Hacking. Sztuka penetracji

Książka jest podzielona na trzy działy tematyczne: programowanie, sieci oraz kryptografię. Każdy z rozdziałów rozpoczyna się wstępem teoretycznym, który zwięźle i dość szczegółowo wprowadza w tematykę działu.

Rozdział pierwszy - programowanie - opisuje techniki nadużywania danych wejściowych tak, aby nieuważnie napisany program zamiast wykonywać swoje zadanie, robił coś niezgodnego z zamierzeniami autora. Obszerne, ponad pięćdziesięciostronicowe wprowadzenie opisuje ogólne zasady programowania ze szczególnym naciskiem na błędy logiczne oraz możliwe konsekwencje ich istnienia, model pamięciowy programów (np. podział na segmenty) oraz rodzaje przepełnień buforów (stosowe, stertowe), które haker ma do dyspozycji. Po wstępie następuje część poświęcona technice umieszczania własnego kodu w działającym programie. Opisana metoda dotyczy wykorzystania ciągów formatujących do wykonania wszelakiego rodzaju przepełnień (podobny opis techniki można znaleźć w artykule zamieszczonym w piśmie Haking nr 5/2004, pióra Piotra Sobolewskiego, Tomasz Nideckiego "Nadużycia z wykorzystaniem ciągów formatujących" - ten świetny artykuł dostępny jest też online i daje przedsmak tego, co w książce opisane jest bardziej szczegółowo). Uzupełnieniem tej części jest podrozdział poświęcony metodom pisania kodu powłoki. Rozdział szczegółowo opisuje wszystkie techniki - począwszy od najprostszego bajtowego ciągu, a skończywszy na polimorficznym kodzie powłoki z drukowalnymi znakami ASCI. Rozdział pierwszy kończy się częścią opisującą metody wywołania powłoki poprzez powracanie do funkcji biblioteki libc.

Drugi rozdział przedstawia sieci z punktu widzenia intruza. Krótki wstęp wprowadza w tematykę i opisuje model ISO/OSI oraz najważniejsze protokoły powiązane z każą z warstw. Na sześciu stronach, autor skondensował tyle informacji, co znajdziemy w niejednej całej książce traktującej o sieciach. Po lekturze wstępu, czytelnik dowiaduje się o metodach prowadzenia podsłuchu w sieci (zarówno pasywnego, jak i aktywnego w sieciach opartych o przełączniki). Następnie opisywana jest technika rozłączania połączeń sieciowych za pomocą pakietów z ustawioną flagą RST. Wszystkie sposoby prezentowane są nie tylko teoretycznie, ale również za pomocą rzeczywistych przykładów. Dalszy rozdział, opisujący ataki odmowy usługi jest już bardziej teoretyczny. Wyjaśnia zasadę działania ataków Ping of Death, Teardrop, DDoS oraz wszelkiego rodzaju ataki polegające na zalewaniu pakietami ofiary - Ping Flooding, SYN Flooding czy atak ze wzmocnieniem. Na końcu działu znajduje się część poświęcona skanowaniu portów. Oprócz popularnych technik skanowania wykonywanych za pomocą programu NMAP pokazano tutaj również jak zabezpieczyć się przed takowymi atakami poprzez zmuszenie komputera ofiary do odpowiedzi na każdą próbę nawiązania połączenia.

Ostatni - trzeci rozdział dotyczy kryptografii. Obszerny, ponad trzydziestostronicowy wstęp opisuje wszystkie ważniejsze zagadnienia związane z szyframi - od samej teorii informacji poprzez złożoności obliczeniowe, a skończywszy na wyjaśnieniu zasady działania szyfrów symetrycznych i asymetrycznych. Dalszy podrozdział pozwala czytelnikowi zapoznać się z różnego rodzaju sposobami łamania haseł - atakami słownikowymi, atakami na zasadzie pełnego przeglądu, wyszukiwania skrótów czy bardziej zaawansowaną techniką - prawdopodobieństwa haseł. Na końcu książki znajduje się dość krótki opis algorytmów szyfrowania w sieciach bezprzewodowych i metody ataków na protokół WEP.

Książkę tą poleciłbym wszystkim, którzy lubią teksty z dużym współczynnikiem (wiedza/liczba akapitów). Gaduły liczące na obszerne opisy i rozwlekłe rozważania filozoficzne etyczno-hakerskie, czy innego rodzaju prozę literacką nie zajdą w niej nic dla siebie. Mnogość przykładów i odniesień do literatury oraz internetu sprawia, że treść jest łatwa w odbiorze i można wiedzę od razu wykorzystać w praktyce. Jedynym zauważalnym mankamentem jest dysproporcja rozdziałów. Pierwszy rozdział objętościowo i treściowo jest równy dwóm pozostałym. Pomimo, że pozostawia to pewien niedosyt, w skali dziesięciostopniowej książkę tą oceniłbym na 10.

Gazeta IT Konrad Malewski; 8/38

Książka jest skierowana do osób znajdujących się po dwu stronach barykady; do tych, którzy mają ambicje przełamania zabezpieczeń programów i sieci, oraz do tych, którzy są odpowiedzialni za bezpieczeństwo funkcjonowania systemów. Czytelnik powinien posiadać przynajmniej podstawową wiedzę o programowaniu.

NetWorld Piotr Kociatkiewicz; 12/2004

Bardzo obiecującą rzecz proponuję czytelnikom swej książki Jon Erikson - poznanie metody działania elity hakerów. Kto nie chciałby wedrzeć się do kręgu komputerowców, potrafiących przełamywać zabezpieczenia najbardziej strzeżonych systemów. Niekoniecznie po to, by „narozrabiać”, ale dla własnej satysfakcji, dla potwierdzenia, że jest się sprytniejszym od strażników. Książka „Hacking. Sztuka penetracji” jest niczym moneta - ma swój awers i rewers. Z jednej strony jest przeznaczona dla przyszłych hakerów, z drugiej dla specjalistów od zabezpieczeń, aby w porę mogli się zorientować, na co czyha „wróg”, na co zwracać szczególną uwagę.

Dziennik Łódzki N; 28 lipca 2004

Czytając wprowadzenie mamy okazję dowiedzieć się kim tak naprawdę są hakerzy w opinii autora oraz czym różnią się oni od łamiących prawo krakerów. Kolejny rozdział traktuje o rozmaitych aspektach związanych z tworzeniem oprogramowania i błędami, które mogą być wykorzystywane przez hakerów.
Kontynuując lekturę docieramy do materiałów poświęconych sieciom. Przybliżają one m.in. kwestie podsłuchiwania w sieci, przeprowadzania ataków typu DoS, jak również skanowania portów.
Ostatni rozdział jest poświęcony kryptologii. Zawarte zostały w nim informacje o różnych metodach szyfrowania, sposobach łamania haseł m.in. z zastosowaniem metody słownikowej oraz bezpieczeństwie informacji w sieciach bezprzewodowych. Całość uzupełnia bibliografia i krótkie podsumowanie.

Oceniając prezentowaną książkę należy pamiętać, że tego typu publikacje mogą być postrzegane w dwojaki sposób. Po pierwsze stanowią one źródło wiedzy dla początkujących hakerów, którzy mogą podejmować próby szerszego wykorzystania zdobytych informacji w praktyce. Po drugie należy jednak zauważyć, że tego typu informacje mogą być jednocześnie cennymi wskazówkami dla administratorów poszukujących słabych punktów w zarządzanych przez nich systemach i sieciach. Trudno zatem pokusić się o jednoznaczne rozstrzygnięcie tego dylematu.

Magazyn INTERNET (KK); 08/2004