Stefania Jagielnicka

Spragniona miłości

© Stefania Jagielnicka, 2017

Po wielu romansowych niepowodzeniach Lena dochodzi do wniosku, że nigdy już żaden mężczyzna jej nie pokocha. Postanawia spełnić się w pracy zawodowej jako kosmetyczka, ale kiedy w jej gabinecie zjawia się na zabieg przystojny niemiecki biznesmen, zakochuje się i wreszcie traci cnotę. Niestety nie wychodzi jej to na dobre, omal nie przypłaca życiem. Przybywający na miejsce incydentu inspektor policji Waldemar Drobniak okazuje się istnym księciem z bajki. Oboje doznają oczarowania, lecz…

ISBN 978-83-8126-206-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Spragniona miłości

2. Rozdział 1

3. Rozdział 2

4. Rozdział 3

5. Rozdział 4

6. Rozdział 5

7. Rozdział 6

8. Rozdział 7

9. Rozdział 8

10. Rozdział 9

11. Rozdział 10

12. Rozdział 11

13. Rozdział12

14. Rozdział 13

15. Rozdział 14

16. Rozdział 15

17. Rozdział 16

18. Rozdział 17

19. Rozdział18

20. Rozdział 19

21. Rozdział 20

22. Rozdział 21

23. Rozdział 22

24. Rozdział 23

25. Rozdział 24

26. Rozdział 25

27. Rozdział 26

28. Rozdział 27

29. Rozdział 28

30. Rozdział 29

31. Rozdział 30

32. Rozdział 31

33. Rozdział 32

34. Rozdział 33

35. Rozdział 34

36. Rozdział 35

37. Rozdział 36

38. Rozdział 37

39. Rozdział 38

40. Rozdział 39

41. Rozdział 40

42. Rozdział 41

Rozdział 1

Mała Kazia budzi się w środku nocy. Otwiera oczy i widzi w mroku zwisającego nad nią tatusiowego siusiaka. Jest ogromny i złowrogi. Dziewczynka wpatruje się w niego rozszerzonymi z przerażenia oczyma. Chce krzyknąć, lecz nie jest w stanie wydobyć z siebie głosu.

Skonfundowany nagi mężczyzna szybko wychodzi z pokoju. Zszokowane dziecko długo leży bezsennie, trzęsąc się ze strachu. Gdy wreszcie nad ranem usypia, dręczy je koszmarny sen:

Widzi ledwo tlące światełko, nikłe i mdłe, a w nim przeraźliwe potwory, jakieś stwory nie z tej ziemi, gigantyczne czarne ptaki, monstrualne pająki. Odczuwa niesamowity lęk ściskający gardło i serce.

Dzwoni budzik. Kazia otwiera oczy zlana zimnym potem. Rozgląda się po jasnym, przytulnym pokoiku. Z ulgą uświadamia sobie, że to był tylko sen. Trzeba wstawać i iść do szkoły. Jest już pierwszoklasistką.

Przed wejściem do łazienki biegnie do przedpokoju i wykręca w telefonie numer starszej kuzynki.

— Dzień dobry, Madziu. Muszę z tobą porozmawiać — mówi drżącym głosem.

— Obudziłaś mnie, Kaziu. Jezus Maria, co się stało? — niepokoi się starsza kuzynka.

— Nie mogę powiedzieć, wstydzę się. Przyjedź do nas.

— Nie mam czasu. Opowiedz mi przez telefon.

— Widziałam u tatusia jego… no… tego… Naprawdę wstydzę się powiedzieć.

— No wyduś to z siebie wreszcie. Zobaczyłaś jego członka, tak? — dziwi się kuzynka.

— To jest naprawdę coś obrzydliwego! — krzyczy mała. — Nie wyobrażam sobie, żeby tego siusiaka mieć w sobie. Przecież on jest ohydny. I taki duży.

— Uspokój się. Nic strasznego się nie stało, nie histeryzuj. No, co to strasznego? Mężczyźni mają takie przyrodzenie. To jest normalna rzecz. Musisz się do tego przyzwyczaić. Jednak, jeśli cię to tak przeraziło, nie myśl o tym na razie. Jak podrośniesz i będziesz miała chłopaka, inaczej na to spojrzysz. A gdzie podpatrzyłaś tatę? To nieładnie.

— Ja go nie podglądałam. Obudziłam się w nocy i zobaczyłam… no… tego… to… przyrodzenie tatusia. Stał nagi przy moim łóżku.

— Niemożliwe. Chyba ci się coś przyśniło.

— Nie. Nie przyśniło mi się.

— Opowiedz spokojnie, jak to było.

— Już ci powiedziałam. Obudziłam się nagle i ujrzałam, że zwisa nade mną… no to… Jak tatuś zobaczył, że się obudziłam, uciekł w popłochu z pokoju.

— Dziwne. I nic więcej sobie nie przypominasz? Nic innego się nie wydarzyło? Jesteś tego pewna?

— A co się miało wydarzyć? Było tak, jak mówię.

— Może zdarzyło się coś… złego. A co ci się śniło?

— Nie pamiętam. Po wyjściu tatusia długo nie mogłam usnąć. Udało mi się dopiero nad ranem. I wtedy przeżyłam we śnie coś… strasznego, ale nie potrafiłabym tego opowiedzieć.

Nie podoba się to Magdzie, jednak nie dopytuje się o szczegóły.

— Wiesz, co? To był sen. To, że widzisz nagiego tatę. Jestem pewna, że to był sen. W twoim wieku ma się takie sny. Zapomnij o tym — kończy rozmowę.

Jednak dorastająca dziewczynka nie potrafiła tego zapomnieć. Zastanawiała się nieraz, czy nie zwierzyć się najbliższej przyjaciółce Anecie, ale się wstydziła. Często o tym myślała. Wiecznie dręczyły ją koszmary senne.

Chyba z tego powodu wiosna jej życia obrosła w mroczne przeczucia i rozdzierającą tęsknotę. Zagłuszał je śpiew ptaków i sny o romantycznej miłości. Zakochiwała się wiecznie, marząc o uściskach, o pocałunkach, o czułości doznawanej w dzieciństwie ze strony ojca. Gdy zaczęła chodzić na dyskoteki, ziściły się te marzenia. Ściskała się z chłopakami, całowała, lecz kiedy odmawiała zbliżenia, którego się panicznie bała, żaden nie chciał się z nią więcej spotykać. Za każdym razem przeżywała to dramatycznie. Czuła się wiecznie odtrącana. Wpadała w rozpacz, która — na szczęście — nie trwała zbyt długo. Wkrótce zakochiwała się w kimś innym. I znów żyła nadzieją, że to będzie romantyczna miłość. Pragnęła być kochaną. Brakowało jej pieszczot taty, które skończyły się w wieku dojrzewania.

