Julia London

Szkockie serce

Tłumaczenie:

Małgorzata Hesko-Kołodzińska

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Góry Szkocji, 1750 rok

Stał na samym skraju klifu, tuż nad przepaścią. Od podnóża urwiska dzielił go całkiem spory dystans i wystarczyłby solidny podmuch wiatru, żeby było po wszystkim.

Zastanawiał się, co by czuł, spadając. Czy jego ciało pofrunęłoby niczym morskie ptaki, które skakały ze skalnej ściany, aby poszybować nad wodą? A może zleciałby jak kamień? Czy żyłby jeszcze tuż przed zderzeniem z wodą, czy też może jego serce wcześniej przestałoby bić?

Bez względu na to, jak by spadał, Rabbie MacKenzie wiedział, że czekałaby go śmierć, gdyż tuż pod powierzchnią wody czaiły się skały. Podejrzewał, że nic by nie poczuł, a cofająca się woda zabrałaby go na pełne morze.

Jak zauroczony obserwował gwałtowne fale przypływu, które rozbijały się o skalną ścianę. To prawda, chciał umrzeć, musiał jednak przyznać, że brakowało mu odwagi, aby odebrać sobie życie. Cóż za ironia. Przecież prawdziwi Szkoci nie lękali się śmierci.

Tymczasem on stał nieruchomo, obawiając się zrobić ostateczny krok.

Przypomniał sobie dobrobyt, który panował w latach poprzedzających bitwę Szkotów z Anglikami na wrzosowiskach nieopodal Culloden. Pomyślał o ubraniach w kratę i uzbrojeniu potężnego klanu. Wszystko to teraz było zakazane. Chętnie znowu wziąłby udział w turnieju, zmierzył się z innymi mężczyznami i pozaczepiał urokliwe dziewczęta roznoszące piwo spragnionym wojownikom. Ta Szkocja już jednak nie istniała. Osady i wsie spalili Anglicy. Ziemie opustoszały, bydło i owce sprzedano. Z okolicy zniknęło życie, a barwy wyblakły.

Nawet zamek Balhaire, odwieczna siedziba klanu MacKenzie, nie uniknął tragicznego losu. Ród MacKenzie trzymał się z daleka od jakobitów, rebeliantów domagających się powrotu na tron Karola Stuarta. Ogłosił wszem wobec, że nie bierze udziału w buncie, lecz mimo to po rzezi mężczyzn z niezliczonych szkockich klanów na polach Culloden połowa MacKenziech uciekła ze strachu lub z powodu fałszywych oskarżeń. Także Rabbie umknął i jak przeklęty tchórz przez ponad dwa lata ukrywał się w Norwegii.

Cokolwiek by mówić, sympatyzował z rebeliantami, lecz nie stanął do walki. Nie przepadał za Anglikami, choć jego matka była cudzoziemką z Anglii, bratowa zaś angielską wicehrabiną. Rabbie zgadzał się z rodziną Seony, że Szkocja utonie pod ciężarem podatków i danin, dopóki będzie nią rządził król Jerzy.

Tak uważał, ale nie wypowiadał się publicznie przeciwko Koronie. Mimo to żołnierze przyszli po niego i podpalili wieś sąsiadującą z Balhaire, nim udało się ugasić pożar. Do tego odebrano mieszkańcom bydło i spustoszono gospodarstwa.

Tak, Rabbie ogromnie tęsknił za czasami swojej młodości.

Pragnął także wiedzieć, co się stało z Seoną. Czy umarła? A może jakimś cudem przeżyła?

Wyglądało na to, że nigdy się tego nie dowie.

W pewnej chwili jego uwagę przykuł ruch u wejścia do zatoczki. W oddali pojawił się dziób statku, który kołysał się na niespokojnych falach. Widać było, że kapitan robi, co w jego mocy, aby zmieścić się w wąskim przesmyku między granitową ścianą a usypiskiem skalnym.

Najwyraźniej brat Rabbiego, Aulay, powrócił z Anglii.

Rabbie ponownie spojrzał na wodę, licząc na to, że podmuch wiatru podejmie decyzję w jego imieniu. Powiódł wzrokiem za kępą wodorostów, które spłynęły ze skał aż na środek zatoczki, by wraz z następną falą zniknąć pod wodą.

Odsunął się od krawędzi. Postanowił, że dzisiaj nie skoczy.

Dzisiaj miał poznać swoją narzeczoną.

Rabbie ze znużeniem snuł się drogą, która wiodła przez niegdyś tętniącą życiem wioskę przy fortecy Balhaire. Okna wielu sklepów zniknęły za okiennicami i jeśli nie liczyć kuźni oraz gospody odgrywającej także rolę pasmanterii, zanikła tu wszelka działalność handlowa i usługowa.

Wkrótce minął masywną bramę i znalazł się na dziedzińcu starego zamku Balhaire. Pozostała tu ledwie garstka ludzi. Nawet większość psów dawniej szwendających się po placu uciekła w nieznane okolice. Rabbie wszedł do zamczyska, mijając ściany ogołocone z historycznej broni. Najeźdźcy nie zrabowali jedynie tego, co udało się przed nimi ukryć.

Głośno stukając obcasami o kamienną posadzkę, powędrował do gabinetu na spotkanie z ojcem, obecnie głową klanu MacKenzie. Jego lordowska mość siedział za biurkiem i ze zmarszczonymi brwiami studiował księgę rachunkową. Pomimo niesprawnej nogi nie brakowało mu energii, lecz wydarzenia ostatnich lat sprawiły, że jego włosy okryły się siwizną.

