Louise Allen

Niezwykła prośba

Tłumaczenie: Alina Patkowska

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Londyn, maj 1816

Gdy u schyłku upalnego dnia ognista kula słońca zapada w roziskrzony lazur Morza Śródziemnego, a łagodna bryza chłodzi, leżę na poduszkach w cieniu namiotu i czekam, aż wróci do mnie Władca Pustyni. Jedynym dźwiękiem, oprócz szumu drobnych fal rozbijających się o brzeg i szelestu pierzastych liści palmy, jest chrzęst ziaren piasku przypominający szmer jedwabiu przesuwającego się po nagim ciele…

Szmer jedwabiu… A niech to! Ellie Lytton gniewnie wrzuciła pióro do kałamarza i popatrzyła na słowa, które wypłynęły z niej, jakby wiedzione własną wolą. Otworzyła szufladę biurka i rzuciła zapisaną stronicę na stertę podobnych. Na niektórych znajdował się tylko akapit albo dwa, na innych zaledwie kilka zdań. Wyjęła czystą kartkę, strząsnęła nadmiar atramentu ze stalówki i zaczęła od początku.

Brak mi słów, droga siostro, by ci opowiedzieć, jak fascynujące są uprawy palm daktylowych w tej części wybrzeża północnoafrykańskiego. Z wielkim entuzjazmem obserwowałem przez cały dzień ciężko pracujących miejscowych robotników w barwnych szatach…

– Co mnie opętało? – wymamrotała, zerkając na półkę nad biurkiem, na której stało pięć tomów w jednakowej oprawie. Na grzbietach złoconymi literami napisane było: Młody podróżnik w Szwajcarii, Młody badacz angielskich wyżyn, Oscar i Miranda odkrywają Londyn, Podręczny przewodnik po krajach świata oraz Młody podróżnik na wybrzeżu Anglii. Wszystkie pięć wyszło spod pióra pani Bundock.

Jej wydawcy, panowie Broderick i Alleyn, specjalizujący się w edukacyjnych dziełach dla młodych osób, zasugerowali, by Oscar i Miranda w następnej kolejności wybrali się w podróż po Niderlandach. Ser edamski, kanały, uprawa tulipanów i zwycięstwo nad francuskim potworem – ich zdaniem była to niezmiernie podnosząca na duchu kombinacja. Ale Ellie, znana w świecie tego rodzaju literatury jako szacowna pani Bundock, zbuntowała się. Tęskniła za światem barw, słońca i egzotyki, choć znała go tylko z książek i dokumentów, oraz oświadczyła, że zamierza wysłać młodego Oscara do Afryki Północnej, żywiąc w sercu cichą nadzieję, że berberyjscy korsarze pochwycą tego zarozumialca i skażą go na jakiś okrutny los.

Tak naprawdę chciała napisać romantyczną, pełną namiętności opowieść i wysłać ją do wydawnictwa Minerva Press. Ale opisanie wyprawy Oscara i zarobienie w ten sposób pieniędzy, aby móc poświęcić kilka kolejnych miesięcy na pisanie powieści, okazało się koszmarnie trudne. Za każdym razem, gdy ten mały potwór zaczynał się rozwodzić o solniskach i palmach daktylowych, wyobraźnia podsuwała jej obrazy ciemnowłosego, szarookiego jeźdźca na czarnym ogierze, w białej szacie targanej pustynnym wiatrem.

Odgarnęła pasma włosów, które wymknęły się z byle jak zawiązanego na czubku głowy węzła, i ze złością wbiła w fryzurę jeszcze kilka szpilek. Po lunchu, obiecała sobie. Na razie, dopóki w domu jest cicho, zacznę pisać o połowie sardynek.

Francis, jej przyrodni brat, poprzedniego wieczoru nie wrócił do domu. Z pewnością był w jakimś klubie, a to oznaczało, że w domu panował święty spokój. W obecności tylko Polly, pokojówki, Ellen czuła się tak, jakby była sama.

Ale jej nadzieje na spokojne przedpołudnie zniweczył stuk kołatki przy drzwiach wejściowych. Z zupełnie nieprzystającym do damy słowem na ustach próbowała zignorować stukanie, powtórzyło się jednak, a na dole nie było słychać kroków Polly. Widocznie wymknęła się na zakupy, nie zawiadamiając o tym swojej pani, żeby nie przeszkadzać jej w pracy.

Ellie zerknęła na zegar. Dochodziła dziewiąta. Bogu dzięki, o wiele za wcześnie na jakąś zbędną i pochłaniającą czas wizytę towarzyską. Pewnie Francis znowu zapomniał kluczy…

Podniosła się, wytarła poplamione atramentem dłonie w podomkę, którą wkładała do pisania, wsunęła jeszcze kilka szpilek w swoją żałosną fryzurę i wyszła na korytarz, krzywiąc się, bowiem jej noga źle znosiła zbyt długie siedzenie. Raptownie otworzyła drzwi i ujrzała przed sobą nie Francisa, lecz wysokiego, ciemnowłosego dżentelmena w nieco wymiętym wieczorowym stroju.

– Panna Lytton?

– Tak?

Chyba mi się śni, pomyślała. Przecież przed chwilą zamknęłam cię w szufladzie.

– Nazywam się Hainford.

– Wiem. – Zdała sobie sprawę, że zabrzmiało to niegrzecznie. Miała ochotę zapytać: „A gdzie biała szata i czarny ogier?”, ale powiedziała tylko: – Widziałam pana wcześniej w towarzystwie mojego przybranego brata Francisa, lordzie Hainford.

Ale wtedy wyglądał inaczej. Teraz pod przekrwionymi oczami miał ciemne cienie, usta pobielałe, jego ubranie wyglądało, jakby przespał się na nim pies, a na koszuli widniała plama krwi.

– Pańska koszula… Krwawi pan… – wyjąkała. Otworzyła drzwi szerzej, wyszła na schodki i ujęła go pod ramię. Dopiero wtedy uświadomiła sobie, że jest sama w domu. Nie mogła jednak zostawić go tutaj tylko z powodu braku przyzwoitki. Mógłby zasłabnąć od utraty krwi.

