Stephanie Laurens

Uwodzicielka

Tłumaczenie:

Magdalena Słysz

1.

Kwiecień 1848 roku

Glasgow

– Dzień dobry, panie Carrick.

Thomas, który składał parasol, podniósł głowę i uśmiechnął się do pani Manning, recepcjonistki w średnim wieku, siedzącej za kontuarem w holu Carrick Enterprises.

Niewiasta władczym gestem wyciągnęła rękę.

– Ja się z tym zajmę, proszę pana.

Gdy zamknęły się za nim drzwi, Thomas podszedł do recepcjonistki i posłusznie oddał jej parasol.

Kiedy brała go od niego, kąciki jej ust uniosły się z aprobatą; mimo że była z natury surowa, miała słabość do Thomasa. Biura firmy zajmowały połowę parteru budynku przy Trongate od frontu, w pobliżu ruchliwego centrum miasta, i owdowiała matrona rządziła swym imperium żelazną ręką, ale sprawiedliwie.

– Przed południem nie ma pan żadnych umówionych spotkań… a po południu tylko naradę z przedstawicielami Colliers. – Spojrzała na drugą stronę holu. – I rano nie przyszło nic takiego, czym musiałby się pan zająć.

Naprzeciwko recepcji, pod ścianą, biegł długi wypolerowany kontuar, nad którym znajdowały się liczne wnęki. Za nim Dobson, główny urzędnik, spokojnie sortował listy i paczki; były żołnierz i generalnie człowiek milczący tylko skinął głową, kiedy Thomas spojrzał w jego kierunku.

Zwracając się ponownie do pani Manning, mruknął:

– W takim razie skorzystam z okazji, by przejrzeć rachunki z zeszłego miesiąca.

– Znajdzie je pan na sekreterze za pańskim biurkiem.

Hol był wyłożony dębową boazerią o pięknych słojach. Na częściowo przeszklonych drzwiach, przez które wszedł Thomas, widniała nazwa firmy i jej logo – zarys parowca nad drewnianą skrzynią – zręcznie wykute w żelazie i pozłocone. Okrągłe żyrandole z żyłkowanego szkła, wiszące na ciężkich łańcuchach pod kasetonowym sufitem, rzucały typowe dla lamp gazowych stonowane światło. Wokół panowała atmosfera powściągliwej zamożności – która niewiele zdradzała.

Jednakże za Carrick Enterprises nie kryły się bynajmniej stare pieniądze. Nieżyjący ojciec Thomasa, Niall, zajął się importem i eksportem zaledwie przed trzydziestu pięciu laty; jako drugi w kolejności syn, bez widoków na przejęcie rodzinnego majątku, musiał sam radzić sobie w życiu.

Przyłączył się do niego szwagier, Quentin Hemmings. Choć ojciec Thomasa dawno zmarł, Quentin wciąż brał czynny udział w prowadzeniu firmy.

Kiedy Thomas ruszył w stronę otwartych drzwi, prowadzących do zewnętrznych biur, w progu pojawił się właśnie on, patrząc na plik dokumentów, które niósł.

Niemal tak wysoki jak Thomas, Quentin sprawiał wrażenie majętnego dżentelmena, zdecydowanie, choć nie demonstracyjnie zadowolonego ze swego losu – w rzeczy samej nie mógł narzekać na małżeństwo, rodzinę i zajęcie. Być może jego brązowe włosy zaczęły się nieco przerzedzać, jednakże twarz i sylwetka świadczyły, że był pełnym energii mężczyzną, aktywnym we wszystkich sferach życia.

Wyczuwając przeszkodę na drodze, Quentin podniósł wzrok. Kiedy zobaczył Thomasa, aż się rozpromienił.

– Thomasie, mój chłopcze. Witaj. – Wskazał trzymane w ręce papiery. – To umowy z Bermuda Sugar Corporation. – Jego orzechowe oczy się zasępiły. – Jest jedna kwestia…

Piętnaście minut później, uzgodniwszy z Quentinem, że należy uzyskać więcej gwarancji dotyczących dostawy z Bermuda Sugar, Thomas wreszcie przeszedł przez drzwi i ruszył wąskim korytarzem z biurami od ulicy i magazynami po przeciwnej stronie. Korytarz kończył się imponującymi drzwiami, które prowadziły do dużego narożnego gabinetu należącego do Thomasa. Gabinet Quentina znajdował się w przeciwległym narożniku budynku.

Thomasa dzieliło od drzwi jeszcze pięć kroków, gdy z przyległego pokoju wyszedł inny dżentelmen z dokumentami w dłoni – kuzyn Humphrey, jedyny syn Quentina; podniósł głowę i ujrzawszy Thomasa, zatrzymał się z uśmiechem.

Kiedy Thomas przystanął i patrząc na niego, uniósł sarkastycznie brew, uśmiech tamtego przybrał szelmowski wyraz.

– Będziesz musiał wytypować wybrankę spośród najpiękniejszych panien w Glasgow, i to szybko, bo inaczej rozpęta się damska wojna. A jeśli chodzi o wrogie działania, to panie wykazują większą inwencję niż kiedykolwiek sam Napoleon. Na podłogach sal balowych poleje się krew… przynajmniej metaforycznie. Zapamiętaj moje słowa, młody człowieku.

Thomas się zaśmiał.

– Skąd o tym wiesz? Czy raczej powinienem spytać: od kogo.

– Od starej lady Anglesey. Przyparła mnie do muru i zaczęła wypytywać o ciebie oraz twoje zainteresowanie przechadzkami. Szczęśliwie – ciągnął Humphrey – uczepiłem się ramienia Andrei, która pełniła funkcję mojej tarczy obronnej, lecz i tak zostałem zatrudniony jako posłaniec. – Andrea była narzeczoną Humphreya, choć jeszcze formalnie się nie zaręczyli.

Poprzedniego dnia Thomas wraz z Humphreyem towarzyszył Quentinowi i jego żonie Winifred na wieczorku towarzyskim. Uważany za jedną z najlepszych partii w Glasgow, stanowił obiekt zainteresowania wszystkich swatek, a jeszcze bardziej przedsiębiorczych młodych dam, które przyciągał nie tylko jego majątek, lecz także powierzchowność i zalety charakteru.

Westchnął.

– Chyba pewnego dnia będę musiał dokonać wyboru, ale wciąż żywię nadzieję, że znajdę kogoś takiego jak Andrea. – Kobietę, która wzbudzi jego zainteresowanie i uwagę. Z którą poczuje prawdziwą więź.

– Cóż. – Wciąż uśmiechając się szeroko, Humphrey klepnął go w ramię. – Nie wszystkich spotyka szczęście bogów.

Thomas parsknął śmiechem. Zerknął na papiery w ręce kuzyna.

Humphrey machnął nimi skwapliwie.

– Palisander, niestety, pojechał do Bristolu. – W jego głosie dało się słyszeć zdenerwowanie. – Może uda mi się przekonać firmę, że Glasgow byłoby lepszym celem.

– To stanowiłoby ładny dodatek do mahoniu, w który wchodzimy. – Thomas pokiwał głową. – Daj mi znać, jeśli coś załatwisz.

– Och, na pewno o tym usłyszysz… na pewno. – Machając dokumentami, Humphrey oddalił się korytarzem, niewątpliwie, by zasięgnąć rady jednego z handlowców, jak najlepiej świsnąć umowę, żeby nie powiedzieć skraść sprzed nosa, kupcom z Bristolu.

Thomas wszedł do swego gabinetu. Zdjął płaszcz i powiesił go na wieszaku za drzwiami, po czym je zamknął i zbliżył się do biurka. Nie okrążył go i nie zasiadł przy nim od razu, najpierw się przed nim zatrzymał. Lekko muskając czubkami palców gładki blat, wyjrzał przez naroże okno. Przed nim rozciągała się ruchliwa Trongate, którą spieszyli przechodnie i jeździły powozy; zza szyby dochodziły stłumione pokrzykiwania woźniców i trzaskanie batów. Wzrok Thomasa przyciągnęło odbicie słońca w grafitowych wodach Clyde, widocznej po lewej stronie między dwoma budynkami.

To miejsce – ten gabinet – stanowiło centrum jego życia, które budował wokół pozycji współwłaściciela Carrick Enterprises. Następnym krokiem w drodze do celu był wybór małżonki, odpowiedniej kobiety dla dżentelmena, jakim zamierzał się stać – filara zamożnej społeczności ze wspierającą żoną przy boku, dziećmi uczęszczającymi do dobrych szkół i domem w najlepszej dzielnicy. I może chatą do polowań w szkockich górach. Miał dość jasną tego wizję.

Z wyjątkiem jednego. Najważniejszego.

Choćby nie wiadomo ile młodych panien z dobrych rodzin, o większej lub mniejszej urodzie i doskonałej pozycji towarzyskiej, podsyłała mu ciotka, po prostu nie widział wśród nich żadnej dla siebie, nie potrafił zobaczyć.

Ponieważ nie mógł zapomnieć Lucilli Cynster, której obraz wciąż miał żywo w pamięci.

Przez ponad dwa lata celowo jej unikał; żywił nadzieję, że wrażenie, jakie na nim zrobiła, zblednie, jeśli nie zobaczy jej ponownie, nie usłyszy jej głosu – jego zmysłów nie będzie drażnić jej bliskość. Tak się jednak nie stało.