Nie zauważył przybycia syna.

– Witaj, ojcze. Jak się miewasz? Mogę wejść? – spytał Rabbie od progu.

– Rabbie, młodzieńcze, wchodź śmiało. – Jego lordowska mość skinął ręką. – Miewam się nie najgorzej, wręcz całkiem nieźle. – Zdjął okulary i przetarł oczy. – Nie zjadłeś z nami śniadania. – Ponownie włożył okulary, żeby lepiej widzieć najmłodszego potomka. – Gdzieżeś to bywał?

– Spacerowałem. – Rabbie wzruszył ramionami.

Ojciec otworzył usta, jakby chciał zapytać o coś jeszcze, ale dał sobie spokój. Rabbie wiedział, że bliskich niepokoi stan jego umysłu. Sam się nim przejmował. Usiłował ukryć przed rodziną coraz bardziej dokuczliwą nerwowość, jednak bezskutecznie – nie mógł przecież ot tak wprawić się w dobry nastrój.

Podszedł do kredensu i nalał sobie szklaneczkę whisky. Wypił trunek duszkiem, po czym wskazał karafkę i pytająco uniósł brwi, spoglądając na ojca, który pokręcił głową. Jego spojrzenie spoczęło na karafce. Niewątpliwie miał nadzieję, że Rabbie poprzestanie na jednym drinku.

Rabbie nie poprzestał. Nalał sobie następną szklankę.

– Przypłynął statek – oznajmił.

Nie musiał wyjaśniać, o który statek chodzi. Do niedawna dysponowali flotą złożoną z dwóch statków, lecz Anglicy odebrali im jeden z nich, pozostawiając starszy i bardziej wysłużony. Aulay miał powrócić wczoraj lub przedwczoraj.

– To dobrze… – Ojciec odetchnął z ulgą. – Nie lubię, kiedy mój drugi syn siedzi w Anglii, podobnie jak nie podoba mi się, że bawi tam mój pierworodny.

Najstarszym synem jego lordowskiej mości był Cailean, który ożenił się z lady Chatwick. Mieszkali na północy Anglii, w posiadłości Chatwick Hall, z dala od polityki i kłopotów… Tyle tylko że Szkot w Anglii zawsze był skazany na kłopoty.

Ojciec nie wspomniał o przyjęciu zaręczynowym. Rabbie ponownie uraczył się haustem whisky i poczuł, jak przyjemne ciepło wdziera mu się do przełyku. Od niedawna ostro sprzeczał się z matką właśnie z powodu alkoholu. Rzeczywiście pił za dużo, bowiem zaczął szukać pociechy w whisky.

Podszedł do okna. Wolał teraz nie topić żalów w trunku.

– A zatem już postanowione? – zapytał, patrząc na dziedziniec.

– Co jest postanowione? – Ojciec udał zdumienie. Doskonale wiedział, w czym rzecz. Po chwili westchnął, jakby nużyły go nieustanne rozmowy o tym samym. – Powiedziałem to już wcześniej, a teraz powtórzę, młodzieńcze. Decyzja należy do ciebie. Przecież nie podejmę jej w twoim imieniu.

Rabbie westchnął. Nie chciał spierać się z ojcem, ale żywił głębokie przekonanie, że klamka zapadła, choć nikt nie pytał go o zdanie.

– Czy mam rozumieć, że się rozmyśliłeś? – odezwał się jego lordowska mość.

Rabbie zaśmiał się z goryczą.

– Ja miałbym zmienić zdanie? Miałbym zostawić Balhaire bez opieki, żeby dokumentnie go rozgrabiono? – Pokręcił głową. – Nie, ojcze, nie zmieniłem zdania. Zrobię to, co muszę.

– Wiem, sytuacja jest daleka od ideału – przyznał ojciec, a Rabbie pomyślał, że dawno nie słyszał takiego niedomówienia. – Cailean powiedział, że jest ładna. Może przynajmniej dzięki temu będzie ci łatwiej.

Rabbie pomyślał, że akurat to jest najbardziej bolesne. Żadna dziewczyna nie dorównywała urodą Seonie MacLeod. Uwielbiał jej kasztanowe włosy i ciemnobrązowe oczy. Przez cały czas wyrzucał sobie, że nie ożenił się z Seoną przed wojną. Gdyby się pobrali, uciekłaby z nim do Norwegii i teraz by żyła.

Poczuł pieczenie pod powiekami i zamknął oczy.

– To dla mnie bez znaczenia – mruknął.

– Rabbie… – westchnął jego lordowska mość, po czym powłócząc chorą nogą, podszedł do syna. Podparł się laską i położył mu dłoń na ramieniu. – Ta dziewczyna to młódka. Wierz mi, podporządkuje się twojej woli i będzie taka, jak sobie zażyczysz.

Rabbie życzył sobie jedynie, żeby stała się Seoną, a to nie było możliwe.

– Posłuchaj – ciągnął ojciec cicho. – Ożeń się z tą panną. Weź ją do małżeńskiego łoża, a potem spraw sobie utrzymankę.

Zdumiony Rabbie podniósł na niego wzrok.

– Spędzaj czas w Balhaire albo wysyłaj ją na lato do Anglii. Nie musisz mieszkać z nią w Arrandale jak jakiś pustelnik. – Jego lordowska mość wzruszył ramionami, widząc konsternację na twarzy syna. – W skrajnych sytuacjach trzeba się uciekać do skrajności, i tyle. Nie tego z twoją matką dla ciebie chcieliśmy, lecz, niestety, nie mamy innego wyjścia. Gdyby jakiś Anglik był zainteresowany żoną ze Szkocji…

Rabbie natychmiast pokręcił głową. Ostatecznie mógł się wżenić w angielską rodzinę, ale za żadne skarby nie zgodziłby się, by taki los spotkał jego młodszą siostrę Catrionę, która nade wszystko ceniła sobie wolność.

