Dragona Rock

Zaspokojone

marzenia

2015

Copyright © by Karolina Janik; 2016

Copyright © Wydawnictwo Witanet; 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład tekstu oraz projekt okładki: Ryszard Maksym

Fotografia na okładce: © by Alena Root (Depositphotos)

ISBN: 978-83-65482-04-4

Wydawca:

Wydawnictwo WITANET

tel.: +48 601 35 66 75

www.witanet.net

wydawnictwo@witanet.net

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Książka ani żadna jej część nie mogą być publikowane ani w jakikolwiek inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej bez zgody wydawcy.

Skład wersji elektronicznej:

Prolog

Spojrzała na siedzącego po drugiej stronie pokoju Subaru i zastanawiała się, co by się stało, gdyby poznali się w innych okolicznościach. Gdyby on nie był czarodziejem, a ona byłaby już znaną pisarką. Pomysły zaczęły tak gwałtownie atakować jej umysł, że stwierdziła:

– Idę popisać.

– Ale mieliśmy… – urwał, gdy pognała do góry do sypialni.

Usłyszał tylko trzaśnięcie drzwiami.

Spojrzał rozbawiony, ale i zirytowany na kotkę Morrigan.

– Musisz jej wybaczyć, panie – stwierdziła. – Wie pan, że kiedy ją najdzie, powinna pisać.

– Wiem – rzucił, nie wiedząc, czy się śmiać, czy płakać. – Ale jesteśmy umówieni… – znów zamilkł, i w końcu wybrał śmiech. – Dobra, rozumiem – chichocząc sięgnął po telefon.

Wybrał numer i czekał.

– Subaru? – usłyszał głos Generała. – Mam nadzieję, że to nie jest telefon odwołalny. Muszę porozmawiać z wami…

– Niestety, ale tak jest – powiedział. – Lina nie może teraz przyjść.

– Pracuje? – zapytał.

Uniósł brwi. Skąd wiedział?

– Tak, właśnie ją naszło.

– W takim razie dobrze, ale macie tu być w ciągu tygodnia czasu. Wiem, że jej praca jest ważna, ale ja też mam wam coś ważnego do powiedzenia.

– Oczywiście. Przyjdziemy – rozłączył się.

Poszedł do góry i zapukał do pokoju. Odpowiedział mu tylko dźwięk stukania w klawisze.

Uchylił drzwi i zajrzał. Lina pracowała jak szalona. Nie wiedział, czy w ogóle się odezwać, czy zostawić ją w spokoju, kiedy nagle powiedziała:

– To będzie nasza opowieść. Mam tyle pomysłów, żeby o nas opowiedzieć.

– To będzie historia o nas?

– Tak – na moment oderwała się od laptopa. – W innej rzeczywistości. W innym czasie. W innym kraju. Obsadzę to w Irlandii. Pomyślałam, że z ciebie zrobię kucharza i…

– Świetny pomysł – przerwał jej. – Mogę patrzeć?

– Chodź – zrobiła miejsce obok siebie.

Subaru spojrzał na nie i pojawił się tam fotel z jego domowego biura. Usiadł na nim i nachylił się.

Zaczął czytać…

Rozdział 1

Szedł z rękami w kieszeniach czarnej, skórzanej kurtki, słuchając muzyki z odtwarzacza schowanego w kieszeni czarnych dżinsów, które opinały jego długie, muskularne nogi. Choć kurtka była zapięta, nie maskowała jego szerokiej piersi i aury siły, która go otaczała – wręcz ją nasilała.

Czarne włosy, tak grube, że aż sztywne, były obcięte krótko, lecz nie za krótko, dzięki czemu nie wyglądały jak ulizane, lecz prezentowały się jak z pokazu mody. Co dziwne, nie nadawało mu to wyglądu doskonałego, próżnego modela, lecz zadbanego, nieokrzesanego pirata.

Zwłaszcza gdy zobaczyło się szelmowski błysk w jego błyszczącym, szafirowym wzroku. Wzroku, który przyprawiał o bicie serc każdą napotkaną kobietę. Od dziesięcioletniej dziewczynki, po starszą kobietę po siedemdziesiątce.

Jego chód przypominał krok czarnej pantery lub tygrysa, a drapieżność surowej, męskiej twarzy dodawała mu pazura. Przypominał prastarego celtyckiego wojownika, czarnego rycerza lub niebezpiecznego najemnika.

