OPOWIEŚĆ O NIEWDZIĘCZNYM  PASTERZU

W jednej wsi mieszkał stary chłop. Stary miał dwóch

synów. Kiedy nadszedł czas śmierci chłopa, wezwał swoich

synów  i powiedział:

- Zapisuję białą krowę mojemu najmłodszemu synowi Chanowi a mojemu najstarszemu synowi zostawiam w spadku resztę.

Stary człowiek powiedział to i umarł. Bracia zaczęli żyć bez ojca. Starszy pracował w polu, a młodszy wypasał białą krowę na łące. Mieszkali razem i nigdy się nie kłócili. Wkrótce starszy brat ożenił się. Jego żona okazała się złą i okrutną kobietą. Zawsze karciła Chana, a często nawet go biła. Każdego ranka, na długo przed wschodem słońca, Chan wyprowadzał na łąkę białą krowę, którą odziedziczył po ojcu. Pasł ją tam do zmierzchu, mył w rzece, chował przed słońcem w cieniu, szukał łąk gdzie trawa jest soczysta i słodka. A potem pewnego dnia, kiedy Chan, jak zawsze, jechał na białej krowie, zdarzył się cud. Rozległ się głos i pasterz usłyszał takie słowa:

- Chan, żona twojego brata chce cię zamordować. Dzisiejszej nocy

na obiad poda talerz białych ciastek. Nie próbuj ich: ciastka są zatrute.

Przerażony Chan przez długi czas nie mógł odzyskać przytomności: Zdał sobie sprawę, że jego krowa do niego mówi. Chyba zasnąłem, pomyślał Chan i wszystko mi się śniło. Ale gdy tylko przekroczył próg swojej fanzy wieczorem, usłyszał chrapliwy głos żony brata:

- Ach, biedny Chan! Jesteś dziś taki zmęczony, taki głodny! Ale

nic, zrobiłem ci całe danie z białych ciast na obiad.

Usiądź szybko przy stole. Pasterz był tak zaskoczony uprzejmymi słowami kobiety, że zupełnie zapomniał o ostrzeżeniu. Usiadł przy stole i wyciągnął rękę po ciasto. Ale jak tylko podniósł Chan placek do ust, gdy usłyszał płaczliwy pomruk z podwórka. Wtedy biedny pasterz przypomniał sobie ostrzeżenie i położył ciasto na talerzu.

- Co z tobą nie tak, dlaczego nie zjesz swoich ulubionych ciast? -

- zapytała uprzejmie zła kobieta.

- To nieprzyzwoite, żeby zjeść obiad przed starszymi - odparł Chan. - Zaczekajmy najpierw mój starszy brat będzie jadł obiad. Z tymi słowami Chan wstał od stołu i zasnął w stodole. Następnego ranka pasterz wypędził białą krowę na łąkę.

- Dziś synowa poczęstuje cię ryżem, - znowu krowa ostrzegła Chana. - Uważaj, aby tego nie spróbować: ryż jest zatruty.

Wszystko potoczyło się tak, jak powiedziała krowa. Zanim Chan zdążył wejść do domu wieczorem, powiedziała mu żona jego brata chrapliwym głosem:

- Ach, biedny Chan! Jesteś dziś taki zmęczony, taki głodny. Ale nic, zrobiłem ci cały kubek pysznego ryżu.

Ale i tym razem Chan powiedział, że nie zjadłby kolacji bez starszego brata. Wziął ze stołu czerstwy chleb kukurydziany i poszedł spać do obory. Nad ranem, ledwo jasno, Chan doprowadził krowę do krawędzi, gdzie rosła bujna trawa i płynęła czysta górska rzeka.

„Dwukrotnie uratowałaś mnie przed śmiercią” - powiedział krowie Chan. -Naucz mnie, co mam robić dalej.

„Opuść dom ojca tak szybko, jak to możliwe” - odpowiedziała krowa. - Tylko nie zapomnij zabrać mnie ze sobą. Chan właśnie to zrobił. Wrócił do domu i powiedział do swojego starszego brata:

- Drogi bracie, chcę mieszkać w swojej fanzie. Jutro cię opuszczę. Bez względu na to, jak bardzo jego starszy brat błagał Chana, żeby z nim został - nic nie pomogło. Chan pozostał przy swojej decyzji. Noc spędził w stodole, a następnego dnia opuścił swoją wioskę. Chan cały czas podążał za białą krową, a o zachodzie słońca już był na skraju gęstego lasu. Pasterz bez zwłoki zabrał się do pracy. Dużo dni pracował od rana do wieczora. A jego trud nie poszedł na marne. Na początku miesiąca stała nowa fanza i przestronna obora. Pasterz mieszkał cicho i spokojnie w swoim nowym domu. Nikt nie naruszał jego samotności i on nie opuszczał swojej fanzy. Tak mijał dzień po dniu.

Ale pewnego dnia biała krowa powiedziała do Chana:

- Kup sobie niebieską damską sukienkę.

- Po co mi kobieca sukienka? - zdziwił się pasterz.

„Przyda się” - odpowiedziała krowa.