– Nigdy. – Wzdrygnął się. – Padło na mnie i muszę się z tym pogodzić.

– Nie żeń się, jeśli nie chcesz.

– Nie chcę – przyznał. – Ale nie zostawię Balhaire w potrzebie.

Ojciec uśmiechnął się smętnie, poklepał syna po ramieniu i postukując laską, ruszył do drzwi.

– A zatem dzisiaj wieczorem ogłosimy zaręczyny. – Przystanął na środku gabinetu i odwrócił głowę. – Pamiętaj, synu. Wystarczy, że powiesz słowo.

Rabbie wiedział jednak, że w tej sprawie nie da się już nic zrobić. Wpadł jak śliwka w kompot. Czuł się niczym mysz uwięziona w jednym pokoju z kotem. Wiedział, że jeśli nie ożeni się z tą kobietą, jej ojciec, który odkupił Killeaven od korony po tym, jak Somerledowie opuścili swe włości. Zamierzał on wykupić także ziemie wokół Balhaire, łącznie z tymi po uciekinierach z klanu MacKenzie, i w ten oto sposób zostać właścicielem terenów, na które nie mogła sobie pozwolić rodzina Rabbiego. Co prawda nadal handlowali z kontynentem, lecz zarabiali dwa razy mniej, a przemyt całkiem ustał z powodu wojny. Zresztą nie było już komu kupować przeszmuglowanych dóbr.

Gdyby ziemie wokół Balhaire znalazły nowego właściciela i gdyby pojawiły się na nich stada owiec, pozostałym przy życiu członkom klanu MacKenzie głód zajrzałby w oczy.

Naprawdę nie miał wyboru.

Przyjęcie zaręczynowe wiązało się ze sporym zamieszaniem. Jak wyjaśnił kamerdyner Frang, łącznie miało się pojawić szesnaście osób: służba, rodzice dziewczyny, wuj i guwernantka.

– Guwernantka? – powtórzył Rabbie z lekceważeniem. – Zdawało mi się, że dziewczę ma już siedemnaście lat. Czy nadal potrzebuje guwernantki?

– Cóż, nie chodzi o guwernantkę w ścisłym znaczeniu tego słowa. – Matka poklepała go po ramieniu. – Śmiem twierdzić, że to jest guwernantka przemianowana na pokojówkę z braku lepszego zajęcia.

– I co, ją też mam karmić?

Matka z wyniosłą miną zmarszczyła brwi.

Rabbie i jego rodzice zajęli miejsca na starym podium ponad stołami, gdzie lordostwo MacKenzie oraz członkowie rodziny zasiadali od dwóch wieków. Usłyszeli hałas towarzyszący przybyciu narzeczonej z Anglii, a po chwili radosne głosy przy wejściu, i w milczeniu patrzyli, jak Aulay wprowadza gości do sali.

Na czele grupy kroczył wysoki, szczupły mężczyzna o przypudrowanej, białej jak śnieg twarzy. Wnioskując z ubioru, był to baron Kent. W pewnym momencie przystanął i rozejrzał się ze zdumieniem, jakby nigdy nie widział wnętrza zamku. Kiedy Cailean i jego żona Daisy powrócili kilka miesięcy temu po rozmowach z baronem Kentem, Daisy powiedziała, że Bothing, siedziba Kentów, to duża i elegancka budowla.

– Zamek ma trzy kondygnacje i rozległe skrzydła – wyjaśniła wówczas. – Jest większy niż Chatwick Hall.

Rabbie nigdy nie widział Chatwick Hall, ale zwrócił uwagę na przejętą minę Daisy. Bothing rzeczywiście musiało być imponujące. Balhaire zapewne wydało się baronowi bardziej surowe, niż tego oczekiwał. Rabbie zastanawiał się, czego Kent spodziewa się po Killeaven, które zakupił w ciemno.

Aulay energicznym krokiem zbliżył się do rodziców. Jego jasne włosy były nieco za długie, a skóra zbrązowiała po wielu dniach na morzu. Wydawał się szczuplejszy niż przed wyjazdem. Zamaszyście zdjął kapelusz, ukłonił się nisko i powitał bliskich po gaelicku.

– Jak ci się widzą? – spytał jego ojciec, również w języku Szkotów.

– To spokojni ludzie. – Aulay wzruszył ramionami i przeniósł spojrzenie na Rabbiego. – Dziewczyna jest potulna jak owieczka.

Rabbie milczał. Nie chciał potulnej narzeczonej. Skoro już zdecydował się na ślub, pragnął mieć za żonę kobietę z krwi i kości. Popatrzył w kierunku gości, ciekaw wyglądu dziewczęcia, lecz jedyna niewiasta w grupie trzymała się nieco z boku, niefrasobliwie oparta o ścianę. Była wysoka, ciemnowłosa i skromnie ubrana. Ze skrzyżowanymi na piersi rękami obserwowała psa, który obwąchiwał rąbek jej sukni. Sprawiała wrażenie odrobinę rozdrażnionej, co Rabbie uznał za dziwne. To raczej on miał prawo być rozdrażniony, nie ona.

Ojciec Rabbiego wstał.

– Wasza lordowska mość, witamy w Balhaire – przemówił.

