychicznych. Książka jest podzielona na kilka głównych rozdziałów, które obejmują różne aspekty wpływu środowiska na psychikę, od zanieczyszczenia powietrza po zmiany klimatyczne. Murawiec posługuje się jasnym i przystępnym językiem, który pozwala na zrozumienie skomplikowanych zagadnień nawet osobom bez specjalistycznej wiedzy w dziedzinie psychiatrii czy ekologii. Struktura książki jest dobrze przemyślana - autor zaczyna od wprowadzenia teoretycznego, a następnie przechodzi do konkretnych przypadków i badań. Dzięki temu czytelnik ma możliwość śledzenia rozwoju argumentów i wniosków w sposób logiczny i zrozumiały. Głównym tematem książki jest wpływ zmian środowiskowych na zdrowie psychiczne ludzi. Murawiec podkreśla, że degradacja środowiska nie tylko wpływa na nasze fizyczne zdrowie, ale ma również poważne konsekwencje dla naszej psychiki. Książka zwraca uwagę na potrzebę integracji działań ekologicznych i psychiatrycznych, aby lepiej zrozumieć i leczyć zaburzenia psychiczne. „Ekopsychiatria” to książka, która otwiera nowe perspektywy na zrozumienie relacji między środowiskiem a zdrowiem psychicznym. Osobiście uważam, że Murawiec skutecznie łączy różne dziedziny wiedzy, oferując czytelnikowi kompleksowe spojrzenie na ten ważny problem. Wartością dodaną jest liczba odniesień do aktualnych badań i przykładów z życia codziennego, które ułatwiają zrozumienie prezentowanych tez. „Ekopsychiatria” to ważna książka dla wszystkich zainteresowanych zarówno psychologią, jak i ekologią. Dzięki innowacyjnemu podejściu Murawiec dostarcza cennych informacji na temat wpływu środowiska na zdrowie psychiczne i zachęca do refleksji nad tym, jak nasze działania wpływają na nas samych. Polecam ją każdemu, kto chce poszerzyć swoją wiedzę na temat współczesnych wyzwań zdrowotnych i ekologicznych. Ocena: 8/10