Rozdział 1

Heather Wainwright pokręciła słomką w umalowanych malinową szminką, pełnych ustach. Mrożona dietetyczna mocha zamieniła się już w rozwodnione espresso.

– Mam się zatrzymać i kupić jeszcze jedną? – spytała Lexie, zezując na nią znad kierownicy BMW Active Hybrid, a jej krótkie czarne włosy zafalowały lekko.

– Nie. Po prostu następnym razem kup większą.

Heather wrzuciła pusty kubek do uchwytu przed sobą i odłożyła słomkę. Obgryzała paznokieć kciuka, czując jakiś niepokój, którego źródła nie potrafiła określić. Ostatnio zdarzało się to tak często, że powinna była się już do tego przyzwyczaić.

Powinna była. Oto słowa klucze. Ten niepokój coraz bardziej przeszkadzał jej w codziennych zajęciach.

Na niektórych planach filmowych dorobiła się już reputacji rozkapryszonej primadonny. Może powinna posłuchać rady Lexie i zrobić sobie wakacje. Jej status w Hollywood był na tyle silny, że mogłaby pozwolić sobie na przerwę, nie obawiając się o losy swojej kariery.

Westchnęła. Nawet gdyby chciała odpocząć, nie mogła. Nie teraz. Kalendarz na następne półtora roku miała już niemal całkowicie wypełniony różnymi projektami. Zresztą choćby mogła się wykręcić z niektórych zobowiązań, nie chciała tego. Wyglądałoby to, jakby się poddała, a Heather nigdy się nie poddawała.

– Przynajmniej miałaś kilka dni wolnego. – Lexie najwidoczniej odgadła powód westchnienia Heather. – Może nie powinnam była cię w to wciągać. Miałabyś pełne trzy tygodnie luzu.

– Nie, w porządku. – Zabrzmiało to trochę żałośniej, niżby chciała. Owszem, reszta wolnego bardzo by jej się przydała, ale nigdy nie przepuszczała okazji, aby wspomóc Partnerstwo na Rzecz Sztuk Miejskich, a Lexie dobrze o tym wiedziała. Właśnie dlatego była najlepszą asystentką, jaka kiedykolwiek pracowała dla Heather – rozumiały się jak mało kto. Po dwóch latach współpracy Lexie stała się bardziej jej przyjaciółką niż pracownicą. – Przepraszam, że tak marudzę. Chcę to zrobić.

Heather wróciła do Los Angeles pięć dni temu, po zakończeniu sześciotygodniowych zdjęć w Kolorado. Ledwo wyszła z lotniska i wsiadła do samochodu – nie zdążyła nawet zapiąć pasów – a Lexie już przekazywała jej dobre i złe wieści. Dobre były takie, że produkcja jej następnego filmu została znacznie opóźniona, dzięki czemu aktorka zyskiwała trzy tygodnie wolnego. To oznaczało, że będzie mogła odpocząć, a co więcej, że będzie miała czas, by wziąć udział w corocznym Festiwalu Sztuk 24-godzinnych, czyli imprezie charytatywnej wspierającej działalność Partnerstwa na Rzecz Sztuk Miejskich. Heather starała się uczestniczyć w niej za każdym razem i była niepocieszona, sądząc, że w tym roku jej się to nie uda.

Zła wiadomość była taka, że konferansjerka festiwalu, aktorka Rosie Barrett, miała niedawno wypadek na planie filmowym i złamała nogę w trzech miejscach – uraz był na tyle poważny, że wymagał operacji. Sponsor imprezy, MountFilms, musiał w ostatniej chwili znaleźć zastępstwo i wtedy Lexie zaproponowała kandydaturę swojej szefowej, nie pytając jej o zdanie.

Heather wystawiła łokieć przez okno i rzuciła gniewne spojrzenie siedzącej za kierownicą asystentce.

– Ale przypomnij mi, dlaczego uznałaś, że z chęcią zajmę miejsce Rosie?

Teraz to Lexie westchnęła.

– Bo uwielbiasz Sztuki Miejskie. No i jesteś wygadana. To idealne zadanie dla ciebie. – Zerknęła we wsteczne lusterko, unikając przeszywającego spojrzenia Heather. – Ciesz się, że nie wrobiłam cię w ten wywiad, o który nagabują mnie ludzie od Jenny Markham.

– Gdybyś to zrobiła, wyleciałabyś z pracy. – Jenna Markham była krzyżówką dziennikarza śledczego z Barbarą Walters. Wygrzebywała najmroczniejsze sekrety z najgłębszej przeszłości swojej ofiary, a potem zmuszała ją do wypłakiwania się na antenie. Heather udało się ukryć przed światem większość swoich tajemnic. Nie zamierzała trąbić o nich podczas jakiegoś obnażającego wywiadu.

– Widzisz? Wiem o tym. I dlatego jej odmówiłam. A Sztukom Miejskim przyklasnęłam. Bo ich działania chcesz wspierać. – Lexie przygryzła dolną wargę. – Zresztą, chociaż nadal uważam, że powinnaś odpocząć, to jednak przyznaję, że niekoniecznie teraz. Lepiej, żebyś nie rozpamiętywała wyprowadzki Collina.

Heather uniosła ręce w geście irytacji.

– Nie rozpamiętuję jego wyprowadzki! To rozstanie wcale mnie nie załamało. Nic mi nie jest. Ile razy mam ci to jeszcze powtarzać?

– Nie przeszkadza ci, że sypiał z inną od Bóg wie kiedy? I że teraz się do niej wprowadza?

Heather opuściła ręce na kolana i wzruszyła ramionami.