– Czy zaatakowali pana jacyś rabusie? Na litość boską, proszę wejść do środka. – Gdy się nie poruszył, pociągnęła go za ramię. – Pomogę panu. Proszę się na mnie oprzeć. Wejdziemy do bawialni, tam chyba jest najwięcej światła. Opatrzę ranę i gdy tylko moja pokojówka wróci, poślę ją po doktora Garnetta.

Próbowała pociągnąć go za sobą, ale równie dobrze mogłaby ciągnąć jeden ze słupów latarni, które ostatnio ustawiono wzdłuż Pall Mall.

– Nic mi nie jest, panno Lytton, to tylko draśnięcie. Muszę z panią porozmawiać. – Earl Hainford ociekający krwią na jej progu wyglądał jak człowiek, który zastanawia się nad własną egzekucją. Pomyślała, że jeśli za chwilę upadnie na twarz, to ona sama nie zdoła go podnieść.

– Nonsens. Proszę wejść do środka.

Tym razem pozwolił się przeciągnąć przez próg. Zamknęła drzwi i poprowadziła go przez hol, próbując iść jak najrówniejszym krokiem mimo bolącej nogi.

– Proszę bardzo. Najlepiej chyba będzie panu na tym prostym krześle.

Pozwolił się zaciągnąć do bawialni i gdy zamrugał, zauważyła, że jest bardzo zmęczony i zapewne dość pijany. A może już zaczął dopadać go kac.

– Mam przed sobą pannę Lytton, tak?

Nie, nie był pijany. Głos miał zupełnie trzeźwy.

Coś wypadło jej z włosów, gdy przechyliła głowę na bok, żeby przyjrzeć mu się uważniej. To nie była spinka, lecz pióro, które zgubiła wcześnie rano.

– Tak, nazywam się Eleanor Lytton. Proszę wybaczyć mi wygląd. Właśnie pracowałam. Proszę tu zaczekać, przyniosę wodę i bandaże.

Gdy wróciła, był już w samej koszuli. Żakiet leżał na podłodze, a jego stan pogorszył się jeszcze przez to, że Ellie w pośpiechu rozlała nań wodę.

– Proszę pozwolić, że panu pomogę.

Opadł na krzesło i pozwolił, by ściągnęła mu koszulę przez głowę. Syknęła na widok rany, która ciągnęła się od pasa poprzez żebra aż pod prawe ramię. Nie była głęboka, ale obficie krwawiła i wyglądała okropnie.

Ellie upuściła koszulę na podłogę, ale zaraz ją podniosła i przyjrzała się jej w dziennym świetle.

– To rana od kuli – stwierdziła.

Skinął głową i syknął przez zęby, gdy dotknęła rany czubkami palców.

– Ale koszula jest cała. Rana zaczyna się poniżej pasa, ale bryczesy również ma pan całe. Czy został pan postrzelony, gdy był pan nagi?

Hainford popatrzył na nią z uniesionymi brwiami, zapewne wstrząśnięty, że dama była w stanie wypowiedzieć słowa „bryczesy” i „nagi”, nie mdlejąc.

– Tak. Czy mogłaby pani podać mi ten bandaż, a potem może wyjść z pokoju, żebym mógł się tym zająć?

Wskazał na ranę. Kula chyba otarła się o kość biodrową i wieczorowe bryczesy, mimo że były z jedwabnego dżerseju, z pewnością się o nią boleśnie ocierały. Będzie musiał je zdjąć, żeby opatrzyć ranę. Ellen popatrzyła z nieskrywaną ciekawością na ciemne włoski na jego piersi schodzące aż do podbrzusza i uznała, że to dla niej zbyt wiele.

– Oczywiście. – Przesunęła w jego stronę miskę z wodą i bandaże. – Proszę mnie zawołać, kiedy już będzie pan wyglądał przyzwoicie, to znaczy kiedy będzie pan gotowy. Przyniosę panu czystą koszulę.

Nie bała się krwi, ale wolała nie zbliżać się do nagiego ciała ani go dotykać, choć jako początkująca powieściopisarka powinna być dobrze zaznajomiona z takimi sprawami. A jednak pisanie o nich i fantazjowanie to jedno, a prawdziwe życie to zupełnie, co innego.

Zamknęła za sobą drzwi i oparła się o nie, próbując wyrównać oddech. Mężczyzna, którego kilka razy widziała w towarzystwie Francisa i który został bohaterem jej przyszłej powieści, znajdował się teraz w jej bawialni, w dodatku półnagi i ranny. Jak mógł dostać taki postrzał? Czy jakiś wściekły mąż zastał go in flagranti z żoną? Nie potrafiła wyobrazić sobie innego powodu. Gdyby to był zwykły domowy wypadek, zajęłaby się nim służba.

Potrafiła wyobrazić sobie tę scenę całkiem wyraźnie: krzycząca kobieta na łóżku pośród pomiętych prześcieradeł, z pościeli wyłania się nagi Hainford – Ellie próbowała nie wyobrażać sobie wszystkich szczegółów – i wściekły mąż strzela do niego z pistoletu.

Cóż za rozczarowanie! Chyba nikt się nie spodziewa, że postać z marzeń pojawi się w rzeczywistości na progu domu, w dodatku w tak opłakanym stanie. Jej władca pustyni w rzeczywistości okazał się skacowanym cudzołożnikiem. Do tego fantazje pozbawione były taktu i wyczucia chwili i materializowały się w najmniej odpowiednim momencie, gdy akurat nie wyglądała najlepiej. Skrzywiła się z żalem, patrząc na swoje odbicie w lustrze, i pomyślała, że nawet w najlepszych momentach nie była pięknością i nigdy nie pragnęła przyciągnąć do siebie takiego mężczyzny.