Jego spojrzenie jednak, mimo aparycji, było całkowicie obojętne, gdy szedł zatłoczoną ulicą irlandzkiego miasteczka. Jego wyciosana twarz o niebezpiecznych rysach, była spokojna i równie obojętna co oczy.

Patrzył przed siebie, pilnując się by nie zwracać na nikogo uwagi. Z doświadczenia wiedział, że wystarczy jedno nieuważne zerknięcie, by przyciągnąć na siebie uwagę. Czasami mu to pomagało. Ale zazwyczaj – nie.

Nienawidził tej uwagi jaką ludzie mu poświęcają.

Słuchał muzyki, by nie słyszeć ludzi dookoła – miał po dziurki w nosie plotek o nim, a także tych rozhisteryzowanych westchnień i prób kobiet, by go poderwać. W końcu to on był facetem prawda? To on powinien uderzać, gdy jakaś mu się spodoba.

Ale to – jak zauważył smętnie – nie zdarzyło się już dawno.

Kochał kobiety. Kochał je dotykać, smakować, czuć… Ale prawdą było to, że to już mu nie wystarczało. Miał trzydzieści lat – odpowiedni czas, by się ustatkować. Choć patrząc na niego, nikt nie odważył by się tego powiedzieć w obawie, że dostanie w zęby.

Westchnął lekko i wszedł po schodkach prowadzących do jego ulubionej kawiarni. Zobaczył, że kiosk jest otwarty i postanowił kupić gazetę – będzie co czytać przy sączeniu kawy.

Rozsiadł się przy stoliku, ulokowanym przy małym murku odgradzającym kawiarnię od ulicy i rozłożył gazetę.

Więcej w pełnej wersji e-book'a

Rozdział 2

Następnego dnia, za piętnaście druga, szła do kawiarni ubrana w obcisłe dżinsy, które idealnie opinały jej ponętne krągłości, zieloną tunikę z białą wstawką w miejscu biustu i nałożoną na to kataną w kolorze dżinsów. Swoje piękne włosy spięła w kucyk, lecz w taki ciekawy sposób, że wyglądały jakby ich było jeszcze więcej niż w rzeczywistości.

Zżerała ją trema.

Czy się zjawi? Czy wygląda dość ładnie? Czy nadal będzie na nią patrzył jak dotychczas?

Była jednym, wielkim strzępkiem nerwów. Wczoraj, gdy obnażył jej duszę równie łatwo jak ona jego, poczuła się nieswojo. Nigdy dotąd nikt jej nie przejrzał. Nikt nie wiedział, co kryje w duszy. A on się domyślił. Domyślił i nie uciekł.

Do tej pory jej pojęcie o randkach była czysto teoretyczne. Nigdy nie była na randce. Bała się, że to będzie widać.

Tłumaczyła sobie, żeby być sobą… ale zawsze gdy była sobą, faceci ją ignorowali, albo byli nią rozczarowani.Subaru miał rację – była twarda. Ale pod tym uczuciem czaiło się pragnienie bliskości. Pragnienie, by ktoś zechciał ją polubić.

Jak do tej pory było mało takich ludzi.

Znów zaatakowały ją obawy, że nie przyjdzie. Że się rozmyślił.

Przystanęła, walcząc o odzyskanie spokoju.

Przyjdzie, przecież sam ją zapraszał. Na pewno będzie… Ale jej mózg przytaczał coraz więcej argumentów przeciwko.

Przecież jest taka nijaka. Ma twarz gimnazjalistki. A on… on jest taki cholernie przystojny. Nigdy nie spotkała mężczyzny wyglądającego tak jak on. Był zdecydowanie najpiękniejszym mężczyzną jakiego spotkała. Ba, jakiego w ogóle widziała. Do tego był taki miły, otwarty, inteligentny… W życiu się nie spodziewała spotkać kogoś o takim charakterze, do tego wyglądającego jak On. Co ona szuka u takiego faceta? Jest za brzydka, za głupia…

Nie! – wrzasnęło w niej wszystko. – Nie jest głupia. Jest mądra. Jest silna. Nie może myśleć w ten sposób. Sama się pogrąża takimi myślami.

Zacisnęła powieki. Nie jest słabym dzieckiem – już nie. Musi w siebie uwierzyć.

Otworzyła oczy i ruszyła dalej. Brak pewności siebie i niewiara we własne siły od zawsze jej towarzyszyły. Niszczyły ją. W pewnym momencie załamały ją całkowicie.

– Hej, laleczko!

Pogrążona we własnych myślach nie usłyszała zaczepki.

– Słonko!