Nie musiał nawet zamykać oczu, aby ujrzeć ją w wyobraźni: szmaragdowozielone oczy, trochę kocie, w twarzy o subtelnych rysach, otoczonej aureolą ognistorudych włosów; kolor jej tęczówek, jasnoróżowe usta i te płomienne loki podkreślała jeszcze nieskazitelna alabastrowa cera.

Żadna inna młoda dama, którą spotykał na swej drodze, nie mogła jej dorównać. Wszystkie wydawały się pozbawione wyrazu. Bezbarwne.

I nie chodziło tylko o powierzchowność; Lucilla miała także fascynującą duszę i to ją wyróżniało w jego oczach.

Była cudowna. Urzekająca.

Bardzo mu się podobała, działała na zmysły i w niepojęty sposób zawładnęła jego świadomością. Niepojęty przynajmniej dla niego.

Uchodziła za kogoś w rodzaju czarodziejki; nietrudno było zrozumieć dlaczego.

Bo oto stał i myślał o niej, podczas gdy stanowiło to ostatnią rzecz, jakiej by chciał i jakiej potrzebował.

Stanowczo kręcąc głową, by otrząsnąć się z myśli o Lucilli i pozbyć się jej obrazu sprzed oczu, obszedł biurko i zasiadł w stojącym po drugiej stronie wygodnym skórzanym fotelu. Jeśli nie mógł myśleć o młodych kobietach, które nadawałyby się na żonę, to przynajmniej mógł skupić się na interesach – jedynej sferze życia, do której rzadko wkradała się myśl o Lucilli.

Przez następnych kilka godzin przeglądał faktury z minionego miesiąca. Wszystko szło doskonale; ze względu na obecność portu handel towarami kwitł, a firma osiągnęła tak wysoką pozycję, że teraz zbierała plony zasiane dawno przez jego ojca i Quentina. Chociaż Quentin wciąż aktywnie działał w firmie, Thomas i Humphrey uważali, że to do nich należy jej rozwijanie, a on ich do tego otwarcie zachęcał.

Biznes prosperował znakomicie. Ale było to jednocześnie absorbujące zajęcie.

Słysząc pukanie do drzwi, Thomas podniósł głowę.

– Proszę.

W progu stanął Dobson z małym plikiem listów w dłoni.

– Poczta, proszę pana. Właśnie przyszła.

– Dziękuję. – Thomas odłożył pióro, odchylił się na oparcie fotela i założył ręce na karku.

Dobson położył korespondencję na tacy, która stała na brzegu biurka i, skłoniwszy głowę, wycofał się z gabinetu, zamykając za sobą drzwi.

Thomas opuścił ręce, odprężył się na chwilę, a potem usiadł prosto i wziął listy. Było ich pięć. Sortując je, znalazł trzy zawiadomienia z banku, w którym firma miała konto; zawierały wykazy płatności. Gruba koperta pochodziła od znajomego kapitana żeglugi handlowej; od czasu do czasu donosił o nadarzających się w dalekich portach korzystnych transakcjach, jakie mogły według niego zainteresować Carrick Enterprises. Trzymając ją w dłoni, sięgnął po nóż do papieru, kiedy jego wzrok padł na ostatni list z pliku.

Na zwyczajnej kopercie napisano: „Pan Thomas Carrick” – nazwisko było grubo podkreślone. W lewym rogu, po przeciwnej stronie od znaczka: „Bradshaw, Carrick”.

Odłożywszy list od kapitana, Thomas wziął ten od Bradshawa i zerknął na znaczek.

Casphairn.

Ściągając brwi, podniósł nóż do papieru i rozciął kopertę. Zawierała dwie kartki. Wyjął je i wygładził, a następie oparł się wygodnie i zaczął czytać, coraz bardziej zaintrygowany.

List napisał Bradshaw, jeden z farmerów na terenie posiadłości Carricków. Jej właścicielem i głową klanu był Manachan Carrick – „ten” Carrick, stryj Thomasa. Thomas urodził się w Carrick Manor, w rodzinnym majątku, ale był to w pewnym sensie przypadek, zbieg okoliczności. Spędzał tam z rodzicami letnie miesiące, a kiedy zginęli – miał wtedy dziesięć lat – mieszkał we dworze przez rok, otoczony opieką, wspierany i wychowywany przez klan. Był za to wdzięczy Manachanowi i reszcie rodziny, lecz z biegiem czasu, kiedy doszedł do siebie i wrócił do normalnego, chłopięcego życia, Manachan i Quentin, jako jego współopiekunowie, uznali, że będzie dla niego najlepiej, jeśli pójdzie do szkoły w Glasgow i zamieszka z Quentinem, Winifred oraz ich dziećmi. I tak też się stało.

Thomas wciąż każdego lata odwiedzał Carricków, spędzając od kilku tygodni do kilku miesięcy z czworgiem dzieci Manachana i innymi członkami rodu, a najwięcej z nim samym.

Był z Manachanem związany bliżej – wówczas i obecnie – niż z Quentinem, z którym widywał się codziennie. Nawet w młodszym wieku intuicyjnie wyczuwał, że Manachan bardzo kochał Nialla i po śmierci brata przeniósł to uczucie na jego syna, który stał mu się równie drogi.

Quentin, Winifred i Humphrey stanowili w Glasgow rodzinę Thomasa, jednak to Manachan był jego ukochanym stryjem. Doskonale się rozumieli i ta wzajemna więź wynikała z czegoś pierwotnego.

I właśnie ze względu na tę więź tak trudno mu było teraz zrozumieć list Bradshawa.

Nie chodziło o szczegóły – te zdawały się dość oczywiste. Bradshaw – Thomas bez trudu mógł sobie wyobrazić tego krzepkiego mężczyznę, skoro stykał się z nim od lat – donosił, że mimo odpowiedniego czasu, przez co rozumiał okres siewu, żaden z farmerów nie dostał jeszcze przydziału ziarna.

Coraz bardziej marszcząc czoło, Thomas spojrzał niewidzącym wzrokiem na drugą stronę pokoju; odbiegł myślami od handlu morskiego oraz wpływu pory roku na transport i przypomniał sobie znaczenie marcowych zasiewów na wsi. Ziemie Carricków leżały na zachodnich nizinach, w Galloway i Dumfries. Chyba było już za późno na siewy?

Ponownie skupiając się na liście, jeszcze raz przeczytał prośbę Bradshawa o to, aby interweniował u Manachana w sprawie dostawy ziarna.

Dlaczego Bradshaw nie może pomówić z nim sam? Tego Thomas nie mógł zrozumieć. Jeśli w posiadłości wystąpił jakiś problem, to Manachan jako głowa klanu był osobą, do której należało się zwrócić. Dotychczas zawsze tak postępowano i nikt nigdy nie bał się tego zrobić. Gdyż mimo budzącej lęk reputacji Manachan cieszył się wielkim szacunkiem, a także miłością. Może zachowywał się jak zrzędliwy stary drań, ale był jednym z nich i Thomas dobrze wiedział, że służył klanowi wiernie, nigdy, przenigdy go nie zawodząc.

Manachan walczyłby o klan do ostatniego tchu.

Na tym polegała rola przywódcy, do której się urodził; wokół tego obracało się całe jego życie.

Owszem, ostatnio Manachan trochę niedomagał i w ciągu minionego roku odstąpił część obowiązków związanych z codziennym zarządzaniem posiadłością najstarszemu synowi, Nigelowi. Jednakże Thomas nie wyobrażał sobie, by stryj nie stał u steru i nie wiedział o wszystkim, co się dzieje w klanie.

Thomas dowiadywał się o tym wszystkim z listów, w tym kilku od Manachana – choć, jak teraz sobie uświadomił, w ostatnich miesiącach nie dostał od niego ani jednego. Otrzymał krótkie pismo od radcy prawnego klanu i od samego Nigela. A także korespondencję od Nolana, drugiego syna Manachana, i od Niniver, jego jedynej córki, którzy pytali go, kiedy planuje następną wizytę. W żadnym z tych listów jednak nie pisano wyraźnie o zmianach, raczej je sugerowano.

Thomas nie był w Carrick Manor od dwóch lat – w ciągu których próbował bezskutecznie zrobić następny krok w życiu – a to z tego prostego powodu, że w Casphairn Manor, leżącym w Vale of Casphairn, za południową granicą ziem Carricków, mieszkała Lucilla Cynster.

Od piętnastych urodzin, zawsze kiedy tam przyjeżdżał, w taki czy inny sposób natykał się na nią. Czasami tylko ją widział, a czasami zamieniał z nią kilka słów. Wiedział, że nigdy nie zapomni Wigilii, którą spędzili razem uwięzieni podczas śnieżycy w małej chacie jednego z zagrodników.

Podczas jego ostatniej wizyty w Carrick Manor spotkali się na balu myśliwskim. Rozmawiali i tańczyli walca – i wyglądało na to, że tego doświadczenia również nigdy nie zapomni.

By ruszyć dalej wybraną przez siebie drogą życiową, musiał wymazać wspomnienie Lucilli, co wiązało się z unikaniem wizyt w posiadłości Carricków.

