Tajlandia. #Travel&Style. Wydanie 1 Krzysztof Dopierała

Recenzje książki: Tajlandia. #Travel&Style. Wydanie 1 (1) Poniższe recenzje mogły powstać po przekazaniu recenzentowi darmowego egzemplarza poszczególnych utworów bądź innej zachęty do jej napisania np. zapłaty.

1. Tajlandia już od ponad 25 lat należy do popularnych celów wyjazdów polskich turystów. I chociaż coraz bardziej jest „zadeptywania” przez tłumy przybyszów z całego świata, szukających tam nierzadko głównie seksturystyki, „ubawu” oraz narkotyków dostępnych na każdym kroku, mimo iż posiadanie ich podlega surowym karom, to nadal oferuje mnóstwo wspaniałej egzotyki, skarbów architektury i sztuki, przyrody i widoków, ciekawych obyczajów, różnorodności etnicznej i kulturalnej, niezwykłej kuchni oraz wielu innych atrakcji. Zrozumiałe jest więc, że ukazało się już sporo przewodników po dawnym Syjamie w języku polskim. Po najnowszy, wydany w serii #travel & style Bezdroży, sięgnąłem z tym większym zainteresowaniem, że napisany został przez polskiego autora, również paru innych, którego cenię za kompetencje i rzetelność. Nie zawodzi również w tym przypadku, chociaż formuła akurat tej serii, odległa od pełnej informacji Bezdroża Classic, czy nawet tvalebooków, znacznie ogranicza przekazanie czytelnikom pełni wiedzy. Są to przewodniki starannie wydane, z mnóstwem ilustracji – kolorowych zdjęć różnego formatu doliczyłem się w „Tajlandii” blisko 190, z mapkami i planami – szkoda, że nieuwzględnionymi w żadnym indeksie. Podobnie jak brak go w przypadku informacji i ciekawostek w ramkach na kolorowym tle włamanych w tekst. Dodatkowo z luźnym planem Bangkoku. Natomiast strona informacyjna tej serii ograniczona jest przeważnie do minimum, chociaż w paru przypadkach autor sobie jakoś z tym nieźle poradził. Zwłaszcza w rozdziale wstępnym prezentującym kraj, jego przyrodę, dzieje, ludzi – a ściślej tamtejsze społeczeństwo, jego strukturę etniczną, język i obyczaje. A także kulturę i sztukę z tak ważną w tym przypadku architekturą, rękodziełem i muzyką. No i kuchnię, o której można dowiedzieć się wiele w różnych częściach tego przewodnika, również na poświęconych jej specjalnie stronach. Z tej pozytywnej oceny tego przewodnika nie wynika, że jego lektura nie wzbudziła moich zastrzeżeń oraz nie pozwoliła nie dostrzec niekiedy rażących, moim zdaniem, pominięć. I to poczynając od „Poznaj i doświadcz!” – wstępnych sugestii co w tym kraju przede wszystkim warto zobaczyć i przeżyć. Z ośmiu propozycji wszystkie są sensowne, ale zdecydowanie brak wśród nich przynajmniej najcenniejszych zabytków. W króciutkim „Niezbędniku” są rzeczywiście najważniejsze informacje. Natomiast Praktyczne umieszczone zostały na końcu tomu w układzie chronologicznym, zgodnie z sugestiami zwiedzania według części, na które podzielono kraj. Zarówno z niego jak i „Informatora A-Z” oraz „Na miejscu”, czyli o komunikacji i transporcie lokalnym, noclegach i wyżywieniu z przykładami obiektów i miejsc, które warto wziąć pod uwagę, czytelnik – turysta dowiaduje się sporo. O zalecanych szczepieniach i w ogóle o zachowaniu zdrowia w tamtych warunkach, z mocną sugestią dobrego ubezpieczenia się na wypadek konieczności kontaktu ze służbą zdrowia, czy od skutków wypadku lub chorób. Niezbędnych dokumentach, walucie z informacjami o bankomatach i możliwościach korzystania z kart bankowych, elektryczności itp. M.in. o zagrożeniach, jakie istnieją w tym generalnie bezpiecznym kraju. Zatruciach pokarmowych, chorobach przenoszonych przez komary, zakaźnych, o jadowitych gadach i pajęczakach, czy drobnych oszustwach i wyłudzeniach. Ale i napadach rabunkowych z wyrywaniem plecaków i toreb, czy aparatów fotograficznych. Aż po tak praktyczne, jak o napiwkach czy radzie, aby zawsze mieć przy sobie… papier toaletowy. Podstawową częścią przewodnika są oczywiście opisy i informacje o atrakcjach Tajlandii podzielonej ze względów praktycznych na stołeczny Bangkok i środkową część kraju oraz osobno południową i północną. W każdym przypadku z ich prezentacją ogólną, wymienieniem, z odsyłaczami na odpowiednie strony, miejscowości ew. prowincji i parków narodowych. Ponadto z dużymi ilustracjami i niewielkimi objętościowo tekstami, w rodzaju wkładek, o atrakcjach dla dzieci, turystów aktywnych, niektórych innych atrakcjach oraz tajskiej kuchni, także lokalnej. Poza wyjątkami, np. Wielkim Pałacem Królewskim w Bangkoku i najważniejszą tamtejszą świątynią Wat Phra Kaew oraz paroma innymi w pozostałych rozdziałach, są to informacje bardzo zwięzłe, chociaż kompetentne. Z wydzielonymi ich nazwami i adresami, także stronach www., dniami i godzinami otwarcia oraz cenami biletów. W przypadku Bangkoku, największej metropolii w Azji południowo wschodniej, podobnie zresztą w poszczególnych częściach kraju są, wskazane sensownie, na ile znam to miasto oraz kraj, obiekty i miejsca szczególnie warte zobaczenia. Nawet w przypadku wydawałoby się absurdalnego, zwiedzania stolicy w jeden dzień, o ile nie ma się na to więcej czasu. Już jednak przejrzenie spisu uwzględnionych w opisach miejscowości i obiektów na stronach tytułowych poszczególnych części opisów kraju i porównania ich z, niestety, dalece niedokładną, mapą pozwala się zorientować, jak wiele, również ważnych dla turysty, miejscowości i miejsc, zostało w tym przewodniku pominiętych. Pogłębia to dokładniejsza lektura jego, a także ubożuchnego Indeksu treści, w którym takie miasta jak Bangkok, Ajutthaja, Czang Mai i wiele innych, to tylko jedno hasło, bez uwzględnienia w nim chociażby najważniejszych zabytków, obiektów i atrakcji. Aby nie pozostać gołosłownym, ograniczę się do kilku, moim zdaniem rażących pominięć. Bardzo zaskoczyło mnie nie uwzględnienie w przewodniku letniej rezydencji królewskiej Bang Pa-inn w pobliżu Ajutthai. Jednego z popularnych celów wycieczek także cudzoziemców. Przypomnę, że jest to piękna rezydencja w rozległym parku z jeziorem, a w niej zabytkowa świątynia buddyjska w stylu…europejskiego gotyku. Bardzo ciekawy i wart zwiedzenia jest tam również pawilon chiński oraz polonikum: pawilon nad jeziorem, którego autor wzorował się m.in. na… Pałacu Łazienkowskim w Warszawie. Trudno mi też zrozumieć, dlaczego autor pominął całkowicie tak ciekawe miasto jak jednio z najstarszych w kraju, stutysięczny Phitsanulok z tamtejszą świątynią – sanktuarium Wat Phra Si Ratana Mahathat i innymi zabytkami. Wśród nich uważanym za najpiękniejszy w całym kraju posągiem Buddy z 1357 r. Czy również zabytkowe (świątynie z XI-XIV w.), położone w pobliżu Czang Mai, miasto Lamphun. To tylko przykłady. Sądzę, że turystów, spośród wielu innych pominiętych miejscowości, zainteresowałoby również miasteczko Mae Sai w Złotym Trójkącie, nad rzeką Mae Naum Sai wpadającą w pobliżu do Mekongu. Przez tamtejszy most można bowiem bez wizy wybrać się, na krótko, do położonego na przeciwnym brzegu, birmańskiego (Mjanma) miasta Tachileik. A w ogóle Złoty Trójkąt – zbieg granic Laosu, do którego też można przepłynąć bez wizy, Mjanmy i Tajlandii nad Mekongiem, z tamtejszym Muzeum Opium w wiosce Chiang Saen, potraktowany został w przewodniku po macoszemu, chociaż niepominięty. Sądzę, że warto uzupełnić te i inne braki w ewentualnym następnym wydaniu tego, w sumie ciekawego przewodnika.

   Recenzja: GLOBTROTER INFO Cezary Rudziński

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)