– Nietypowa to siedziba – powiedział jegomość o wyglądzie ducha i podszedł bliżej. Za nim podążał mężczyzna, który kojarzył się ze spasionym wieprzem. Obaj mieli na głowach niedorzeczne peruki. – Cieszę się, że wasza lordowska mość nas przyjął. Jak rozumiem, Killeaven jest jeszcze kawałek stąd.

– Godzinę drogi przez wzgórza – odparł Arran MacKenzie, po czym pomagając sobie laską, zszedł z podium. Pomimo niesprawnej nogi nosił się władczo i przewyższał lorda Kenta wzrostem. – Jako nasi goście jesteście tu mile widziani i naturalnie możecie spędzić u nas noc. Wypocznijcie przed dalszą podróżą. – Przeniósł wzrok na matkę Rabbiego, która również podeszła do gości. – Oto moja żona, lady MacKenzie.

Dama dygnęła i przemówiła na powitanie, a Kent momentalnie się rozpogodził. Był wyraźnie pod wrażeniem jej angielskiego akcentu i niewątpliwej urody. Po chwili wskazał swojego towarzysza i wyjaśnił, że to jego brat, lord Ramsey.

– Pozwolę sobie przedstawić naszego syna. – Lady MacKenzie wyciągnęła dłoń w stronę Rabbiego.

Kent skierował na niego spojrzenie i badawczo zmrużył oczy. Rabbie podszedł do rodziców.

– Widzę, że państwa syn to wspaniały młodzieniec – powiedział Kent. – Sprawnością dorównuje ojcu i bratu. Spójrz no, Avaline, oto twój przyszły mąż. – Odwrócił się w stronę grupki.

Ktoś pchnął nieszczęsne dziewczę, które potknęło się lekko, ale szybko odzyskało równowagę i dygnęło. Włosy zielonookiego dziewczęcia przypominały barwą jęczmień, rumiane policzki zaś kojarzyły się ze śliwkami. Była zdumiewająco drobna i Rabbie od razu pomyślał, że niechybnie zmiażdży ją w noc poślubną.

Podszedł do gości, ale młoda dama nie podniosła na niego wzroku.

– Wasza lordowska mość – zwrócił się Rabbie do jej ojca i ukłonił z szacunkiem, po czym ponownie zerknął na dziewczynę, która konsekwentnie unikała jego spojrzenia.

– Silny młodzian – oświadczył Kent z aprobatą i pokiwał głową, jakby oceniał dorodną krowę. – Doskonale. Teraz mam pewność, że doczekam się wnuków. Zechciej poznać moją córkę, pannę Avaline Kent z Bothing. – Wziął dziewczynę za rękę i przyciągnął bliżej przyszłego zięcia. – Ładna z niej szelmutka, hę?

Rabbie popatrzył na młódkę o jasnej cerze i drobnych dłoniach, które jego zdaniem nie nadawały się do żadnej pożytecznej pracy. Avaline przygryzła wargę.

– I owszem, niebrzydka. Ujdzie w tłumie – zgodził się.

Zapadła cisza, przerwana przez nerwowy kaszel kobiety opartej o ścianę.

– Ujdzie w tłumie! – zaśmiał się baron Kent i z wyraźnym rozbawieniem pokiwał głową. – A to dobre!

Matka Rabbiego dyskretnie kopnęła syna w kostkę, więc ruszył naprzód, głównie dlatego, żeby uniknąć kolejnego kopniaka. Nieco zbity z tropu, wyciągnął rękę do panny Kent.

– Witam panią – bąknął.

– Witam pana. – Ponownie dygnęła, całkowicie ignorując jego uniesioną dłoń.

Rabbie mimowolnie przeniósł wzrok na kobietę pod ścianą. Miała orzechowe oczy i ciemne, niemal czarne włosy, podobne do włosów Vivienne, siostry Rabbiego. Zmarszczyła brwi surowo i krytycznie, a potem z irytacją odwróciła spojrzenie.

Jej zachowanie lekko nim wstrząsnęło. Jak śmiała go osądzać? I czego właściwie się spodziewała?

– Panno Kent, zapraszamy do stołu. Z pewnością jest pani znużona podróżą. – Matka Rabbiego chwyciła Avaline za rękę i pociągnęła ze sobą, obejmując ją z sympatią.

– Moja żona. Gdzie jest moja żona? – spytał lord Kent, jakby gdzieś zawieruszył połowicę.

Z grupki wysunęła się inna kobieta, również drobna i spłoszona, i ze skromnie spuszczonym wzrokiem powitała matkę Rabbiego.

Rabbie niemal jęknął. Uświadomił sobie, że taka właśnie będzie kiedyś jego narzeczona – bezbarwna i potulna.

Z cierpiętniczą miną patrzył, jak przybysze z Anglii zajmują miejsca przy stołach. Po chwili obejrzał się przez ramię, lecz tajemnicza chmurna kobieta spod ściany zniknęła.

Przepadła, jakby jej nigdy nie było.

– Rabbie, skarbie, może zechcesz zasiąść przy pannie Kent i zabawić ją rozmową, aby się lepiej poczuła. – Radosny ton jego matki nie pasował do jej morderczego spojrzenia.

– Tak, naturalnie. – Niechętnie podszedł do stołu, przy którym zasiadło owo angielskie chucherko.

Nie zdołał się oprzeć i raz jeszcze zerknął przez ramię.

Niestety, ciemnowłosa niewiasta o przenikliwym spojrzeniu orzechowych oczu rozpłynęła się jak we mgle.

