PATRYK BOCHNIAK
DANUTA BOCHNIAK

Poezja spod wierzby płaczącej

© PATRYK BOCHNIAK, 2018

© DANUTA BOCHNIAK, 2018

„Poezja spod wierzby płaczącej” to zbiór wierszy, opisujących świat oczami babci i wnuka. Motywem przewodnim jest życie oraz wszystko to, co przeżywamy podczas życia. Tomik zawiera kontemplacje miłości, piękna przyrody, ale także przemijania czy świętości.

ISBN 978-83-8126-959-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Poezja spod wierzby płaczącej

2. Amor vincit omnia (Patryk Bochniak)

3. Będę zawsze (Patryk Bochniak)

4. Dobrze z Tobą być (Danuta Bochniak)

5. Dziecięce lata (Danuta Bochniak)

6. Dziecko (Danuta Bochniak)

7. Jasnogórska Pani (Danuta Bochniak)

8. Jesień (Danuta Bochniak)

9. Jesień (Patryk Bochniak)

10. Judaszowy pocałunek (Patryk Bochniak)

11. Królowo Polski (Patryk Bochniak)

12. Królowo Polski (Danuta Bochniak)

13. Krzyż (Patryk Bochniak)

14. Kwiecie (Danuta Bochniak)

15. Lato (Danuta Bochniak)

16. Maj (Danuta Bochniak)

17. Maleńki Jezus na świat przychodzi (Danuta Bochniak)

18. Matka (Danuta Bochniak)

19. Miłość (nie) jest wszystkim (Patryk Bochniak)

20. Miłość, gdzie jesteś? (Patryk Bochniak)

21. Moja droga (Patryk Bochniak)

22. Na plecach krzyż (Patryk Bochniak)

23. O głupotach marzyć nie wypada (Patryk Bochniak)

24. Opadają z drzew liście (Danuta Bochniak)

25. Przyjdzie czas (Danuta Bochniak)

26. Romantyczność 2000 (Patryk Bochniak)

27. Róże z żelaza (Patryk Bochniak)

28. Sielanka o wiejskiej miłości (Patryk Bochniak)

29. Śpij mój maleńki (Danuta Bochniak)

30. Tam hen za lasem (Danuta Bochniak)

31. Upływa życie (Danuta Bochniak)

32. Vanitas (Patryk Bochniak)

33. Wiosenne porządki (Patryk Bochniak)

34. Wszyscy jesteśmy Werterami (Patryk Bochniak)

35. Zima (Danuta Bochniak)

36. Złamanych serc cmentarz (Patryk Bochniak)

37. Życie (Danuta Bochniak)

Amor vincit omnia (Patryk Bochniak)

W Tobie streszcza się wszystko czego szukałem,

kiedy błądziłem w uczuciowych meandrach życia.

Mówią przecież, że nikt nie może być ideałem,

lecz Ty jesteś tym, co dodaje sensu mego bycia.

W Tobie znalazłem wszystko czego szukałem,

Twoje brązowe oczy zahipnotyzowały mą duszę.

Od samego początku w głębi serca wiedziałem,

że chcę właśnie z Tobą przeżyć każdą życia katuszę.

Z Tobą chcę dzielić każde chwile radości i smutku,

aż do dnia, w którym mój żywot się skończy.

Lecz nie obawiam się żadnego śmierci skutku,

gdyż wiem, że nawet śmierć nas nie rozłączy.

Wiem, że ciężki charakter mam chyba z natury,

często myśli niepotrzebne rodzą się w głowie.

Lecz jestem pewny, że nigdy żadne ciemne chmury

nie zasłonią słońca, które wyszło dzięki Tobie.

Będę zawsze (Patryk Bochniak)

Zagrajmy w będę zawsze, to zabawa prosta.

Zamknij oczy i ufaj mi bezgranicznie.

Myślę, że każde z nas tej zabawie sprosta

Chyba nie wyjdzie nam ona komicznie.

Zagrajmy w będę zawsze, to zabawa prosta.

Pocałuj me usta i tylko je całuj zawsze.

Myślę, że każde z nas tej zabawie sprosta.

Czy zasady tej gry mogłyby być prostsze?

Zagrajmy w będę zawsze, to zabawa prosta.

Dotknij mnie i uwięź w miłosnym uścisku.

Myślę, że każde z nas tej zabawie sprosta.

Jaki mur nie runie po strzale z miłości pocisku?