Ellie nie miała złudzeń. Skończyła już dwadzieścia pięć lat i często słyszała, że wygląda zupełnie zwyczajnie, do tego jest niezgrabna i lekko kuleje. Była rozczarowaniem dla wszystkich, szczególnie dla matki, bardzo atrakcyjnej kobiety o ciemnych włosach i drobnej figurze, bowiem Ellie odziedziczyła urodę po rodzinie ze strony ojca. Wszyscy tak twierdzili, wzdychając przy tym z żalem. Jej najlepsza suknia miała już trzy sezony, a kapelusze przerabiała tyle razy, że więcej w nich było wstążek i kwiatów niż słomki. Jej roczna pensja wystarczała na papier, atrament i subskrypcje w bibliotekach, a to, co zarabiała u panów Brodericka i Alleyna, rozpływało się w potrzebach domu. Oczywiście, wszystko to nie miało znaczenia, bo nie należała do dobrego towarzystwa. Przeważnie czas spędzała samotnie, a krąg jej przyjaciół i znajomych składał się z podobnie myślących i podobnie ubranych kobiet, wikarego oraz kilku bibliotekarzy. Porzucenie ambicji towarzyskich przyniosło jej spokój umysłu. Czuła się bezpiecznie, będąc niewidzialną.

To Francis prowadził życie towarzyskie i miał znacznie większe dochody, które wydawał na członkostwa w klubach, szewca oraz próby naśladowania swojego bohatera, Hainforda, we wszystkich sprawach dotyczących stroju, życia towarzyskiego i rozrywek. Ellie wolała nie dociekać, jakiego rodzaju były to rozrywki.

Drzwi otworzyły się nagle. Ellie poleciała do tyłu i z impetem uderzyła plecami o nagą pierś gościa. Jęknął z bólu, gdy obróciła się szybko i przytrzymała jego ramion, by nie stracić równowagi. Z jedną ręką na jego ramieniu, a drugą płasko opartą o pierś dokonała interesującego odkrycia: sutki mężczyzny przy dotyku twardniały.

Szybko cofnęła się do drzwi i schowała ręce za plecami.

– Przyniosę panu koszulę.

– Dziękuję, ale nie ma takiej potrzeby. Włożę własną. Proszę mnie posłuchać, panno Lytton, muszę z panią pomówić…

– Ale dopiero kiedy będzie pan miał na sobie koszulę, i to nie zakrwawioną – parsknęła ze złością.

Wchodząc do sypialni Francisa, zastanawiała się, o czymże to lord Hainford chce z nią rozmawiać. Z pewnością należały jej się przeprosiny za to, że pojawił się na jej progu w takim stanie, choć zapewne spodziewał się, że drzwi otworzy mu Francis, a nie jakaś głupia kobieta, która mdleje na widok nagiej męskiej piersi.

Wyciągnęła koszulę z szuflady i znów zeszła na dół. Hainford wstał, gdy pojawiła się w pokoju. Spod białych bandaży wyłaniały się czarne włoski na jego piersi.

– Proszę. Powinna pasować. – Wrzuciła mu koszulę w ręce i odwróciła się plecami, na wszelki wypadek zamykając oczy.

– Wyglądam już przyzwoicie – odezwał się po kilku chwilach pełnych stłumionych jęków i postękiwań.

Ellie odwróciła się. Był już ubrany. Krawat miał zawiązany luźno, na czystą koszulę zarzucił zszargany żakiet. Zakrwawioną koszulę zwinął tak, że plamy nie były już widoczne.

– Dziękuję pani – powiedział. – Pani pokojówka…

– Jeszcze nie wróciła. Niedługo powinna tu być i wtedy poślę ją po lekarza.

– Nie ma takiej potrzeby. Rana już nie krwawi. Martwi mnie to, że jest pani sama ze mną w domu.

– Sądzi pan, lordzie Hainford, że potrzebuję przyzwoitki? – Ellie przytrzymała się oparcia krzesła i ostrożnie usiadła, wskazując mu miejsce naprzeciwko. – A może to pan potrzebuje przyzwoitki? – Stwierdziła, że najlepszą obroną był atak.

– Jedno i drugie. – Przeczesał dłonią włosy i zacisnął usta. – Mam dla pani złą wiadomość i sądzę, że przydałoby się pani wsparcie innej kobiety.

– Wkrótce tu będzie. Złą wiadomość? – To mogło oznaczać tylko jedno. Jej rodzice i ojczym już nie żyli, z całej rodziny pozostał jej tylko przybrany brat. – Francis? – zapytała z chłodnym opanowaniem.

– Owszem, Francis… Miał wypadek. W klubie.

– Czy jest ranny? – Ale gdyby był ranny, wezwano by ją albo przyniesiono by go tutaj. Ellie myślała zupełnie logicznie, jakby to nie była rzeczywistość, a papierowa łamigłówka, którą należy rozwiązać. – Nie żyje, tak? Jak to się stało? Czy to pan go zabił? Czy to był pojedynek?

I czy chodziło o kobietę? Stan Hainforda mógł na to wskazywać.

– Nie. Nie zastrzeliłem go. To był wypadek. Ktoś strzelił do mnie, a Francis stał akurat za moim ramieniem.

– A pan był bez ubrania… – powiedziała bezbarwnym tonem. Na pewno po prostu usnęła nad pracą i to wszystko tylko jej się przyśniło. Przecież to nie mogło się dziać naprawdę. – W którym to było klubie? – Może „klub” był synonimem burdelu albo jakiegoś innego, niezupełnie legalnego przybytku. Gazety czasami czyniły aluzje do tego, co działo się między pewnego autoramentu dżentelmenami, a jednak nie miała pojęcia, jak o to zapytać.

– Klub podróżników przy Piccadilly.

To był absolutnie godny szacunku klub, a nie żaden lupanar. Nie zdziwiłaby się, gdyby Francis odwiedzał podejrzane przybytki, choćby z samej ciekawości, ale lord Hainford to była zupełnie inna sprawa. Choć z drugiej strony, co ona mogła wiedzieć?

Jej milczenie chyba zaniepokoiło earla. Pochylił się i popatrzył na nią uważnie.

– Może przynieść pani trochę brandy? To okropne wiadomości.