ROZDZIAŁ DRUGI

Bernadette Holly rozejrzała się po wilgotnej komnacie, w której ją usytuowano, czy też raczej po komnacie, którą przeznaczono dla Avaline. Bernadette bowiem skazano na nocleg w małym przedpokoju przyległym do tego pomieszczenia, a zamiast przyzwoitego łoża otrzymała siennik, który kojarzył się jej z legowiskiem dla psa. Najwyraźniej ktoś na zamku uważał, że powinna służyć swojej pani nawet w środku nocy, jeśli trzeba by było przynieść nocnik.

Gdyby Bernadette powiedziała głośno to, co myśli, ktoś mógłby pomyśleć, że nie szanuje Avaline, choć zawdzięcza jej pracę. To nie było prawdą. Ani trochę nie pogardzała Avaline i cieszyła się, że znalazła źródło zarobkowania. Zastanawiała się tylko, czy jej podopiecznej na pewno nie brak piątej klepki.

Komnata wydawała się staroświecka, wręcz średniowieczna, a do tego ciągnęło od okien. Bernadette wyraźnie czuła powiewy wiatru przedostającego się przez szpary. Zadrżała z zimna, stanowczym ruchem odsunęła zasłony z ciężkiego brokatu i kichnęła, gdy otoczył ją kłąb zatęchłego kurzu, który nagromadził się w fałdach materiału. Okno zagrzechotało, a do środka wtargnął podmuch z zewnątrz.

Bernadette pochyliła się nad parapetem i wyjrzała. Słońce chowało się za wzgórzami, a jego złociste światło nadawało zboczom czerwoną barwę, która kontrastowała z ciemną zielenią drzew i jaskrawą żółcią pól rzepaku.

Surowy krajobraz wydał się jej zaskakująco piękny. Anglia również mogła się poszczycić wspaniałymi widokami, lecz Bernadette jeszcze nigdy nie widziała tak urokliwego miejsca.

Avaline z kolei uważała, że wszystko tu jest przerażające. Wcześniej tego dnia stała na dziobie statku i, szarpiąc wstążkę, rozglądała się po okolicy, kiedy zbliżali się do przystani.

– Tutaj chyba nikt nie mieszka – oznajmiła. – Tak tu jakoś… ponuro…

Bernadette drgnęła, gdy drzwi za jej plecami nagle się otworzyły. Odwróciła się nerwowo i ujrzała Avaline, która tyłem wchodziła do komnaty, wylewnie dziękując komuś, kto ją przyprowadził. Jej podziękowania ciągnęły się w nieskończoność, aż w końcu ich adresat zrejterował i zniknął w głębi ciemnego korytarza.

– Dobranoc! – głośno krzyknęła niezrażona Avaline, wychylając się przez próg, po czym cichutko zamknęła drzwi, jakby się obawiała, że zakłóci komuś spokój.

– I cóż? – spytała Bernadette pogodnie. – Jak on ci się podoba?

Avaline wyglądała tak, jakby lada moment miała upaść. Bernadette patrzyła na nią jednak ze spokojem, gdyż często sprawiała wrażenie bliskiej omdlenia.

– Boże mój, jest taki wielki – szepnęła.

W rzeczy samej, Rabbie był wysokim, potężnie zbudowanym mężczyzną o ciemnych, zimnych oczach.

– Och, Bernadette. – Avaline chwiejnym krokiem podeszła do łóżka i bez siły opadła na miękką pościel. – Nie wiem, jak sobie poradzę.

– Tylko nie wpadaj w rozpacz. – Bernadette usiadła obok podopiecznej. – Przecież to było wasze pierwsze spotkanie. Wszyscy czuli się niepewnie. Pan MacKenzie bez wątpienia walczył ze zdenerwowaniem tak samo jak ty – dodała życzliwie, choć narzeczony Avaline zachowywał się tak, jakby miał nerwy niczym postronki. Wydawał się pewny siebie i absolutnie przekonany, że pod każdym względem przewyższa dziewczę, które ma poślubić.

– Naprawdę tak sądzisz? – spytała Avaline z nadzieją.

– Ależ naturalnie – skłamała Bernadette.

Wyglądało na to, że jej podopieczna również w to nie wierzy.

– W tej chwili omawiają szczegóły zaręczyn. – Avaline osunęła się na bok. – Tata… On, rzecz jasna… I jeszcze jego ojciec oraz brat. Wydaje się taki nieprzystępny i nieczuły… A tymczasem jego brat jest chyba bardzo miły, prawda? – Ponownie usiadła. – Nie sądzisz, że pan kapitan to miły i zacny człowiek? Powiedziałam to matce, ale poradziła mi, bym w ogóle nie zaprzątała sobie nim myśli. A przecież wcale sobie nie zaprzątałam. Zauważyłam tylko, że jest milszy od brata.

– Gdzie jest teraz twoja mama? – spytała Bernadette.

Często traciła z oczu cichą jak myszka lady Kent. W porównaniu z nią Avaline była żywiołowa i wręcz nadpobudliwa.

– Spędza czas z lady MacKenzie. Zaszyły się gdzieś w tym wielkim i nieprzyjemnym zamczysku. – Avaline machnęła ręką. – Lady MacKenzie chciała, bym do nich dołączyła, ale wykręciłam się zmęczeniem po podróży. Tak naprawdę czułam, że jeszcze chwila, a zaleję się łzami.

– W takim razie dobrze, że tu przyszłaś. – Bernadette objęła ją z czułością.

Avaline nagle wybuchnęła płaczem i przytuliła się do niej.