– Ech. – Nie potrafiła wytłumaczyć tego, co czuła do Collina Satchela, z którym raz się kochała, raz rozstawała. Choć po jego wyprowadzce Heather została sama w swoim ogromnym domu w Bel Air, nie czuła się bardziej samotna, niż kiedy mieszkali razem. Ich związek był oparty tylko na seksie i odgrywaniu hollywoodzkiej superpary w mediach. A zresztą seks wcale nie był aż taki świetny…

– Ja też sypiałam z innymi facetami – przyznała się Heather. – Co tak patrzysz? Zdjęcia się ciągną, więc bywam napalona. – Nie żeby któryś z jej kochanków dał jej to, czego potrzebowała. Nawet seks z Collinem zawsze był taki sobie. Więc co niby straciła?

– Cóż, nawet jeśli naprawdę nic ci nie jest, w co wątpię, prasa orzeknie inaczej. Chyba że wyjdziesz do świata, pokażesz, że masz się świetnie bez niego. Prowadzenie tej imprezy to znakomita okazja.

– Masz rację, masz rację… – Heather potrafiła improwizować na zawołanie, a zagadać mogłaby każdego. Więc skąd to wahanie na myśl o prowadzeniu festiwalu?

Uznała, że pewnie chodzi o wagę tej imprezy. Ze wszystkich organizacji, które wspierała, ta naprawdę wiele dla niej znaczyła. To właśnie występy na scenie pomogły jej przetrwać dzieciństwo, a przecież celem Partnerstwa na Rzecz Sztuk Miejskich było utrzymanie edukacji artystycznej w podrzędnych szkołach. Obawiała się, że nie sprosta temu zadaniu, że bardziej zaszkodzi, niż pomoże.

Jednak to wydarzenie wymagało konferansjera i pomyślano właśnie o niej. A wycofanie się w tej chwili na pewno zachwiałoby sukcesem przedsięwzięcia.

– Masz rację – powtórzyła. – Ale musisz mi napisać wszystkie wystąpienia, Lex. A jeśli trzeba będzie zrobić coś jeszcze, to ty się tym zajmiesz.

– Oczywiście. To moja praca. Zresztą jedyna dodatkowa impreza to ta dzisiejsza. Nieoficjalna, nic wielkiego.

Właśnie jechały na tę „dzisiejszą imprezę”, o której wspomniała Lexie – był to wieczorek dla wszystkich ludzi pracujących za kulisami. Będą tam przedstawiciele MountFilms i Sztuk Miejskich, a także szefowie obsługi technicznej. Heather musiała tylko wypić parę drinków, pośmiać się z kiepskich dowcipów i uśmiechnąć do kilku zdjęć. Potem się ulotni i będzie wolna aż do oficjalnego rozpoczęcia następnego wieczoru o dziewiątej.

– O której to się zaczęło? – Na desce rozdzielczej wyświetlała się godzina 19:27.

– O siódmej. Więc jesteś wystarczająco spóźniona.

Heather nigdy nie zjawiała się nigdzie punktualnie, co również przyczyniło się do jej statusu primadonny. Wcale nie chciała robić wielkiego wejścia, jak twierdzono w pismach plotkarskich. Po prostu gdy się spóźniała, nie musiała samotnie czekać. W grupie bezpieczniej. Fani nie czuli się tak onieśmieleni i chętniej podchodzili do niej, gdy była otoczona przez innych, a tak działo się właśnie wtedy, gdy zjawiała się jako ostatnia.

– Mam z tobą wejść? – spytała Lexie, gdy zbliżały się do Drebs, gdzie odbywało się spotkanie.

– Nie. – Heather pochyliła się do przodu, próbując ocenić, czy uda jej się dostać się do tego wystrzałowego baru, unikając fanów i prasy. Spotkanie miało być kameralne, ale wieść o nim musiała się rozejść. W niewielkiej grupce przy drzwiach dostrzegła już kilka aparatów. Może z Lexie u boku łatwiej byłoby się przebić. – Tak. – Ale czy wtedy nie będzie wyglądała bardziej jak primadonna? – Nie – zdecydowała ostatecznie.

Lexie zachichotała, najwyraźniej zgadując, jaki proces myślowy zaszedł w głowie siedzącej obok niej aktorki.

– Będę na parkingu. Nie oddam samochodu parkingowemu, na wypadek gdybyś chciała szybko się stąd ulotnić. Może być?

– Tak, dzięki. – Heather opuściła osłonkę przeciwsłoneczną i zerknęła w lusterko. Wyglądała dobrze, nawet w tym zwykłym makijażu. Nawet mimo tego, że do ułożenia swoich długich ciemnoblond włosów nie użyła żadnych preparatów. Prezentowała się chyba wystarczająco skromnie, by założywszy okulary przeciwsłoneczne, przemknąć się niezauważona. Choć szczerze mówiąc, okulary przeciwsłoneczne wieczorem musiały się wydać podejrzane każdemu, kto polował na celebrytów.

– Rozpoznają cię – powiedziała Lexie, podjeżdżając do parkingowego. – Ale będzie dobrze. Wyskakuj z samochodu, gdy tylko parkingowy otworzy ci drzwi. Nie zatrzymuj się i nie rozdawaj autografów. Wejdź do środka, omiń hostessę i idź prosto do prywatnej części. Wiesz gdzie.

Heather była wdzięczna za te słowa otuchy. Odetchnęła głęboko, gdy parkingowy otworzył drzwi.

– W razie czego pisz – zawołała Lexie, gdy Heather wysiadła z bmw.

– To ona! – krzyknął ktoś, gdy tylko zatrzasnęły się za nią drzwi. Ożywiony gwar świadczył, że już ją rozpoznano. Usłyszała swoje imię.

Wrzawa robiła się coraz większa. Heather nie była w stanie zrozumieć poszczególnych słów. Tłum napierał na nią, zewsząd wyciągały się ku niej ręce trzymające długopisy i chusteczki. Próbowała się przecisnąć między nimi, ale utknęła.

Cholera. Trzeba było wziąć ze sobą ochroniarza.

Odwróciła się, żeby kazać Lexie zostać, ale asystentka była już za daleko, by dostrzec jej zmagania z tłumem.

Ogarnęła ją panika.