Podnosił się już z krzesła, gdy drzwi się otworzyły.

– Panno Lytton, wróciłam! Och! – Polly z naręczem rozmaitych paczek stanęła w progu jak wryta. Do stóp Ellie potoczyła się upuszczona cebula.

– Polly, to jest lord Hainford i sądzę, że przydałaby mu się w tej chwili szklaneczka brandy.

– Absolutnie nie!

Ellie widziała, że earl z trudem hamuje złość. Powinna zanieść się szlochem i dostać waporów, a wówczas on wyciągnąłby chusteczkę, pogładził ją po dłoni i powiedział: „No już, no już”. Była pewna, że poczułby się lepiej, gdyby mógł to wszystko zrobić.

– Przynieś swojej pani filiżankę herbaty – nakazał.

– I brandy dla lorda Hainford. Myślę że potrzebuje… klina – zasugerowała Ellie łagodnie.

Tak, to musiał być zły sen. Chociaż, czy w złym śnie można było zemdleć? Pokój zawirował w jej w oczach. Zamknęła oczy, oddychając głęboko. Gdy znów je otworzyła, lord Hainford nadal przed nią stał ze zmarszczonym czołem, a u jego stóp wciąż leżała zmięta koszula.

– To nie jest zły sen? – upewniła się.

– Obawiam się, że nie. – Hainford poczuł ulgę, gdy policzki panny Lytton znów się zaróżowiły. Sytuacja i tak była paskudna, nie potrzebował jeszcze mdlejącej kobiety i choć może nie było to zbyt szarmanckie, nie miał najmniejszej ochoty podnosić jej z podłogi. Za bardzo bolały go żebra.

Patrzył na jej bladą, owalną twarz usianą piegami, których nie mógłby wywabić żaden duński tonik ani nawet sok z cytryny. Włosy miała jak wronie gniazdo – wielka strzecha brązowych loków, niezręcznie spiętych szpilkami. Orzechowe oczy, w tej chwili szeroko otwarte w szoku, były chyba najładniejszą częścią jej postaci. Nos miała z pewnością za długi i do tego utykała. Ale w każdym razie udało jej się nie zemdleć.

Dziewczyna wróciła z tacą. Gestem kazał jej nalać herbaty.

– Wrzuć kilka kostek cukru do filiżanki swojej pani.

– Nie piję z cukrem.

– Z powodu wstrząsu… – Sięgnął po filiżankę i jednym haustem wypił gorzką herbatę, która przyjemnie rozgrzała mu żołądek.

Pokojówka przysiadła w kącie, składając ręce na kolanach. Czuł na sobie jej przenikliwe spojrzenie. Panna Lytton drżącą ręką uniosła filiżankę do ust, wypiła kilka łyków, odstawiła ją ze stuknięciem i podniosła na niego wzrok.

– Proszę mi opowiedzieć, co się stało.

Bogu dzięki, że nie była wiotką mimozą i nie dostała od razu waporów. Mimo wszystko to jeszcze mogło się zdarzyć.

– Byłem wczoraj wieczorem w klubie i grałem w karty z lordem Anterton, sir Peterem Carewem oraz z pewnym człowiekiem o nazwisku Crosse. Sporo wygrałem, głównie od Crosse’a, który nie potrafił przyjąć godnie porażki i nie jest żadnym moim przyjacielem. Wszyscy piliśmy.

Próbował ostrożnie dobierać słowa, żeby historia nadawała się dla uszu damy i jednocześnie żeby nie musiał kłamać. Nie mógł jej przecież powiedzieć, że w całym pomieszczeniu czuć było zapach potu, alkoholu, wosku ze świec i podniecenia. Anterton, który właśnie odziedziczył ładną sumkę po starszym krewnym, był w doskonałym nastroju. Obaj z Carewem przez cały wieczór docinali Crosse’owi z powodu pewnego incydentu w eleganckim burdelu, gdzie wszyscy trzej gościli poprzedniego wieczoru. Irytowało to Blake’a Hainforda, który wolałby, żeby skupili się na grze. Zgarnął dwie garście żetonów i banknotów ze środku stołu, poprosił o nową talię i następną butelkę, kiedy za jego plecami pojawił się Francis Lytton.

– Pani brat stanął za mną bardzo czymś przejęty i powiedział, że chciałby ze mną natychmiast pomówić. Miałem dobrą passę i wolałem nie przerywać gry. Zaproponowałem, że może wrócić ze mną później do domu i wtedy wszystko mi opowie.

Panna Lytton przygryzła usta.

– Czymś przejęty?

– Albo zmartwiony, nie jestem pewny. Niestety, nie zwracałem na niego większej uwagi.

– Był pan pijany – zauważyła chłodno.

Jeszcze nigdy żadna kobieta nie odzywała się do niego w taki sposób i choć dręczyło go niejasne poczucie odpowiedzialności, te słowa ukłuły jak żądło.

– Wszyscy byliśmy podpici, a poza tym to było w środku partii, a ja przez cały czas wygrywałem. Lytton powinien rozumieć, że to nie był odpowiedni moment, żeby mi przeszkadzać. Zaczęliśmy grać nową talią. Crosse znów sporo przegrał i zaczął krzyczeć, że oszukuję, na pewno chowam karty gdzieś w rękawie i odwróciłem się do pani brata po to, by je ukryć…

Urwał. Nie chciał zdradzać wszystkich szczegółów.

Czerwony na twarzy Crosse zaczął rzucać bezsensowne oskarżenia. Gwałtownym ruchem ramienia zrzucił wszystko ze stołu. Kieliszki do wina roztrzaskały się o podłogę, karty poleciały w powietrze. Gry przy sąsiednich stolikach ustały i gracze podeszli bliżej, żeby popatrzeć na rozwijającą się awanturę.