Często marzyła o tym, jak to będzie ten pierwszy raz, kiedy znajdzie się sam na sam z ukochanym. Wprawdzie wyobrażała go sobie całkiem mgliście, bo nie miała pojęcia, jakby to było, jednak odmalowywała sobie tak… odświętnie jako coś pięknego, najpiękniejszego w życiu. Jako coś, po co właściwie żyła. W końcu odważyła się spytać o to Magdę.

— Różnie to bywa, ale na ogół zaczyna się od pocałunków — wyjaśniła kuzynka. — Następnie mężczyzna wszystko z ciebie zdejmuje, bierze cię na ręce i zanosi do sypialni. Całując cię po całym ciele, sam rozbiera się błyskawicznie, kładzie się na tobie, pieści twoje piersi i wtedy… reszta odbywa się spontanicznie. Zaboli, ale tylko przez moment. Nawet do głowy ci nie przyjdzie, żeby się bać jego członka. W ogóle nie będziesz o tym myślała… Tak było w moim przypadku, ale może też być inaczej.

***

Ojciec Kazi pochodził z rodziny repatriantów ze Wschodu. Dziadkowie mieli trzech synów i córkę — ciocię Irenkę, „starą pannę z powodu wygórowanych aspiracji”, jak mawiał o niej tata.

Z tą ekstrawagancką kobietą wiązało się pierwsze traumatyczne wspomnienie dziewczynki:

Ciocia Irenka leżała w trumnie na katafalku. Bez makijażu, bez fryzury, z siwym odrostem. Zawsze była taka piękna, żywotna, elokwentna, energiczna, wprost pełna życia. W pełni życia. Kazia wyobraziła sobie, jak bardzo ciocia musi się wstydzić, że wszyscy oglądają ją w takim stanie. Nie mogła zrozumieć, dlaczego nikt poza nią nie płakał. Jak to możliwe? Przecież to było takie straszne, ta śmierć! Często spotykana, bliska osoba, piękna kobieta lubująca się w jaskrawych kolorach, czym ściągała powszechną uwagę, zamieniła się w poczerniałe zwłoki w czarnej sukni. W powietrzu unosiła się jakaś złowroga woń przemieszana z zapachem kwiatów.

Nigdy już cioci nie zobaczę, nigdy już nie będę mogła z nią porozmawiać — rozpaczała dziewczynka. — Pustka po niej zostanie. Puste miejsce przy stole. Nic. Po prostu nic… To tak jakby nagle powstała dziura w niebie.

— Przestań wreszcie ryczeć! — zezłościła się w końcu jej mama, gdyż przez cały dzień po pogrzebie pochlipywała po kątach. — Ciekawa jestem, czy po mojej śmierci też będziesz tak płakała?

— Wtedy chyba umrę z rozpaczy, mamusiu — zapewniła. — Dlaczego ludzie muszą umierać? — spytała. — To takie straszne!

Przez długi czas modliła się za duszę cioci Irenki, a ona wiecznie ukazywała się jej we snach. Nie mogła się nadziwić, jak to możliwe, że ona żyje, skoro widziała ją w trumnie. Czasami bała się, ale na ogół godziła się z tym, że ciocia dalej żyje, mimo swojej śmierci.

Dwaj bracia ojca ukończyli studia, pożenili się i wyprowadzili się z domu. Natomiast jej ojciec kontynuował rodzinną tradycję. Po skończeniu nauki w technikum samochodowym objął po ojcu warsztat. Mieszkał wraz z żoną, córką i rodzicami w ich dawnym dużym mieszkaniu w najgorszej, nędznej i brudnej dzielnicy Bytomia, na Rozbarku, przy ulicy Królowej Jadwigi. Wyremontował je, urządził nowymi meblami, lecz nie wyprowadził się z odstręczającej kamienicy, bo w pobliżu, przy przelotowej ulicy Witczaka, znajdował się jego świetnie prosperujący warsztat samochodowy. Zmodernizował go i zatrudnił trzech pracowników. Powodziło mu się o wiele lepiej niż jego wykształconym braciom.

Kochał żonę, zaspokajał jej wszystkie pragnienia, nigdy nie zdradził, jednak czuł się w tym małżeństwie samotny. Kobieta nie znała czułości, której był spragniony. Gdy urodziła się Kazia, przelał na dziecko całą miłość odtrącaną na co dzień przez oschłą kobietę. Opiekował się nim jak najlepsza matka, nosił je na rękach, pieścił. Córeczka była jego oczkiem w głowie. Towarzyszył jej w zabawach, nauczył jeździć na rowerze, spełniał każde życzenie, czytał bajkę na dobranoc. Najbardziej lubiła Kubusia Puchatka. Bardzo mu współczuła, gdy w zimie padał śnieg, a jemu marzły paluszki. Nawet później, gdy dorosła, w ciężkich chwilach szeptała:

„I nie wie zwierz ni człek, i nie zwierz ni człek” …

Była to mantra, która działała na nią pocieszająco i uspokajająco.

Gdy się złościła, słowa te zastępowały cisnące się na usta przekleństwo.

I nie wie zwierz ni człek, jaka jestem wkurzona! — krzyczała wówczas.

Jednak na ogół wystarczało powtarzanie w kółko: „I nie wie zwierz ni człek, i nie wie zwierz ni człek.”

Od czasu, gdy ojciec wycofał się z ciepłych gestów, poczuła się odtrącona i osamotniona. Uwielbiający ją dziadkowie już nie żyli, a oschła z charakteru matka nie potrafiła okazać serca. Kazia zwróciła się ze swoimi problemami do córki jednego z braci ojca. Starsza kuzynka Magda stała się jej powierniczką. Mieszkała teraz w Katowicach i studiowała prawo. Nie znajdowała zbyt wiele czasu dla podziwiającej ją kuzyneczki.

Rozdział 2

Coraz gorzej czuła się w rodzicielskim domu, który po śmierci dziadków stał się ponury. Kiedy żyli, hołubili ją i spędzali z nią wiele czasu. To oni nauczyli ją pacierza i wierszyka: „Kto ty jesteś? Polak mały”. Z tym, że słowa „Polak mały” zamienili na „Polka mała”. Wieczorami rodzice na ogół oglądali telewizję, a babcia i dziadziuś, przy jej akompaniamencie na pianinie, śpiewali wraz z nią patriotyczne piosenki, których ją nauczyli, a które znali od swoich rodziców. Do dziś je pamiętała i gdy ogarniał ją żal po ich śmierci, grała je sobie i śpiewała. Kiedy umarli, jedno po drugim, najpierw dziadziuś, a babcia w niespełna pół roku później, skończyły się te wspaniałe wieczory, ponieważ rodzice w ogóle się takimi pieśniami nie interesowali. Jej natomiast przypadły do serca. Na przykład:

Legiony to żołnierska nuta,

Legiony to straceńców los,

Legiony to żołnierska buta,

Legiony to ofiarny stos.