– Czy naprawdę muszę za niego wychodzić? – chlipnęła.

Bernadette doskonale rozumiała ból podopiecznej, lecz wiedziała, że taki jest los dziewcząt pokroju Avaline. Musiały się wiązać z bogatymi i wpływowymi mężczyznami, którzy umacniali rodzinne koneksje.

– Mężczyźni zawsze wydają się groźni, dopóki się ich lepiej nie pozna. – Poklepała Avaline po plecach. – To typowe.

– Naprawdę?

Bernadette westchnęła w duchu. To wcale nie było typowe, lecz Avaline najwyraźniej niczego się od niej nie nauczyła przez ostatnie sześć lat.

– Oczywiście – odparła z przekonaniem. – Muszą stroszyć piórka i demonstrować wszem wobec swoją męskość. W ten sposób zwracają na siebie uwagę kobiet. Mężczyźni to takie… koguciki.

– Koguciki – powtórzyła Avaline z nutą nadziei w głosie.

Wyprostowała się i skromnie złożyła dłonie na kolanach.

– Avaline… – Bernadette wstała z łóżka i uklękła przed podopieczną, żeby spojrzeć jej w oczy. – Musisz poczekać i wyrobić sobie opinię o tym człowieku. W takich sytuacjach pierwsze spotkanie jest najtrudniejsze. Kiedy jednak znajdziesz się z nim sam na sam…

– Sam na sam!

– Nie całkiem sam na sam, przecież wiesz, że pozostanę w pobliżu – sprostowała Bernadette łagodnie. – Powiedzmy, że zaprosi cię na spacer… Wtedy skorzystasz ze sposobności, porozmawiasz z nim, zadasz mu kilka pytań i się przekonasz, że nie jest… – zawahała się, nie chcąc powiedzieć: „burkliwy, prymitywny i dziki” – …tak nieprzystępny, jak mogłoby ci się wydawać. – Uśmiechnęła się. – Mężczyźni bardzo chętnie rozprawiają o sobie, wystarczy im odrobina zachęty. Z pewnością znajdziesz w nim znakomitego towarzysza, jeśli tylko pozwolisz mu skupić się na tym, co dla niego ważne.

Avaline spojrzała na nią z powątpiewaniem. Bernadette otworzyła usta, aby dodać jeszcze parę słów, lecz w tym samym momencie jej żołądek głośno zaburczał. Dopiero teraz przypomniała sobie, że od wczesnego ranka nic nie jadła.

– Rety, przecież jesteś głodna! – powiedziała ze zdumieniem Avaline.

Bernadette nie chciała się poskarżyć, że stary, paskudny i pomarszczony kamerdyner kazał jej natychmiast po przyjeździe przygotować sypialnię dla lady Avaline. Po pierwsze, Avaline nie była żadną „lady”. Po drugie, Bernadette nie była jej pokojówką. Co prawda, nie uważała się za kogoś dużo lepszego od pokojówki, jednak miała swoją dumę. Pochodziła jednak z rycerskiego domu sir Whitmana Holly’ego oraz lady Esme Holly.

– Wybacz, że o tobie zapomnieliśmy! – dodała Avaline.

– Nie zaprzątaj sobie tym głowy – odparła Bernadette.

– Poczekaj, zaraz kogoś wezwę i powiem…

– Mam pomysł – przerwała jej Bernadette. – Pomogę ci przygotować się do snu, a potem pójdę poszukać kuchni. Po co zawracać głowę służbie, która i tak jest przytłoczona wieczornymi obowiązkami.

– No tak… – Avaline ponownie przygryzła wargę.

Bernadette wskazała na swoje usta, przywołując ją do porządku. Avaline nie potrafiła się pozbyć tego okropnego nawyku.

– Chodź… – westchnęła Bernadette. – Wyszczotkuję ci włosy.

Wkrótce Avaline z wyczesanymi i zaplecionymi w warkocze włosami położyła się do łóżka z książką, której wcale nie zamierzała czytać.

Bernadette pożegnała się na dobranoc i ruszyła na poszukiwanie kuchni. Miała w zwyczaju jadać kolacje i nie było powodu, by tym razem robiła wyjątek.

Zamek okazał się istnym labiryntem krętych korytarzy, niekiedy słabo oświetlonych. Bernadette miała jednak znakomicie rozwinięty zmysł orientacji, więc szybko odnalazła drogę do głównej sali, w której zastała tylko cztery wygrzewające się przed ogromnym kominkiem psy. Na jej widok ospale uniosły łby.

Ruszyła zatem dalej i skręciła w jeden z lepiej oświetlonych korytarzy. W pewnym momencie usłyszała głosy zza otwartych drzwi i podeszła bliżej. Rozmawiali jacyś mężczyźni, lecz po pierwsze nie rozumiała, o czym mówią, a po drugie, było jej to kompletnie obojętne, więc szybko minęła drzwi. Poniewczasie zorientowała się, że za nimi znajdują się jeszcze tylko jedne, na samym końcu korytarza.

– Psiakość – zaklęła szeptem i nacisnęła klamkę.

Drzwi okazały się zamknięte na klucz.

Chciała przemknąć się z powrotem, lecz z zakłopotaniem i zdumieniem uświadomiła sobie, że doskonale widzi mężczyzn w pomieszczeniu, co oznaczało, że i oni mogli ją zauważyć. Stropiona, przestąpiła z nogi na nogę, gdyż rozpoznała przyszłego narzeczonego Avaline. A może był już oficjalnym narzeczonym jej podopiecznej? Tak czy inaczej, zorientowała się, że obserwował ją z uwagą. Nie zdołała niczego wyczytać z jego oblicza, za to jego oczy zdradzały wszystko.