– Powiedziałem mu, żeby wycofał te oskarżenia, a inni mnie poparli, ale on nie chciał ustąpić i krzyczał dalej. Okazało się, że był na skraju ruiny i to, co przegrał, przeważyło szalę. Był tak żałosny, że nie miałem ochoty wyzywać go na pojedynek, więc ściągnąłem żakiet i rzuciłem mu, żeby sam sprawdził. Mimo to wciąż mnie oskarżał. Zdjąłem kamizelkę i koszulę, ale on przewrócił stół, krzycząc, że na pewno chowam asy w spodniach, więc zdjąłem również bryczesy. Prawdę mówiąc, zdjąłem wszystko. Doprowadził mnie do wściekłości! Francis stał za mną i zbierał moje ubranie jak pokojowy. Wszyscy się śmiali i drwili z Crosse’a.

Umilkł na chwilę, próbując uporządkować w głowie przyćmione przez alkohol wspomnienia. Wszyscy na nich patrzyli, a potem Anterton ze śmiechem wskazał na klejnoty Blake’a i wykrzyknął: „Hainford ma przyrodzenie jak byk! – A może jak muł? Popatrzył na Crossea ze śmiechem. – Nie takie, jak ta twoja wykałaczka, co, Crosse? Dziwki nie śmiałyby się z niego tak jak z ciebie wczoraj we French House, co, Crosse?”

– Crosse sięgnął do kieszeni, upuścił coś i opadł na kolana, żeby to podnieść. Wtedy zobaczyłem, że to pistolet. Trząsł się z wściekłości.

Sekretarz klubu przepchnął się na przód zgromadzonego tłumu. Blake zastanawiał się absurdalnie, czy jeśli zginie się w klubie w taki sposób, można zostać skreślonym z listy członków za niestosowne zachowanie.

– Crosse nacisnął spust. Pistolet skierowany był do góry, więc kula przeszła, jak pani widziała, po moich żebrach i trafiła we Francisa, który wciąż stał za mną.

Panna Lytton westchnęła cicho i przycisnęła dłoń do ust. Była tak blada, że piegi na jej nosie i policzkach wyglądały, jakby ktoś posypał ją garścią otrębów.

– On naprawdę nie żyje?

– Zginął na miejscu. Poczuł pewnie uderzenie w pierś, a potem już nic. – Blake miał nadzieję, że rzeczywiście tak było. Nim przykląkł i wziął głowę Francisa na kolana, tamten już był martwy.

– Gdzie on jest teraz?

Była bardzo blada, ale głos jej nie drżał. Blake sądził, że wciąż jest pod wpływem szoku, choć nie wyglądała na histeryczkę. W każdym razie nie wpadła w panikę, gdy na jej progu stanął zakrwawiony mężczyzna. To niezwykłe u młodej kobiety.

– W klubie. Na miejscu znalazł się lekarz, jeden z członków. Zabraliśmy go do sypialni i zrobiliśmy wszystko, co konieczne.

Rozebrali Lyttona, oczyścili go z krwi, ubrali w czyjąś zapasową koszulę nocną i posłali po kobietę, by doprowadziła go do porządku, zanim zobaczy go ktoś z rodziny.

– Mam jego zegarek i portfel. Wszystko jest bezpieczne.

– Rozumiem.

Głos miała równie bezbarwny jak twarz. Bladość podkreślała jeszcze zbyt długi nos i stanowczy podbródek.

– Trzeba go sprowadzić tutaj. Czy mógłby się pan tym zająć?

Mógłby i taki właśnie miał zamiar. Zamierzał również zrobić coś z tym plikiem zakrwawionych papierów z dziurą w środku, które Lytton miał w kieszeni na piersi. Z całą pewnością nie mógł jej przekazać tych dokumentów w takim stanie.

– Oczywiście. Przynajmniej tyle mogę zrobić.

Kobieta stojąca naprzeciwko niego uniosła wzrok i przygwoździła go chłodnym spojrzeniem.

– Owszem, tak sądzę. Gdyby posłuchał pan swojego przyjaciela, który najwyraźniej pragnął pana o czymś zawiadomić, zamiast po pijanemu prowokować tego Crosse’a, Francis wciąż by żył, czyż nie, milordzie?

ROZDZIAŁ DRUGI

Cios dosięgnął celu. Ellie przypuszczała, że gdyby lord Hainford był w pełni sił, nic by po sobie nie pokazał, teraz jednak dostrzegła rumieniec na jego policzkach.

Przymrużył zaczerwienione szare oczy.

– Panno Lytton, gdyby brat pani nie przyszedł do klubu, również nadal by żył.

– Mój przybrany brat. Francis jest… to znaczy był synem drugiego męża mojej matki, sir Percivala Lyttona. Przyjęłam jego nazwisko, gdy matka wzięła z nim ślub.

Prawie nie pamiętała własnego ojca, szacownego Fredericka Trewitta, człowieka o gwałtownym charakterze, który zmarł, gdy miała osiem lat. Powtórne małżeństwo matki zapewniało im upragnioną finansową stabilność, choć sir Percival na początku prawie wcale nie interesował się przybraną córką, cichą i spokojną, podczas gdy matka była atrakcyjna i przyciągała uwagę.

Francis był od niej o trzy lata starszy i ignorował ją do czasu, gdy po śmierci ojca i macochy zaczął potrzebować gospodyni. Ellie nie żywiła do niego żadnych uczuć i sądziła, że z biegiem lat stanie się podobny do ojca, ale w miarę, jak czas mijał, a Francis nie okazywał jej nic prócz obojętności, zaczęła się rozluźniać, choć nigdy nie uspokoiła się na tyle, by zaprzestać zamykania na klucz drzwi sypialni.

Rola, jaką odgrywała w domu przybranego brata, pozwoliła jej osiągnąć najwyższy status, do jakiego w obrębie dobrego towarzystwa mogła aspirować młoda kobieta o bardzo ograniczonych środkach finansowych i pozbawiona koneksji, mianowicie status szanowanej, lecz ubogiej krewnej.

– Oczywiście, był pani bliski… To musi być dla pani okropny wstrząs i wielka strata. – Hainford opanował zniecierpliwienie i sięgnął do swego niewielkiego arsenału konwencjonalnych pociech. – Doskonale rozumiem, że jest pani wytrącona z równowagi.