Poczuła jak ktoś łapie ją za ramię. Spojrzała do tyłu i ujrzała chudego nastolatka z chorobliwym błyskiem w oczach.

– Piękna, może zechciałabyś poświęcić mi parę chwil?

– Wybacz, ale… – wywinęła się z jego uścisku. – Jestem umówiona.

– Z kim? – w jego oczach było zdecydowanie coś obleśnego. – Uwierz mi, nie znajdziesz towaru lepszego ode mnie. Chodź, a ci zademonstruję.

Wpadła na pewien pomysł.

– Wybacz, ale mój chłopak nie lubi, kiedy rozmawiam z innymi facetami, więc…

Myślała, że to dobry chwyt, ale on parsknął śmiechem.

– Rzuć tego pacana i chodź ze mną. Przychylę świat do twoich stóp.

Odwróciła się na pięcie.

– Wybacz, ale nie jestem zainteresowana.

Poczuła, jak łapie ją mocno i odwraca do siebie.

– Nie rozumiesz co mówię? Idziesz ze mną.

– Puść mnie – próbowała się wyrwać.

– W tym mieście nie ma nikogo takiego jak ja. To ja tu rządzę.

– Czyżby? – usłyszeli cichy głos.

Nagle chudzielec puścił ją, gdyż został brutalnie odwrócony i potraktowany z pięści. Gdy wylądował na ziemi, miał mroczki przed oczami.

– Co kurr… – urwał widząc, kto przed nim stoi. Przełknął ślinę.

– Ty tu rządzisz, tak? – zapytał Subaru, patrząc na niego niczym diabeł wcielony.

– S–Subaru – wyjąkał. – Ja tylko… – ponownie urwał, gdy Subaru zaczął przyciskać pieść i dało się słyszeć wyłamywanie palców. Oblał się zimnym potem. – Chłopie ja żartowałem – starał się wytłumaczyć. – Wiesz… żeby zaimponować dziewczynie…

– Ta dziewczyna, jak zauważyłeś, nie ma ochoty na twoje towarzystwo. A poza tym… – nachylił się i jednym szarpnięciem postawił go na nogi. – Jak mówiła, jest umówiona.

– Subaru… – zaczął, starając się nie jąkać. – Wiesz jak to jest z tymi kobietami. Chciałem tylko pokazać, jaki ze mnie fajny facet. Znasz te gadki – Mam chłopaka, ble, ble…

– A jak powiem, – zaczął nagle słodkim głosem – że to ja jestem tym facetem?

– Pier…

– Tknij jeszcze raz moją kobietę – jego głos był przesycony groźbą. – A przysięgam, że zobaczysz, skąd się biorą plotki.

– Jasne – znów oblał się potem.

Puścił go i po przyjacielsku poklepał po ramieniu.

– Przekaż przy okazji innym, że ona jest nie do ruszenia. Jest moja, rozumiesz?

– Jasne – i uciekł gdzie pieprz rośnie.

Subaru w końcu spojrzał na Linę, która, jak doskonale było widać, nie była zachwycona jego słowami– Twoja? – zapytała oschle. – Czy ja jestem jakimś cholernym trofeum?

– To był jedyny sposób – powiedział spokojnie i podszedł do niej. – Wiem, że nie jesteś zadowolona, ale w ten sposób będziesz miała spokój. Chłopaki w mieście nie chcą zadzierać z legendą.

– Legendą? – prychła. – Według mnie, chciałeś po prostu się popisać.

– Nawet mi to przez myśl nie przeszło! – zdenerwował się. – Chciałem cię ochronić przed tymi cholernymi debilami. Nie miałem niczego złego na myśli.

Patrzyła na niego w milczeniu.

– Naprawdę tylko o to ci chodziło?

– Naprawdę – zarzekł się. – Przyrzekam, że zrobiłem to, żeby ci pomóc.

Nagle skrzyżowała ręce na piersi i uniosła brwi.

– Ale to nie jedyny powód, prawda?

Nie mógł powstrzymać uśmiechu.

Więcej w pełnej wersji e-book'a

Rozdział 3

Wziął ją na promenadę. Kupił jej wielką porcję lodów w waflu w polewie czekoladowej, a ona odwzajemnił mu się pocałunkiem w policzek, od którego poczuł ciepło na sercu.

Gdy podeszli do budki z konkursami, zobaczył, że utkwiła wzrok w niebieskookim pluszaku przedstawiającym ślicznego tygrysa. Zapytał sprzedawcę, za który konkurs można go zdobyć i kupił piłki do strącenia ułożonych w stos butelek.