Bradshaw sugerował w liście, że coś w majątku jest nie tak. Czy jednak była to prawda, czy tylko domysły farmera? A może Thomasa ponosiła wyobraźnia?

Skrzywił się na tę myśl. Ostatni raz przesunął wzrokiem po liście, po czym rzucił go na bibularz. Miał świadomość, że na otwarcie czeka gruba przesyłka od kapitana, być może zawierająca wizje ekscytujących możliwości, jakie Nowy Świat stwarza dla Carrick Enterprises…

Nagle odsunął się od biurka i wstał.

Klan był ważniejszy niż firma.

Narzucił na ramiona płaszcz i zerknął przez okno. Wiatr się nasilił; Thomas zdjął z wieszaka kapelusz i wyszedł z gabinetu. Miejsce za kontuarem w recepcji było puste; pani Manning pewnie pisała pod dyktando Quentina albo Humphreya. Dobson jednak znajdował się na stanowisku. Kiedy uniósł głowę, Thomas spojrzał mu w oczy.

– Idę się przejść. – Piękny zegar na ścianie nad wnękami wskazywał kilka minut przed dwunastą. – Pewnie zjem obiad poza firmą. Proszę powiedzieć pani Manning, że wrócę na spotkanie z zarządem Colliers.

Dobson skinął głową.

– Dobrze, proszę pana.

Thomas pchnął drzwi, szybko zszedł po schodach i znalazł się na tłocznej Trongate. Ruszył przed siebie, gdzie oczy poniosą – znał tak dobrze miasto, że nie musiał nawet się zastawiać, dokąd chce iść, tylko czego mu potrzeba.

W tej chwili potrzebował przestrzeni, powietrza i jako takiej ciszy, by rozważyć ewentualności i możliwe sposoby postępowania. Low Green nad brzegiem Clyde wydało się odpowiednie tej części jego umysłu, która zawiadywała nogami. Ruszył więc w głąb Trongate, skręcił w Saltmarket i podążył chodnikiem na południe, w stronę stalowej wstęgi, jaką stanowiła rzeka.

Gdy tak szedł ulicą, myśląc o implikacjach domysłów Bradshawa – które nie zostały wyraźnie przedstawione – był tylko na wpół świadomy, kogo mija.

Jednak dotarł do niego głos, który przywołał go do rzeczywistości.

– Nie wiem. Jest brązowy. Dlaczego wszystkie są tego roku brązowe?

Zatrzymał się tak gwałtownie, że wpadł na niego idący za nim posłaniec.

Chłopak odskoczył do tyłu i wymamrotał przeprosiny, po czym wyminął Thomasa i ruszył dalej. Ten ledwie to zauważył, ponieważ jego uwagę zajmowało dwóch mężczyzn stojących przed szeroką witryną sklepu z odzieżą dla mężczyzn; dyskutowali o leżących za szybą kapeluszach.

Thomas zamrugał, a potem się uśmiechnął.

– Nigel. Nolan.

Panowie się odwrócili, wyraźnie zdziwieni.

Thomas zbliżył się do nich i wyciągnął rękę.

– Ależ spotkanie. Co was sprowadza do Glasgow?

Właściwie to go nie interesowało; cokolwiek ich tu sprowadziło, byli odpowiedzią na jego ciche modlitwy. Mógł się od nich dowiedzieć, co kryje się za listem Bradshawa, nie jadąc do Carrick Manor.

Nigel – starszy, nieco wyższy od Nolana, choć z dziesięć centymetrów niższy od Thomasa – przez chwilę patrzył na niego bez zrozumienia, a potem się rozpromienił.

– Thomas! – Uścisnął mu dłoń. – Dobrze cię widzieć!

– Wzajemnie. – Nolan, blondyn o niebieskimi oczach, w przeciwieństwie do Nigela, który miał ciemne włosy i orzechowe oczy, ujął jego rękę, gdy tylko puścił ją Nigel. – Nie chcieliśmy przeszkadzać ci w pracy, a tyle się tutaj dzieje! – Wskazał otoczenie. – Jest co robić.

– Jak długo tu jesteście? – zapytał Thomas.

– Jeden dzień – odpowiedział Nolan.

Thomas chciał porozmawiać o liście Bradshawa, ale ulica nie była odpowiednim do tego miejscem. Zapytał więc, wsadzając dłonie do kieszeni płaszcza:

– Jedliście już obiad?

Nigel pokręcił głową.

– Jeszcze nie.

Nolan wyjął zegarek z dewizką – piękny przedmiot, którego Thomas wcześniej u niego nie widział – i spojrzał na tarczę.

– Już dwunasta… jak ten czas leci!

– Jeśli nie macie innych planów – zaczął Thomas – pozwólcie, że zaproszę was na obiad do mojego klubu. – Wskazał kierunek, z którego przyszedł. – Prescott przy Princes Street… to niedaleko stąd.

Bracia spojrzeli po sobie, a potem odwrócili się uśmiechnięci do Thomasa.

– Wspaniały pomysł – odrzekł Nigel.

Nolan kiwnął głową.

– Przy okazji opowiesz, co u ciebie… papa zawsze jest tego ciekaw i chętnie się dowie.

„Przy okazji opowiesz, co u ciebie… papa zawsze jest tego ciekaw i chętnie się dowie”.

Prescott Club był najlepszym w Glasgow klubem dla dżentelmenów, wyrafinowanym i powściągliwie eleganckim. W ciągu następnych dwóch godzin spędzonych w tych czcigodnych murach, w okazałej jadalni, a potem w zacisznym kącie palarni, Thomas się przekonał, że uwaga Nolana stanowiła raczej uprzejmą odpowiedź niż wyraz prawdziwych intencji.

Okazało się bowiem, że obu panów interesuje niewiele poza ich własnymi osobami, a jeśli już, głównie były to ewentualne rozrywki, które mogłyby przemówić do ich hedonistycznych dusz.

Thomas zdążył zapomnieć, dlaczego z czworga dzieci Manachana, ci dwaj – prawie w tym samym wieku co on – tak działali mu na nerwy.

Nigel i Nolan szybko mu o tym przypomnieli.

Chociaż, jeśli chodzi o wiek, między nim a Nigelem było zaledwie trzynaście miesięcy różnicy, między Nigelem a Nolanem zaś drugie trzynaście, Thomas zawsze czuł się przy nich jak jeśli nie ojciec, to co najmniej stryj. Za każdym razem miał wrażenie, że są od niego młodsi o dobrych dziesięć lat; zainteresowanie końmi, wszelkiego rodzaju wyścigami konnymi oraz spódniczkami bardziej przystawało mężczyznom dwudziestoletnim, a nie dobrze wychowanym dżentelmenom zbliżającym się już do trzydziestki.

To zresztą także było względne. Większość znajomych Thomasa lubiła piękne konie, ale temat ten nie dominował w rozmowach, które prowadzili. Większość dżentelmenów w ich wieku przejawiała zainteresowanie sportami królów, niewielu jednak grało na wyścigach, a jeszcze mniej obracało się w podejrzanych kręgach związanych z tą dziedziną, które Nigelowi i Nolanowi najwyraźniej były dobrze znane. Co zaś do kobiet, różnica między towarzyskimi wizytami Thomasa w salonach znudzonych dam a wyczynami Nigela i Nolana w miejscowych domach publicznych nie mogła być większa.

Zadowolony, że to spotkanie w dzień powszedni i klub nie jest zatłoczony, Thomas cierpliwie słuchał dość chełpliwej paplaniny kuzynów, aż wreszcie znalazł odpowiedni moment, by zauważyć:

– Z listów wnoszę, że w pewnym stopniu przejąłeś zarządzanie posiadłością. – Tu spojrzał na Nigela.

Ten odpowiedział, kiwając głową:

– Starszy pan traci siły… jest już zbyt słaby, by jeździć konno po okolicy.

– To nie żadna choroba – włączył się Nolan. Wkładając do ust kolejnego kandyzowanego orzecha, wzruszył ramionami. – Tylko wiek.

– W rzeczy samej. – Nigel opuścił wzrok na stół między nimi. – Nie dawał już sobie rady, więc poprosił mnie o pomoc… bym przejął organizacyjną stronę prowadzenia majątku. Nadzorowanie farmerów i tak dalej. Więc się tym zająłem.

Wyglądało na to, że robił to pomiędzy jedną eskapadą a drugą. Thomas przełknął tę informację i podjął łagodnie:

– Słyszałem, że w tym roku były jakieś kłopoty z dostawą ziarna… i jeszcze nie przystąpiono do zasiewów.

Nigel mruknął lekceważąco i machnął ręką.

– Wszystko jest pod kontrolą. Przechodzimy na nowy system, który będzie dla klanu korzystniejszy. Tyle że na razie nie wszyscy to rozumieją.

Thomas zaczął się zastanawiać, jak niezasianie ziarna może przynieść lepsze plony.

Zanim jednak zdążył pociągnąć ten temat, Nolan poruszył się niespokojnie.

– Dlaczego o to pytasz? – Kiedy Thomas spojrzał w jego niebieskie oczy, uniósł jasne brwi. – Nie wiedziałem, kuzynie, że utrzymujesz tak bliskie kontakty z klanem.