My pierwsza brygada,

Strzelecka gromada,

Na stos!

Rzuciliśmy

Nasz życia los,

Na stos, na stos!

lub

Wojenko, wojenko,

cóżeś ty za pani,

że za tobą idą,

że za tobą idą

chłopcy malowani,

albo

O mój rozmarynie

rozwijaj się,

o mój rozmarynie

rozwijaj się.

Ułani werbują,

strzelcy maszerują,

zaciągnę się.

Najbardziej lubiła „Czerwone maki na Monte Casino”.

Gdy wracała ze szkoły dziadkowie witali ją na progu. Cieszyła się już po drodze na spotkanie z nimi. Na stole w kuchni czekały trzy nakrycia, bo ojciec i matka wracali do domu później i we dwójkę jedli odgrzany przez babcię obiad.

Podczas ich wspólnego posiłku dziadek zawsze opowiadał coś ciekawego.

Z rozczuleniem wspominał szczęśliwe dzieciństwo w Kałuszu położonym w pobliżu Stanisławowa, wojewódzkiego miasta Podola. Miasteczko było bogate, ponieważ znajdowała się w nim kopalnia eksportowanych za granicę soli potasowych. Słynęło też jako siedziba firmy Felczyńskich — kolebki polskiego ludwisarstwa, która po wojnie przeniosła się do Przemyśla i na Śląsk, gdzie w dalszym ciągu kontynuowała działalność jako jedyna w Polsce odlewnia dzwonów kościelnych.

Najbardziej utkwił Kazi w pamięci okolony drewnianym krużgankiem, biało otynkowany dom, z niewiadomych względów kojarzący się jej z dworkiem z „Pana Tadeusza”. Głównie chyba z powodu owej bieli „widocznej z daleka”, nieznanej na górniczym Śląsku, do którego dziadkowie jako dzieci zostali wraz z rodzicami przesiedleni. Większość mieszkańców Kałusza pracowała w kopalni, podobnie jak mieszkańcy Bytomia. Różnili się jednak diametralnie, tak samo jak miejsca ich pracy. Biel soli potasowych i czerń węgla wyznaczały symbolicznie kontrast między rodzinnymi stronami dziadków a ponurym miejscem, w którym przyszło im żyć obecnie. Ich zdaniem oczywiście. Kazia czuła się w Bytomiu doskonale, wydawał się jej wspaniałym miastem, jednak ten Kałusz wspominany przez dziadka musiał być jeszcze wspanialszy.

Przedwojenna Polska stanowiła dla dziadków „raj utracony”. Nie było już bogatego Kałusza, zastąpiło go jakieś biedne ukraińskie miasteczko. Dziadek opowiadał, jak jego rodzice odwiedzili w czasach Związku Radzieckiego siostrę pradziadka, która wyszła za mąż za Ukraińca. Wrócili stamtąd załamani.

— Tam teraz panuje „bród, smród i ubóstwo”, opowiadała mi mama — wspomniał kiedyś dziadek. — Wszędzie śmierdzi. W domach, na ulicach. Wszędzie. Największe rozczarowanie przeżyli rodzice w Stanisławowie przemianowanym na Iwanofrankiwsk. Sapieżyńska, najpiękniejsza ulica w tym wojewódzkim mieście, kusząca przed wojną reklamami i luksusowymi towarami na wystawach sklepów, zamieniła się w pustą, zaniedbaną, z walącymi się domami, na rogu wybudowano ohydny betonowy dom towarowy, gdzie w ogóle nie było żadnych towarów tylko kolejki ludzi zapisujących się na ich dostawy… Zabytkowe budowle i kościoły zupełnie zniszczały… Lepiej o tym nie myśleć — machnął ręką.

Nie mogła odżałować, że dziadkowie nie doczekali rozpadu Związku Radzieckiego i uniezależnienia się Polski.

Po ich śmierci z niechęcią wracała z nowoczesnego budynku szkoły do starej, czarnej kamienicy. Gdy wchodziła do paskudnej, odrapanej, śmierdzącej uryną bramy i na drewniane trzeszczące schody, najchętniej uciekłaby na koniec świata z tego obrzydliwego miejsca. Ugotowany przez mamę obiad nie był tak smaczny, jak ten przygotowywany przez babcię.

Dopiero po śmierci dziadków odczuła, że nie ma wytęsknionego przez nią piękna w tym zakątku świata. Przedtem tego nie zauważała. Teraz widziała, że ulica jest brudna i zaśmiecona… No i w ogóle… Beznadzieja! Czuła, że szczęście jest… zamknięte w walizce. Chciała wyjechać daleko w świat, wszystko porzucić, zaspokoić pragnienia i tęsknoty, znaleźć skarby nowych wrażeń. Czasami śniła, że wchodzi nocą do nieznanego domu w tej czarownej przedwojennej Polsce ze wspomnień dziadków, gdzie spokojny sen porusza ludzkie piersi, i znajduje tam bratnie dusze. Złe myśli umierają śmiercią naturalną. Szpak śpiewa pieśń poranną, ziszczają się marzenia…

Często stawała przy wychodzącym na podwórko oknie, przed którym rosła lipa. Najbardziej lubiła się jej przyglądać podczas burzy. Smagane szpicrutą wiatru drzewo wymachiwało rozpaczliwie gałęziami, jakby przyzywało na ratunek.

Co zrobić? — myślała. — Jak pomóc? Jak odwdzięczyć się za świeże powietrze, za radość oczu, za cień chroniący przed skwarem, za pocieszanie w smutku?

Kochała drzewa. Na wagary ze swoją najlepszą przyjaciółką Anetką zawsze chodziła do Parku Miejskiego, gdzie królowało piękno natury. Dziewczynki poznały się w pierwszym dniu nauki. W pachnącej farbą, świeżo wymalowanej szkole zderzyły się ze sobą tornistrami przy wejściu.

— Przepraszam — wyszeptała zalękniona Kazia i spojrzała w roześmiane chabrowe oczy pulchnej dziewczynki z dołeczkami w policzkach.

— Nic się nie stało — odpowiedziała Anetka, uśmiechając się szeroko.

— Idziesz do pierwszej A?

— Tak, ty też? To idziemy razem.