Nie była pewna ich barwy, lecz wydały się jej czarne i twarde niczym obsydian. Przyglądał się jej spokojnie i badawczo, a także z pogardą, najwyraźniej uważając ją za niezbyt rozgarniętą istotę. Przez chwilę czuła się tak, jakby jego wzrok parzył jej skórę, i doszła do wniosku, że ten człowiek to wcielona bestia – nieokrzesane, brutalne zwierzę.

Popatrzyła na niego groźnie. W przeciwieństwie do Avaline nie czuła obawy przed mężczyznami. Przeciwnie, chętnie stawiała im czoło.

Uniosła głowę i ruszyła dalej, ignorując natręta.

– Proszę pani?

Bernadette skupiła się na demonstrowaniu przeklętemu dzikusowi, że nie da się zastraszyć, i nie dostrzegła kapitana MacKenzie, który zbliżał się ku niej korytarzem. Jego głos tak ją wystraszył, że niemal podskoczyła.

Uśmiechnął się szeroko, nie wiedzieć czemu zadowolony z jej reakcji. W ręce trzymał butelkę.

– Za pozwoleniem, panie kapitanie – powiedziała Bernadette, gdy podszedł bliżej. – Trochę zabłądziłam. Czy zechciałby pan wskazać mi drogę do kuchni?

– Do kuchni? – powtórzył.

– Właśnie tak. W trakcie wieczerzy musiałam się zająć rzeczami panny Kent… – wyjaśniła.

– Naturalnie. W takim razie chętnie panią zaprowadzę. – Na jego twarzy ponownie zagościł uśmiech. – Bardzo trudno będzie pani trafić tam samej. Nasi przodkowie mogli lepiej rozplanować wnętrze zamku, kiedy go budowali, prawda?

Ruchem dłoni zachęcił ją, żeby poszła za nim.

Miał uroczy uśmiech i jeszcze bardziej urocze jasnoniebieskie oczy. Traktował ich z przykładną życzliwością, odkąd wsiedli na pokład jego statku, więc Bernadette ogromnie się ucieszyła z nieoczekiwanego spotkania.

– Czy panna Kent dobrze się miewa? – zapytał uprzejmie, kiedy po raz kolejny skręcili w jakiś korytarz.

– Nawet bardzo dobrze – zapewniła go. – Jest tylko odrobinę zmęczona, jak to zwykle po podróży, ale miewa się wspaniale. Dziękuję.

– No proszę, jesteśmy na miejscu. – Otworzył drzwi i wpuścił Bernadette do kuchni.

Na środku przestronnego pomieszczenia stał długi drewniany stół, na regale pod jedną ścianą poupychano niezliczone garnki, a szafki po przeciwnej stronie pełne były słojów z przyprawami. Zapach potrawki z jagnięciny sprawił, że Bernadette ponownie zaburczało w brzuchu. Ze skruchą zerknęła na towarzysza, jakby chciała go przeprosić.

Kapitan MacKenzie zadzwonił na kucharkę i wkrótce w kuchni zjawiła się siwowłosa kobieta w mokrym fartuchu. Wyglądała tak, jakby oderwano ją od zmywania naczyń.

MacKenzie przemówił do niej po gaelicku. Odpowiedziała mu w tym samym języku, po czym zniknęła za drzwiami, przez które weszła. Kapitan odwrócił się do Bernadette i pochylił głowę.

– Barabel zaraz przyniesie coś do jedzenia, proszę pani – oznajmił.

– Bardzo dziękuję – odparła z wdzięcznością.

– Czy trafi pani z powrotem do swojego pokoju? Może wezwę Franga i on…

– Nie, doprawdy, nie ma potrzeby. Doskonale sobie poradzę. – Wcale nie była tego taka pewna, lecz wolałaby przez całą noc błądzić po zamczysku, niż ponownie spotkać się z kamerdynerem.

– No dobrze, jak pani sobie życzy. Dobrej nocy, panno Holly – powiedział i wyszedł z kuchni, nadal ściskając w dłoni butelkę.

Bernadette powiodła za nim wzrokiem. Nie rozumiała, jak to możliwe, że dwaj bracia mogą tak bardzo się różnić, zarówno wyglądem, jak i usposobieniem.

Tymczasem Barabel powróciła z kolacją złożoną z sera, mięsa i razowego chleba. Bezceremonialnie rzuciła talerz na stół pośrodku kuchni i posłała Bernadette ponure spojrzenie.

– Przepraszam, że zawracam pani głowę – powiedziała Bernadette, po czym uśmiechnęła się ze skruchą.

Kucharka nie raczyła odwzajemnić uśmiechu.

– Czy pani mówi po angielsku? – nie rezygnowała Bernadette.

Barabel bez słowa odwróciła się na pięcie i wyszła. Moment później Bernadette usłyszała pobrzękiwanie naczyń i plusk wody.

Ostrożnie podeszła do stołu i na próżno rozejrzała się w poszukiwaniu stołka. Nie zauważyła też żadnych sztućców, lecz była zbyt głodna, żeby wybrzydzać. Usadowiła się na blacie stołu, położyła talerz na kolanach i z apetytem jadła palcami, wsłuchując się w zawodzenie i pojękiwanie wiatru, który wdzierał się do zamczyska.

Mniej więcej w połowie posiłku usłyszała stukot kroków na prowadzącym do kuchni korytarzu. Spodziewając się kapitana, podniosła wzrok i uśmiechnęła się z zakłopotaniem.

W drzwiach nie stanął jednak kapitan MacKenzie, lecz jego burkliwy, niesympatyczny i wiecznie poirytowany brat. Na widok Bernadette zamarł i zaciskając usta, utkwił w niej nieżyczliwe spojrzenie. Pomyślała, że jego twarz wygląda jak wykuta z granitu i z pewnością nie jest zdolna do uśmiechu.

Potrzebowała chwili, żeby wziąć się w garść. Nie miała pojęcia, czy ten niesympatyczny mężczyzna ją powiesi, czy tylko zruga. Czy też może… Wolała nie myśleć o tym, jaki jeszcze los mógłby jej zgotować. Z braku serwetki oblizała najpierw jeden palec, potem drugi, ostrożnie podniosła talerz z kolan i położyła go na stole, po czym zeskoczyła na podłogę. Dopiero wtedy dotarło do niej, że Rabbie MacKenzie jest jeszcze większy i potężniejszy, niż jej się wydawało. Miał szerokie i mocne ramiona. Wyczuwała bijącą od niego wrogość.

Nic dziwnego, że Avaline była tak roztrzęsiona.

Gapił się na nią w milczeniu, jakby chciał przewiercić ją wzrokiem. Zauważyła, że zacisnął zęby, i wyzywająco popatrzyła mu w oczy. Chciał rozmawiać? Proszę bardzo. A może tylko się zdumiał, widząc ją w kuchni. Zastanawiała się, czy zawsze jest taki niezadowolony i naburmuszony.

Do kuchni powróciła Barabel, dygnęła przed Rabbiem i zapytała o coś po gaelicku. Odpowiedział w kilku słowach głosem tak zaskakująco niskim i aksamitnym, że Bernadette przeszył miły dreszcz. Barabel ponownie zniknęła, a on zbliżył się do stołu, popatrzył na talerz Bernadette, sięgnął po kawałek kurczaka i wepchnął go do ust.

No cóż. Nie dość, że był gburem, to jeszcze brakowało mu dobrych manier. Miała dodatkowy powód, by go nie lubić.

– Najadła się pani?

Bestia raczyła się do niej odezwać. Bernadette się nie najadła i nadal była głodna, ale oparła się pokusie i nie spojrzała z żalem na resztę kolacji.

– Tak – oznajmiła zwięźle. – Dziękuję.

Uraczył się jeszcze jednym kęsem, po czym z założonymi rękami odwrócił się od niej na chwilę i ponownie posłał jej przenikliwe spojrzenie.

– Czyżby pustoszenie cudzej kuchni było angielskim obyczajem? – spytał kąśliwie.

Pustoszenie? Zabrzmiało to tak, jakby najechała jego dom i zrabowała całe zapasy żywności.

– Ależ skąd – zaprzeczyła. – Niestety tak się niefortunnie złożyło, że przegapiłam…

– Tak, wiem. Brat mi powiedział.

Nie miała pojęcia, po co w takim razie poruszał ten temat.

– Zechce mi pan wybaczyć – mruknęła.

Chciała go ominąć i wyjść, ale przesunął się i stanął jej na drodze. Podniosła wzrok, jego oczy wydawały się równie zimne i surowe jak wcześniej. Ten mężczyzna skrywał w sobie mrok i biła od niego nieżyczliwość. Pomyślała o Avaline, łagodnej, młodej i naiwnej, i zrobiło się jej smutno, że musi się ona związać z Rabbiem.

Zauważył, że Bernadette zadrżała.

– Nie sądzi pani, że szkockie noce są zbyt chłodne dla rzadkawej angielskiej krwi? – spytał szyderczo.

– Moja rzadkawa angielska krew nieźle radzi sobie z chłodem, za to nie znosi gburowatej opryskliwości – wycedziła.

Te słowa najwyraźniej go zaskoczyły. Dostrzegła w jego oczach dziwny błysk.

– Jest pani piekielnie śmiała jak na pokojówkę – oznajmił i omiótł ją wzrokiem tak bezczelnie impertynenckim, że zrobiło się jej gorąco.

– A pan jest zdumiewająco nieuprzejmy jak na dżentelmena – wypaliła.

Ponownie spróbowała go obejść, lecz ani myślał się przesunąć. Ze złością ruszyła przed siebie, ocierając się o niego ramieniem. Gdy minęła Rabbiego, naszła ją ochota, by rzucić się biegiem do wyjścia, ale powstrzymała się całą siłą woli. Serce tłukło się jej w piersi jak szalone, lecz mimo to szła spokojnym, miarowym krokiem, z wyprostowanymi plecami i dumnie uniesioną głową. Jego badawcze, gorące spojrzenie paliło ją i zdawało się przenikać na wskroś.

Jakimś cudem Bernadette udało się znaleźć drogę do przedpokoju, w którym ją ulokowano. W pośpiechu przebrała się do snu i opadła na siennik. Jej serce nadal biło szybciej, niż powinno. Rozpaczliwie usiłowała zasnąć, ale nieustannie widziała wpatrzone w siebie czarne oczy Rabbiego, które kojarzyły się jej ze wzburzonym morzem.

Tytuł oryginału

Hard-Hearted Highlander

Pierwsze wydanie

Harlequin Mills & Boon Ltd, 2017

Redaktor serii

Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne

Dominik Osuch

© 2017 by Dinah Dinwiddie

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2019

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Powieść Historyczna są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harpercollins.pl

ISBN 9788327643759

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi S.A.

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Strona redakcyjna