Drzwi do baru otworzyły się z impetem i w jej stronę wyciągnęła się czyjaś ręka. Heather chwyciła ją, zanim spojrzała, do kogo należy, i pozwoliła, by silne ramię bezpiecznie wciągnęło ją do środka.

– Tak mi przykro, Heather – powiedział Patrick Atlas, kierownik z MountFilms i jej wybawiciel. – Ktoś zawiadomił prasę.

Zdusiła niepokój, który już prawie nią zawładnął, i zmusiła się do uśmiechu.

– Bez obaw. Jestem do tego przyzwyczajona.

Patrick pocałował ją w policzek i poprowadził w głąb baru, do prywatnej części, cały czas trzymając ją za rękę. Niechętnie przyznała przed sobą, że ten kojący dotyk był jej bardzo potrzebny. Nie powinna była pozwolić, aby tłum tak dał jej w kość.

Idąc za Patrickiem, Heather patrzyła na tył jego głowy. Poznali się, gdy zaangażowała się w działalność Festiwalu Sztuk 24-godzinnych. Często jej nadskakiwał, mimo że zawsze odprawiała go z kwitkiem. Teraz była wdzięczna, że ma przed sobą znajomą twarz – a raczej znajomą brązową czuprynę – choć zwykle była bardziej powściągliwa w jego towarzystwie, nie chcąc go prowokować. Był atrakcyjny, zamożny i wpływowy, ale w jego uroku było coś zbyt gładkiego. Słodkie słówka i delikatne pieszczoty nie były w stanie rozbudzić jej pożądania. Szczerze mówiąc, sama nie była pewna, co właściwie ją podnieca, wiedziała jednak, że na pewno nie Patrick.

Mężczyzna otworzył drzwi prowadzące do prywatnej sali restauracyjnej i wskazał wielki, prostokątny stół stojący na środku.

– Zająłem ci miejsce na końcu, obok mojego – oświadczył. – Powiem hostessie, że są już wszyscy, i zaraz wracam. Och, kelnerka już tu była. Zamówić ci jakiegoś drinka?

Najchętniej wypiłaby kufel piwa, ale w następnym filmie miała wystąpić w kostiumie kąpielowym, więc dodatkowe kalorie były wykluczone.

– Poproszę kieliszek różowego wina.

– Oczywiście.

Usłyszała, jak zamyka drzwi, i rozejrzała się po sali tętniącej gwarem i pobrzękiwaniem kieliszków i butelek. W środku znajdowało się ze trzydzieści osób, wiele z nich Heather znała. Zauważyła kilku członków zarządu Sztuk Miejskich siedzących na drugim końcu stołu.

Przez dłuższą chwilę stała, wpatrując się w ich grupkę, sama pozostając dla nich niewidoczna. Zwykle to ona znajdowała się w centrum uwagi, więc ta sytuacja wydała jej się dziwna, wręcz surrealistyczna. I zaskakująco przyjemna. Jakby znalazła się w raju.

Z doświadczenia wiedziała jednak, że raj nigdy nie trwa zbyt długo. Neil Phillips, koordynator spektakli, zobaczył ją i skinął w jej stronę, z powodu czego kilka osób siedzących obok niego uniosło głowy.

– Heather! – zawołał, a gdy się zbliżyła, wstał, aby ją uściskać. – Słyszałem, że zastąpisz Rosie.

– Nikt nie mógłby jej zastąpić – odparła.

– Oprócz ciebie.

Heather posłała mu pierwszy szczery uśmiech tego wieczoru. Spośród wszystkich ludzi, z którymi pracowała na scenie i w filmie, Neil należał do nielicznego grona tych, którzy umieli dostrzec kobietę kryjącą się za fasadą „trudnej” gwiazdy. Zawsze dodawał jej otuchy i pewności siebie, a ona darzyła go szacunkiem i podziwem.

Gdy usiadł, przywitała się z jego asystentami i kilkoma innymi osobami, w których rozpoznała członków ekipy technicznej. Potem z ludźmi ze Sztuk Miejskich. Dopiero po tych wszystkich uprzejmościach ruszyła w stronę pustego krzesła.

– Proszę mi pozwolić. – Mężczyzna siedzący obok wstał, aby podsunąć jej krzesło.

– Dziękuję. – Usiadła i spojrzała na niego, gdy zajmował swoje miejsce. Zatkało ją.

Boże, ależ on był przystojny.

Nie był typem gwiazdorskiego lalusia, jak faceci, z którymi pracowała, lecz dobrze zbudowanym mężczyzną o surowej urodzie. Ciemnoblond włosy opadały mu na wysokie czoło, eksponując jasnobłękitne oczy, które błyszczały w półmroku sali. Zgadywała, że jest w jej wieku – trzydziestu trzech lat, które naprawdę skończyła, a nie dwudziestu dziewięciu, które podawano we wszystkich notkach biograficznych w internecie. Ale wtedy się uśmiechnął i w kącikach jego oczu pojawiły się zmarszczki, sugerujące, że może być starszy albo że często się uśmiecha. Tak czy owak, dzięki nim był jeszcze przystojniejszy.

Wzrok Heather, jakby obdarzony własną wolą, prześliznął się po jego twarzy z zadbanym kilkudniowym zarostem, zatrzymując się na T-shircie opinającym masywną klatkę piersiową i imponujące bicepsy. Jego muskuły były wyraźnie widoczne nawet pod ubraniem. To był silny facet – taki, który bez wysiłku mógłby podnieść kobietę i zarzucić ją sobie na ramię. Taki, który albo fanatycznie ćwiczy, albo zachowuje doskonałą formę dzięki wykonywanej pracy.

Taki, który w sypialni byłby prawdopodobnie trochę dziki. Nie za bardzo. Tyle, ile trzeba.

Na tę myśl aż zacisnęła uda.