Thomas szybko rozważył możliwe odpowiedzi, nie dostrzegł jednak powodu, by robić uniki; poza tym uznał, że będzie lepiej, jeśli Nigel się dowie, iż farmerzy, wszyscy należący do klanu, wyraźnie się niepokoją. W odpowiedzi na uwagę Nolana, skłonił więc głowę.

– Napisał do mnie jeden z farmerów i wspomniał o tym problemie. – Nie widział potrzeby, by wymieniać nazwisko Bradshawa ani wspominać, że ten go prosił, by porozmawiał z Manachanem.

Teraz, kiedy już wiedział, czym kuzyni się zajmują i jak bardzo nie interesuje ich to, co dzieje się w majątku, zaczął mieć wątpliwości, czy Nigel wypełnia swoje obowiązki tak dobrze, jak mu się zdaje. A zakres odpowiedzialności Manachana był duży, bardzo duży.

Nigel umilkł, jakby trawił tę wiadomość, lecz w końcu pokiwał głową.

– Nie wiedziałem, że tak bardzo się tym zaniepokoili. Ale możesz być spokojny… zajmę się tą sprawą.

Thomas się zawahał, po czym odparł:

– Może wystarczy, jeśli wyjaśnisz swoją nową strategię. – Na czymkolwiek polega.

– Właśnie. – Nigel skinął głową bardziej zdecydowanie. – Zrobię to.

– Dziś wieczorem wracamy. – Nolan opróżnił kieliszek, odstawił go i rozparł się w fotelu. Pochwycił spojrzenie brata nad niskim stolikiem. – Chyba już pójdziemy. – Spojrzał na Thomasa i uśmiechnął się do niego. – I pozwolimy ci, kuzynie, wrócić do pracy.

Nigel chrząknął i dopił drinka. Thomas zrobił to samo i wstał, gdy kuzyni się podnieśli.

We trzech wyszli z klubu. Zatrzymali się na schodkach, by uścisnąć sobie dłonie i pożegnać się serdecznie, choć z pewnym skrępowaniem.

Potem Nigel i Nolan udali się do stajni, gdzie zostawili powóz, a Thomas ruszył w drogę powrotną na hałaśliwą Trongate.

Zagłębił się w fotelu za biurkiem. Na bibularzu wciąż leżał list od Bradshawa. Popatrzył przez chwilę na te kartki, potem wziął je i złożył, a następnie schował do dolnej szuflady po lewej stronie, gdzie trzymał korespondencję dotyczącą posiadłości.

Kiedy zamykał szufladę, powróciło do niego pytanie, co dwaj kuzyni robili w Glasgow. Pytał ich o to, ale nie odpowiedzieli, w każdym razie niekonkretnie. Rozwodzili się o swoich hulankach, prawdziwych i być może zmyślonych, lecz nie wspomnieli, co ich tu sprowadziło. Thomas wiedział, że szkatuły klanu nie są na tyle zasobne, by pokryć koszty hulaszczego trybu życia, o jakim mówili kuzyni; musieli mijać się z prawdą. Albo przesadzali, albo konfabulowali. A najpewniej jedno i drugie.

Jednak coś musiało sprowadzić ich do Glasgow – jakaś sprawa. Bo po co by tu przyjechali?

Po chwili wzruszył ramionami.

– Prawdopodobnie przybyli w interesach związanych z posiadłością. – A posiadłość i jej interesy nie były jego sprawą. – Poza tym, na szczęście, nie jestem stróżem swych kuzynów.

Doszedłszy z ulgą do tego wniosku, wziął pierwszą teczkę ze stosu na biurku; otworzywszy ją, zabrał się do analizy dotychczasowej współpracy z Colliers, linią żeglugową z siedzibą w Manchesterze. Miała ona zamiar nawiązać nowe kontakty w Glasgow i liczyła, że firma Carrick Enterprises, z którą zawarła już kilka lukratywnych kontraktów, jej w tym pomoże.

Dwadzieścia minut później pukanie do drzwi zapowiedziało Quentina. Wuj stanął w progu, patrząc na niego, po czym z uśmiechem wskazał głową teczkę, którą trzymał Thomas.

– Colliers?

Thomas odłożył dokumenty.

– Będą tu o czwartej.

– Pamiętaj, że po spotkaniu z nimi masz być na kolacji przy Stirling Street. – Kiedy Thomas zmarszczył nos, Quentin uśmiechnął się szeroko. – Twoja ciotka przysłała liścik, w razie gdybyś, nie daj Boże, zapomniał.

Thomas westchnął i odchylił głowę na wysokie oparcie fotela.

– Kolejne młode damy.

– Niewątpliwie. – Na twarzy wuja malowało się rozbawienie. – A ponieważ ani one, ani ty nie zamierzacie się poddać, musisz to jakoś przetrwać.

Gdyby tylko Thomas miał pewność, że na końcu czeka go godziwa nagroda. Podniósł wzrok i skinął głową.

– Przyjdę.

Słysząc jego ponury ton, Quentin parsknął śmiechem i wyszedł.

Wejście wuja wyrwało Thomasa ze stanu skupienia; myślami znowu powrócił do kwestii powodu przyjazdu kuzynów do miasta.

Otrząsnął się z tego i skupił znowu na aktach Colliers.

– Niezależnie od tego, co ich tu ściągnęło, nie muszę jechać w góry… i z tego powinienem się cieszyć.

A ponieważ nie było potrzeby, aby tam jechał, mógł się skoncentrować na kolejnych poczynaniach, które miały mu zapewnić upragnione życie.

Musiał tylko znaleźć młodą damę na tyle silną, pełną życia i interesującą, by wyparła z jego pamięci Lucillę Cynster.

Dwa dni później Thomas wkroczył rankiem do biura Carrick Enterprises i zastał Dobsona przed biurkiem pani Manning. Oboje patrzyli na list leżący na środku biurka. W powietrzu można było wyczuć pewne napięcie.

Dobson i pani Manning spojrzeli na Thomasa i urzędnik już sięgał po list, gdy kobieta go uprzedziła.

– Dzień dobry, panie Carrick. Posłaniec właśnie to przyniósł. – Podała mu list.

– Ach tak. – Thomas podszedł i wziął przesyłkę. – Dziękuję.

Dobson sarknął.

– Dziwne, że na pana nie wpadł.

Thomas przed wejściem widział wybiegającego z budynku posłańca, ale w tej części miasta było ich tak wielu, że ich obecność stanowiła powszedni widok. Właśnie się zastanawiał, dlaczego ta konkretna przesyłka wywołała takie poruszenie, gdy pani Manning dodała usłużnie:

– To z Casphairn, proszę pana.

Teraz także Thomas się zaniepokoił.

– Och. – Czyżby Manachan? A może chodziło o coś innego? Przyjrzał się kopercie, ale nie została zaadresowana ręką stryja. Zawierała dobre czy złe wiadomości? – Będę w swoim gabinecie.

Bez pośpiechu i nie patrząc więcej na przesyłkę, ruszył korytarzem do gabinetu, a po wejściu do niego podszedł do biurka. Wziął nóż do papieru, rozciął kopertę i wyjął pojedynczą kartkę złożoną dwa razy. Z kamienną miną, panując nad emocjami, rozłożył list i przeczytał…

…że Bradshawowie, cała rodzina, czyli siedem osób: mąż, żona, ich dwóch synów i trzy córki, dzień wcześniej poważnie się rozchorowali. To właśnie ten Bradshaw niedawno do niego pisał.

Wiadomość pochodziła od ich sąsiada, niejakiego Forrestera, który potwierdził, jak donosił wcześniej Bradshaw, że farmerom nie dostarczono ziarna na siew i, z tego, co było wiadomo, nawet go nie zamówiono; nikt nie miał pojęcia, co robić. Forrester wyjaśniał, że udał się z rodziną do Bradshawów, z którymi był spokrewniony, i na miejscu się dowiedział, że wszyscy poważnie zaniemogli. Posłał po uzdrowicielkę, która mieszkała we dworze. Bradshaw jednak go prosił, aby przede wszystkim napisał do Thomasa – gdyż jego zdaniem komuś się nie spodobało, że powiadomił go o problemie z ziarnem na siew.

Thomas spojrzał niewidzącym wzrokiem za okno. Dobry Boże. Nie było powodu, by łączyć nagłą chorobę rodziny z listem Bradshawa w sprawie ziarna. Jednak w tych okolicznościach Thomas nie dałby głowy, że między tymi dwoma wydarzeniami nie ma związku. Powiedział o liście Nigelowi i Nolanowi i choć nie wyobrażał sobie, że kuzyni mogliby zrobić coś tak niegodziwego – głupiego, owszem, lecz otrucie z zimną krwią całej rodziny byłoby już podłością – to przecież nie wiedział, komu przekazali tę informację.

Tak samo jak nie mógł wiedzieć, co dzieje się w posiadłości Carricków.

Może komuś zależało, by farmerzy nie dostali ziarna.

Rodziny chorują z różnych przyczyn. Na szczęście wezwano zielarkę i jeśli Bradshawowie jeszcze żyją… Miejmy nadzieję, że ich z tego wyciągnęła.