– Będziesz o coś grał? – zapytała, gdy to zobaczyła.

– Tak – podrzucił piłkę w dłoni. – Dawno nie grałem, ale sądzę, że mam szansę.

Spojrzała na oddalony stos butelek.

– Będzie cud jak trafisz – zauważyła. – Do tego założę się, że są jakoś przymocowane.

– Hmm… – mruknął i rzucił.

Butelki nie tylko rozsypały się po podłodze, ale także ta, w którą trafił – ułożona w dolnym rzędzie na samym środku – rozsypała się w drobny mak.

Sprzedawca wybałuszył oczy i zdumiony od razu dał mu tygrysa.

Subaru spojrzał na Linę, która… gapiła się na niego oczami wielkimi jak spodki.

– Jak… – wydukała. – Jak tyś to zrobił?

Wzruszył ramionami i podał jej tygrysa. Od razu zobaczył, że jest szczęśliwa.

– W szkole byłem miotaczem drużyny bejsbolowej – wyznał. – Jak widać nie straciłem wprawy.

– Ale… ty rozbiłeś tą butelkę w drobny mak. Jak…

Uniósł brew, słysząc jej zdumienie.

– Dlaczego jesteś taka zaskoczona? Jak myślisz, skąd wzięły się plotki na mój temat?

– A skąd się wzięły? – zapytała.

– Są jeszcze ze szkoły, ze studiów – wyznał. – Kiedyś… miałem mało cierpliwości – wyznał niechętnie.

– Wszczynałeś bójki? – zapytała.

– Nie, to inni wszczynali bójki ze mną. Przez moje oczy, każdy facet na jakiego spojrzałem albo truchlał ze strachu, albo szukał ze mną zaczepki. Raz o mało nie wylądowałem w szpitalu, gdy spojrzałem na pewnego dryblasa, który uważał się za króla ulicy.

Dotknęła jego ramienia.

– Bardzo cierpiałeś, prawda?

– Tak – wyznał szczerze, czego nigdy by nie uczynił przy kimś innym. – Po tamtym zdarzeniu zacząłem o siebie dbać. Zacząłem chodzić na siłownię i ćwiczyć systematycznie. W międzyczasie tamten dryblas zaczął się uważać za szefa miasta.

– Pokonałeś go – domyśliła się. – Jak do tego doszło?

– No cóż, znów nieopatrznie na niego spojrzałem. Chociaż nie – sprostował. – Zrobiłem to specjalnie. Wiedziałem, że nie oprze się pokusie i wystartuje do mnie z pięścią.

– Zrobiłeś to specjalnie? – zdenerwowała się. – A gdyby coś…

– Nic mi się nie stało – uśmiechnął się. – Co więcej, gdy znokautowałem go jednym ciosem, okrzyknięto mnie legendą. Wszyscy twierdzili, że uratowałem miasto przed jego tyranią.

– No to niezły bonus – zauważyła. – Odpłaciłeś mu się i przy okazji zostałeś bohaterem.

– Tak… Ale od tamtego czasu ludzie tylko to we mnie widzą. Legendę. Awanturnika. Wszyscy zakładają, że jestem jakimś cholernym typem spod ciemnej gwiazdy. A ja…

Poczuł, że przytuliła go za ramię. Spojrzał na nią.

– Wiem – powiedziała ciepło.

Przejechał palcem po jej ustach.

– Dziękuję, że dałaś mi szansę, nawet po tym wybuchu.

Przymknęła oczy i uniosła się na palcach, a on nachylił głowę by zetknęły się ich usta. Pocałowała go tak czule, że ugięły się pod nim kolana.

Więcej w pełnej wersji e-book'a

Rozdział 4

Była pochłonięta mocą. Czuła jej zew, jej siłę otaczającą ją ze wszystkich stron. Sączyła się do jej umysłu, ciała, własnego Ja.

Ale wiedziała, że ta moc jest zła.

Patrzyła pod nogi, na ciało leżącego przed nią zwierzęcia. Zwierzęcia, od którego otrzymała tę moc. Wiedziała, że nie da rady jej opanować, czuła, jak ogarnia ją szaleństwo.

Czuła, że jest zgubiona.

Upadła na drewnianą podłogę, moc rozsadzała ją, niszczyła od środka.

Wiedziała, że umrze.

Nagle usłyszała głos. Głos, który znała od dawna, który prosił ją, by się nie poddała.

Poczuła, jak silne ramiona otaczają ją i unoszą do swej piersi. Czuła jej twardość, siłę kryjącą się w mięśniach. A także jej ciepło.