Na twarz wypłynął rumieniec. Dlaczego o tym pomyślała? Co prawda nie była z nikim od… Szybko próbowała policzyć. Podczas zdjęć do jej ostatniego filmu usiłowała poderwać Micah Prestona, który jej partnerował, ale nie był zainteresowany romansem, więc była skazana na sześciotygodniową abstynencję. A wcześniej Collin kręcił plenery we Włoszech. A jeszcze wcześniej ona miała zdjęcia w Australii…

Cholera. To już ponad osiem miesięcy. Nic dziwnego, że była napalona.

– Głowi się pani, co ja mam z tym wszystkim wspólnego. – Głęboki męski głos rozlał się ciepłem po całym jej ciele, jakby właśnie wypiła kieliszek merlota.

– Proszę? Och, przepraszam. Rzeczywiście. – Skwapliwie skorzystała z jego domysłu, aby wyjaśnić, dlaczego się na niego gapi. – Hmm… – Udała, że się zastanawia, wciąż zbyt oszołomiona jego urodą, aby móc pozbierać myśli.

– Nie zdradzę tego, dopóki pani nie zgadnie. Jeśli właśnie na to pani czeka.

– Nie. Chociaż to nie fair, że pan wie, kim jestem, a ja nie mam pojęcia, z kim rozmawiam.

Jezu, flirtowała! Z nieznajomym!

Żaden problem. Flirtowała ze wszystkimi. Nie mógł jednak wiedzieć, że tym razem naprawdę myśli to, co obiecywał jej uwodzicielski ton.

– Kto mówi, że wiem, kim pani jest?

Otworzyła usta, ale nic nie powiedziała. Założyła tak, bo przecież wszyscy ją znali. No i zrobiła z siebie idiotkę.

Roześmiał się.

– Żartuję. Nawet gdybym nigdy nie słyszał o Heather Wainwright, domyśliłbym się, że jest pani tą aktorką-konferansjerką. Emanuje pani urokiem gwiazdy.

Czy on się z niej podśmiewa? Nie była pewna. Ale sposób, w jaki kąciki jego ust wędrowały w górę, zdawał się potwierdzać jej podejrzenie. Nikt nigdy nie stroił sobie z niej żartów. Wszyscy się kłaniali, nadskakiwali jej i się podlizywali. Jego wyraźna obojętność wobec zasad panujących w Hollywood sprawiała, że aż ją połaskotało w brzuchu. Czyżby trema? Kiedy ostatnio czuła coś takiego przy mężczyźnie?

Próbując zignorować to łaskotanie w środku, odparowała:

– A pan emanuje… – Jeszcze raz obrzuciła go wzrokiem. Emanował seksem. Czystym, ostrym, męskim seksem. Ale przecież próbowała odgadnąć, jaka jest jego rola w Festiwalu Sztuk 24-godzinnych, a nie sprecyzować, jakie uczucia w niej budzi. Zresztą na pewno dobrze wiedział, co chciała powiedzieć.

– Czym?

– Nie jestem pewna.

– Niczym złym, mam nadzieję.

– Nie. To coś dobrego. – Zdecydowanie dobrego. I właśnie powiedziała to na głos.

Choć przez większość rozmowy patrzyli na siebie, teraz wbił w nią wzrok tak intensywnie, że musiała spuścić oczy. Jej policzki płonęły.

– Pomyślmy… – Omiotła spojrzeniem otaczające ich twarze, próbując dojść do siebie. – Siedzi pan z Neilem. Przypuszczam więc, że należy pan do ekipy.

Boże, błagam, niech on nie będzie z ekipy technicznej.

W przeciwnym razie nie mogłaby dalej z nim flirtować. Absolutnie.

Nie żeby była zarozumiała. Chociaż… owszem, właśnie dlatego. Była bardzo zarozumiała. Nie był to może powód do dumy, ale ta cecha doprowadziła ją do punktu, w którym obecnie się znajdowała. Akceptowała ją w sobie choćby z tego jednego względu.

Jednak ten facet promieniował czymś więcej niż technicy. A poza tym Heather wypatrzyła już wszystkich członków tej ekipy, więc niby czym, u licha, miałby się zajmować? Na pewno nie wyglądał na kogoś ze Sztuk Miejskich. Cała ta grupka współczesnych hipisów tłoczyła się razem po jednej stronie stołu.

Może był pracownikiem gospodarza tej imprezy – Broad Stage. I zajmował się na przykład koordynacją wolontariuszy.

Jednak jego wyrzeźbione ciało i pewność siebie w zachowaniu świadczyły o czymś innym. Nie siedział przy biurku. Widać było w nim siłę i władzę. Na pewno pracował z Patrickiem. Bez wątpienia.

– Jednocześnie siedzi pan przy ludziach Patricka. I ma pan markowe dżinsy i T-shirt. Powiedziałabym, że należy pan do kierownictwa MountFilms.

– Wyglądam według pani na kierownika? Czemu nie. – Zaśmiał się. – Ale to moja była dziewczyna wybierała te ciuchy. Chyba lepiej nie wyciągać wniosków na ich podstawie.

– Była dziewczyna? – Cholera, to nie było zbyt subtelne.

– Tak. Była. Jestem singlem. – Upił łyk piwa, a sposób, w jaki jego usta ułożyły się wokół butelki, podziałał na Heather wręcz hipnotyzująco. – Podobnie jak pani, jeśli wierzyć temu, co czytam w kolejce w spożywczym.

– Jestem totalną singielką. – Równie dobrze mogła zaprosić go do łóżka. Co ona wyprawia? Nic o nim nie wiedziała. Nic poza tym, że jest sexy. SEXY.

Wyciągnął rękę, jakby czytał w jej myślach.

– Seth Rafferty.

Podała mu swoją, a jego zdecydowany uścisk sprawił, że poczuła błogość rozlewającą się po całym ciele: w górę ramienia i w dół, do ciepłego punktu między udami.

– Miło mi pana poznać.

Przytrzymał jej dłoń dłużej, niż było to konieczne, muskając kciukiem gładką skórę.

– Może to zabrzmi banalnie, ale cała przyjemność po mojej stronie.