Zagrajmy w będę zawsze, to zabawa prosta.

Wystarczy kochać, mimo wszelkie trudności.

Myślę, że każde z nas tej zabawie sprosta.

Gdyż warto na wieki zatracić się w miłości.

Dobrze z Tobą być (Danuta Bochniak)

Jest mi tak dobrze z Tobą być,

jednym snem z Tobą śnić.

Choć już dawno jesteśmy ze sobą razem,

nie przestajemy o sobie marzyć.

Choć siwe są Twoje włosy

i nieco przygasłe już oczy.

Lecz miłość ma do Ciebie,

jest coraz mocniejsza.

Nie jak byliśmy młodzi

i wiosna była piękniejsza.

Nasza miłość, przyjaźń, jest mocniejsza,

niż wszystkie węzły świata.

To wspólne nasze życie, nauczyło nas,

jak miłość, wierność i zgoda,

niejedno nasze cierpienie rozplata.

Dziecięce lata (Danuta Bochniak)

Minęły moje dziecięce lata,

uśmiechy dziecięce, wesołe zabawy.

Bieganie boso po zielonej łące,

wsłuchiwanie się w ptasie rozmowy.

Zbieranie liści pożółkłych jesienią,

kasztanów, żołędzi,

ale ten czas tak szybko pędzi.

Dzieciństwo mija, zostają mi piękne wspomnienia,

których się nigdy nie zapomina.

Wspomina się czasem, jakże się smuci,

że piękne dzieciństwo już nigdy nie wróci.

Dziecko (Danuta Bochniak)

Urodzi się — płacze,

podrośnie — woła mama.

A ja matka bardzo je kocham,

bo cóż mi z tego, jak bym była sama.

Urośnie — szczęście matce niesie,

bo czym dla matki jest dziecko.

Najpiękniejszym kwieciem.

Jasnogórska Pani (Danuta Bochniak)

Dziś twe święto Jasnogórska Pani,

dziś my cześć Tobie, składamy dary.

Serca nasze, myśli nasze

i zdrowaś Maryja.

Z Tobą tylko, tylko Tobie,

bo Ty ukochana Matko, jesteś wielką osobą.

Wielką Panią, Matką całego świata,

która nie jedno nasze cierpienie rozplata

Która nas wysłucha, która nam pomoże

i nasze serce ofiaruje Tobie Boże.

Jesień (Danuta Bochniak)

Opadają z drzew liście,

to właśnie jesień blisko.

Złocą, srebrzą się,

jak w żniwa ściernisko.

Na ławkach zakochani,

w jesienne piękne dni.

W tym złocie srebrze liści,

wiosna im się śni.

Odloty ptaków przypominają nam,

że coraz krótsze są dni.

Już jesień w polu i lesie,

piękna jesteś jesieni,

piękna i bogata.

A może jesteś piękniejsza,

od lata.

Jesień (Patryk Bochniak)

Dzień coraz krótszy, noc przejmuje panowanie.

Słońce zza chmur wygląda coraz bardziej nieśmiale.

Lekka mżawka pada na policzki pozbawione uśmiechu,

który zniknął z twarzy razem z latem.

Liście nabrały piękną kolorów paletę,

z drzew nieśmiale spadają kasztany.

Mimo, że świat tonie w kolorowym uroku,

to na sercu jakoś tak smutniej.

Przeminęło już gorące lato,

które do czerwoności rozpaliło serca nasze.

Przyszła jesień, która bez litości,

ugasiła płomień przez oblicze swoje szare.

Bo jesień mimo swojej kolorowej natury,

posiada również zabarwienie bure.

Czasami może doprowadzić do smutku,

lecz wiosnę powinno się mieć w sercu stale.

Judaszowy pocałunek (Patryk Bochniak)

Każdy z nas posiada coś z Judasza,

przejęliśmy jego spuściznę.

Taka jest niestety natura nasza,

że na sercu mamy judaszową bliznę.

Tyle w nas fałszu i interesowności,

niczym w judaszowych srebrnikach.

Ludzką naturę aż do szpiku kości,

judaszowa obłuda wiecznie przenika.

Nasze życie jest jak judaszowy pocałunek,

który na śmierć wydał Jezusa.

Mimo, że czasem jest niczym winny trunek,

to i tak odkupiony niewinną krwią Chrystusa.

Królowo Polski (Patryk Bochniak)

Maryjo, tyś Królową Polski,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.