Thomas ją znał, niejaką Joy Burns; była oddana swemu powołaniu. Wiedział, że kobieta zrobi, co w jej mocy, nie miał co do tego wątpliwości.

Mimo niejasnej sugestii zawartej w liście na pozór nie było powodu, by łączyć te dwie sprawy. Chociaż Thomas nie wymienił nazwiska farmera, który do niego napisał, każdy, kto znał ludzi na terenie posiadłości, domyśliłby się, że to wygadany i często wojowniczy Bradshaw wystąpił ze skargą. A jego rodzina zachorowała dzień po powrocie Nigela i Nolana do Carrick Manor.

Jak uświadomił sobie Thomas, nie była to jedynie kwestia związku między tymi trzema faktami – że dostał od Bradshawa list, wspomniał o tym kuzynom i rodzina farmera zachorowała – ale także czasu, w którym to wszystko nastąpiło. I to go najbardziej zaniepokoiło.

Działał w świecie interesów od prawie dziesięciu lat. Gdyby zetknął się z taką sytuacją w handlu, ani przez chwilę nie pomyślałby, że to zbieg okoliczności.

Stał w gabinecie, patrząc za okno, i jednocześnie usiłował poskładać w całość nieliczne fakty, którymi dysponował. Coś działo się w posiadłości Carricków – a on nie miał pojęcia co.

Po dłuższej chwili rozważań nad stojącym przed nim wyborem, obrócił się szybko, wyszedł za drzwi i ruszył do gabinetu Quentina po przeciwnej stronie korytarza.

Ostatecznie klan był najważniejszy. Ważniejszy niż wszelkie względy osobiste.

Musiał pojechać do posiadłości i dowiedzieć się, co się tam dzieje. Był to winien klanowi, Bradshawom i Forresterom, a najbardziej Manachanowi.

Dopuszczał myśl, że jego interwencja okaże się niepożądana czy nawet niekonieczna; żywił nadzieję, że to drugie, ale niezależnie od wszystkiego, nie mógł zignorować ponowionej prośby w liście od Forrestera.

Musiał pomóc. Nie miał innego wyjścia.

2.

Było już dobrze po południu, kiedy Thomas Carrick wjechał na dziedziniec stajni za Carrick Manor. Stukot kopyt jego siwego wałacha na kocich łbach wywabił z budynku najpierw jednego, potem drugiego i wreszcie trzeciego członka klanu.

Najpierw zjawił się Sean. Potężny stajenny chwycił Ducha za uzdę; gdy wielki koń się uspokoił, mężczyzna spojrzał na Thomasa z ulgą.

– Co za widok dla starych zmęczonych oczu!

Zaraz za nim nadeszli Mitch i Fred, obaj uśmiechnięci i emanujący serdecznością.

– Witamy z powrotem, panie Thomasie! – zawołał Fred.

– Ano! – Mitch zadarł głowę, żeby spojrzeć Thomasowi w oczy. – Dobrze pana widzieć.

Ten odwzajemnił ich uśmiechy.

– Ja też cieszę się, że tu jestem.

Była to zdawkowa odpowiedź, ale kiedy zeskoczył z siodła, uświadomił sobie, że mówi prawdę. Gdy tylko zjechał z traktu i skręcił w długi podjazd, ogarnęła go zwyczajna radość na myśl o spotkaniu ze starymi przyjaciółmi i krewnymi, którzy byli bliscy jego sercu.

Wręczając Mitchowi lejce, powiedział nie tylko do trzech mężczyzn, ale także do siebie:

– Nie powinienem był wyjeżdżać na tak długi czas.

Wrócił jednak do rzeczywistości i spojrzał na Seana, najstarszego z całej trójki i oficjalnie głównego stajennego.

– Forrester napisał mi o Bradshawach.

Cokolwiek tam się działo, ci trzej nie maczali w tym palców. Thomas wiedział, z kim trzymają – z Manachanem i resztą klanu – i nie mogłaby tego zmienić żadna siła na ziemi. Poza tym wszyscy trzej byli tak jak Thomas sierotami, które Manachan przygarnął i którymi się zaopiekował.

– Ano. – Z twarzy Seana także zniknął uśmiech. – Złe wieści.

– Złe uczynki, jeśli chce pan znać moje zdanie – mruknął Mitch.

Sean zerknął na podwładnego – ale, jak zauważył Thomas, nie zanegował sugestii, że to efekt czyjejś złej woli.

Przestąpił z nogi na nogę.

– Zobaczę, co głowa klanu ma do powiedzenia.

– Ano. – Fred pokiwał głową. – Niech pan tak zrobi. Lepiej, by jaśnie pan wiedział, co tu się wyprawia.

Thomas, który już miał zwrócić się w stronę domu, zatrzymał się w pół kroku i utkwił wzrok w pozbawionej wyrazu twarzy Freda. Potem spojrzał na Mitcha i wreszcie na Seana; żaden z nich nie spojrzał mu w oczy, tylko wszyscy ukradkiem zerknęli na siebie.

– Manachan wie o Bradshawach, prawda?

Stajenni wymienili spojrzenia, po czym Sean – wciąż unikając wzroku Thomasa, któremu wydało się to bardzo dziwne – wzruszył ramionami.

– Skąd mamy wiedzieć, no nie? Wiemy tylko, że wszystkim nam zakazano mówić mu czegokolwiek, co mogłoby go zdenerwować.

– Pod karą odprawienia – dodał Mitch mrukliwie.

Sprawy zdecydowanie miały się inaczej niż kiedyś – nie tak, jak Thomas sądził. Skinął więc krótko głową.

– Pójdę i pomówię z nim.

Kiedy się odwracał, Sean zapytał jeszcze:

– Czy pan zostanie?

Zmierzając już w stronę domu, Thomas obejrzał się przez ramię.

– Pewnie pojadę do Bradshawów. – Wskazał ruchem głowy Ducha. – Na razie odprowadźcie go do stajni.

Sean podniósł palec do czoła, jakby salutował.

Z rękami w kieszeniach płaszcza Thomas ruszył do domu, wszedł po schodach i przeciął ganek. Bynajmniej niezdziwiony tym, że drzwi nie są zamknięte na klucz – była to prowincja, i to dość głęboka – otworzył je i wkroczył do holu.

Gdzie ujrzał zamęt.

Pośrodku przedsionka stały cztery osoby; rozmawiały nerwowo i wykazywały wszelkie oznaki konsternacji. Kamerdyner Ferguson marszczył czoło i wyglądał na zatroskanego, podczas gdy ochmistrzyni, pani Kennedy, była tak wytrącona z równowagi, jak Thomas jeszcze nie widział. Dwaj lokaje, którzy czekali nieopodal, wyraźnie się niepokoili.

Wszyscy czworo spojrzeli na Thomasa, gdy ten przystanął za otwartymi drzwiami. Przez moment byli zdezorientowani; Thomas uświadomił sobie, że ma za sobą światło, więc nie widzą, kto wszedł. Odwrócił się, zamknął drzwi i zrobił krok do przodu; wtedy go rozpoznali i na ich twarzach pojawiła się ulga.

Thomasowi ścisnęło się serce.

– Dowiedziałem się o Bradshawach. Przyjechałem więc, by zobaczyć się z jaśnie panem.

Ferguson mruknął pod nosem:

– Dzięki Bogu. – Głośniej zaś powiedział: – Witamy w domu, panie Thomasie.

Pani Kennedy dygnęła i powtórzyła słowa kamerdynera. Lokaje, których Thomas znał z dawnych lat, na przywitanie skinęli głowami.

Wszyscy wyraźnie uradowali się na jego widok, co było miłe… i jednocześnie niepokojące.

Ferguson zerknął na jednego z lokajów.

– Grant pana zaprowadzi…

Thomas, ściągając brwi, nie dał mu dokończyć.

– Gdzie jaśnie pan?

Ferguson i pani Kennedy spojrzeli na siebie, a wtedy ochmistrzyni odparła ostrożnie:

– W swoim pokoju, panie Thomasie. Ostatnio rzadko z niego wychodzi.

Thomas miał ochotę przekląć. Kiedy był tu ostatnim razem, Manachan w świetnej formie jeździł konno po okolicy.

– Znam drogę, sam trafię. Ale co tu się dzieje?

Służący znowu wymienili spojrzenia, lecz tym razem znowu z ulgą. Wszyscy byli zadowoleni, że spytał.

– Chodzi o Faith Burns. – Ochmistrzyni splotła dłonie przed sobą. – To główna pokojówka.

Thomas kiwnął głową.

– Pamiętam ją.

– No właśnie. – Ferguson przesunął dłonią po włosach, czego nigdy nie robił, bo zwykle był bardzo opanowany. – Otóż zaginęła. Była tu zeszłego wieczoru. Nie wydarzyło się nic szczególnego. Ale rano się nie pojawiła… a w każdym razie nikt jej nie widział.

– Jej łóżko zastaliśmy zaścielone – włączyła się pani Kennedy. – Trudno powiedzieć, czy w nim spała, czy nie.

– A jej siostra… nasza uzdrowicielka Joy… pojechała w nocy do Bradshawów – ciągnął Ferguson – więc nie można jej spytać, czy wie, co się z dziewczyną stało.

Pani Kennedy założyła ręce na piersi i ujęła się za łokcie.