– Świetnie, poznałaś Setha.

Heather cofnęła rękę, a Patrick, zająwszy miejsce po jej drugiej stronie, postawił przed nią kieliszek wina.

– Zamówiłem przy barze, żebyś nie musiała za długo czekać na kelnerkę.

Jego wyjaśnienie, gdzie zniknął i skąd ma dla niej wino, ledwo dotarło do świadomości Heather. Całą uwagę skupiła na jego pierwszym zdaniu: był zadowolony, że poznała to apetyczne ciacho siedzące obok. Mogła uznać to za potwierdzenie swoich przypuszczeń, że ten facet należy do ekipy Patricka. Czyli nie jest z obsługi technicznej. Dzięki ci, Panie.

– Tak, właśnie się poznaliśmy. – Spuściła głowę, bojąc się, że znów się czerwieni.

Nawet jeśli Patrick zauważył jej rumieniec, nie dał tego po sobie poznać.

– Powiedziałeś jej? – spytał Setha.

– Hmm… Nie. – Seth kręcił się na krześle. – Zostawiłem to tobie.

Heather zmarszczyła brwi zdezorientowana niejasną wymianą zdań obu mężczyzn.

– No cóż – rzekł Patrick z rozjaśnionymi oczami. – Heather, w tym roku zrobimy coś więcej. Wiesz, że wszystkie sztuki grane podczas tej imprezy zostały napisane i przygotowane w ciągu dwudziestu czterech godzin. W tym roku nie tylko będziemy wyświetlać tło, ale także użyjemy dekoracji. Wszystkiego, co da się skonstruować w ciągu dwudziestu czterech godzin.

Heather jeszcze bardziej zmarszczyła brwi. Dekoracje? Niby jak to ma wyglądać? Coś w stylu tych programów o remontach, w których stolarz musi coś zbudować w ściśle określonym czasie? A nawet gdyby to był dobry pomysł, kto miałby…

O Boże. Nie.

Już wiedziała, zanim Patrick zdążył coś dodać. Wiedziała i chciała się zapaść pod ziemię.

– Seth się tym zajmie. Niesamowite, prawda?

Nie było w tym nic niesamowitego. Seth wcale nie był z MountFilms ani ze Sztuk Miejskich. Nie był też z Broad Stage. Mimo wszystko okazał się członkiem ekipy technicznej.

Heather Wainwright, hollywoodzka gwiazda największego formatu, bezwstydnie flirtowała ze stolarzem.

Rozdział 2

Sławy niespecjalnie interesowały Setha Rafferty’ego. To byli po prostu ludzie. Pracował wśród nich. Nic ekscytującego. Ich gówno śmierdziało tak samo, jak każde inne. Ze względu na swoje zajęcie codziennie spędzał w ich pobliżu sporo czasu, a choć właśnie ta część jego pracy najbardziej ciekawiła znajomych i krewnych, on sam już dawno się na nią uodpornił.

I dlatego nie był przygotowany na Heather Wainwright.

Po raz pierwszy zauważył ją, kiedy weszła do prywatnej sali restauracyjnej. Stała samotnie, przyglądając się grupie siedzącej przy stole, nie wiedząc, że zwróciła jego uwagę. Była ładna, jasne. No dobra, była cholernie piękna. I seksowna. Miała długie, smukłe nogi, zakryte sięgającą do kolan spódnicą, a jej piersi ładnie odznaczały się pod bluzką bez rękawów. Ale była megagwiazdą – taki wygląd był w tym środowisku standardem.

A jednak było w niej coś jeszcze, czego Seth się nie spodziewał – wrażliwość, którą rzadko widywał u innych aktorek. Zakłopotanie z powodu jej pozycji w świecie. Łagodność, której zachowanie w Hollywood było, jego zdaniem, prawie niemożliwe.

Wszystko to nagle zniknęło, gdy przedstawiono ją siedzącym przy stole. Seth przyglądał się spod oka, jak witała się z nimi, przybrawszy minę celebrytki.

Ale kiedy usiadła obok niego i zaczęli rozmawiać, w jej oczach znów ujrzał tamte iskierki, drobinki kruchej duszy, które tak skrzętnie ukrywała przed innymi. Pragnienie, by zrzucić maskę pewnej siebie seksbomby i pozwolić, by ktoś inny przejął kontrolę.

A on niejedno mógłby z nią – dla niej – zrobić, gdyby mu się oddała. Na tę myśl zrobiło mu się ciaśniej w spodniach.

Nie chodziło tylko o pociąg seksualny. Dobrze mu się z nią rozmawiało, chociaż nie mówili o niczym istotnym. W jej tonie było coś, co pozwalało mu czuć, że mógłby rozmawiać z nią bez końca. O niczym. A już na pewno mógłby bez końca patrzeć w głębię jej czekoladowych oczu.

Przygotowany na to czy nie, Seth Rafferty uległ czarowi Heather Wainwright.

Wtedy odkryła, czym on się zajmuje – a raczej sądziła, że to odkryła – i wszystko się zmieniło. Zniknęła żartobliwa iskierka w jej oku, kolor odpłynął z twarzy, a uśmiech zmienił się w zniesmaczony grymas.

Seth poczuł zawód.

– I co o tym myślisz? – spytał Patrick niecierpliwie, ciekaw reakcji Heather na nową formułę imprezy.

– Hmm… – odparła, jakby się zastanawiała, w jakie słowa ubrać odpowiedź. Ale Seth wyczuł, że ta zwłoka w najmniejszym stopniu nie dotyczyła formuły. Kobieta nie mogła przełknąć informacji, że jej rozmówca nie należy do kierownictwa MountFilms. Że zadawała się z kimś stojącym niżej od niej.

Lekko pokręcił głową, próbując otrząsnąć się ze swojej wcześniejszej fascynacji, odkrywszy z niesmakiem, że to jedna z tych aktorek. Ma tak wielkie ego, jak głosi jej reputacja. Szkoda.