Już od tego momentu dziewczynki poczuły do siebie sympatię, chociaż — a może właśnie dlatego — różniły się wyglądem i usposobieniem. Kazia była introwertyczna, małomówna, melancholijna. Podczas lekcji myślała o niebieskich migdałach. Natomiast Anetka miała niezwykły temperament, często chichotała. Śmiech wydobywał się jej z gardła lekko i swobodnie, jakby zawsze gotowy był do kolejnego wybuchu. Jak zaczajony pod skórą burzył się, wprost kipiał w krwi. Wystarczył jakiś drobiazg, żeby się roześmiała. Musiała nieraz siłą trzymać się ławki i mocno zagryzać usta, żeby nie parsknąć nagle podczas lekcji przy jakimś dziwnym słówku wypowiedzianym przez nauczycielkę. Niewiele było trzeba, żeby pobudzić ów wezbrany, zanoszący się sam sobą dziecięcy śmiech, który eksplodował przy byle iskierce, zawsze obecny i zawsze w gotowości, swawolny i łobuzerski. Nazywano ją „chichotką”. Potrafiła nim zarazić poważną przyjaciółkę, rozpędzając wiszące nad nią chmury po każdym, kolejnym zawodzie miłosnym.

Gdy się poznały, Kazia była chudą, mysią blondyneczką z warkoczykami i wytrzeszczonymi czarnymi oczami. Dopiero w okresie dojrzewania pociemniały jej włosy i przybrała na wadze. Natomiast Aneta wyglądała jak aniołek z jasnymi lokami, ogromnymi bławatkowymi oczami i małym noskiem.

Nauczycielka zauważyła, że podczas zabawy na podwórku, od której zaczęła zajęcia z dziećmi, dziewczynki mają się ku sobie, więc posadziła je obok siebie. I odtąd stały się nierozłączne aż do matury. Czasami sprzeczały się, obrażały się na siebie, lecz nigdy nie trwało to zbyt długo, gdyż nie mogły się bez siebie obejść.

W liceum zaprzyjaźniły się z nową koleżanką, Ślązaczką Elą. Właściwie wyłącznie z jednego powodu. Obie miały dwóję z matematyki, a Ela była najlepszą uczennicą w klasie, lecz niestety z tego powodu strasznie zarozumiała. Arogancka i zgryźliwa. Chociaż miała zdolności do przedmiotów ścisłych, to jednak tak „wkuwała” humanistyczne, że w nich też brylowała. Nikt jej w klasie nie lubił, jedynie Kazia i Anetka przyjaźniły się z nią, ponieważ odpisywały od niej rozwiązania zadań matematycznych. Jednak dziewczynka nie pasowała do nich i nie podzielała ich zainteresowań. Była szara od stóp do głów. Szare włosy, szare oczy, szara cera z haczykowatym nosem, nawet sukienka. Czyniła wrażenie myszy, która dopiero co wyszła spod ziemi. A w dodatku miała zeza. Wiele wycierpiała w powodu tej wady wzroku. Od dziecka nosiła specjalne okulary, nie zdejmowała ich nawet na noc. Wytrwale robiła zalecone przez lekarza ćwiczenia, jednak nic to nie dało. Jej rodzice obawiali się, że po operacji mogą pojawić się różne problemy, nawet utrata wzroku, więc trudno im było się zdecydować. W końcu jednak, gdy była już w dziewiątej klasie, poddała się operacji. Niestety, po czterech miesiącach zez powrócił. Należało przeprowadzić kolejną, jednak ona nie chciała już o tym słyszeć, ponieważ po tej pierwszej pojawiła się opuchlizna i krwiak. Długo się męczyła, zanim oko się wyrównało. Obawiała się, że druga operacja też pomoże tylko na jakiś czas. A przy tym narazi ją znów na przykre dolegliwości. Kazia współczuła jej i chyba dlatego ją lubiła.

Natomiast Aneta wręcz jej nie znosiła, nie tylko z powodu jej przykrego charakteru, lecz również ze względu na brak urody. Wiecznie się z nią sprzeczała. Nie utrzymywała z nią bliższych kontaktów, ale w dalszym ciągu korzystała z pomocy w matematyce. W odróżnieniu od niej, spędzającej czas głównie na nauce, obie serdeczne przyjaciółki były zagorzałymi kinomankami, kolekcjonowały fotografie aktorów, rozczytywały się w powieściach oraz kobiecych i plotkarskich pismach, z czego Ela często kpiła. Ona czytała wyłącznie szkolne lektury. Irytowało ją też ich przesadne dbanie o wygląd i strojenie się.

Matka Kazi również patrzyła na to niechętnym okiem, chociaż sama przesiadywała u fryzjera i kosmetyczki. Była korpulentną brunetką o dużych malachitowych oczach, które dziewczynka po niej odziedziczyła. Kobieta uważała, że córka powinna bardziej przykładać się do nauki. Tymczasem ta nie lubiła odrabiania lekcji. Wolała rysować, grać na pianinie i czytać powieści, co czyniła nieraz nawet w szkole, trzymając książkę pod ławką na kolanach. Ojciec opłacał prywatnego nauczyciela muzyki, który przychodził do nich dwa razy w tygodniu. Z nauki gry na fortepianie wyniosła umiłowanie klasycznych utworów. Często słuchała płyt CD i chodziła z rodzicami do opery. Urzekało ją królujące tam piękno, a muzyka uszczęśliwiała i pogłębiała egzaltację. Nie słuchała uszami, lecz sercem. Identyfikowała się z tenorem lub sopranistką, wyśpiewującymi całą piersią miłość, rozpacz, wszelką namiętność. Marzyła wówczas o ukochanym darzącym ją taką samą czułością, jak ojciec w dzieciństwie. To opera ukształtowała świat jej uczuć i wyobraźni. Łatwo wpadała w zachwyt i uwielbienie.

Rozdział 3

Kazia wiecznie była zakochana. Pisała długie, miłosne listy do starszych chłopców, lecz oni ją ignorowali. Gdy jednak jeden z kolegów z maturalnej klasy wziął na serio jej wyznania i usiłował zgwałcić, zaniechała tej staromodnej epistolografii, zastępując listy krótkimi, tajemniczymi esemesami. A przede wszystkim starała się atrakcyjnym wyglądem ściągnąć na siebie uwagę obiektu swych wzdychań. Po wielu niepowodzeniach ograniczyła się do marzeń, z których zwierzała się przyjaciółce Anecie i kuzynce Magdzie.