– To do Faith niepodobne, by tak wstać z łóżka i sobie pójść.

– A co z jej pozostałymi krewnymi? – zapytał Thomas.

Ferguson pokręcił głową.

– Są ostatnie z Burnsów i żadna z nich nie wyszła za mąż.

Thomas zastanowił się.

– Nie ma innego wyjścia, trzeba zorganizować poszukiwania. Niech Sean i pozostali rozpytają o nią w okolicy na wypadek, gdyby Faith miała powód, by opuścić w nocy dom.

Kamerdyner skinął głową.

– Zajmę się tym.

Pani Kennedy zrobiła przejętą minę.

– Jakoś mi się nie wydaje, by Faith wyszła, nie mówiąc nikomu ani słowa, ale jest spokrewniona z Wattsami. Sean mógłby z nimi pogadać.

Thomas nagle uzmysłowił sobie, czego – a raczej kogo – brakuje.

– A gdzie Nigel?

Ferguson nie prychnął, ale jego mina mówiła wszystko.

– Pojechał do Ayr z panem Nolanem. Ruszyli w drogę wczesnym rankiem.

Przyjechali z Glasgow, by następnego dnia znowu opuścić dom? Thomas starał się zachować kamienny wyraz twarzy. Co tych dwóch kombinuje? Jeśli Manachan był zbyt słaby, by rządzić klanem, Nigel powinien być na miejscu, by go zastępować.

Spojrzał na panią Kennedy, a potem znowu na Fergusona.

– Czy Edgar jest u jaśnie pana? – Edgar był służącym Manachana, człowiekiem milczącym i niezwykle lojalnym.

Ferguson potwierdził skinieniem głowy.

– Siedzi z nim cały czas. Jeśli nie robi czegoś przy nim, to jest w pobliżu, na wezwanie.

Thomas starał się zachować spokój. Mówili o Manachanie, jakby był niesprawny… Zdjął płaszcz i podał go Fergusonowi.

– Pójdę na górę. Będę u jaśnie pana, gdybyście mnie potrzebowali.

Ominąwszy służących, ruszył w głąb przedsionka i przeszedł pod łukowym sklepieniem do holu, który znajdował się u podnóża głównych schodów. Pokonując po dwa stopnie naraz, udał się na górę.

Galeria wyglądała tak samo, jak pamiętał; ogólnie w domu niewiele się zmieniło.

Oprócz tego, że teraz Manachan rzadko kiedy opuszczał swój pokój.

Thomas wiedział, gdzie to jest, choć nieczęsto bywał w środku. Stryj nie był młody, ale do tej pory nie narzekał na zdrowie, prezentował wręcz doskonałą formę.

Stanąwszy przed ciemnymi dębowymi drzwiami, Thomas przystanął, aby przygotować się na to, co za nimi ujrzy. Wiedział, że Manachan „niedomaga”, ale trudno mu było sobie wyobrazić, by „niedomagający” Manachan nie wychodził z pokoju, zostawił swój klan i zasadniczo zrezygnował z roli przywódcy.

To nie byłby ten Manachan, którego znał.

Podniósł rękę i zastukał lekko do drzwi. Spodziewał się, że usłyszy głos stryja wołający gniewnie: „Wejść!”. Ale zamiast tego rozległy się ciche kroki i drzwi się uchyliły.

Wyjrzał zza nich Edgar, wąski korytarz za jego plecami łączący sypialnię Manachana i jego salonik był pogrążony w ciemności. Służący, wysoki i szczupły, o pociągłej twarzy i bladej cerze, z ciemnymi włosami opadającymi na szerokie brwi, zamrugał – a kiedy rozpoznał Thomasa, na jego obliczu pojawił się wyraz ulgi.

– Pan Thomas! Jak się cieszę, że pana widzę.

Thomas nie miał cienia wątpliwości, że serdeczny ton Edgara odzwierciedla jego uczucia. Do diaska! Co się tu dzieje?

Zanim zdążył powiedzieć, że chciałby zobaczyć się z Manachanem, Edgar się odwrócił. Zostawiwszy drzwi otwarte, wycofał się na lewo do sypialni.

– Jaśnie panie… niech pan zobaczy, kto przyjechał!

Thomas wszedł za próg. Zatrzymał się na chwilę, by przyzwyczaić oczy do mroku, po czym zamknął za sobą drzwi i wkroczył do sypialni.

Manachan spoczywał na łóżku, na kołdrze, w pozycji półleżącej, wsparty na kilku poduszkach. Choć jego nogi okrywał szal, był ubrany: w koszulę, spodnie, fular i aksamitną bonżurkę.

Chociaż miał ziemistą cerę i znacznie schudł od czasu, kiedy Thomas widział go ostatnio, wciąż był potężnym mężczyzną. Nie sprawiał już wrażenia silnego, ale pozostał muskularny i zachował jeszcze sporo ciała.

Jednakże już ruch głowy, kiedy zwrócił ją w stronę drzwi, zdradził, jaki jest słaby. Znużony. Apatyczny, w sposób świadczący o przewlekłej chorobie. Oczy, które spojrzały Thomasowi w twarz, były tej samej niebieskiej barwy, jaką zapamiętał, ale zniknęły z nich bystrość i przenikliwość, które charakteryzowały stryja – czy raczej nie tyle zniknęły, ile przygasły.

Tak jakby Manachan spoglądał na świat z daleka, przez woal.

Przez chwilę wpatrywał się w Thomasa, a potem złagodniał i na jego ustach pojawił się uśmiech. Podniósł z wysiłkiem dłoń.

– Thomas, mój chłopcze. Dobrze, że przyjechałeś w odwiedziny.

Thomas podszedł i wziął go za rękę. Drugą dłonią chwycił krzesło o prostym oparciu, przyciągnął je do łóżka i usiadł na nim. Przyjrzawszy się twarzy stryja, próbował ukryć szok.

Ale choć Manachan bardzo osłabł, umysłowo był sprawny jak dawniej i teraz się skrzywił.

– Nie, jeszcze nie umieram. Tyle że spuściłem z tonu. Ale nie pogarsza mi się, chociaż nie wiem, czy to dobrze, czy źle.

Mówiąc „ciii”, Edgar próbował go uciszyć.

Thomas pochwycił spojrzenie stryja.

– Jak długo to trwa, stryju? Kiedy przestałeś wychodzić z pokoju?

Manachan ściągnął brwi, jakby usiłował sobie przypomnieć, a potem zerknął na służącego.

– Zmogło go w sierpniu – pospieszył z cichym wyjaśnieniem Edgar. – Potem wstawał i znowu się kładł, ale nie wrócił już do dawnej formy.

Manachan sarknął.

– Niestety, nawet w przybliżeniu. Wygląda na to, że moja dawna forma zniknęła i niewiele z niej zostało. – Jego wzrok zbystrzał. – Nie ma już ze mnie wielkiego pożytku, ale na szczęście jest Nigel, który przejął pałeczkę.

– Wciąż to jaśnie pan jest głową klanu – zauważył Edgar, zanim zdążył zrobić to Thomas i w jego głosie wyraźnie było słychać upór oraz zaciętość.

Manachan mruknął lekceważąco:

– Żadna ze mnie głowa klanu, skoro nie mogę wyjść i dopilnować spraw.

Kiedy skierował wzrok na Thomasa, ten spojrzał mu w oczy.

– Skoro o tym mowa, stryju, dlaczego do mnie nie napisałeś?

Starszy pan nieznacznie wzruszył szerokimi ramionami.

– Co mam powiedzieć? Jestem już stary, chłopcze. Pokutuję za dawne grzechy i nic nie mogę na to poradzić. Wszystkich nas czeka starość.

Thomas spojrzał z przyganą na Edgara.

Służący odparł:

– Powiedziano nam, byśmy nie zawracali panu głowy… stanem jaśnie pana.

Thomas znowu popatrzył na stryja.

Ten uścisnął jego rękę.

– Pozwól mi zachować godność, chłopcze. Niech tylko ten, kto musi, widzi, jak nisko upadłem.

Thomas przełknął to z trudnością – i jednocześnie ogarnęło go poczucie winy, że przyjechał do posiadłości dopiero teraz, że przez całe dwa lata trzymał się z daleka, dążąc do realizacji własnych celów i tchórzliwe unikając Lucilli Cynster.

Zaczerpnął głęboko powietrza i wypuściwszy je, powiedział:

– Dobrze… co nie znaczy, że się z tym godzę.

Nie godził się z obecnym stanem rzeczy tak bardzo, że nie wiedział, od czego zacząć, by go zmienić, lecz tego dnia miał pilniejsze sprawy na głowie.

Ponownie skupiając się na najważniejszych obecnie problemach – przed którymi stał klan i jego przywódca – spojrzał Manachanowi w oczy.

– Dostałem list od Bradshawa, a potem także Forrestera, z wiadomością, że są jakieś kłopoty z dostawą ziarna na wiosenne zasiewy. Obaj prosili mnie, bym porozmawiał z tobą o tej sprawie, stryju.

Manachan zmarszczył brwi; jego wzrok zbystrzał, co na chwilę znalazło odbicie w wyrazie twarzy.

– Ziarno na siew? Ale przecież… – W jego oczach pojawiło się zdziwienie. Spojrzał na Edgara. – Który dziś?