Znał ten typ. Należała do niego Erica, jego była dziewczyna, a właściwie była narzeczona. Zaczęło jej na nim zależeć dopiero wtedy, gdy okazało się, że zajmuje ważną pozycję. To mu się nie podobało, więc po rozstaniu z nią zmienił swoje podejście do kobiet. Odtąd angażował się emocjonalnie tylko w relacje z tymi, które go lubiły, nie mając pojęcia, jak zarabia na życie.

Po kilku westchnieniach i trzech łykach wina odezwała się wreszcie:

– Szczerze mówiąc, Patricku, ten pomysł wydaje mi się okropny. – A kiedy już zaczęła mówić, nie wiedziała, kiedy skończyć. – Pomyśl tylko, dekoracje? Podczas Festiwalu Sztuk 24-godzinnych? Po co? Właśnie ich brak, ten impresjonizm całej sytuacji, stanowi o pięknie tej imprezy. Po co to zmieniać? Niby jak dekoracje miałyby ją udoskonalić?

Patrick uniósł brwi.

– No cóż, po prostu…

– Bez urazy, Seth. – Ledwo rzuciła na niego okiem, a on poczuł podniecenie, słysząc swoje imię z jej ust. – Na pewno świetnie macha pan młotkiem i czym tam jeszcze. Ale… to po prostu… nie na miejscu.

Wzruszył ramionami, nie ośmieliwszy się odezwać. Był zbyt zbulwersowany i wkurzony – i podniecony – by coś powiedzieć. Czego by nie powiedział, wpakowałby się w kłopoty.

– Przykro mi, że tak uważasz, Heather.

Seth uśmiechnął się szyderczo w duchu, słysząc w głosie Patricka szczerą skruchę. Przecież to on tutaj rządzi. Po co próbuje ugłaskać jakąś zadzierającą nosa aktorkę? Powinna dostać porządne lanie.

Na myśl o jej mlecznej skórze, zaróżowionej od uderzeń jego dłoni, musiał się poprawić pod stołem.

Spokojnie, chłopcze. Ona nie jest tego warta.

– Czy Rosie o tym wie? – Heather wyzywająco wysunęła wargę.

Gdyby zrobiła to, zwracając się do niego, Seth najpewniej przylgnąłby do niej ustami i lekko ją ugryzł.

Nie jest tego warta, pamiętasz?

– Tak. I była zdecydowanie za. – Patrick pociągnął łyk, a raczej haust, martini. – Szczerze mówiąc, Heather, jesteś pierwszą osobą, która zgłasza sprzeciw.

– Może pytasz niewłaściwych ludzi. Z pewnością ktoś taki jak Seth będzie tym pomysłem zachwycony, bo, cóż, budowa dekoracji to jego domena.

Budowa dekoracji wcale nie była domeną Setha. Już nie. Skończył z tym wiele lat temu, ale z jakiegoś powodu nie chciał, aby Heather o tym wiedziała. Gdyby poznała jego prawdziwe zajęcie, prawdopodobnie by się uspokoiła i odprężyła. Może nawet znów zaczęłaby flirtować.

Ta myśl napawała Setha obrzydzeniem. Głównie dlatego, że uprzytomniła mu, do czego to flirtowanie mogło doprowadzić. A cytując Heather, było to „po prostu nie na miejscu”. Miał swoje zasady. Nie potrzebował Heather Wainwright. I nie czuł potrzeby pieprzenia się z gwiazdą.

Nie, lepiej, aby uważała go za stolarza, który w jej świecie jest nikim. Dzięki temu łatwiej będzie trzymać ją z dala od jego świata. Nie przepadał za tak rażącym snobizmem.

Patrick o mały włos nie puścił farby.

– Właściwie Seth zajmuje się tym w szerszym zakresie – powiedział. – Wiesz, że jest…

Seth przerwał mu w pół zdania.

– Może na pani opinię mają wpływ kwestie osobiste.

Poderwała głowę i rzuciła mu mordercze spojrzenie.

– Nie wiem, co pan chciał przez to powiedzieć, ale na moją opinię ma wpływ jedynie fakt, że zajmuję się tą imprezą od pięciu lat w Nowym Jorku, a wcześniej miałam z nią do czynienia przez trzy lata w Los Angeles. I zawsze była niesamowita w swej niezmienionej formie. Nie rozumiem, po co naprawiać coś, co nie jest zepsute. Ale pan pewnie lubi to robić.

Założyła ręce na piersiach, uwydatniając w ten sposób dekolt, a on skorygował swoją wcześniejszą opinię – jej biust zdecydowanie nie był standardowy.

Ale to nie miało znaczenia. Ładne cycki nie przysłonią jej zarozumialstwa.

– Patricku, przepraszam, że przeszkadzam. – Janice Shafer, jego asystentka z MountFilms, wychyliła się zza niego. – Mamy mały problem z aktorką stypendystką Sztuk Miejskich. Może powiesz nam, co o tym sądzisz?

– Przepraszam was na chwilę – powiedział Patrick do Heather, a Seth wyczuł w jego głosie ulgę i wdzięczność za ten pretekst do zakończenia rozmowy. Odwrócił się razem z krzesłem w stronę Janice i siedzącego obok niej przedstawiciela Sztuk Miejskich.

Seth słuchał jednym uchem wyjaśnień tego ostatniego, że nastolatka, która miała śpiewać w trakcie spektakli, zgłosiła jakiś problem z gitarą i być może nie będzie mogła wystąpić w sobotę, więc potrzebne będzie jakieś zastępstwo.

Jego uwaga skupiała się na siedzącej obok blond piękności i na tym napięciu, którym promieniowało jej ciało. Poczuł rosnącą irytację. Wkurzał się na siebie, że dał się jej tak omotać i przez chwilę uwierzył, że widzi w niej coś innego. A do tego denerwował go jego wacek, najwyraźniej wciąż bardzo zainteresowany tą kobietą, mimo całej jej małostkowości.