– Proszę kochanie, nie poddawaj się – usłyszała zdławiony głos.

Otworzyła oczy i go zobaczyła. Miłość jej życia.

Subaru.

Gwałtownie urwała pisanie, gdy to imię wyskoczyło jej na ekranie. Wzięła kilka głębokich oddechów, by się uspokoić. Skasowała imię.

Po raz dziesiąty.

Zdecydowanie za dużo o nim myślała.

Zerknęła na zegarek. Była prawie piąta. Czy zadzwoni? Obiecał, ale…

Nie, nie myśl o tym – powiedziała sobie. – Jeśli nie zadzwoni i tak się nic nie stanie. Spotkacie się na mieście. Zresztą może zadzwonić kiedy indziej… Ty także możesz zadzwonić. Tak że nic się nie dzieje… Daj mu czas. Zadzwoni, jak będzie miał chwilę…

Jej wewnętrzny monolog został urwany dźwiękiem telefonu. „Dzień dobry”, powtarzane raz po raz, po raz pierwszy w życiu zaczęło ją denerwować. Musi znaleźć inny dzwonek.

– Tak? – zapytała i rozległ się niski, męski głos:

– Tak się chyba nie wita stęskniona kobieta – Subaru zachichotał niskim głosem. – Może zacznijmy od początku. Zacznę, jeśli pozwolisz: – Witaj kochanie, tęskniłem za twoim głosem i nie mogłem się doczekać, aż cię usłyszę. Czy mogę mieć nadzieję, że twoje serce krwawiło na równi z moim?

Nie mogła się powstrzymać i buchnęła śmiechem.

– Hej – powiedział urażonym tonem. – Psujesz efekt.

– Wybacz – śmiała się. – Jesteś niesamowity.

– No to dzięki – burknął.

– Powiem tak – powstrzymała śmiech. – Tęskniłam za tobą tygrysie i bardzo chciałam cię znów usłyszeć.

– Teraz lepiej – powiedział. – Choć tak szczerze mówiąc, trochę naciągnąłem fakty – wyznał. – Chcę cię zobaczyć. Masz chwilkę?

Zagryzła wargi.

– Mam trochę pracy… – rzekła skruszona. – Ale też chciałabym cię zobaczyć – przyznała cicho.

Przez chwilę milczał.

– Jesteś w domu? – zapytał w końcu.

– Tak.

– A miałabyś coś przeciwko, żebym do ciebie wpadł?

– No…

– Będę trzymał łapy przy sobie – obiecał. – Pomyślałem tylko, że ty byś mogła pisać, a ja zrobiłbym ci kolację. Co ty na to? Jadłaś już?

Zdała sobie sprawę, że od spaghetti nic nie jadła.

– Tyle, że jest problem – wyznała i poszła do kuchni. Zajrzała do lodówki i szafek. – Nie mam nic z czego można zrobić coś konkretnego do jedzenia.

– Tym się nie przejmuj – powiedział. – Ja zawsze coś wykombinuję. A więc jak?

Zagryzła dolną wargę i zaczęła żuć ją zawzięcie.

– Dobrze – powiedziała. – Mieszkam na…

Więcej w pełnej wersji e-book'a

Rozdział 5

Subaru ochlapał twarz zimną wodą i zapatrzył się w swoje odbicie. Zdawał sobie sprawę, że zachował się dziwnie. Podejrzewał też, że sprawił jej przykrość, chociaż było to ostatnią rzeczą, jaką chciał zrobić.

Tyle że… uświadomienie sobie, że zakochało się w kobiecie, którą ledwo się znało, wstrząsnęłoby każdym, nawet najtwardszym mężczyzną.

Oparł się rękami o umywalkę i zwiesił głowę. Musiał pomyśleć.

Jej pocałunek wstrząsnął nim do głębi. Było w nim tyle uczuć, pragnień, tęsknoty… I to wszystko było skierowane do niego. Kiedy jeszcze był studentem, słyszał wiele opowieści od kolegów, którzy przeżyli takie pocałunki, tyle że większość z nich zostawiała dziewczyny po nich. Uważali, że są za młodzi, że za daleko to idzie. Zawsze wydawało mu się to bezduszne. I teraz też tak było.

Czy kobieta nie zasługiwała na szansę tylko dlatego, że pragnęła miłości?

Ale zastanawiał się, czy ona go kocha, czy to tylko jego wrażenie. Czy wymyślił sobie to wszystko, te wszystkie uczucia. Czy chciał je poczuć? Czy tylko sobie wmawiał, że tak było?

Zacisnął zęby. Zaczęło w nim wszystko bulgotać, ogarniał go gniew. Czy jest takim idiotą, że sam wymyśla sobie to wszystko? Czy może po prostu jest taki głupi i dał się omotać?

Musiał poznać prawdę.

Natychmiast.

Wypadł z łazienki i zszedł na dół. Wyciągnie z niej wszystko. Nie wymiga się od odpowiedzi.

Zastał ją w kuchni, wyciskającą coś z tubki na lody w miseczkach. Jego gniew trochę opadł, ale i tak odezwał się ostro:

– Masz mi odpowiedzieć na parę pytań.

Podskoczyła i obróciła się, słowa zamarły jej na ustach, widząc złe błyski w jego oczach.

To nie był jej tygrysek. To była pantera.

Wkroczył do kuchni, stanął przed nią i zapytał ostro:

– Dlaczego tak mnie całowałaś?

Poczuła zdumiona, że ogarnia ją niemniejszy gniew niż jego, choć nie wiedziała czemu był zły i czemu sama to czuje.

– Co, już cię całować nie mogę? Podobno ci na mnie zależy.

Zazgrzytał zębami.

– „Podobno?” – powtórzył wściekle. – „ Podobno”?! Ty cholero nie śmiej wątpić w moje uczucie. Co ty sobie…

– To ty odsunąłeś się ode mnie jak od trędowatej! – krzyknęła wściekle.

– To przez ten pocałunek! – odkrzyknął. – Dlaczego tak mnie pocałowałaś? – powtórzył.

Tym razem ona zacisnęła zęby. Jej oczy miotały błyskawice.

– Co, teraz się boisz? Dotarło do ciebie w końcu?

– Niby co?

– To, że jestem poważna! – krzyknęła. – Przestraszyłeś się? Chcesz się wycofać? Proszę bardzo! Jesteś zwykłym, aroganckim tchórzem!

Wyminęła go i poszła do pokoju.

Nie miał zamiaru tego tak zostawić.

– Ja jestem tchórzem? – pytał wściekle idąc za nią. – To ty się teraz ode mnie odsuwasz.

– Zrobiłeś to pierwszy! – wrzasnęła, chcąc go udusić. – To ty mnie odtrąciłeś!

– Nikogo nie odtrąciłem – roztrzepał sobie włosy. – Nikogo do diabła nie odtrąciłem. Ja tylko…

– Tylko co? – rzuciła opryskliwie.

Poczuł, jak gniew go opuszcza.

– Tylko uświadomiłem sobie prawdę – powiedział w końcu.

– Jaką? Taką, że zaszło to za daleko? Ty cholerny kłamco, mówiłeś, że się we mnie zakochujesz – nagle ze zgrozą poczuła łzy pod powiekami. – Kłamałeś. Wszyscy jesteście tacy sami!

Dopadł ją nim dobiegła do schodów. Kiedy zaczęła się rzucać, bez ceregieli zarzucił ją na ramię jak worek ziemniaków.

– Uspokój się – powiedział, kiedy walnęła go pięścią w plecy.

– Puść mnie ty neandertalczyku – powiedziała wściekle przez łzy. – Masz mnie puścić!

– Dobrze – rzucił ją na kanapę i przygwoździł swoim ciałem. – A teraz mnie wysłuchasz. Odsunąłem cię, bo uświadomiłem sobie, że cię kocham. Rozumiesz? Kocham cię.

Przestała się szamotać i spojrzała na niego w osłupieniu.

– I to mną tak wstrząsnęło – wycedził przez zęby. – Znamy się raptem parę dni. Myślałem, że takie coś jest niemożliwe. Ale gdy mnie pocałowałaś… zrozumiałem. Zrozumiałem, że cię kocham i to tak mocno, jak jeszcze nigdy nikogo nie kochałem.

Złapał ją delikatnie za brodę, patrząc na nią przenikliwie.

– Dlaczego tak mnie całowałaś? Dlaczego czułem w twoim pocałunku tyle uczuć?

– Ja… – ją także opuścił gniew. – Chciałam ci pokazać, co czuję. W sumie zrobiłam to trochę nieświadomie. Było to silniejsze ode mnie.

– Co ty do mnie czujesz? – zapytał poważnie.

Przymknęła powieki i zaczerwieniła się.

Więcej w pełnej wersji e-book'a

Rozdział 6

Obudziła się zdyszana, przestraszona i rozdygotana. Uniosła się do pozycji siedzącej i schowała twarz w dłonie.

Znów ten sen.

Wstała z łóżka i poszła do łazienki naga. Dopiero jak dotknęła gołymi stopami płytek zdała sobie z tego sprawę.

Stanęła przed lustrem i zobaczyła, że jest blada jak śmierć. Ten sen przypomniał jej, co spowodowało, że przyjechała do Irlandii. Wzdrygnęła się mimowolnie.

Weszła pod prysznic, czując, że jej zimno. I nagle przypomniała sobie wczorajszy dzień i poczuła, jak ogarnia ją szczęście, które wyparło z niej strach.

Subaru.

Subaru ją kochał. Zaakceptował ją. Wspomnienie jego zuchwałych pieszczot i tego jak ją brał, powodowały w niej rozkoszne dreszcze.

Tak bardzo go kochała. Nigdy nie wierzyła, że może kochać aż tak bardzo.

Wyszła spod prysznica, otulając się paskudnym zielonym szlafrokiem. Cały czas planowała kupić sobie nowy, ale jakoś nie umiała się zebrać by iść do sklepu.

Zeszła na dół i jej wzrok padł na kanapę. Zarumieniła się jak piwonia przypominając sobie, jak została wykorzystana. Koc, który na niej był poszedł do prania – tak to jest, jak kocha się pierwszy raz.

Jej pierwszy raz… nie sądziła, że będzie tak cudownie. I że będzie to z tak cudownym mężczyzną.

Subaru poszedł do siebie po północy i to tylko dlatego, że musiał iść rano do pracy i nie miał u niej wszystkich potrzebnych rzeczy. Inaczej by został. Jej serce skakało przez tą świadomość.

Poszła do kuchni i włączyła ekspres, kiedy nagle rozdzwoniła się jej komórka. Pobiegła do pokoju i zajrzała na wyświetlacz. Jej serce wykonało koziołka.

– Słucham? – rzekła niskim głosem.

Wypróbowywała go przed lustrem jak wyszła z wanny. Czekała na ten telefon.

A sądząc po odpowiedzi, zabrzmiało to tak dobrze jak powinno.

– Skarbie brzmisz jak zadowolona kocica – wymruczał Subaru do słuchawki. – Czyżbyś polowała na męskie serca?

Pilnując, by nadal brzmieć seksownie, powiedziała:

– Poluję na jedno serce – wyznała miękkim, zadowolonym głosem. – I nie mogę się doczekać pana tygrysa.

Usłyszała jak wciągnął powietrze. Chyba dobrze jej idzie. W życiu tak nie rozmawiała.

– Pan tygrys przybędzie w ciągu dziesięciu minut. I ma nadzieję, że pani kotka trochę dla niego pomruczy.

Zaczerwieniła się jak diabli.

Subaru zaśmiał się do słuchawki, gdy milczała.

– Kochanie, jesteś cudem – powiedział w końcu normalnie. – Będę u ciebie za niedługo. Czekaj na mnie.

– Mówiłeś, że idziesz dziś do pracy – powiedziała zdumiona.

– Będę za dziesięć minut – powiedział tylko i rozłączył się.

Ze zgrozą patrzyła na telefon.

Po chwili gnała na górę. Co ma ubrać?

Kiedy debatowała nad dwoma sukienkami, rozległo się pukanie. Przerażona wzięła tą, która była pod ręką i ubrała ją szybko. Zbiegając ze schodów zawołała:

– Idę!

Zdyszana otworzyła drzwi i zaraz została porwana w ramiona, aż zabrakło jej tlenu.

– Subaru, dusisz mnie – wykrztusiła.

Zaśmiał się, postawił ją i zaraz przywarł do jej warg.

Roztopiła się niczym śnieg. Gdyby mogła skapnęłaby u jego stóp i patrzyła na niego czekając, aż ją wyliże.

– Witaj kotku – powiedział sugestywnym tonem, odrywając od niej usta, i wędrując nimi po jej szyi.

– Witaj tygrysie – odparła zdyszana.

Nagle porwał ją na ręce i wszedł do domu, zamykając stopą drzwi. Patrzył na nią z góry z uśmiechem wcielenia wyobrażeń o demonie seksu.

– Tęskniłaś? – zapytał, niosąc ją do kanapy i sadowiąc ją tam wygodnie. Usiadł obok i złapał ją pod brodę. – Hmm?

– Może – odparła.

Zaśmiał się nisko i nagle przytulił ją mocno.