Tata nie skąpił pieniędzy na ciuchy i kosmetyki, w których lubowała się od najmłodszych lat. Wiedziała, że będzie kosmetyczką, by poprawiać kobiecą urodę, a w tym zawodzie matematyka nie była potrzebna. Dobre stopnie miała tylko z trzech przedmiotów — z zajęć artystycznych oraz z języków polskiego i niemieckiego, który opanowała dość dobrze dzięki babce — Ślązaczce rozmawiającej z nią po niemiecku; szczęśliwej, że przynajmniej wnuczka lubi ten język, bo córka w ogóle go nie znała.

Ojciec był z tego niezadowolony.

— Twoja mama chce z niej zrobić Niemkę! — krzyczał do żony.

— Jaką Niemkę? Zwariowałeś! Przecież to dobrze, że będzie znała język sąsiadów.

— Sąsiadów? Wrogów!

— Niemcy to nasi przyjaciele. Dobra znajomość niemieckiego może się w życiu przydać… Zresztą… Niech ci będzie, że to nasi wrogowie. Ale język wroga też dobrze jest znać.

Chyba przekonała go tym argumentem, bo nigdy więcej się z nią o to nie spierał.

Kazia była świadkiem tej awantury, lecz nie zastanawiała się nad tym, bo miała na głowie inne problemy. Naraziła się wychowawczyni z powodu mocnego makijażu, który ta starała się jej wybić z głowy, grożąc obniżeniem stopnia ze sprawowania.

Co ona się tak do mnie przyczepiła? Jak mogła powiedzieć, że wyglądam jak prostytutka spod latarni — denerwowała się. — Przecież inne dziewczynki też się malują… No tak, trochę dyskretniej. Chyba będę musiała robić takie cieniutkie, niedostrzegalne kreski nad oczami, lekko potuszować rzęsy i nie malować ust, tylko, niestety, będę brzydsza z tymi wypukłymi powiekami. Cóż, muszę, bo mama chyba by mnie wyklęła, gdybym miała obniżoną notę ze sprawowania.

Przesadne zainteresowanie wyglądem miało też związek ze zmianą zachowania ojca. Ubzdurała sobie, że przestała mu się podobać. Obawiała się, że wobec tego nie spodoba się też żadnemu innemu mężczyźnie. Starała się więc za wszelką cenę poprawić urodę. I to się stało dla niej najważniejsze.

Po wielu romansowych niepowodzeniach doszła do wniosku, że już nigdy nikt jej nie pokocha. Postanowiła spełnić się w pracy zawodowej. Po zdaniu matury ukończyła kurs kosmetyczny. Rozpoczęła praktykę w katowickim oddziale renomowanego instytutu doktor Ireny Eris, gdzie poznała wszelkie arkana kosmetyki pielęgnacyjnej. Uczestniczyła w szkoleniu samodzielnego prowadzenia gabinetu w ramach tak zwanej „franczyzy” zapewniającej jednolity wizerunek wszystkich punktów należących do sieci Eris. Wkrótce z zapałem przystąpiła do urządzania własnego gabinetu w Chorzowie, bo mieszkała w pobliżu tego miasta, a tam nie było jeszcze punktu tej sieci. Zataiła swoje nielubiane imię Kazimiera. Była teraz Leną i tym imieniem ochrzciła swój salon kosmetyczny.

Nie narzekała na brak klientek, ponieważ okazało się, że jest predysponowana do tego zawodu. Spełniała się w nim. A przy tym wykazywała niebywałą przedsiębiorczość i pomysłowość. Zatrudniła fryzjerkę, manikiurzystkę, recepcjonistkę. Był to gabinet kosmetyczny co się zowie. Oferowano w nim najnowsze usługi upiększające. Manikiurzystka skończyła kurs robienia tipsów, a także przedłużania rzęs, fryzjerka potrafiła nawet przedłużać włosy, a Lena była mistrzynią masażu twarzy i sporządzała dla swoich klientek własne firmowe kremy.

Dla klientek stała się kimś w rodzaju powierniczki. Stwarzała im relaksową atmosferę, w której podczas zabiegu otwierały serce, zdradzając jego tajniki. Bardzo jej to odpowiadało. Wczuwała się w ich problemy. Najbardziej lubiła, gdy zwierzały się z miłosnych zawodów lub kłopotów w małżeństwie. Pocieszała się wówczas, że nie tylko ona ma pecha. Stopniowo nabierała poczucia własnej wartości.

Pomogło w tym też, stanowiące rekompensatę za odtrącenie przez ojca, zbliżenie do matki, która była z niej teraz dumna. Regularnie przyjeżdżała do gabinetu i korzystała z darmowych zabiegów. Chwaliła gust i przedsiębiorczość córki. Lena czuła się tym podbudowana, bo dotąd przyzwyczajona była do strofowania i połajanek ze strony matki. Teraz wszystko się zmieniło. Była górą, dbając o poprawienie matczynej urody i wysłuchując narzekań, ta bowiem z niczego nie była zadowolona. Sama jednak nie zwierzała się matce, która tak bardzo była skoncentrowanej na swojej osobie, że nie interesowały jej zbytnio problemy córki, której zazdrościła samodzielności i niezależności. Sama nigdy tego nie zaznała, choć bardzo pragnęła. Nie chciała być „kurą domową”. Ukończyła technikum ekonomiczne, jednak nie znalazła zatrudnienia. Wciąż narzekała, że nie ma swoich pieniędzy.

Rozdział 4

Lena wspaniale czuła się w kupionym dla niej przez ojca mieszkaniu na Osiedlu Tysiąclecia w Katowicach, które tonęło w zieleni. Przed domem znajdował się gazon z różnymi gatunkami kwiatów i rozciągał się staw otoczony ścieżką rowerową, po której czasami jeździła. Zachwycona była zmianą otoczenia po wyrwaniu się z ponurej dzielnicy Bytomia.

Mieszkała w pobliżu najstarszej części Parku Śląskiego ze słynną Żyrafą przy wejściu, ze wspaniałymi bukami, kasztanami, brzozami, lipami, z przepięknym Rosarium, atrakcyjnym Zoo i Wesołym Miasteczkiem. Najbardziej lubiła przechadzać się po Rosarium, podziwiać różnorodne, dorodne róże. Kochała naturę, stapiała się z nią.

Chorzów niezbyt się jej podobał, lecz przebywała tam tylko w swoim gabinecie. Natomiast w Katowicach czuła się doskonale. Od dziecka lubiła wielkomiejski ruch i gwar. Zadowolona była, że tak blisko ma teraz do Teatru Śląskiego i do galerii artystycznych, ponieważ często w tych miejscach gościła. Cieszyła się, że udało się jej wyrwać z ponurego, walącego się Bytomia. Zmiana otoczenia uszczęśliwiała ją.