– Gdyby mój przybrany brat wyjechał gdzieś daleko i miałabym go już nigdy więcej nie zobaczyć, nie uroniłabym ani jednej łzy, milordzie – odrzekła. – Ale oczywiście jest mi przykro, że spotkał go tak nędzny koniec z powodu cudzego egoizmu i zaniedbania.

– Droga pani, nie określiłbym ani sposobu, w jaki zginął, ani miejsca, gdzie to się stało, mianem nędznych. Lytton był w klubie i czekając, aż będę wolny, mógł miło spędzić czas wśród znajomych. – Hainford podniósł się i popatrzył na nią wyniośle. – A to, że wolał mi się narzucać i wszedł w sam środek sprzeczki, było jego decyzją, z której wynikł ten pożałowania godny wypadek. Porozmawiam w pani imieniu z grabarzem, chyba że wolałaby pani zrobić to sama. Dowiem się również, co zamierza koroner, i niezwłocznie panią poinformuję. A tymczasem żegnam.

Polly zdołała dotrzeć do drzwi wyjściowych przed lordem i chwilę później wróciła, ściskając w ręku wizytówkę.

– Zostawił to, panno Lytton.

– Proszę, połóż ją na moim biurku. Doskonale wiem, kim on jest.

Postarała się wcześniej sprawdzić, kim był szarooki mężczyzna, którego Francis uznał za swojego idola. William Blakestone Pencarrow, trzeci earl Hainford, miał dwadzieścia osiem lat i był właścicielem posiadłości ziemskich w Hampshire, Yorkshire i Northamptonshire, a także okazałego domu w Londynie przy Berkeley Square oraz stajni pełnej doskonałych wierzchowców. Ponadto miał gęste, elegancko przycięte czarne włosy, nieco zbyt duży nos, mocny podbródek i oczy, które nawet przekrwione były piękne. Do tego szerokie ramiona, doskonałe umięśnienie i wzrost.

Francis czcił go jak bóstwo. Hainford był dla niego wzorcem w kwestiach stylu i wychowania, który należało jak najwierniej naśladować bez względu na koszty.

Podsumowując, Hainford wydawał się doskonałym bohaterem jej książki, i nie miało najmniejszego znaczenia to, że w bezpośrednim zetknięciu okazał się niecierpliwym, aroganckim i skoncentrowanym na sobie bezwstydnikiem.

Coś spadło na jej splecione dłonie. Spojrzała w dół i ujrzała kroplę wilgoci. Biedny Francis, pomyślała, i po raz pierwszy w życiu ogarnęło ją współczucie dla przybranego brata. Zasłużył na coś więcej niż pojedyncza łza z jej strony. Zasłużył, żeby po raz ostatni zadbała o jego godność i wygodę. Nie było jego winą, że był synem swego ojca. Zapewne nic nie mógł poradzić również na własną niewrażliwość i głupotę.

– Polly, proszę, dopilnuj, żeby posprzątano we frontowym salonie, zanim przyniosą pana do domu. We wszystkich pokojach należy zasłonić okna. Potem poszukamy jakichś żałobnych strojów.

Wstrząs powoli mijał. W dziwny sposób Ellie poczuła ulgę, gdy dotarło do niej poczucie straty. Posłusznie wypełniała wszystkie rytuały żałobne: czarna wstążka na kołatce na drzwiach, zaciągnięte zasłony, szybkie odświeżenie czarnych strojów, które ostatnio nosiła po śmierci ojczyma. To wszystko zajmowało jej czas.

Nadszedł list od earla, który informował ją, że następnego dnia odbędzie się przesłuchanie u koronera. Termin wydawał się niezwykle krótki i była wdzięczna za to koronerowi, dopóki nie uświadomiła sobie, że zapewne zawdzięcza to wpływom Hainforda. Zadzwonił do niej również grabarz, którego Hainford wybrał. Był trzeźwy i poważny i taktownie omawiał z nią szczegóły pogrzebu.

– Earl nie chciał, by musiała się pani kłopotać takimi nużącymi szczegółami, panno Lytton.

– Jakież to miłe z jego strony – odrzekła Ellie słabym głosem.

Niewiele zapamiętała z dnia pogrzebu aż do chwili, gdy znalazła się w gabinecie Francisa w towarzystwie rodzinnego prawnika, pana Rampiona. Wydawał się nieswój, ale może dlatego, że rzadko miał do czynienia z kobietami. Wstał, gdy weszła, podobnie jak drugi mężczyzna siedzący z boku biurka.

– Lord Hainford przybył tu na moją prośbę, panno Lytton. Po tym, co usłyszałem od niego wcześniej, uznałem, że tak będzie lepiej.

Ellie zacisnęła usta i usiadła z niechęcią. Niewątpliwie powód obecności earla wkrótce się wyjaśni. Powinna zachować spokój i podejść do tego rzeczowo.

– Doskonale, panie Rampion. Myślę, że możemy zaczynać.

– Warunki testamentu nie są dla nikogo niespodzianką – powiedział prawnik, wciąż z nieszczęśliwą miną. – Tytuł baroneta oraz związane z nim posiadłości przechodzą na kuzyna sir Francisa, pana Jamesa Lyttona, który obecnie mieszka w Szkocji. Są również zapisy dla pozostałych członków rodziny, a cała reszta majątku przechodzi na pani własność, panno Lytton. Jak pani wie, sir Francis zgodnie z warunkami testamentu swego ojca, był jedynym powiernikiem pani inwestycji.

– Cóż, przypuszczam, że to nic nie szkodzi, że nie mam teraz żadnego powiernika. Nie jestem bogatą kobietą, która musi zarządzać licznymi posiadłościami. Przypuszczam, że będę dostawać kwartalną pensję tak jak dotychczas.

Pan Rampion zdjął okulary, wyczyścił je, znów nałożył i odchrząknął.

