Unity w wersji przyjaznej młodszym twórcom
W Unity dla dzieci chodzi o szybkie wejście w świat game devu bez zbędnego nadęcia: uruchomienie środowiska, ogarnięcie sceny i zrozumienie, jak ,,składa się" grę z obiektów. Ten rodzaj nauki jest wdzięczny, bo efekty widać natychmiast -- przesuwasz element, zmieniasz ustawienie i już coś się dzieje. A potem pojawia się to charakterystyczne: ,,ej, a da się dodać jeszcze...?", czyli najzdrowsza motywacja do dalszych prób.
Pierwsza gra krok po kroku i bez zgadywania
Jeśli przydaje się jedna rzecz na starcie, to jasna ścieżka: co zainstalować, skąd wziąć zasoby i jak nie utknąć na etapie ,,mam pomysł, ale nie wiem, od czego zacząć". W książce Unity na start! Programowanie dla nastolatków Jacka Rossa i Ksawerego Rossa sporo miejsca zajmuje właśnie praktyka: od planu na grę, przez postacie i obiekty, po mechanikę, zasady rozgrywki, dźwięki i dokładanie kolejnych scen. To dobry układ do czytania ,,z komputerem obok", po trochu, w seriach po 20-30 minut, kiedy dziecko chce zobaczyć realny postęp tego samego dnia.
Od hobby do sensownych kierunków rozwoju
Z czasem z prostych projektów robią się większe ambicje: dopracowanie sterowania, lepsza interakcja z użytkownikiem, a nawet myślenie o tym, jak rozwijać grę po pierwszym prototypie. I tu Unity potrafi podsunąć różne ścieżki -- jedni wkręcają się w tworzenie poziomów i projektowanie zasad, inni lubią dłubać w logice rozgrywki, a jeszcze inni w warstwie audio czy budowaniu scen. To takie sensowne ,,przymiarki" do ról, które później pojawiają się w zespołach robiących gry, a po drodze uczą planowania i konsekwencji (czasem aż za bardzo, ale to akurat plus).
Gdy już złapiecie bakcyla tworzenia cyfrowych światów, ciekawym uzupełnieniem bywa też dział z książkami o Minecraft -- to inny klimat, ale podobnie dobrze uruchamia kreatywność.