Lubiła nowoczesność, lecz przede wszystkim uwielbiała starocie, antyki, zwiedzanie zabytków. Często ogarniała ją tęsknota za pięknem gotyckich katedr i starych zamków, z którymi się zetknęła podczas urlopu we Francji. Zwiedziła też Włochy — Wenecję, Mediolan, Florencję i Rzym — gdzie przeżyła istne olśnienie.

Największe estetyczne wzruszenia wzbudził w niej Rzym. Była tam jesienią. Widziała jak zwiewne mgły unoszą się nad miastem uśpionym dawnych wieków wspomnieniem. Odnosiła wrażenie, że przetrwały tam jedynie dobro i piękno. Niespieszno im było do walki z plugastwem i złem, które na siłę się wciskało. Drzemały sobie spokojnie, raz po raz jedno oko otwierając. Śledziły, jak ich wrogowie nawzajem się wykańczają. Wiedziały, że „przemija postać tego świata”, a pozostaną tylko one — dobro i piękno. Tak to Lena odczuwała.

W niedzielę często jeździła do Krakowa, gdzie spotykała się z Anetą, która po maturze rozpoczęła studia aktorskie. Oczarowana chodziła po ulicach Starego Miasta urzekającego ją metafizyczną tajemniczością. W powietrzu snuła się aura dobrych duchów przeszłości utrzymujących dziejową ciągłość w tym niezwykłym mieście, uszanowanym nawet przez hitlerowskich zbrodniarzy. Wokół niej wibrowały fluidy szczęścia, radości i miłości, o której tam szczególnie często marzyła, bo spotykała w lokalach i na ulicach przystojnych mężczyzn, jakich w Katowicach rzadko widywała.

Jeździła do tego miasta na ogół przy pięknej pogodzie, gdy niebo było bezchmurne. Miała stałą trasę. Kierując się w stronę Teatru im. Słowackiego, łapczywie pochłaniała wzrokiem Planty i dawne budowle. Przed teatrem zatrzymywała się, przyglądając się jego pięknej neobarokowej fasadzie ozłoconej promieniami słońca. Przechodząc obok Barbakanu, wchodziła na dziedziniec, stała tam przez chwilę, rozpamiętując juwenaliowe zabawy, w których do niedawna, co roku uczestniczyła wraz z Anetą. Następnie szła powoli ulicą Floriańską, oglądając wystawy sklepów. Gdy znalazła się na Rynku, niezmiennie doznawała oczarowania. Zachwycała ją szczególna atmosfera tego pięknego zespołu renesansowej architektury z oryginalnymi, jedynymi swego rodzaju sylwetkami Sukiennic i Bazyliki Mariackiej. Chłonęła ekscytującą atmosferę wypełnionych po brzegi tarasów kawiarń, z których dochodził pomruk ściszonych rozmów i tłumionego śmiechu, jakby w obawie, by nie prysł czar tego natchnionego miejsca.

Następnie udawała się ulicą Grodzką na Wawel. Po wejściu do Katedry zawsze odczuwała wzruszenie. Drżała na całym ciele, jej oczy zachodziły mgłą. Ogarniała ją tęsknota za życiem w dawnych historycznych czasach, kiedy to w tym miejscu władcy przyjmowali królewską koronę, zawierali śluby, chrzcili dzieci. Kontemplowała każdy szczegół, chodziła dokoła, podziwiając wciąż na nowo wszystkie kaplice. Najdłużej stała przed Czarnym Krzyżem, pod którym ongiś modliła się Królowa Jadwiga. Wyobrażała sobie, jak wiele wycierpiała ta węgierska młodziutka dziewczyna zakochana w Wilhelmie Habsburgu, kiedy zmuszono ją do wyrzeczenia się miłości i do małżeństwa dla dobra przybranej ojczyzny ze starszym człowiekiem, księciem litewskim Jagiełłą. Królowa ta uczyniła tak wiele dobra, że została świętą.

W komnatach wawelskich Lena wyobrażała sobie przechadzającą się w nich królewską świtę. Wyobrażała sobie, że jest jedną z dworskich dam. Potem spacerowała po dziedzińcu. Słuchała klasycznej muzyki nadawanej ze sklepu z płytami CD, podziwiała piękne kwiaty. Siadała w znajdującej się tam kawiarni i ciekawie przyglądała się turystom.

Po królewskim obiedzie u „Wierzynka” szła do Muzeum Narodowego, gdzie spędzała wiele czasu. Stawała przed niektórymi obrazami jak wryta. Nogi przyrastały jej do ziemi, unieruchomione impulsem z rzeczywistości duchowej, lecz także zmysłowej, bo pobudzającej bicie serca. Odnosiła wrażenie, że to jest prawdziwy świat, a rzeczywistość, w której żyła, jawiła się jej jako sen.

Była wiosenna pogodna niedziela. Po bezchmurnym niebie od czasu do czasu przesuwały się małe obłoczki, pogłębiając jego błękit. Na Plantach rozwijały się pąki drzew. Zapach ziemi drażnił nozdrza. Gołębie na rynku gruchały, kwiaciarki sprzedawały kolorowe tulipany i żółte narcyzy.

Po przemierzeniu rutynowej trasy i zjedzeniu obiadu spotkała się w ogródku kawiarni „Ratuszowej” z Anetą, która po ukończeniu studiów aktorskich została zaangażowana do teatru w Nowej Hucie. Ta piękna kobieta przeżyła niedawno tragedię. Była na inwalidzkiej rencie, gdyż po nieszczęśliwym upadku podczas wykonywania ekwilibrystycznej sceny, doznała ciężkich obrażeń. Utykała i miała trudności z chodzeniem. Na domiar złego porzucił ją mąż dla młodszej teatralnej koleżanki, czego nie potrafiła przeboleć. Przez cały okres studiów byli nierozłączną, szczęśliwą parą. Zaangażowali się do tego samego teatru.

Wszystko zmieniło się po wypadku, poczerniało i zgasło niczym przygnieciony knot świeczki. Wezbrany śmiech, gotowy zawsze do wybuchu, zamarł, utknął w gardle i rzadko wydostawał się na zewnątrz. A chociaż wciąż chyba w niej tkwił, zmieniła się do niepoznania. Stała się ponura i rozgoryczona. Jednak nie poddała się usiłującej ją pożreć rozpaczy, która ostrzyła na nią zęby. Postanowiła zostać pisarką.