– Właśnie dlatego jest tu lord Hainford. Może zechciałby pan pokazać te dokumenty, milordzie…

Blake wyjął z kieszeni plik papierów. Jonathan, jego sekretarz, wyczyścił je i zmył z nich największe plamy krwi, a potem wyprasował je i wygładził poszarpane strzępy w miejscu, gdzie przeszyła je kula. W tej chwili na wymiętym papierze widać było tylko ślady ołówka.

– Te notatki znajdowały się w kieszeni na piersi pani przybranego brata, panno Lytton. – Czuł się jak zupełny brutal, ale nie było sposobu, by powiedzieć to delikatniej.

Pobladła, patrząc na porwany papier, ale nie wyciągnęła ręki.

– Czego dotyczą?

– Przypuszczam, że Lytton właśnie o tym chciał ze mną rozmawiać. Wygląda na to, że poczynił duże inwestycje w plany budowy kanału w pobliżu wybrzeża w Susseksie. Znam tę inwestycję. Była beznadziejnie rozdmuchana i teraz upadła na twarz. Te akcje są bezwartościowe.

– A dlaczego on chciał rozmawiać o tym z panem, lordzie Hainford?

Najwyraźniej zupełnie nie rozumiała, co to wszystko oznacza.

– Wiedział, że ja sam z sukcesem zainwestowałem w kilka projektów budowy kanałów. Zaczął chyba podejrzewać, że coś jest nie tak z tym, w który sam włożył pieniądze, i chciał mnie zapytać o opinię.

– A gdyby udało mu się z panem porozmawiać, czy to by sprawiło jakąś różnicę?

Panna Lytton pochyliła się w jego stronę i patrząc na jej twarz, Blake uświadomił sobie, że jest to inteligentna kobieta, która próbuje zrozumieć, co się właściwie zdarzyło. Zaciekawienie ożywiło jej rysy i niemal zmienił zdanie na jej temat, bowiem dotychczas uważał ją za bezbarwną i nieciekawą.

– Gdyby sprzedał te akcje następnego ranka, zyskałby bardzo niewiele albo po prostu wyszedłby na swoje. Ale do końca dnia wszystko się zawaliło.

– Rozumiem.

Napotkała jego spojrzenie. W jej oczach widział chłodny osąd. Nie musiała mówić tego głośno. Gdyby odszedł od kart i porozmawiał z jej bratem, to Lytton wciąż by żył, a także zapewne ocaliłby swoje pieniądze, sprzedając akcje następnego dnia z samego rana.

Teraz musiał jej jeszcze przekazać najgorszą wiadomość i wiedział, że jej uczucia zmienią się z niechęci w nienawiść.

Prawnik jednak odezwał się pierwszy.

– Obawiam się, że stało się coś jeszcze gorszego, panno Lytton. Wygląda na to, że sir Francis zainwestował w ten projekt nie tylko wszystkie własne dostępne mu środki, ale również środki należące do pani.

– Moje? Ale przecież nie mógł tego zrobić.

– Mógł – powiedział Blake. – I zrobił. Miał pełną kontrolę nad pani pieniędzmi i niewątpliwie sądził, że tak będzie najlepiej.

Wzięła głęboki, drżący oddech i mocno zacisnęła ręce na kolanach. Blake przygotował się na łzy.

– Jestem zrujnowana – odezwała się bezbarwnym tonem.

To nie było pytanie i nie uroniła żadnej łzy.

– Inwestycja przepadła, a ten dom, jak pani wie, jest wynajęty – powiedział Rampion. – Nie zostało nic, co mogłaby pani odziedziczyć po przybranym bracie. Jednakże jest pani właścicielką farmy Carndale w Lancashire. O ile sobie pani przypomina, była to część posagu pani matki objęta ograniczeniami, które nie pozwoliły sir Francisowi dysponować nią w pełni. Posiadłość jest bezpieczna. Żadna jej część nie została sprzedana i wciąż przynosi dochód, choć jest to zaledwie dwieście funtów rocznie.

– Lancashire – wymamrotała Ellie słabym głosem. – Ale jest tam dom?

Każda inna kobieta zemdlałaby już albo wpadła w histerię, pomyślał Blake. Z pewnością nie patrzyłaby na tę sytuację tak rzeczowo jak panna Lytton. Przelotnie pomyślał, że jest ona osobą, jaką dobrze jest mieć przy swoim boku w chwili kryzysu.

– Tak, jest tam dom, choć od roku, czyli od czasu, gdy opuścił go ostatni wynajmujący, pozostaje niezamieszkały. Sama farma, to znaczy ziemia, jest wydzierżawiona osobno.

– Rozumiem. – Wyprostowała się i uniosła ramiona. – Cóż, w takim razie należy sprzedać meble i to, co pozostało po Francisie, i spłacić wszelkie pozostałe długi. Mam nadzieję, że wystarczy to również na odprawy dla służby. Przeniosę się do Lancashire najszybciej, jak to będzie możliwe.

– Ale, panno Lytton, niezamężna kobieta potrzebuje przyzwoitki – wtrącił prawnik.

– Zostawię sobie pokojówkę. Chyba będzie mnie na nią stać – powiedziała obojętnie. – To musi wystarczyć. W tej chwili mój brak przyzwoitki nie będzie zaprzątał głowy damom bywającym na balach u Almacka. Może spotkamy się znowu jutro, panie Rampion. Czy do tej pory będzie pan w stanie podać mi wysokość pozostałych należności oraz środków, jakie mamy do dyspozycji?

Podniosła się, na co obydwaj mężczyźni również wstali.

– Sądzę, że muszę was teraz zostawić, panowie.

Wyszła z pokoju ze zdumiewającą godnością. Jej żałobny strój był nieco spłowiały, z rozsypującej się fryzury wypadały na podłogę spinki. Gdy drzwi zamknęły się za nią cicho, Blake odniósł wrażenie, że usłyszał pojedynczy szloch, zaraz jednak zapadło milczenie.

– Niech to diabli! – zaklął i znowu usiadł, choć miał wielką ochotę pójść za nią, by ją jakoś pocieszyć. Wiedział jednak, że jest ostatnią osobą, którą panna Lytton chciałaby teraz widzieć.