Jednak im więcej o tym myślał, tym większą złość do niej czuł. Czy ona naprawdę była aż tak płytka? A może jednak źle ją odbierał?

Nie powinien nic mówić. Lepiej było dać sobie spokój.

Ale musiał się tego dowiedzieć.

– Nie chodzi o te dekoracje, prawda? – powiedział cicho, aby tylko ona usłyszała jego słowa. – Chodzi o to, że flirtowała pani z kimś, kto je buduje.

Heather rozdziawiła usta ze zdumienia.

– Ja wcale nie… – Ściszyła głos do szeptu. – Nie flirtowałam.

– Właśnie, że tak. – Serio? Jak ona może się tego wypierać?

– Nieprawda. – Dźgnęła palcem wskazującym w stół, jakby chciała podkreślić, że ma rację. – Rozmawiałam z panem tak samo, jak z każdym innym. Po prostu jestem urocza.

– Nie aż tak bardzo.

– Jestem bardzo urocza. – Obróciła się w jego stronę, coraz wyraźniej rozzłoszczona. – Jak pan śmie? – syknęła. – Nic pan nie wie. Nie zna mnie pan.

Chciał powiedzieć, że ją zna. Że zna ten typ kobiet. Zarozumiałych i aroganckich. Oczekujących, że cały świat padnie do ich stóp, a kiedy tak się nie dzieje, żądają wyjaśnień. Czy nie tak właśnie potraktowała przed chwilą Patricka?

Nie mógł jednak zmusić się do takiej szczerości. To byłoby zbyt okrutne.

Mimo to nie chciał przerywać rozmowy. Jeszcze nie teraz. Nie w momencie, gdy sobie z nim pogrywała.

– Wiem, że dzisiejszego wieczoru nie flirtowała pani z nikim innym.

Zatrzepotała rzęsami.

– Obserwował mnie pan? Ma pan na moim punkcie obsesję? – Sapnęła gniewnie. – Typowe.

– I wiem, że ludzie raczej nie uważają pani za uroczą… – To był cios poniżej pasa. Wszyscy w Hollywood doskonale wiedzieli, że reputacja była często stekiem bzdur. Ale Seth był porządnie wkurzony.

– Ależ… Chyba pan w to nie wierzy…!

Osiągnął swój cel – była wytrącona z równowagi i bezbronna. Wystarczyło ją dobić.

– I czy to nie zabawne, że cały urok wyparował, gdy tylko odkryła pani, czym się zajmuję? Gdy się okazało, że flirtuje pani z facetem z ekipy technicznej.

– Nie mam nic przeciwko ekipie technicznej.

– Widocznie chodzi tylko o stolarzy.

Przewróciła oczami.

– Boże, to śmieszne. Odwraca pan kota ogonem, żeby dowieść jakiejś bezpodstawnej tezy. Ja sprzeciwiam się dekoracjom, a pan bierze to do siebie. Nie pachnie to egocentryzmem?

Pieprzyć uprzejmość. Ona zaatakowała pierwsza.

– Przyganiał kocioł garnkowi. Nie pachnie to zarozumialstwem?

– Dupek.

– Jędza.

Jej oczy płonęły oburzeniem. Odsunęła krzesło i wstała, po czym uciekła w kąt, ściskając w dłoni telefon.

Seth z jednej strony poczuł się lepiej, bo powiedział, co miał do powiedzenia, ale z drugiej strony gorzej, gdy w pobliżu zabrakło jej ciepła. I choć przed chwilą chciał jej dopiec słowami, co zresztą mu się udało, teraz zapragnął pójść za nią i wziąć ją w ramiona.

Co to, do cholery, miało znaczyć?

Po raz drugi tego wieczoru pokręcił głową. Nie miał dla niej współczucia. Kiedyś był nikim, wszystko osiągnął sam. Nie było mu łatwo i nikomu nie życzył tego, co przeżył, ale nigdy nie wyrzekł się swoich korzeni. Właśnie dlatego tak wielkie wrażenie robiło na nim Partnerstwo na Rzecz Sztuk Miejskich. Reprezentowali tych, dla których los był mniej łaskawy, i dawali dzieciakom szansę zaistnienia poprzez sztukę. W młodości to właśnie sztuka pozwoliła mu przetrwać. I to dlatego zwrócił się do tej organizacji i zaproponował, że ufunduje dekoracje. W ten sposób mógł się odwdzięczyć i stać się częścią tej misji.

Heather Wainwright była przeciwieństwem tego, co miał nadzieję tu osiągnąć. Kiedyś popełnił ten błąd z Ericą, próbując ukrywać swoją przeszłość, ale dostał nauczkę. Teraz wolał uchodzić za robotnika niż inteligenta.

Pociągnął spory łyk piwa i postanowił, że w tym przedsięwzięciu pozostanie anonimowy. Musiał przekonać do tego pomysłu Patricka. Zdaje się, że właśnie kończył rozmowę. Jeden z przedstawicieli Sztuk Miejskich zaoferował, że znajdzie sklep muzyczny i ufunduje gitarę na potrzeby tej imprezy. Problem rozwiązany.

W dogodnej chwili Seth przesiadł się na krzesło Heather i zagaił:

– Hej, Patricku. – Odczekał, aż mężczyzna ostatecznie zakończył pogaduszkę i odwrócił się do niego. – Chciałem cię prosić o przysługę.

– Wal śmiało.

Seth pochylił się do przodu i zniżył głos.

– Wolałbym, abyś nikomu nie mówił, że to ja ofiarowałem materiały na dekoracje ani że to był mój pomysł. Wolałbym, aby wszyscy myśleli, że jestem stolarzem.

Patrick uniósł brwi.

– No, no. Bogaty, a do tego skromny?

