Redakcja: Jacek Foromański

Projekt okładki: Piotr Rychel

Skład: Natalia Koniuszy

Wersja elektroniczna:

Wydawca: Wydawnictwo Adamada

al. Grunwaldzka 411, 80-309 Gdańsk

www.adamada.pl

ISBN EPUB 978-83-7420-899-4

ISBN MOBI 978-83-8118-000-9

Gdańsk 2015. Wydanie pierwsze

Spis treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Spis treści

5. Dedykacja

6. Na ratunek!

7. Kim jesteś?

8. Gdzie jest mama?

9. Witaj w rodzinie!

10. Kto nie umie mówić?

11. Odwiedzinki

12. Być jak dorosły

13. Na spacerek, czyli kto będzie pchał wózek?

14. Coś podobnego do osy

15. Mikołaj od trzech miesięcy

16. Kłócenie

17. Przyjaciele

18. Wycieczka

19. Mamy Dzień Mamy!

20. Jasiek mnie obraził!

21. Ale frajda!

22. Co żarły dinozaury?

23. Gdzie jest najlepiej na świecie?

24. Niedobry dzień

25. Dzień jak co dzień

Zaczęło się od Ernesta. Mama spojrzała na niego ze zdziwieniem i stwierdziła:

– No nie! Teraz, w listopadzie, komar? Bardzo dziwne!

Na drugi dzień Ernest był cały w kropki i okazało się, że to nie komar. Nawet nie osa, tylko coś bardzo podobnego: ospa! Mama zadzwoniła po panią doktor i w ogóle była bardzo zdenerwowana. Ernest też, bo nie mógł się drapać, a strasznie go swędziało. Chodził i jęczał. Nawet kiedy go mama posmarowała specjalną białą maścią, to i tak jęczał. Ale od czego ma się siostrę? Zosia narysowała bratu smoka ziejącego ogniem i trzech rycerzy. Wszyscy mieli ospę, więc Ernest ich pokropkował czerwonym pisakiem, a potem innymi kolorami. Tak mu się spodobało to kropkowanie, że Zosia musiała rysować i rysować. Żeby było szybciej, zamieniła smoki na bałwanki.

Potem ułożyli kartki z bałwankami na dywanie i podziwiali. Jak pięknie wyglądały! Zosi też się spodobały kolorowe kropki, więc narysowała je sobie na rękach i twarzy, a na plecach pomógł jej Ernest. Kiedy zobaczył siostrę, zawołał zachwycony:

– Wiesz co? Ty jesteś kolorowa ospa, a ja biała ospa! – bo Zosia miała kropki od kolorowych pisaków, a Ernest białe od maści.

Zosia zarządziła, żeby teraz się wymienili:

– Ty mnie smaruj maścią, a ja ciebie pisakami.

Wyglądali teraz jeszcze piękniej, ale nie było już miejsca na nowe kropki. Zaraz, jeszcze Jaś! Ich braciszek nie ma przecież żad-nej kropki!

I Jaś został pięknie po-malowany na biało, czerwo-no, niebiesko i zielono. Śmiał się głośno, bo chyba go to łaskotało. Na koniec Ernest z Zosią popatrzyli na siebie i braciszka. Wyglądali ślicznie! Zwłaszcza Jaś, bo bardzo się starali. Zosia z Ernestem zawołali mamę. Kazali jej zamknąć oczy i wejść do pokoju, to zobaczy coś przepięknego!

Mama posłusznie zamknęła oczy, weszła do pokoju i popatrzyła na nich. Ernest i Zosia myśleli, że się ucieszy i ich pochwali. Dziwne, ale mama wcale nie wyglądała na zachwyconą. Pewnie nie lubi kropek!

A potem poszła napuścić wody do wanny. Zosi nie wszystkie kropki się zmyły, bo zdążyła już zachorować na prawdziwą ospę. Potem zachorował Jaś, ale niestety miał tylko jedną kropkę! I to na plecach, gdzie nie widać! Biedny Jaś!

Ernest i Zosia zastanawiali się, czy Jaś dostanie prezent od Mikołaja. Ernest uważał, że nie: jest taki mały, przecież nawet nie wie, co to prezent. No i nie podyktuje listu! Ale zdaniem Zosi Jaś powinien dostać prezent. Śmiało mogą zaufać świętemu Mikołajowi.

– On sobie poradzi, na pewno umie czytać w myślach!

To prawda! Przecież nawet kiedy dostaną coś innego, niż chcieli, też się bardzo cieszą! Na przykład Ernest prosił o prawdziwą zbroję, a dostał rycerza Ruperta. Gdy go zobaczył, to od razu wiedział, że to będzie jego ukochana zabawka. Ale pisać listy trzeba, to przecież takie przyjemne. Zosia i Ernest wspaniałomyślnie postanowili, że napiszą za braciszka. Teraz myślą, z czego Jaś najbardziej by się ucieszył. Ernest świetnie to wiedział, więc podyktował Zosi.

– Napisz: wóz strażacki.

Zosia trochę się zdziwiła:

– Ale przecież kiedy tobie pisałam list, to też prosiłeś o wóz strażacki!

Ale Ernest wytłumaczył, że Jaś musi mieć swój, bo on nie będzie mu pożyczał. Zosia się zgodziła i od siebie wpisała „smok zabawka od trzech miesięcy”. Tym razem zdziwił się Ernest:

– Co to znaczy?

– O jejku, nie wiesz? Że to zabawka dla malutkich dzieci.

– Ale przecież wszystkie zabawki są dla dzieci, każdy to wie.

Zosia musiała Ernestowi wytłumaczyć, że Jaś wszystko bierze do buzi i mógłby coś połknąć. Dlatego ma specjalne zabawki. Ernest zrozumiał i poprosił:

– To dopisz: wóz strażacki od trzech miesięcy!

Zosia wszystko pięknie zapisała i dała mamie. Ufff! Skończyli. Teraz trzeba iść na pocztę. Ubrali się i czekają na Jasia. Ich braciszek w białym kombinezonie wygląda jak bałwanek. Więc Zosia i Ernest w śmiech i krzyczą:

– Bałwanek, bałwan!

Ale mamie się to nie podoba. Jasiowi też, bo zaczął wrzeszczeć. Mama mówi:

– Cicho, bałwanki, nie wyśmiewajcie się z braciszka, bo Mikołaj wam przyniesie po marchewce na nosy!

Zosia poważnieje i trąca Ernesta. Mama ma rację. Teraz muszą być grzeczni, przecież Mikołaj może nie przynieść prezentów. Ale Ernest tak bardzo się nie boi: w razie czego Jaś na pewno da mu się pobawić swoim wozem strażackim!