Ze wszystkich sił próbował nie czuć się winnym. W końcu nie był jasnowidzem, nie mógł przewidzieć tego okropnego wypadku i jego konsekwencji, jednak z całą pewnością to jego działanie stało się katalizatorem wydarzeń.

– W rzeczy samej – pokiwał głową prawnik, układając papiery. – Obawiam się, że życie nie traktuje najlepiej zubożałych dam. Szczególnie tych, które są warte więcej, niż wskazywałaby na to ich uroda.

– Dlaczego panna Lytton utyka? – zapytał Blake.

– Zdaje się, że trzy lata temu przeżyła poważny upadek. Skomplikowane złamanie, które nigdy dobrze się nie zrosło. Jej ojczym, gdy ją znalazł, doznał śmiertelnego w skutkach ataku serca. Sądzę, że chce pan już iść, milordzie. Wdzięczny jestem za pańskie wysiłki przy odczytaniu tych notatek. Czeka mnie trochę pracy, jeśli jutro mam przedstawić pannie Lytton pełny obraz sytuacji.

– W takim razie zostawiam pana przy obowiązkach, sir.

Blake uścisnął dłoń prawnika i wyszedł, gotując się w duchu na kolejne spotkanie z panną Lytton. Ale w holu zobaczył tylko przemykającą służbę i opuścił dom z mieszaniną ulgi i poczucia winy.

– To jest reszta dokumentów dotyczących śmierci Francisa Lyttona. – Jonathan Wilton, zaufany sekretarz Blake’a, położył przed nim plik papierów.

Blake przegarnął ręką włosy.

– Boże, co za paskudna sprawa! Całe szczęście, że koroner poradził sobie z ławą przysięgłych i uznano, że śmierć Francisa była przypadkowa. Wyobraź sobie, co by się stało, gdyby Crosse miał zawisnąć! A tymczasem uciekł z podwiniętym ogonem do Sommerset i krzyżyk na drogę.

Jonathan chrząknął i pokiwał głową potakująco. Był bratem przyrodnim Blake’a z nieprawego łoża, o kilka miesięcy młodszym od niego, inteligentnym i pracowitym. Mógł uchodzić za jego prawdziwego brata. Blake uznał go i gotów był uczynić jeszcze więcej, ale Jon uparł się pozostać przy nazwisku matki i utrzymywać się samodzielnie. Blake’owi udało się go tylko przekonać, by wstąpił na uniwersytet. Studiował w Cambridge, a Blake w Oksfordzie, a potem zamieszkał razem z nim i od tamtej pory pomagał w zarządzaniu majątkiem. W miejscach publicznych odnosił się do niego bardzo oficjalnie, ale gdy byli sam na sam, zachowywali się jak bracia.

– Lytton był niezmiernie uciążliwy – zauważył Jon.

– Nie mam pojęcia, co takiego zrobiłem, że uznał mnie za wzór do naśladowania. – Blake odłożył raport koronera. – Irytował mnie i jeśli chcesz znać prawdę, właśnie dlatego zbyłem go tamtego wieczoru. Nie chciałem, żeby kręcił się przy mnie w klubie.

– To nie była twoja wina. – Jon wzruszył ramionami, wstał zza biurka i zgarnął papiery.

– Mogłem z nim porozmawiać i mu doradzić.

Nie potrafił się pozbyć nierozsądnego poczucia winy z powodu tego wypadku, a odwaga panny Lytton w obliczu utraty brata i ruiny finansowej sprawiała, że czuł się jeszcze gorzej.

Ktoś zapukał do drzwi gabinetu. Blake wetknął pióro do kałamarza.

– Wejść!

– Poranna poczta, milordzie.

Lokaj podał tacę pełną listów Jonowi, który wysypał jej zawartość na biurko, przysunął sobie krzesło i zaczął przeglądać korespondencję. Złamał pieczęć na jednym z listów, powiódł po nim wzrokiem i zerknął na podpis.

– Od panny Lytton.

Zwykły papier, czarny atrament, wyraźny, prosty charakter pisma. Blake przeczytał krótki list. Potem przeczytał go jeszcze raz. Nie, nie miał omamów.

– Piekło i szatani. Ta przeklęta kobieta chce, żebym ją zawiózł do Lancashire!

– Co? – Jon pochwycił arkusz, który Blake rzucił w jego stronę. – Uważa, że ty jesteś odpowiedzialny za jej obecną sytuację… Wypożyczenie powozu… Eskorta? Czy ona jest ładna?

– Nie, nie jest ładna, ale to i tak nie ma żadnego znaczenia. Eleanor Lytton to zwyczajna kobieta, która ubiera się jak szary wróbel. Chyba nigdy w życiu nie widziała fryzjera, a do tego utyka. – Zastanowił się chwilę i dodał, oddając jej sprawiedliwość: – Ma jednak charakter i wydaje się inteligentna, tyle że upiera się winić mnie za śmierć przybranego brata. Temperament i absolutnie żadnego taktu. Zamierzam ją odwiedzić i położyć kres tym bzdurom.

Zerwał się na nogi i pociągnął za sznurek dzwonka.

– Lancashire! Chyba jest jeszcze bardziej ekscentryczna, niż na to wygląda. Po co, do diabła, miałbym jechać akurat do Lancashire? Dlaczego miałbym to zrobić?

– Podobno kąpiele morskie w Blakepool są całkiem niezłe, jeśli tylko nie zwraca się uwagi na towarzystwo fabrykantów z Manchester. – Jon uśmiechnął się szeroko i wprawnie uchylił głowę, gdy Blake rzucił w niego zmiętą kartką papieru.

Tytuł oryginału

Marrying His Cinderella Countess

Pierwsze wydanie

Harlequin Mills & Boon Ltd, 2017

Redaktor serii

Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne

Dominik Osuch

© 2017 by Melanie Hilton

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2019

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harpercollins.pl

ISBN 9788327642509

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi S.A.

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Strona redakcyjna