Posłuchał krowy Chan, pojechał do miasta i kupił niebieską damską sukienkę. Swoje zakupy ukrył w stodole za słupami. Minął dzień, kolejny, trzeci i krowa powiedziała do swego opiekuńczego pasterza:

- Usiądź okrakiem na mnie i zamknij oczy!

I tak zrobił. Gdy tylko zamknął oczy, usłyszał straszny dźwięk, podobny do wycia wiatru w kominie. Naprawdę chciał otworzyć oczy i zobaczyć, co robi tyle hałasu. Ale Chan bał się złamać rozkaz krowy i siedział z mocno zamkniętymi oczami. Wkrótce hałas ustał.

„Teraz możesz patrzeć” - powiedziała krowa.

Gdzie podziała się jego fanza! Gdzie podziały się skraj lasu i las? Gdzie

nowa stodoła? Nic z tego już się nie pojawiało.  Zdumiony Chan  wyszedł na brzeg rzeki porośnięty gęstymi krzakami. I w rzece wiele wesołych pięknych dziewczyn pływało i bawiło się.

- Chan - powiedziała cicho biała krowa - podkradnij się

brzeg i zabierz białe ubranie, które leży przy dużym kamieniu.

Chan przeczołgał się przez gęstwinę na brzeg, złapał niepostrzeżenie białe ubranie i pobiegł do krowy.

- Usiądź na mnie i zamknij oczy - rozkazał ponownie krowa. Gdy tylko Chan na nią wskoczył, znowu rozległ się głośny dźwięk. Po minucie hałas ucichł.

Chan otworzył oczy i zobaczył własny trawnik, las i fanzę.

- Ukryj te białe ubrania w mojej stodole – rozkazała krowa - i idź do łóżka.

Chan położył swoje białe ubranie obok niebieskiej sukienki i poszedł do

domu  spać.

W nocy obudził się od jakiegoś szelestu. Noc była jasna i przez okno wyjrzał duży okrągły księżyc. W świetle księżyca pasterz zobaczył dziewczynę o niespotykanej urodzie.

- Kim jesteś? - zawołał Chan zaskoczony.

„Jestem Zhi Nu” - odpowiedziała ze smutkiem piękność. - Dlaczego wziąłeś

moje ubrania? Daj mi je.

Głos pięknej był smutny, smutny. Chanowi było jej żal i pośpieszył do stodoły.

Ale gdy tylko dotknął białego ubrania, usłyszał głos krowy:

- Co robisz?

- Podeszła do mnie dziewczyna i błaga o zwrot ubrania.

- Głupi Chan! Twoje szczęście przyszło do ciebie i chcesz je puścić! Ta piękność to twoja przyszła żona. Jeśli jej oddasz białe ubrania - zniknie na zawsze. Lepiej daj jej niebieską sukienkę. Chan właśnie to zrobił. Wrócił do domu i podał Zhi Nu niebieską sukienkę. Zhi Nu westchnęła ciężko.

- Niech się spełnią dyktanda losu - powiedziała i włożyła przyniesione ubranie. Od tego czasu Zhi Nu  osiedliła się z pasterzem. Ona gotowała jego jedzenie, doiła krowę, sprzątała dom, dbał o ogród, zbierała ryż. Chan tak bardzo zakochał się w pięknej Zhi Nu, że wkrótce się z nią ożenił. Chan i Zhi Nu żyli w doskonałej harmonii przez wiele lat. Wydawało się, że

nie mogą żyć bez siebie nawet przez jeden dzień. Już mieli dwoje dzieci – chłopca  i dziewczynkę. Chan nigdy nie męczył się ich podziwianiem i Zhi Nu nieustannie je pieściła. Pewnego dnia biała krowa powiedziała do pasterza:

- Posłuchaj, Chan. Żyję na świecie od wielu lat i wkrótce umrę. Po śmierci zdejmij skórę i schowaj ją. Jeśli będziesz musiał kogoś dogonić, usiądź na mojej skórze - i nikogo z nią nie puścisz.

Chan był zdenerwowany. A krowa kontynuowała:

- Tylko pamiętaj, zdejmij ze mnie skórę ostrym nożem, uważaj,

nie spiesz się, nie przebijaj jej.

- Zrobię wszystko, co powiesz - wykrzyknął Chan. -

Obiecuję ci. Wkrótce zdechła biała krowa. Chan i Zhi Nu płakali nad nią, a potem zaczął pasterz zdejmować skórę z krowy. Ale Chan dwukrotnie zapomniał o kolejności słów krowy, która go uratowała od śmierci. Był zbyt leniwy, by lepiej ostrzyć nóż, a kiedy zdejmował skórę, zaczął się spieszyć i przebił ją w pięciu miejscach. Zhi Nu zobaczyła to i rozłożyła ręce w smutku:

- Chan! Jesteś niewdzięczny! Biała krowa dwukrotnie cię uratowała od śmierci, a ty nie spełniłeś jej ostatniego życzenia. Spójrz na kłopoty gdybym nie znalazła drogi do Twojej fanzy. Chan tylko się zaśmiał w odpowiedzi.

A trzy dni później Zhi Nu powiedział do swojego męża:

- Ile lat żyjemy z tobą w doskonałej harmonii, a ty mi nadal nie uwierzyłeś! Jak zasłużyłam na taką obrazę?

Chan był zaskoczony:

„Dlaczego myślisz, że ci nie wierzę?”

- I nadal nie oddałeś mi białych ubrań.

„Zapomniałem o nich pomyśleć” - wykrzyknął Chan. - Proszę,  Weź je. Leży w stodole za słupami. Zhi Nu odwróciła się szybko i wyszła z domu. Była pora obiadowa - Zhi Nu nie wróciła. Słońce poszło na zachód słońca, ale Zhi Nu nie przyszła. Wtedy wszedł Chan do stodoły i od razu zobaczył na słomie niebieską sukienkę żony. Chan rzucił się za słupy, ale białych ubrań Zhi Nu już tam nie było. I wtedy pasterz zdał sobie sprawę, że jego żona go zostawiła. Złapał krowią skórę, położył na niej dzieci, podskoczył i głośno krzyknął:

- Za Zhi Nu! Szybko Szybko!

Gdy tylko zdążył wypowiedzieć te słowa, skóra poszybowała w górę w niebo. Chan usłyszał znajomy dźwięk, przypominający wycie wiatru w piecu. Skóra unosiła się coraz wyżej i wyżej i szła z niespotykaną dotąd  prędkością. Przepływały pola, miasta, wsie, lasy, rzeki i morza poniżej, stawały się coraz mniejsze i wkrótce całkowicie zniknęły. Chociaż Chan i jego dzieci spoglądali w dół, nic nie widzieli. I nagle Chan zauważył, że niebo wokół niego zaczyna ciemnieć. Gdzieniegdzie pojawiły się nawet gwiazdy. To było bardzo zaskakujące, ponieważ Chan widział nie tylko gwiazdy, ale także słońce. To prawda, że słońce świeciło coraz mniej, aż w końcu zgasły jego ostatnie promienie. A potem całe niebo natychmiast stało się czarno-niebieskie i wszędzie się rozjaśniło nieskończonym szeregiem jasnych gwiazd.

W świetle tych gwiazd Chan zobaczył przed sobą lecącą w bieli

ubrania Zhi Nu.

- Szybko! Chan krzyknął i ścisnął skórę kolanami.

I nagle Chan poczuł, że skóra zaczęła lecieć nie szybciej, ale wolniej. Wydawała się z minuty na minutę coraz słabsza i napięta dawała ostatnie siły, aby nie spaść. W oddali pojawiła się rzeka. Zhi Nu leciała lżejsza niż puch na drugą stronę. Z radością wyciągnęła ręce do męża, który leciał za nią i do dzieci.

- Czekam na was, moi kochani! - wykrzyknęła. - Teraz będziemy zawsze mieszkać razem i nigdy się nie rozstaniemy!

Chan również wyciągnął ręce do żony i szczęśliwe dzieci

krzyczały:

- Mamo!

Ale skóra leciała bardzo nisko i powoli, powoli. Nie doleciała do brzegu rzeki o  pięć kroków.

- Do mnie, do mnie! - jęknęła Zhi Nu z drugiej strony. - Umrę bez was z tęsknoty!

Na próżno wołała Zhi Nu do swojego męża, na próżno płakały smutne dzieci. Chan nie mógł przejść na drugą stronę. Skóra białej krowy była nieruchoma. Rozłożyła się na brzegu i Chan widział na niej rany zadane jego niedbałą ręką. I wtedy pasterz zdał sobie sprawę, że z powodu tych ran skóra nie może dalej latać.

... minęło wiele stuleci od tego jak Zhi Nu i Chan jak zatonęli na różnych brzegach Niebiańskiej Rzeki. Gorzko płakali nad okrutna separacja, a kiedy ich łzy spadły na ziemię, ludzie wołali że gwiazdy spadają. Wszechmocny smok zlitował się nad cierpieniem nieszczęśnika. I zamienił Chana, Zhi Nu i ich dzieci w jasne gwiazdy. A kiedy światło tych gwiazd dotarło na Ziemię, smok powiedział:

- Niech mieszkańcy ziemi podziwiają te gwiazdy i pamiętajcie: niewdzięczna osoba nie jest szczęśliwa sama i innym przynosi nieszczęście ...

***

Chłopcy i dziewczęta! Spójrzcie na niebo w ciemną noc. Tam wy

znajdziecie konstelację: nosi imię Orion. Wiedz, że trzy najbardziej

jasne gwiazdy konstelacji Oriona to Chan i dzieci Zhi Nu.

Pytasz, gdzie jest sama Zhi Nu? Jeszcze raz podnieś oczy

ku niebu, a na tle trzech jasnych gwiazd ujrzysz delikatny blask

gwiazdka. Na Ziemi ta gwiazda nazywa się Polluks. Ale w rzeczywistości ta gwiazda to Zhi Nu. Mijają stulecia, a gwiazdy te unoszą się w niebie. Ale nigdy się nie spotykają. Oddziela ich szeroka rzeka

- Droga Mleczna.