– Jeśli tak, to na powitanie pragnę mocnego przytulaśka – powiedział pogodnie.

Zaśmiała się szczerze i przytuliła go mocno. Po chwili wlazła mu na kolana, aż mruknął zadowolony.

Uniosła głowę, ale nadal obejmowała go ramionami. Jego oczy tryskały zadowoleniem i humorem.

Pogładził ją bez podtekstu po udach. Dla samej chęci dotykania jej.

– Widzę, że cieszysz się z mojego widoku – powiedział.

Zakręciła oczami.

– A może po prostu chciałam się przytulić i się napatoczyłeś – rzekła rozbawionym tonem.

– A więc dobrze, że przyszedłem – powiedział, patrząc na nią z nieskrywaną miłością, głaszczą ją po plecach. – Bo inaczej przytuliłabyś jakiegoś obcego.

– Hmm… – zamyśliła się. – Szczerze, to prędzej przytuliłabym swojego miśka niż obcego. No, może gdyby wyglądał choć w połowie jak ty…

– Lina – rzekł ostrzegawczo.

Zaśmiała się cicho.

– Nie obawiaj się – powiedziała cicho i delikatnie. – Nie przytuliłabym się do żadnego mężczyzny wiedząc, że mam ciebie. Jesteś jedynym, którego chcę tulić.

To wyznanie rozbroiło go całkowicie. Sięgnął do jej ust i pocałował ją czule, wplatając palce w jej włosy.

– Dziękuję – rzekł w końcu. – Ja także ani myślę tulić kogoś innego oprócz ciebie.

Jej oczy przysłoniły uczucia, poczuła łzy w gardle.

– Dziękuję tygrysie – powiedziała zdławionym głosem.

– Już chce ci się płakać? – zapytał czule. – Poczekaj z tym aż coś powiem.

– Co? – zapytała.

– Gdy się obudziłem, byłaś moją pierwszą myślą. Chciałem cię zobaczyć tak desperacko, że gdy poszedłem do pracy, Giuseppe stwierdził, że nie chce mnie widzieć. – Zaśmiał się sam z siebie. – Stwierdził, że wyglądam tak żałośnie, że mam do ciebie zaraz iść. I tak dostałem dzień wolnego – uśmiechnął się i starł jej łzę z policzka, która się jej wymsknęła. – Tak cię kocham, że nawet po paru godzinach bez ciebie wariuję.

– Ja też… Tak bardzo cię kocham – wyznała cicho, tuląc go mocno.

Odwzajemnił uścisk czując spokój. Mógłby się do tego przyzwyczaić. Co więcej – pragnął nigdy nie wypuszczać jej z objęć.

– Pomyślałem… – zaczął szczęśliwy – …że spędzimy razem dzień. Co ty na to?

– Z chęcią – odparła i spojrzała na niego suchymi oczami pełnymi uczuć.

Jego serce wykonało koziołka. Nikt nigdy tak na niego nie patrzył. Przełknął ślinę.

Więcej w pełnej wersji e-book'a

Epilog

Skończyłaś już? – Subaru przestał czytać, gdy Lina padła ciężko na biurko.

– Mhm – mruknęła z zamkniętymi oczami.

Doczytał i sięgnął po jej dłoń by ją pocałować.

– Jesteś diamentem – powiedział. – I nawet nie wiesz jak jestem z ciebie dumny. Pisałaś… – zerknął na zegarek i zdumiał się, że w pokoju jest ciemno. Dostrzegł godzinę na monitorze i… – Jest trzecia w nocy? Pisałaś taki szmat czasu?

– Mmm – mruknęła tylko już prawie śpiąc.

Subaru spojrzał na nią z góry i uśmiechnął się czule. Jego Pisarka pisała prawie dziesięć godzin. Niemal bez odpoczynku i nic nie jedząc. Nie dziwił się, że Naoko uznała ją za talent – tak się wciągnął w tą historię, że sam niemal zapomniał o otaczającym ich świecie.

– Chodź – rzekł łagodnie i uniósł ją, by zanieść do łóżka.

Mruknęła tylko coś niewyraźnie.

Rozebrał ją i ułożył pod kołdrą, sam również do niej dołączył i splótł ich palce.

Znów pocałował jej dłoń i szepnął:

– Kocham cię A ghra.

Wiedział, że czegoś brakowało w tamtym opowiadaniu i miał zamiar podpowiedzieć jej końcówkę.

„I żyli długo i szczęśliwie”, jego zdaniem, wcale nie było takie dziecinne.