To pytanie zostało wypowiedziane nieco bardziej stanowczo – wciąż słabym głosem, ale już tonem, który Thomas znał z przeszłości. Widocznie w starszym panu tkwił jeszcze dawny duch.

– Dwudziesty kwietnia – skwapliwie podpowiedział Edgar.

Manachan znowu popatrzył na Thomasa.

– Ziarno powinno już być zasiane, czyż nie? A przynajmniej właśnie wysiewane.

Thomas kiwnął głową.

– Ale go nie dostarczono, w każdym razie farmerom na północy… choć przypuszczam, że żadnym.

Manachan, wciąż zdziwiony, znowu zapadł się w sobie.

– Musi być jakieś opóźnienie… – Patrząc na Thomasa, rzucił: – Zapytaj Nigela… on będzie wiedział, o co chodzi.

– Nigel i Nolan są w Ayr, i to od kilku dni. Wcześniej byli w Glasgow… nie wiem, jak długo.

Manachan nie miał o tym pojęcia, świadczyła o tym jego mina. Ponownie ściągnął brwi, tym razem groźniej.

– A teraz – podjął Thomas, oswabadzając rękę z uścisku stryja i wstając – zaniemogli Bradshawowie. I to poważnie. Cała rodzina.

– Co?! – Manachan łypnął na niego, po czym spojrzał pytająco, wręcz oskarżycielsko, na Edgara.

Służący złożył dłonie i zaćwierkał niewinnie:

– Zakazano nam martwić pana jakimikolwiek złymi wiadomościami.

– Ki diabeł?! – Ton Manachana nie wróżył nic dobrego temu, kto wydał ten zakaz. Starszy pan milczał przez moment, a potem znowu spojrzał na Thomasa. – Dokąd idziesz?

– Jadę na farmę Bradshawów.

– To dobrze. Jedź i dowiedz się, co tu się, u licha, dzieje. Weź ze sobą Joy, naszą zielarkę.

– Już tam jest… wezwali ją Forresterowie, pojechała zeszłego wieczoru.

– Przynajmniej ktoś tu myśli – mruknął Manachan. Po chwili podniósł głowę i zerknął na Thomasa spod krzaczastych brwi. – Miej oczy i uszy otwarte, chłopcze. Dowiedz się, ile możesz… nie tylko o chorobie Bradshawów, ale także o dostawie ziarna. Skoro Nigela nie ma, musimy zasięgnąć informacji u innych, nie ma rady.

Thomas skinął głową, ale ta uwaga go zaniepokoiła, gdyż sugerowała, że cała odpowiedzialność za funkcjonowanie posiadłości spoczywa teraz na barkach Nigela. Nigel mógł zastępować Manachana, jednakże Thomas nie wyobrażał sobie, aby stryj całkowicie zrzekł się władzy, do tego stopnia, aby nie chcieć ingerować.

Ale przecież nie wiedział, jak słaby stał się Manachan. Może ta zmiana była konieczna.

– Po powrocie przyjdę i zdam relację.

Kiedy Manachan kiwnął głową, Thomas odwrócił się i wyszedł za drzwi. Cicho zamknąwszy je za sobą, zatrzymał się, przejęty zmianami, które tu zaszły, i zaniepokojony tym, co się dzieje, potem jednak się otrząsnął i zszedł na parter.

Odebrał płaszcz od Fergusona, od którego się dowiedział, że nadal nie odnaleziono Faith Burns, opuścił dom i udał się z powrotem na dziedziniec stajni.

Mitch czekał z Duchem w budynku między boksami.

– Chciałem, by postał jeszcze w cieple.

Thomas uśmiechem wyraził podziękowanie.

Kiedy dosiadał wierzchowca, Mitch dodał:

– Sean pojechał do Wattsów sprawdzić, czy wiedzą coś o Faith. To dziwne… nie jest przecież taka, by miała się ulotnić bez żadnej informacji, zresztą dokąd by poszła?

Thomas się skrzywił i pokiwał głową; było to słuszne spostrzeżenie. Lecz pokojówka nie mogła przecież tak po prostu zniknąć.

– Jeśli ktoś będzie o mnie pytał, jadę do Bradshawów… z polecenia jaśnie pana.

Mitch kiwnął głową.

– I dobrze. Mam nadzieję, że Joy im pomoże. Będę czekał na wieści.

Thomas wyprowadził Ducha na dziedziniec. Słońce zachodziło za Rhinns of Kells i powoli nastawał zmierzch.

– Wątpię, bym wrócił przed nocą.

– Ale na wszelki wypadek będziemy pana wypatrywać.

Thomas skłonił głowę, po czym dźgnął piętami gładkie boki Ducha. Wielki siwek płynnie przeszedł w kłus, a potem w cwał. Wyjechawszy z terenu stajni, Thomas skierował konia na północ i popuścił mu cugli.

Gospodarstwo Bradshawów znajdowało się na północnej granicy ziem Carricków, gdzie teren był mniej górzysty, a pola bardziej rozległe. Jadąc w tamtym kierunku, Thomas zauważył, że wiele pól leży odłogiem; niektóre częściowo obsiano, ale na żadnym zboże jeszcze nie wzeszło. Na terenie posiadłości głównie hodowano owce, a oprócz nich niewielką trzodę i dwa małe stada kóz; jedynie garść farmerów miała ziemie nadające się do uprawy roli i większość uzyskanego ziarna szła na całoroczne potrzeby klanu.

Jednak jak dotąd pola nie zostały obsiane i farmerzy się niepokoili, że zbiory okażą się niewystarczające – że zamiast dwóch będzie tylko jeden – co dla Thomasa było w pełni zrozumiałe: z tego, co pamiętał, klan wykorzystywał większość produkowanego u siebie ziarna.

Gdy wreszcie wjechał na niewielkie wzniesienie, na którym stał kamienny dom Bradshawów, cienie się wydłużyły. Ponieważ jednocześnie wyraźnie się ochłodziło, ze zdziwieniem zobaczył, że drzwi stoją otworem.

Wystarczyło mu jedno spojrzenie, by się upewnić, że z kominów nie wydobywa się dym – co już zdecydowanie wzbudziło jego niepokój. Zbliżał się koniec kwietnia i chociaż zima już ustąpiła, ciepłe dni, nie mówiąc o wieczorach, miały dopiero nadejść.

Zsiadł z Ducha, przywiązał go do jednego z pierścieni umocowanych na palu po jednej stronie wejścia, a następnie podszedł do drzwi i zajrzał przez nie do środka. Z zewnątrz dochodziło niewiele światła, a okna były starannie zasłonięte i nie paliła się żadna lampa. Thomas nie mógł przeniknąć wzrokiem mroku spowijającego podłużne pomieszczenie, ale i tak nikogo tam nie było. Niczego także nie usłyszał, w domu panowała niczym niezmącona cisza.

Podniósł rękę i zastukał w drewnianą framugę.

– Halo? Bradshaw?

Nikt się nie odezwał. Jednak z głębi domu dobiegło go skrzypienie i cichy okrzyk.

Thomas przekroczył próg. Zostawiając za sobą otwarte drzwi, wszedł do głównego pomieszczenia z łukowatym przejściem i ruszył długim korytarzem w głąb domu, krzyk dobiegł z tamtej strony.

Pierwsze drzwi, które napotkał, były otwarte. Pchnął je i znalazł się w sypialni Bradshawów. Pani Bradshaw leżała skulona na fotelu przy wygaszonym kominku. Wyglądała okropnie, jej twarz miała niezdrowy odcień, a siwiejące włosy były rozpuszczone i potargane. Chociaż całkowicie ubrana, na widok Thomasa ani drgnęła; oddychała ustami, płytko i szybko. Na podłodze obok fotela widniały na wpół wyschnięte wymiociny.

Thomas przeniósł wzrok na łóżko. Spoczywał na nim Bradshaw. On również był ubrany, ale tak jak żona leżał skulony, a poza tym wyglądał na wychudzonego i zmizerniałego. I także zwrócił na podłogę obok łóżka zawartość żołądka, a jego skóra miała ten sam kolor co u małżonki.

W przeciwieństwie do niej był przytomny, ale ledwie; kiedy Thomas na niego spojrzał, próbował podnieść rękę na przywitanie – błagalnym gestem – lecz zabrakło mu sił.

Widząc ten gest i rozpaczliwą prośbę w jego umęczonych oczach, Thomas poczuł, że ściska mu się serce.

– Poczekaj. – Zastanowiwszy się szybko, czego musiał dowiedzieć się przede wszystkim, zapytał: – Gdzie uzdrowicielka? Dotarła tu?

Bradshaw zdołał tylko nieznacznie kiwnąć głową.

Thomas ściągnął brwi i zerknął w głąb korytarza. Mając zamiar kontynuować poszukiwania, odwrócił głowę i zobaczył, że Bradshaw zwilża spierzchnięte usta.

– Przyjechała zeszłego wieczoru. – Te słowa stanowiły zaledwie tchnienie. – Byli tu Forresterowie… to oni ją sprowadzili.

Thomas zbliżył się do łóżka. Szybko zlustrował szafkę nocną i toaletkę, ale nigdzie nie dostrzegł wody, którą mógłby podać Bradshawowi. Ignorując smród, pochylił się i utkwił spojrzenie w ustach farmera.