Lena bardzo się tym przejęła. Podziwiała siłę ducha przyjaciółki, która po utracie możliwości wykonywania wyśnionego zawodu i odejściu męża nie załamała się, mimo perspektywy pozostania kaleką do końca życia. Pisała opowiadania. Całymi dniami, niestrudzenie. Nigdy nie brakowało jej pomysłów. Wysyłała je do literackich periodyków i wydawnictw, nigdy jednak nie otrzymała odpowiedzi. Za tysiąc złotych sama wydała w końcu mały zbiorek, lecz żadna księgarnia nie chciała go przyjąć do sprzedaży. Rozdawała więc książki znajomym i pisała dalej, w nadziei, że w końcu jakieś wydawnictwo przyjmie je do druku. Istniały firmy wydawnicze publikujące za parę tysięcy złotych książki i zajmowały się ich dystrybucją, ale Aneta miała zbyt niską rentę, by sobie na to pozwolić. Lena zaproponowała pożyczkę, lecz ona nie chciała o tym słyszeć. Głównie zależało jej na wydaniu pokaźnego tomu w jakimś renomowanym wydawnictwie, bo te publikujące za pieniądze autora nie miały zbyt dobrej opinii u czytelników i sprzedawały książki w małych ilościach. Wysyłała więc swoje opowiadania do wszystkich dobrych oficyn wydawniczych. Miała już ich taką ilość, że wystarczyłoby na parę książek. Jednak dobre wydawnictwa miały swoich wypromowanych pisarzy i nie kwapiły się do wydawania książek nieznanych autorów.

Spotkały się późnym popołudniem, ponieważ Aneta przez cały dzień pisała. Uściskały się serdecznie. Lena zamówiła dla nich tradycyjnie kawę i tort czekoladowy. Przyjaciółka była w ponurym nastroju.

— Wiem, że już nigdy nie wyjdę za mąż, bo żaden mężczyzna nie zakocha się w kuternodze. Absolutnie — poskarżyła się.

— Co ty opowiadasz? — zaoponowała Lena. — Jaka kuternoga? Utykasz tylko lekko. Już w szkole wszyscy chłopcy podkochiwali się w tobie. Byłaś najładniejszą dziewczyną w klasie. I w dalszym ciągu jesteś śliczna. Nie widzisz, jak mężczyźni pożerają cię wzrokiem?

— Dopóki siedzę, ale jak wstanę z miejsca i widać, że kuleję, to się odwracają.

— Wmawiasz to sobie. Zobaczysz, że jeszcze przeżyjesz wielką miłość i wyjdziesz za mąż… To ja już nie mam, na co liczyć. Nikt mnie nie chce. Wiesz przecież, jak skończyło się z Igorem. Niby był zakochany, ale porzucił mnie w krótkim czasie. No cóż, nie przejmuję się tym. Spełniam się w pracy. Ty też masz jeszcze inny cel poza małżeństwem. Zobaczysz, że zostaniesz słynną pisarką. Będziesz jeździła na spotkania z czytelnikami i któryś z nich zakocha się w tobie. Masz przed sobą wspaniałą przyszłość. Jak najbardziej.

— Dobrze, dobrze. Nie pocieszaj mnie. Wiesz… najgorsze, że po wypadku straciłam wiarę. Gdybym dalej wierzyła w Boga, tak jak w naszych szkolnych czasach, to przynajmniej mogłabym się modlić o wydanie książki w jakimś dobrym wydawnictwie i mieć nadzieję, że zostanę wysłuchana.

— Ja też nie chodzę do kościoła, ale w Boga wierzę.

— E, tam — machnęła ręką Aneta. — Wiara to bajka wymyślona po to, by ludzie uwolnili się od lęku przed śmiercią. Absolutnie.

— Oj, Anetko! — Lena pokręciła głową z dezaprobatą. — Wielu poważnych, mądrych ludzi wierzy w Boga. A powiem ci więcej. Jestem przekonana, że w przyszłości astrofizycy znajdą dowody na jego istnienie i na to, że stworzył świat.

— Żartujesz! To może uczeni odkryją też, że istnieją krasnoludki? — zakpiła przyjaciółka.

— To ty żartujesz. Ja osobiście odkrywam Boga co dzień.

— Ciekawe, gdzie i jak?

— A w ludziach, w bliźnich. W tobie na przykład… W Krakowie, w tych wszystkich zabytkach, kościołach, muzeach… Albo kiedy słucham Beethovena, Mozarta. Czy takie dzieła mogli stworzyć ludzie? Oczywiście, nie ma materialnego życia po śmierci, ale pozostaje nasza świadomość, nasza dusza — mówiła Lena z zapałem.

— Czy takie dzieła mogli stworzyć ludzie? — powtórzyła Aneta z sarkazmem. — Jak widać lub słychać, mogli, a nawet to zrobili. Ale jak lubisz nazywać część człowieka „Bogiem”, to nie mam absolutnie nic przeciwko temu.

— Każdy ma w sobie Boga — upierała się Lena. — Ty też, nawet jeśli sobie z tego nie zdajesz sprawy. A wiesz, dlaczego, bo szukasz prawdy. I nawet nie wiesz, że szukanie prawdy to jest szukanie Boga.

— To twoja definicja, a mnie wystarcza z niej „szukanie prawdy”, czyli zadawanie pytań, poszukiwania odpowiedzi, kwestionowanie ich i poddawanie próbom. Bóg nie jest do tego potrzebny, tym bardziej wiara…

— Ależ ja wciąż znajduję Boga! W literaturze, w sztuce, w muzyce, zwłaszcza w muzyce. Podobno Albert Einstein po wysłuchaniu koncertu Yehudiego Menuhina powiedział: „Teraz dopiero uzyskałem pewność, że Bóg istnieje.” Poza tym Bóg nie jest tylko prawdą, jest czymś więcej. Jest przede wszystkim uczuciem, uczuciem pięknej, czystej miłości. Platonicznej miłości… Zrozum, ateizm jest dobry dla ludzi wykształconych, odznaczających się wysokim poczuciem moralności. Dla takich na przykład jak ty, ale prymitywni bez Kościoła często staczają się na moralne dno.

— Nie. To do mnie nie przemawia, ponieważ istnienie Boga jest mitem, kłamstwem. Pięknym kłamstwem, bo podtrzymuje na duchu miliony nieszczęśliwych ludzi w całym świecie. Jak możesz mówić, że jest prawdą?

— No wiesz? Dla mnie twierdzenie, że nie ma Boga oznacza, że nie ma piękna, dobra, miłości, mądrości, inteligencji, w ogóle wszystkich pozytywnych idei i wartości. Przecież to wszystko istnieje.

— Daj spokój. W siebie trzeba wierzyć, a nie w Boga. W człowieka trzeba wierzyć.

— No oczywiście. Bez wiary w człowieka nie można wierzyć w Boga, chociaż odwrotnie można, jak widać na twoim przykładzie. Niestety ateizm jest o tyle marny, że powstaje na bazie odrzucenia możliwości kary za grzechy…

— A wiara jest marna, bo wynika z obawy przed karą za grzechy.

