Marta Mazuruk

Wczoraj

Wiersze i proza

© Marta Mazuruk, 2018

Hybryda. Połączenie wierszy różnych inspirowanych ideą poetów wyklętych. Proza mająca formę pożegnania z przeszłością i zapowiadająca kolejne utwory.

ISBN 978-83-8126-770-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Wczoraj

2. My, znów przeklęci

3. Dla W.

4. Bezdomny

5. Bezsenność

6. Zdjęcie rozstania

7. Krowie na rowie

8. Głupcom

9. On

10. Niewiara

11. Część pierwsza

12. Pożegnanie z wczoraj

My, znów przeklęci

My, spuścizna przeklętych

Pomioty wyklętych słów

Więźniowie własnych umysłów

Dyktatorzy własnych głów

My, zamknięci w otchłani

Przestrzeni otwartej bez wyjść

Z uczuciem rzuconym na kamień

Z duszą wylaną z pełnego dzbana łez

My, wadliwa część świata

Upośledzony kawałek układanki

Przed lustrem spowiadamy

Nie zgadzimy się nigdy

Na zapomnienie rozpaczy.

Tuż pod twoimi stopami

Grzechów głośne krzyki

Stanąłeś w miejscu

W leśne świata wnyki

Łzy pochłaniają twoją duszę

Do domu ścieżki kręte

Mapa uczuć rozszarpana

Twoje serce jak żebrak biedne

Wznosisz o poranku

Zimnym wiatrem wspomnienie

Zanim spadłeś spod chmury

Przed ostatnim tchnieniem

Ciało nagie, chude owiń gąszczem

Rozpal sklepieniem swój ogień

Mchem wyściel serce i ducha

Pustą otchlań nazwiesz domu progiem

Nie ma ścieżki ani jednej

Wydeptanej, nawet krętej

Zaśnij, nie myśl, nigdy więcej

Dla W.

Diable co ogień chowasz w kieszeni

Pokaż mi dłonie i szeroko otwórz

Bez słowa twojego nic się nie zmieni

Albo modlitwę wykrzycz i powtórz

Żar twój zgasił codzienności popiół

Jak zgaszony papieros leżysz na dnie

Nie bój się słowa uczynić kroku

Wyrzuć te słowa co gaszą wciąż cię.

Bezdomny

Tuż pod twoimi stopami

Grzechów głośne krzyki

Stanąłeś w miejscu

W leśne świata wnyki

Łzy pochłaniają twoją duszę

Do domu ścieżki kręte

Mapa uczuć rozszarpana

Twoje serce jak żebrak biedne

Wznosisz o poranku

Zimnym wiatrem wspomnienie

Zanim spadłeś spod chmury

Przed ostatnim tchnieniem

Ciało nagie, chude owiń gąszczem

Rozpal sklepieniem swój ogień

Mchem wyściel serce i ducha

Pustą otchlań nazwiesz domu progiem

Nie ma ścieżki ani jednej

Wydeptanej, nawet krętej

Zaśnij, nie myśl, nigdy więcej

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.