Ten przyjął to z wyraźną ulgą. Zdobył się na wysiłek i wydyszał:

– Joy przyjechała, zbadała nas, a potem zajrzała do dzieci. Wetknęła głowę i powiedziała, że coś nam przyrządzi… słyszałem, jak idzie do kuchni i rozmawia z Forresterem. – Zamknął oczy. Twarz mu stężała. Wydał jęk, kiedy jego ciałem wstrząsnął paroksyzm bólu.

Thomas patrzył na to bezradnie.

Gdy spazm się skończył, Bradshaw z drżeniem zaczerpnął powietrza i szepnął:

– I już nie wróciła.

Thomas nie był uzdrowicielem, mógł kierować się tylko intuicją. Uścisnął ramię Bradshawa.

– Odpoczywaj. Sprowadzę pomoc. – Prostując się, mruknął: – Trzymaj się.

– Dzieci… – jęknął Bradshaw.

– Sprawdzę, jak się mają. – Odwrócił się i poszedł to zrobić, nie wiedząc, czego się może spodziewać.

Ku swojej uldze zastał dzieci żywe, choć w podobnym stanie do rodziców.

Wszyscy mieli takie same gwałtowne boleści. Pięcioro dzieci leżało w łóżku bez sił, prawie nieprzytomnych. Również były ubrane.

Forresterowie zastali całą rodzinę chorą i posłali po zielarkę. Thomas nie wyobrażał sobie, by opuścili krewnych w takim stanie – chyba żeby zjawiła się uzdrowicielka. Joy Burns pewnie uznała, że zdołała pomóc Bradshawom. Przyjechała późnym wieczorem, zbadała ich, zorientowała się, co im dolega, i odesłała Forresterów do domu. Wszystko to musiało się zdarzyć w ciągu nocy.

Ale Bradshawowie nie wiedzieli jej od tamtej pory ani nie dostali od niej żadnych wiadomości.

Minął prawie cały dzień. Gdzie więc była Joy?

Thomas przystanął w drzwiach sypialni rodziców, by powiedzieć Bradshawowi:

– Muszę znaleźć Joy i dowiedzieć się, co się dzieje. Sprowadzę pomoc najszybciej, jak się da.

Bradshaw zdołał nieznacznie kiwnąć głową i znowu zamknął oczy.

Thomas wrócił do głównej izby – pokoju dziennego, jadalni i kuchni jednocześnie, choć ta ostatnia była częściowo oddzielona od reszty. Za łukiem wejścia dostrzegł wielki kominek wykorzystywany do gotowania; znajdował się na przeciwległej ścianie kuchni, jednakże ani w nim, ani w kominku bliższym części dziennej nie palił się ogień.

Zerknąwszy na dwór przez otwarte okno, Thomas zobaczył, że zapada noc. Nie było sensu odsłaniać okien. Kiedy jego oczy przyzwyczaiły się już do panujących w środku ciemności, rozejrzał się wokół i zauważył na stole lampę. Ominąwszy kanapę i fotele, podszedł tam, by ją wziąć – ale okazało się, że nie ma w niej nafty, która, sądząc po knocie, wypaliła się do końca.

Odstawił lampę i poszedł do kuchni. Pomyślał, że znajdzie tam zapałki i inną lampę.

Na kamiennej podłodze leżała skulona Joy Burns. Wyglądała jeszcze gorzej niż jej podopieczni.

Thomas przeklął. Przez chwilę nie mógł nawet myśleć. Obszedłszy uzdrowicielkę, pochylił się nad nią.

– Joy?

Podniósł jej rękę. Była bezwładna, pozbawiona życia.

Dotknął twarzy kobiety, poczuł chłód. Lekko poklepał ją po policzku, potem mocniej, lecz powieki ani drgnęły. Miała wciąż tę samą minę.

Oddychała, ale tak płytko, że ledwie słyszał. Nie dostrzegł żadnych śladów, które by świadczyły, że wymiotowała, ale pozycja, w jakiej leżała – podwinięte ręce i nogi, podciągnięta spódnica – świadczyły o wielkim cierpieniu. Próbował zbadać puls na szyi, ale wyczuł tylko lekkie drżenie.

Bradshawowie być może spali wyczerpani, ale nie stracili przytomności, nawet dzieci.

Joy – uzdrowicielka – była nieprzytomna.

Sytuacja wydawała się poważna. Życie ośmiu osób – siedmiorga Bradshawów oraz Joy – wisiało na włosku, a z nich wszystkich w największym niebezpieczeństwie była zielarka.

Thomas nie mógł pomóc żadnemu z nich – w każdym razie nie natychmiast.

Przeklinając pod nosem, ujął Joy, modląc się o to, by – choć była nieprzytomna – nie przysparzać jej więcej cierpienia. Prostując się, podniósł kobietę. Była wysoka i dobrze zbudowana, a do tego jeszcze bezwładna, lecz zdołał przenieść ją pod łukiem.

Ominąwszy stół, położył ją delikatnie na wytartej kanapie, przed wygaszonym kominkiem.

Cofnął się i spojrzał na palenisko, zastanawiając się, czy warto tracić czas na rozpalenie ognia, i uznał, że nie.

Członkowie jego klanu rozpaczliwie potrzebowali pomocy, a zważywszy na to, że wśród chorych była zielarka, zrozumiał, że tylko w jednym miejscu znajdzie ratunek.

Ruszył na złamanie karku do Vale. Pojechał na wschód, dotarł do drogi biegnącej obok wsi Casphairn, potem skierował się na południe i wreszcie skręcił w długi podjazd wiodący do Casphairn Manor.

Minęło ponad dziesięć lat, odkąd tędy jechał. Ale wtedy kłusował niespiesznie, wioząc przerzucone przez siodło dwa szczenięta, małe charty. Podarował je – Artemis i Apolla – Lucilli i jej bratu bliźniakowi, Marcusowi. Zbliżając się do dworu, zaczął się zastawiać, czy psy jeszcze żyją.

Zatrzymawszy się przed schodami na ganek, zeskoczył z siodła. Puścił wodze, wiedząc, że Duch nie odejdzie, po czym kilkoma susami pokonał stopnie i chwycił żelazny łańcuch, który gdzieś w środku był przytwierdzony do dzwonka; pociągnął za niego i usłyszał dalekie dzwonienie.

W ciągu niespełna minuty rozległy się miarowe kroki i w drzwiach stanął kamerdyner – ten sam, którego Thomas pamiętał z ostatniej wizyty.

Służący spojrzał na Thomasa i ku jego zdziwieniu uśmiechnął się do niego.

– Pan Carrick, nieprawdaż?

Thomas skinął głową, nie mógł odwzajemnić uśmiechu.

– Ja… i mój klan… potrzebujemy pomocy. Jadę z farmy Bradshawów na północy. Cała ich rodzina… on sam, jego żona i pięcioro dzieci… są bardzo chorzy i cierpią. – Przerwał, by zaczerpnąć tchu, ponieważ ściskało go w piersi. – Poszła tam nasza zielarka, lecz chyba źle z nią. Jest nieprzytomna i nie mogłem jej docucić.

– Wielkie nieba! – Kamerdyner był poruszony i przejęty. – Wobec tego potrzebuje pan pomocy panny Lucilli.

Thomas powstrzymał się od ściągnięcia brwi.

– Liczyłem, że sprowadzę Algarię… a jeśli nie, to lady Cynster.

Kamerdyner przybrał jeszcze bardziej współczującą minę.

– Obawiam się, proszę pana, że Algaria jakiś czas temu zmarła, a lady Cynster wyjechała z lordem Richardem na kontynent. W ich zastępstwie… by się tak wyrazić… rządy sprawuje panienka Lucilla, która zresztą zna się na ziołach jak nikt. I na pewno pomoże… nie ma co do tego wątpliwości.

Thomas wiedział, że tak, lecz… Zaciskając szczęki, zmusił się, by kiwnąć głową. Dobro klanu było ważniejsze niż względy osobiste.

– Doskonale. Mogę więc z nią pomówić?

Kamerdyner skrzywił się z ubolewaniem.

– Jest w tej chwili w gaju, ale niedługo wróci.

Pogodziwszy się z tym, że będzie musiał zwrócić się do samej Lucilli, spotkać się z nią, spojrzeć jej w oczy, znowu usłyszeć jej głos, Thomas nie zamierzał czekać dłużej.

– W gaju?

– Świętym gaju. – Służący wskazał na północ. – Modli się tam do Pani. Jest z nią panicz Marcus.

Patrząc w tamtym kierunku – prosto jak strzelił ku ziemiom Carricków – Thomas zmrużył oczy.

– Gdzie dokładnie rośnie ten gaj?

Tytuł oryginału: The Tempting of Thomas Carrick

Pierwsze wydanie: MIRA Books, 2015

Opracowanie graficzne okładki: Robert Dąbrowski

Redaktor prowadzący: Małgorzata Pogoda

Opracowanie redakcyjne: Anna Kubalska

Korekta: Jolanta Nowak

© 2014 by Savdek Management Proprietary Limited

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2016

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1772-9

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

1.

2.

Strona redakcyjna