– Nie chodzi o skromność. – Nie chciał zgrywać bohatera. To już byłaby przesada. Ale nie mógł też wyjaśnić Patrickowi, co zaszło między nim i Heather. – Wiesz, jak to jest. Gdyby wszyscy wiedzieli, czym się zajmuję, każdy chciałby, żebym go zatrudnił i tak dalej. Lepiej być dyskretnym.

Patrick skinął głową.

– Kapuję. I szczerze mówiąc, ułatwia mi to sprawę. Bo choć trudno mi się przyznać, nadal nie wiem, czym właściwie zajmuje się scenograf filmowy.

Seth stłumił śmiech.

– Nie przejmuj się. Niewielu ludzi to wie. – A widząc, że Patrick czeka na wyjaśnienie, dodał: – Odpowiadam za oprawę wizualną. Kostiumy, dekoracje, makijaż, całą estetykę filmu.

– Nieźle. Kawał roboty. Mówi się, że może będziesz nominowany do Oscara.

– Nie robię sobie nadziei – odparł, mimo że podobno był faworytem.

Choć Oscar byłby czymś bardzo ekscytującym, i bez niego czuł się dowartościowany. Uwielbiał swoją pracę. Była jedną z dziesięciu najlepszych profesji w przemyśle filmowym, a on przeszedł przez wszystkie szczeble kariery zawodowej od stolarza przez dekoratora planu i kierownika artystycznego aż do scenografa. Kochał każdy aspekt tej pracy. Uwielbiał współpracować z reżyserem, uzgadniać, jak ostatecznie będzie wyglądał cały film, a potem tworzyć każdy jego szczegół. Lubił nadzorować projekty planu i kostiumów, a także współpracować z operatorem filmowym przy realizacji jego wizji.

Chętnie dobierał i zatrudniał ludzi, z którymi mógł osiągnąć zamierzony cel – charakteryzatorów, kostiumografów. Stolarzy.

– No cóż, trzymam kciuki – powiedział Patrick. – Chciałbym zobaczyć, jak wygrywasz. Mógłbym mówić, że cię znam. I nie martw się, ani mru-mru…

Słysząc chrząknięcie, Seth podniósł wzrok. Za plecami jego rozmówcy stała Heather z rękami założonymi na piersi i gniewnym spojrzeniem w oczach. Czy słyszała ich rozmowę?

– Siedzi pan na moim miejscu.

Nie, raczej niczego nie usłyszała. Przypuszczał, że gdyby było inaczej, nie omieszkałaby rzucić mu tą informacją w twarz.

Uniosła brwi, jakby próbując skłonić go do odpowiedzi.

– Tak, siedzę na pani miejscu. – Wrócił na swoje krzesło. – A teraz już nie.

Heather usiadła, a Seth zauważył, że minimalnie się od niego odsunęła.

Nie przeszkadzało mu to. On też nie chciał siedzieć obok niej. Im szybciej skończy się ten wieczór, tym lepiej.

Gwiazda zdawała się podzielać jego opinię.

– Patricku, wychodzę za dwadzieścia minut. Jeśli mam być obecna podczas prezentacji, to lepiej już zaczynajcie.

Wszystko pod jej dyktando. Primadonna pełną gębą.

Patrick zerknął na zegarek.

– Tak, dobry pomysł. – Wstał i aby zwrócić uwagę obecnych na sali, postukał łyżką w swoją szklaneczkę z drinkiem.

Seth niezbyt uważnie słuchał, jak Patrick się przedstawia i wita wszystkich przybyłych. Potem przyszedł czas na kolejne prezentacje, poczynając od Heather.

Skromnie wspomniała o swoich doświadczeniach związanych z Festiwalem Sztuk 24-godzinnych i nie wyliczała tytułów filmów i programów telewizyjnych ze swoim udziałem. Nie musiała. Wszyscy wiedzieli, kim jest Heather Wainwright.

Gdy usiadła, zebrała gromkie brawa. Tylko Seth nie klaskał. Nie dlatego, że chciał jej dopiec, po prostu nie mógł się zmusić, by docenić ją za cokolwiek.

Teraz on wstał, aby się przedstawić.

– Jestem Seth Rafferty. Uczestniczę w tym wydarzeniu po raz pierwszy. Zbuduję dekoracje, które w tym roku będą tu czymś nowym. – Napotkał spojrzenie Neila Phillipsa, jedynej osoby na sali, która wiedziała, czym naprawdę zajmuje się Seth. – Zajmuję się planami filmowymi od prawie dwudziestu lat. I to by było na tyle.

Nie skłamał. Nie powiedział, że od dwudziestu lat buduje plany filmowe, tylko że się nimi zajmuje. A Neil skinął głową na znak, że zrozumiał, o co mu chodziło. Nie wyda go.

Seth usiadł zadowolony z siebie. Było nieźle. Heather będzie go unikała, bo jest tylko stolarzem, więc będzie mógł się skupić na pracy.

Po prostu parę razy sobie strzepie, aby wybić sobie z głowy jej wydatne usta i zapach kwiatów pomarańczy, ale przecież nie będzie pierwszym facetem, który sobie ulży, fantazjując o Heather Wainwright.

Z jakiegoś powodu ta myśl znów go poirytowała.

Tak, czekało go kilka parszywych dni.

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 16

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 18

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 19

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 20

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 21

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści:

Okładka

Karta tytułowa

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału:

Star Struck

Redaktor prowadząca: Ewelina Sokalska

Redakcja: Justyna Yiğitler

Korekta: Ewa Kosiba

Projekt okładki: Łukasz Werpachowski

Zdjęcie na okładce: © CURA photography (iStock.com)

Copyright © 2017 by Laurelin Paige

Copyright © 2017 for Polish edition by Wydawnictwo Kobiece,

Copyright © for Polish translation by Ryszard Oślizło

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2018

ISBN 978-83-66074-14-9

Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku:

www.facebook.com/kobiece

Wydawnictwo Kobiece

E-mail: redakcja@wydawnictwokobiece.pl

Pełna oferta wydawnictwa jest dostępna na stronie

www.wydawnictwokobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek