Gena Showalter

Mroczna więź

Przełożyła

Klaryssa Słowiczanka

PROLOG

Nazywano go Mrocznym Żniwiarzem lub mniej wyszukanie – Śmiercią. Był znany jako Malah ha-Maet. Yama. Azrael. Cień. Mojra Król Zmarłych. Przede wszystkim był Panem Świata Podziemnego.

Dawno, dawno temu otworzył dimOuniak, puszkę potężnej mocy zrobioną z kości bogini, i uwolnił uwięzione w niej demony. Od tego czasu wojownicy w służbie Olimpu, on wśród nich, stali się strażnikami złych duchów. Zatarła się granica między dobrem a złem, ładem a chaosem.

Ponieważ to on otworzył puszkę, bogowie pokarali go demonem Śmierci. Sprawiedliwy wyrok, bo swoim czynem omal nie doprowadził świata na skraj zagłady.

Jego zadanie polegało na przeprowadzaniu zmarłych na drugą stronę. Cierpiał, że musi przysparzać cierpienia rodzinom żegnającym bliskich, którzy uczciwie przeszli przez życie. Nie cieszyło go, że odprowadza na męki wiekuiste niegodziwych. W jednym i drugim przypadku wypełniał w milczeniu swoją powinność. Wszelki opór, o czym zdążył się przekonać, mógł tylko pogorszyć jego położenie. Konsekwencje były tak straszne, że sami bogowie drżeli na myśl o nich.

Czy posłuszeństwo oznaczało łagodność? Troskę? Opiekuńczość? Skądże. Nie mógł sobie pozwolić na takie subtelne uczucia. Miłość, współczucie, miłosierdzie były wrogami jego kondycji.

Gniew? Złość? Te czasami go nawiedzały.

Biada temu, kto posunął się za daleko, Mroczny Żniwiarz zamieniał się wtedy w demona. Stawał się bestią, która potrafiła wbić pazury w serce człowieka i złożyć na ustach nieszczęśnika pocałunek śmierci.

Kto nie będzie miał się na baczności, Mroczny Żniwiarz przyjdzie po niego...

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Anya, bogini Anarchii, córka bogini bezprawia i chaosu Dysnomii, szafarka zamętu, obserwowała dziewczyny na parkiecie. Piękne i roznegliżowane, miały umilać czas władcom podziemi. W pozycjach wertykalnych i horyzontalnych.

Ze stroboskopu sypały się płatki wirującego światła, rozjarzały delikatną poświatą mroczne wnętrze klubu. Kątem oka dostrzegła zadek jednego z nieśmiertelnych pochłoniętego bez reszty dymaniem wniebowziętej młodej damy.

W porządku impreza, pomyślała z przewrotnym uśmiechem, chociaż amatora ćwiczeń seksualnych pewnie by nie zaprosiła.

Władcy podziemi, nieśmiertelni wojownicy opętani przez demony uwolnione z puszki Pandory, żegnali się z Budapesztem, miastem, które przez długie stulecia było ich domem.

Z jednym z nich miała do pogadania.

– Rozstąpić się, z drogi – szeptała, wchodząc między tańczących. Miała ochotę krzyknąć na całe gardło „pali się!” i obserwować uciekających w panice śmiertelników, właściwie śmiertelniczki. Muzyka zagłuszała szeptane polecenia, ale dziewczyny i tak powoli schodziły jej z drogi, same zapewne nie zdając sobie sprawy dlaczego.

Wreszcie dojrzała obiekt swoich fascynacji, wstrzymała na moment oddech, przeszedł ją dreszcz. Lucien. Zachwycający z tymi swoimi szramami na twarzy, stoicki, owładnięty przez ducha Śmierci. Siedział przy stoliku w głębi sali ze swoim przyjacielem, nieśmiertelnikiem jak on, Reyesem.

O czym rozmawiają? Jeśli chciał, żeby strażnik Bólu załatwił mu panienkę, na nic zdałyby się okrzyki „pali się!”. Anya przechyliła lekko głowę i zaczęła nasłuchiwać.

– ...miała rację. Oglądałem zdjęcia satelitarne na jednym z komputerów Torina. Te świątynie naprawdę wyłaniają się z morza. – Reyes podniósł do ust srebrną piersiówkę. – Jedna u brzegów Grecji, druga na wysokości Rzymu. Jeśli dalej będą podnosić się w takim tempie, moglibyśmy przeszukać je już jutro.

– Dlaczego śmiertelni nic o nich nie wiedzą? – Lucien, swoim zwyczajem, podrapał się w brodę. – Parys oglądał dzisiaj wiadomości na kilku kanałach. Ani słowa.

Głupek, to była pierwsza myśl Anyi, a zaraz po niej nastąpiła druga: dzięki bogom, nie gadają o seksie. Wiesz o świątyniach, bo ja chciałam, żebyś wiedział. Nikt inny nie może ich zobaczyć, nie widzi ich. Sztuczka się udała, trzeba było tylko wywołać trochę chaosu, a chaos to potęga. Wystarczyło osłonić budowle falami sztormowymi przed oczami ludzi i podsunąć wojownikom garść informacji, które wywabią ich z Budy.

Zależało jej na tym, żeby Lucien zniknął z miasta, choćby na trochę. Wybitego z codziennego rytmu, zdezorientowanego faceta łatwiej kontrolować.

Reyes westchnął.

– Być może to robota nowych bogów. Cały czas nie mogę uwolnić się od przekonania, że nas nienawidzą i chcą się pozbyć tylko dlatego, że jesteśmy po części demonami.

Twarz Luciena nic nie wyrażała, zero emocji.

– Nieważne, czyja to robota. Rano wyjeżdżamy. Musimy przeszukać obie świątynie.

Reyes odstawił opróżnioną piersiówkę i zacisnął palce na oparciu krzesła.

– Jeśli szczęście nam dopisze, powinniśmy znaleźć to cholerne puzdro.

Anya przesunęła językiem po zębach. Cholerne puzdro, inaczej dimOuniak albo puszka Pandory. Zrobiona z kości bogini opresji, tak była wytrzymała, że z powodzeniem więziono w niej demony, tak potężne, iż nawet moce piekielne były wobec nich bezsilne. Puszka, gdyby została znaleziona, wessałaby na powrót demony do środka, a uwolnionych od nich wojowników czekała śmierć. Nic dziwnego, że chcieli odzyskać cholerne puzdro dla siebie.

Lucien skinął głową.

– Jutro będziesz o tym myśleć, teraz się baw, zamiast marnować czas w moim nudnym towarzystwie.

Nudnym towarzystwie? Anya nie spotkała nigdy nikogo równie ekscytującego.

Reyes wahał się chwilę, ale w końcu zostawił Luciena samego. Żadna z dziewczyn nie śmiała się do niego zbliżyć. Popatrywały w jego stronę, owszem, lecz odstręczały je straszne blizny na twarzy. Nie chciały mieć z nim do czynienia, ratując tym samym życie, z czego najpewniej nie zdawały sobie sprawy.

Jest już zajęty, panienki.

Spójrz na mnie, nakazała Anya w milczeniu.

Minęła dobra chwila, żadnej reakcji.

Kilka dziewczyn posłusznych bezgłośnemu rozkazowi zerknęło w jej stronę, ale Lucien z markotną miną wpatrywał się uparcie w piersiówkę zostawioną przez Reyesa. Skonsternowana Anya przekonała się, że nieśmiertelni są immunizowani na wydawane przez nią polecenia. Z podziękowaniami dla bogów.

– Sukinsyny – mruknęła. Utrudniali jej życie wszystkimi możliwymi restrykcjami. – Dopieprzyć kochanej Anarchii, pewnie.

Nie była lubiana na Olimpie. Boginie widziały w niej replikę matki, a matkę miały za dziwkę. Bogowie nie szanowali jej z tego samego powodu, ale przystawiali się. Kiedy zatłukła kapitana olimpijskiej gwardii, uznali ją za niebezpieczną i wyrzucili ze świętej góry.

Idioci. Kapitan zasłużył sobie na śmierć albo i gorzej. Kanalia, próbował ją zgwałcić. Gdyby nie rzucił się na nią, nie tknęłaby go. Wyrwała mu serce, zatknęła je na ostrzu włóczni i umieściła przed wejściem do świątyni Afrodyty. Nie żałowała swojego uczynku. Najważniejszy jest wolny wybór. Nikt nie miał prawa stosować wobec niej przemocy.

Wybór. Otrząsnęła się ze wspomnień i wróciła na ziemię. Jak przekonać Lucienia, żeby wybrał właśnie ją?

Spójrz na mnie, proszę.

Nie zwracał na nią uwagi.

Tupnęła nogą. Od tygodni niewidzialna dla nikogo śledziła go, obserwowała, poznawała. Miała na niego ochotę. A on nie miał pojęcia, że ciągle jest obok niego, nawet kiedy się onanizował... Uśmiechał. To ostatnie było miłe. Chciała widzieć go rozpogodzonego, pragnęła tego równie mocno jak widzieć go nagiego, podnieconego.

Gdyby nigdy go nie zobaczyła, miałaby spokój. Wszystko zaczęło się kilka miesięcy wcześniej, kiedy Kronos, król nowych bogów, zaczął opowiadać jej o wojownikach.

Chyba jestem idiotką, pomyślała smętnie.

Kronos wydostał się właśnie z Tartaru, więzienia dla nieśmiertelnych, które znała doskonale. Uwięził tam Zeusa i całą jego ekipę, także rodziców Anyi. Czekał na nią w podziemiach. Kiedy przyszła po swoich staruszków, zażądał, by oddała mu swój największy skarb. Kiedy odmówiła, próbował ją nastraszyć:

– Daj mi, czego żądam, albo poszczuję na ciebie władców podziemi. To bestie opętane przez demony, spragnione krwi. Jeśli dostaną cię w swoje łapy, pożrą żywcem.

Bla, bla, bla. Gadaj sobie.

Nie nastraszył jej, przeciwnie, zaintrygowana zaczęła szukać na własną rękę rozkosznych wojowników. Chciała ich pokonać i ośmieszyć Kronosa. „Widzisz, jak załatwiłam te twoje straaaaszne demony”. Coś w tym stylu.

Jedno spojrzenie na Lucienia wystarczyło, żeby owładnęła nią obsesja. Zapomniała o swoich zamiarach, pomogła nawet raz i drugi złym wojownikom.

Nie umiała poradzić sobie ze sprzecznościami, a Lucien składał się z samych sprzeczności. Był mocno pokiereszowany, ale silny i sprawny, dobry, ale twardy. Spokojny nadzwyczajnie, podręcznikowy nieśmiertelnik, i ani trochę żądny krwi, jak opowiadał Kronos. Owszem, był opętany przez złego ducha, ale zachował własny kodeks honorowy. Na co dzień miał do czynienia ze śmiercią, Panią Śmiercią, a jednak żył, funkcjonował na przekór swej doli.

Fascynujące.

Jakby tego było mało, ile razy zbliżała się do niego, kuszący zapach idący od Lucienia prowokował różne dekadenckie myśli. Dlaczego? Każdy inny facet pachnący różami przyprawiłby ją o śmiech, lecz z tym było inaczej. Tęskniła za jego ustami, dotknięciem. Pożądanie rozgrzewało ją do białości.

Nawet teraz, kiedy przyglądała mu się z daleka, czuła gęsią skórkę. Chciała potrzeć ramiona, wyobraziła sobie, że to on przesuwa dłońmi po jej skórze, i mrowienie tylko się wzmogło.

Bogowie, ależ on jest seksowny. Miał najdziwniejsze oczy, jakie kiedykolwiek widziała, jedno niebieskie, drugie brązowe. Oczy Luciena i demona. I te blizny. Miała ochotę wodzić po nich językiem. Były piękne: znak przeżytych cierpień.

– Hej, cudna, zatańcz ze mną. – U jej boku wyrósł spod ziemi jeden z wojowników.

Parys. Rozpoznała ten głos obiecujący zmysłowe rozkosze. Skończył dymać młodą damę, z którą przed chwilą go widziała, i szukał następnej. Niech szuka dalej.

– Spadówa.

Na Parysie brak zainteresowania ze strony Anyi nie wywarł najmniejszego wrażenia. Objął ją wpół.

– Spodoba ci się.

Odepchnęła go. Parys, strażnik Rozwiązłości, miał jasną, delikatną cerę, intensywnie błękitne oczy i twarz anioła wyśpiewującego Alleluja, ale u niej nie miał szans.

– Łapy przy sobie – warknęła – bo ci je poobcinam.

Zaśmiał się, jakby usłyszał dobry żart. Nie przyszło mu do głowy, że Anya jest gotowa spełnić groźbę. Zajmowała się sianiem zamieszania, drobne sprawy, ale zawsze doprowadzała do końca, co zaplanowała. Niewypełnienie pogróżek pachniałoby słabością, a Anya dawno temu ślubowała sobie, że nigdy, w żadnej sytuacji nie okaże słabości.

Jej wrogowie byliby zachwyceni.

Na szczęście Parys nie pchał się już z łapskami.

– Za jeden pocałunek pozwolę ci zrobić z moimi rękoma, co zechcesz.

– Wobec tego obetnę ci za jednym zamachem fiuta. – Przeszkadzał jej wpatrywać się w Luciena, a niewiele miała ku temu okazji w ostatnich dniach, zajęta uprzykrzaniem życia Kronosowi. – Co ty na to?

Tak go rozbawiła ta propozycja, że Lucien podniósł wreszcie wzrok. Najpierw popatrzył na Parysa, potem utkwił spojrzenie w Anyi. Kolana się pod nią ugięły. Słodkie niebiosa. Zapomniała zupełnie o Parysie, dech zaparło jej w piersiach. Przywidziało się jej, czy w oczach Luciena naprawdę błysnął ogień? Nozdrza się rozszerzyły?

Teraz albo nigdy. Przesunęła językiem po wargach i kręcąc zmysłowo biodrami, ruszyła w stronę stolika, przy którym siedział Mroczny Żniwiarz. Zatrzymała się w pół drogi i kiwnęła na niego palcem. Podszedł, jakby przyciągała go niewidzialna siła, której nie potrafił się oprzeć.

Stanął przed Anyą. Metr osiemdziesiąt i coś samych muskułów. Wcielenie niebezpieczeństwa. Czysta pokusa.

Uśmiechnęła się.

– Wreszcie mam okazję cię poznać, Kwiatku.

Nie dając mu czasu na odpowiedź, wraziła wdzięcznie biodro między jego uda i obróciła się plecami. Błękitny gorsecik trzymał się na cienkich tasiemkach, a spódniczka odsłaniała górny pasek stringów. Proszę bardzo...

Mężczyźni, całkiem śmiertelni i mniej śmiertelni, zwykle tracili głowę, widząc coś, czego widzieć nie powinni.

Lucien wciągnął powietrze ze świstem.

To już jakiś postęp. Uśmiechnęła się szerzej.

Uniosła wysoko dłonie, zatopiła je leniwie w masie jasnych jak delikatny promyk słońca włosów. Przesunęła po ramionach, po biodrach, wyobrażając sobie, że to dłonie Luciena.

– Czemu mnie zawołałaś, kobieto? – Spokojny ton, jak przystało na wdrożonego do dyscypliny wojownika.

Jego głos był bardziej podniecający niż dotknięcie jakiegolwiek innego faceta.

– Chcę z tobą zatańczyć – rzuciła przez ramię, powoli zakręcając biodrami. – To zbrodnia?

– Owszem – odparował natychmiast.

– To dobrze. Lubię łamać prawo.

Po pełnej zakłopotania chwili milczenia padło pytanie:

– Ile Parys ci zapłacił za ten numer?

– Zapłacicie? Super! – Cofnęła się o krok i otarła pupą o Ponurego Żniwiarza, wygięła się przy tym i zakołysała tak zmysłowo, jak tylko potrafiła. Siemasz, wzwodzie. Od Luciena bił żar, który mógł topić kości na płynną masę. – W jakiej walucie? W orgazmach?

W marzeniach ten facet wchodził obecnie w nią jednym mocnym pchnięciem. W świecie realnym odskoczył raptownie, jakby była bombą, która za chwilę sama się zdetonuje.

– Nie dotykaj mnie. – Dołożył wysiłku, żeby zabrzmiało to spokojnie, ale był najwyraźniej kompletnie wytrącony z równowagi, spięty ponad wszelką miarę.

Anya przymknęła oczy. Ludzie przyglądali się im, widzieli, jak Lucien daje jej odprawę.

– Pojebało się wam z You Can Dance, czy jak? – puściła w tłum bezgłośny komentarz. – W tył zwrot.

Ludzie posłusznie usłuchali polecenia, za to wojownicy otoczyli ją i Luciena wianuszkiem, ciekawi, co to za jedna i co robi w klubie.

Musieli być ostrożni, rozumiała to. Ścigali ich Łowcy, śmiertelni, którzy naiwnie wierzyli, że na świecie zapanują spokój oraz szczęśliwość powszechna, jeśli pozbędą się wojowników razem z ich demonami.

Nie zwracaj na nich uwagi, zostało ci niewiele czasu, dziewczyno.

Odwróciła głowę i spojrzała na Luciena.

– Na czym skończyliśmy? – Przesunęła palcem po pasku stringów i zatrzymała go pośrodku, na mieniącym się wszystkimi kolorami aniołku.

– Właśnie miałem wychodzić – wykrztusił Lucien.

Ledwie to usłyszała, paznokcie zamieniły się w małe szpony, kąśliwe szponki. Naprawdę miał ją w nosie? Mówił serio?

Pokazała mu się, zaryzykowała, chociaż wiedziała, że bogowie w każdej chwili mogą ją namierzyć i pozbyć się jak parszywego zwierzęcia. Nie wyjdzie z klubu bez gratyfikacji.

Obróciła się, zakołysała biodrami, wypięła piersi.

– Nie chcę, żebyś wychodził – oświadczyła tonem małej kobietki.

Lucien cofnął się jeszcze o krok.

– Co jest, słodziutki? – Postąpiła do przodu. – Boisz się mnie?

Zacisnął wargi, nie raczył odpowiedzieć, ale przestał się cofać.

– Powiedz.

– Nie wiesz, w co grasz, kobieto.

– Myślę, że wiem. – Przesunęła po nim zachwyconym spojrzeniem od stóp do głów. Wspaniały. Tęczowy stroboskop sypał światełka na twarz, całe ciało, ciało tak doskonałe jak wyrzeźbione w marmurze. Ubrany był w czarny T-shirt i sprane dżinsy pięknie uwydatniające muskuł po muskule. Tylko ściągać majtki. Mój.

– Powiedziałem, żadnego dotykania – warknął.

Rzuciła mu złe spojrzenie i podniosła ręce.

– Nie dotykam cię, cukiereczku. – Ale miałam zamiar... chciałam... i dotknę, dodała bezgłośnie.

– Dotykasz, oczami.

– To dlatego, że...

– Ja z tobą zatańczę. – Znowu ten Parys.

– Wal się. – Nie odrywała wzroku od Luciena. Tylko on się liczył. Reszta mogła spadać.

– Nie wiadomo, czy to nie Przynęta – odezwał się inny wojownik.

