Fizyka. Rozwiązywanie zadań w Excelu. Ćwiczenia praktyczne

Pozycja napisana jest językiem krótkim i zrozumiałym. Wiele można zawdzięczać dobremu wprowadzeniu w świat arkusza kalkulacyjnego Excel. Niewielkie niedopracowania ze strony fizycznej zdają się ukrywać pod skutecznością przekazu informacji przez autora. Ciekawie dobrane ćwiczenia z pewnością pomogą w zdobywaniu nowych umiejętności i posługiwaniu się programem Excel. Podsumowując nie sposób powiedzieć nic złego i po prostu należy polecić jako dobrą literaturę zarówno dla tych, którzy mają pierwszy kontakt z Excel-em jak również (ku przypomnieniu i usystematyzowaniu umiejętności) doświadczonym użytkownikom tego arkusza kalkulacyjnego.

Książka jest realizacją ciekawego pomysłu przedstawienia wybranych zagadnień z fizyki za pomocą arkusza kalkulacyjnego Excel. Każdy rozdział zawiera wstęp teoretyczny, w którym znajduje się wyprowadzenie wzorów na szukane wielkości. Książka zawiera materiał z fizyki na poziomie szkoły średniej, więc wzory wyprowadzone są przez zastąpienie pochodnych przyrostami. Studenci udzielający korepetycji z fizyki powinni uznać ten fakt za pomocny przy wyjaśnieniu zjawisk fizycznych uczniom szkół średnich. Na uwagę zasługuje również sposób wyprowadzenia wzorów, tak aby zjawisko można było przedstawić za pomocą arkusza kalkulacyjnego. Z książką dostarczona jest dyskietka z już gotowymi arkuszami. Można więc porównać poprawność wykonania własnego arkusza. <p> Jedynym minusem są "chochliki drukarskie" pojawiające się tu i ówdzie. Jeśli nie będziesz więc sprawdzał wyprowadzeń sam to przyda się ściągnięcie erraty umieszczonej na stronie wydawnictwa.<p> Ogólnie oceniam tą książkę pozytywnie i polecam tym, którzy interesują się fizyką.

Autor w wielu przypadkach niepotrzebnie komplikuje wyprowadzenie wzorów, np. w ćwiczeniu 1.1 zamiast wzoru (5) można zastosować znany uczniom wzór vy(t)=v(0)-gt. Dalej zamiast wzoru (6') zastosować x(t)=x(0)+v(0)t a zamiast wzoru (7') y(t)=h-0,5gt^2.<br> W ćwiczeniu 4.1 zastosowano błędne wzory (4) i (5) co łatwo sprawdzić wstawiając wzór (3) do wzoru na Vśr tak jak proponuje autor. Porównaj np. z wzorem (7) w ćwiczeniu 5.1, gdzie ponadto zabrakło pomnożenia v(tj) przez dt. Przyrost czasu dt we wszystkich przykładach jest wybrany dziwnie, np. dlaczego 0,009 zamiast 0,01 itp.<br> W ćwiczeniu 13.1 autor pomija milczeniem, że otrzymany tor ruchu planety nie jest powtarzany w kolejnych obiegach, co wynika z przybliżeń zastosowanych w modelu. Wiele przykładów warto byłoby porównać z innym sposobem iteracji. Oto kilka wybranych uwag.<br> Książka jest ciekawa dla nauczyciela, który może skorygować błędy i wyjaśnić problemy przybliżenia modelu do rzeczywistości, ale ze względu na błędy nie powinna być polecana uczniom bez erraty.