— Dajmy sobie spokój z tą poważną dyskusją. Powiedz mi lepiej, jak ci idzie pisanie.

— Doskonale. Piszę po całych dniach i sprawia mi to przyjemność. Wciąż przychodzą mi do głowy nowe pomysły, ale… ty mi wreszcie powiedz, co u ciebie. Poznałaś kogoś?

— Na co dzień mam do czynienia tylko z kobietami. I tak już pozostanie do końca życia. Jak miałabym kogoś poznać? Jednak… Wierz mi, jestem szczęśliwa — zapewniła zgodnie z prawdą, gdyż w Krakowie zawsze rozpierała ją radość, zwłaszcza wiosną.

— To opowiedz, co nowego u naszych szkolnych koleżanek.

— O, wiele. Zosia wyszła za mąż i jest w ciąży. Aldona się rozwiodła.

— Niemożliwe, to była taka dobrana para.

— O Eli już ci opowiadałam.

— Wciąż nie daje znaku życia?

— Nie ma sensu o niej rozmawiać. — Lena machnęła ręką z rezygnacją. — Pewnie już nigdy się nie odezwie.

Poplotkowały trochę o koleżankach i innych znajomych, wypiły kawę, zjadły po kawałku tortu, po czym Lena odwiozła Anetę do domu i pożegnały się w dobrym nastroju.

Wróciła do Katowic wieczorem, pełna wrażeń i do późna w nocy słuchała koncertu e-moll Chopina. Podczas gdy płynęły dźwięki nasycone niebywałą intensywnością uczuć, uskrzydlone młodzieńczą namiętnością genialnego kompozytora, oddawała się marzeniom o miłości. Nie wierzyła jednak, że przeżyje ją w rzeczywistości. Zaledwie iskierka nadziei tliła w jej sercu.

Rozdział 5

W poniedziałek przez cały dzień gnębił ją problem, który dał znać o sobie w rozmowie z Anetą. Nie potrafiła pogodzić się z tym, że wieloletnia przyjaźń z Elą skończyła się w tak bolesny sposób.

Po maturze Ela rozpoczęła studia na politechnice gliwickiej i zamieszkała tam w akademiku, ponieważ cała jej rodzina przeniosła się w tym czasie do Niemiec, lecz ona uparła się, że zostanie w Polsce. Po ukończeniu studiów na wydziale górniczym znalazła zatrudnienie w kopalni „Rozbark” w Bytomiu. Rychło awansowała, kupiła mieszkanie, które wspaniale urządziła. Podczas każdego pobytu u rodziców Lena spotykała się z nią, a ona raz w miesiącu przyjeżdżała do gabinetu na zabieg. Z dumą opowiadała o swojej pracy. Po pewnym jednak czasie zrzedła jej mina. Widać było, że coś ją gnębi, ale milczała. Kiedyś jednak po paru kieliszkach, zaczęła narzekać.

— Czasami mam już dość tej pracy. Dziewczyno! Ci na górze to tylko nadużywają eksponowanych stanowisk do realizacji osobistych i klikowych interesów… Ignorancja, machlojki… — Machnęła ręką z rezygnacją. — Oni uniemożliwiają jakiekolwiek zmiany na lepsze, torpedują każdą dobrą inicjatywę. — Umilkła, patrząc ponuro przed siebie. Po chwili znów zaczęła mówić z rezygnacją.

— Próbowałam coś zmienić. Gdzie tam, nie ma najmniejszej szansy — pokręciła głową. — Tylko podpadłam. Gdybyś wiedziała, jaki to burdel. Mówię ci. Zwariować można.

— Nie przejmuj się, Elu — pocieszała ją Lena. — Nie ma sensu. Nic się nie da zmienić. Tak już musi być… Rób, co ci każą i siedź cicho… Powiedz mi lepiej, czy straciłaś już wreszcie cnotę, bo ja, jak dotąd, niestety nie.

— Wcale mi na tym nie zależy — rzekła z wyższością. — Całe szczęście nie jestem ładna i nikt na mnie nie leci.

W końcu jednak „przyszła kryska na Matyska“. Ela zakochała się. Jej ukochany był prostym górnikiem, ale za to odznaczał się wspaniałą męską urodą. Pani inżynier bardzo mu imponowała. Podczas wspólnych spotkań siedział ponury i milczał, bo niewiele rozumiał z tego, o czym przyjaciółki rozmawiają. W końcu zagroził Eli, że z nią zerwie, jeśli nie przestanie spotykać się z Leną. Powiedziała jej o tym bez ogródek, z pewną satysfakcją. Nareszcie górowała pod każdym względem. Ona, brzydka, miała przyjaciela, a ładna przyjaciółka nie. Dla Leny był to cios w samo serce. Jednak pocieszała się, że Ela oprzytomnieje i zacznie spotykać się z nią w tajemnicy przed ukochanym. Miała nadzieję, że przynajmniej zaprosi ją na ślub. Niestety, mijały miesiące, a ona nie dawała znaku życia. Lena też nie usiłowała nawiązać z nią kontaktu, ponieważ czuła do niej ogromny żal.

Darmowy fragment

Rozdział 6

Darmowy fragment

Rozdział 7

Darmowy fragment

Rozdział 8

Darmowy fragment

Rozdział 9

Darmowy fragment

Rozdział 10

Darmowy fragment

Rozdział 11

Darmowy fragment

Rozdział12

Darmowy fragment

Rozdział 13

Darmowy fragment

Rozdział 14

Darmowy fragment

Rozdział 15

Darmowy fragment

Rozdział 16

Darmowy fragment

Rozdział 17

Darmowy fragment

Rozdział18

Darmowy fragment

Rozdział 19

Darmowy fragment

Rozdział 20

Darmowy fragment

Rozdział 21

Darmowy fragment

Rozdział 22

Darmowy fragment

Rozdział 23

Darmowy fragment

Rozdział 24

Darmowy fragment

Rozdział 25

Darmowy fragment

Rozdział 26

Darmowy fragment

Rozdział 27

Darmowy fragment

Rozdział 28

Darmowy fragment

Rozdział 29

Darmowy fragment

Rozdział 30

Darmowy fragment

Rozdział 31

Darmowy fragment

Rozdział 32

Darmowy fragment

Rozdział 33

Darmowy fragment

Rozdział 34

Darmowy fragment

Rozdział 35

Darmowy fragment

Rozdział 36

Darmowy fragment

Rozdział 37

Darmowy fragment

Rozdział 38

Darmowy fragment

Rozdział 39

Darmowy fragment

Rozdział 40

Darmowy fragment

Rozdział 41

Darmowy fragment