Podejrzliwy facet. Znała jego głos. Sabin, strażnik Zwątpienia.

No proszę, Przynęta. Jakby chciała zwieść kogoś dla tak zwanej Sprawy. Przynęty rekrutowały się spośród panienek gotowych na każde poświęcenie. Podrywały wojowników, wtedy wkraczali Łowcy i mordowali nieostrożnych amatorów amorów. Trzeba być patentowaną idiotką, żeby przykładać rękę do likwidowania nieśmiertelników, kiedy można całkiem przyjemnie spędzić czas z kimś takim.

– Wątpię, czy Łowcy zdążyli tak szybko pozbierać się po epidemii – powiedział Reyes.

Prawda, epidemia. Jeden z władców podziemi siał pomór, jego demonem była Zaraza. Wystarczyło, żeby dotknął śmiertelnego, i pomór zaczynał się roznosić z zastraszającą szybkością.

Dlatego Torin zawsze nosił rękawiczki i rzadko opuszczał twierdzę, bo nie chciał narażać ludzi na niechybną śmierć. Nie jego wina, że kilku Łowców zakradło się do twierdzy. Poderżnęli mu gardło.

On przeżył, oni nie.

Niestety nie wszyscy. Byli jak muchy. Zatłuczesz jedną, w jej miejsce od razu pojawią się dwie następne. Czaili się teraz gdzieś w mieście, gotowali do ataku. Wojownicy musieli zachować ostrożność.

– Poza tym nie zdołają obejść naszych zabezpieczeń – dodał Reyes, wyrywając Anyę z zamyślenia.

– Tak jak nie zdołali dostać się do twierdzy – sarknął Sabin. – Omal nie ucięli łba Torinowi.

– Cholera! Parys, zostań tutaj i pilnuj jej, ja sprawdzę, co się dzieje dookoła.

Powstało małe zamieszanie, rozległy się rzucane pod nosem przekleństwa.

Niech to szlag. Jeśli wojownicy zwęszą Łowców, w żaden sposób nie przekona ich, że jest niewinna. W każdym razie w tej sprawie. Lucien będzie patrzył na nią nieufnie. Można zapomnieć o dotykaniu.

Zachowała kamienną twarz.

– Może zobaczyłam, że jest megaimpreza, i dlatego weszłam? – rzuciła do Parysa i jeszcze jakiegoś wojownika, który przyglądał się jej uważnie. – Może chciałabym spędzić kilka minut sam na sam z tym olbrzymem?

Musieli pojąć aluzję, ale żaden się nie ruszył.

W porządku. Popracuje nad chłopcami.

Zaczęła się kołysać w rytm muzyki, przesuwając palcami po brzuchu. Niech to będą dłonie Luciena. Taka projekcja.

Tylko projekcja, bo Lucien stał jak pień. Tylko nozdrza cudnie mu się rozszerzały, oczy śledziły każdy jej ruch.

– Zatańcz ze mną. – Tym razem wypowiedziała to głośno, wyraźnie, z nadzieją, że Ponury nie zbędzie jej tak łatwo. Zwilżyła wargi językiem.

– Nie. – Schrypnięty, ledwie słyszalny głos.

– Słodko proszę, z wisienką na czubku.

Oczy mu zabłysły. Prawdziwy błysk, żadne życzeniowe złudzenie. Już zaczęła mieć nadzieję, ale Ponury się nie ruszył i nadzieja opadła jak źle ubita śmietana. Z wisienką na czubku. Czas pracował na jej niekorzyść. Im dłużej tkwiła w klubie, tym bardziej ryzykowała, że ją namierzą.

– Nie podobam ci się, Kwiatku?

Tik pod okiem.

– Nie mam na imię Kwiatek.

– W porządku. Nie podobam ci się, pączusiu?

Tik przemieścił się w okolice brody.

– To nie ma najmniejszego znaczenia, czy mi się podobasz, czy nie.

– Nie odpowiedziałeś na moje pytanie. – Miała ochotę znowu zastosować minki obrażonej dziewczynki.

– Nie zamierzałem.

Wrrr! Co za wkurzający facet. Spróbuj czegoś bardziej oczywistego.

Jakby moje wygłupy już nie były wystarczająco oczywiste.

W porządku. Odwróciła się, nachyliła, zaprezentowała mu widok oddolny, którego króciutka mini oraz stringi za bardzo nie przesłaniały, po czym wyprostowała się i wykonała kilka ruchów bara-bara, figo-fago.

Ponury wciągnął głośno powietrze.

– Pachniesz jak truskawki z bitą śmietaną.

A gdzie wisienka, mój ty drapieżniku?

Proszę, proszę, proszę.

– I tak smakuję. – Zatrzepotała rzęsami, chociaż to o truskawkach powiedział takim tonem, jakby chciał uczynić jej paskudny afront.

Z gardła pana Ponurego dobył się groźny pomruk. Zrobił krok, podniósł rękę. Chciał ją uderzyć? Aj, aj, co jest? Opanował się, zacisnął palce. Zanim wypowiedział się na temat truskawkowo-śmietankowego zapachu, można było uznać, że, uwaga: jest jakby trochę zainteresowany. Teraz wyglądał, jakby miał ochotę ją udusić.

– Masz szczęście, oszczędzę cię – wycedził.

Znieruchomiała. Baranim wzrokiem wpatrywała się w niego, rozdziawiła przy tym usta. Zapach truskawek ze śmietaną budził w facecie żądzę mordu? Co za... straszne rozczarowanie. Mózg podsuwał określenie „klęska”, ale nie skorzystała z podpowiedzi. W końcu nie znała prawie Ponuraka, więc jego zachowanie nie mogło wywołać poczucia klęski.

Nie oczekiwała, że padnie jej do stóp, ale miała prawo oczekiwać, że okaże... hm... przychylność. Choćby umiarkowaną.

Faceci lubią laski, które same im wchodzą w drogę, nie? Obserwowała śmiertelnych od bogowie wiedzą jak długiego czasu, wiedziała, co jest grane. Dziewczyno, myślisz o śmiertelnych, a Lucien nie jest i nigdy nie był śmiertelnikiem.

Dlaczego on mnie nie chce?

Nie zwracał uwagi na kobiety, w każdym razie nie zauważyła, żeby się kimś interesował. Do Ashlyn, partnerki przyjaciela, odnosił się z szacunkiem oraz serdecznością. Cameo, jedyną wojowniczkę w całej kompanii, traktował z ojcowską niemal czułością.

Na pewno nie interesowali go faceci, to widać. Kochał jakąś jedną, wymarzoną, i dlatego żadna inna nie wchodziła w grę?

Anya zacisnęła dłonie. Śmiertelniczki powoli wracały na parkiet, rzucały zapraszające spojrzenia wojownikom, ale oni przyglądali się zjawiskowej blondynce, która śmiała zaczepić ich przyjaciela, i czekali na wynik pojedynku.

Lucien nie ruszał się, jakby wrósł w podłogę. Powinna dać sobie spokój, zanim Kronos ją znajdzie. Ale tylko słabeusze się poddają. No właśnie. Wysunęła hardo brodę i bezgłośnym poleceniem zmieniła muzykę. Z głośników popłynęła spokojna, łagodna melodia. Podeszła do Luciena i przesunęła palcem po jego torsie. Żadnego dotykania! No to zobaczysz. Nikt nie będzie mówił Anarchii, co ma robić.

Nie odsunął się.

– Zatańczysz ze mną – mruknęła jak kocica. – Inaczej się mnie nie pozbędziesz. – Żeby jeszcze bardziej rozdrażnić Ponurego, ugryzła go w ucho.

Jakiś nieartykułowany odgłos dobył się z gardła pana Żniwiarza i w końcu ją objął. W pierwszej chwili pomyślała, że chce ją odepchnąć, ale nie, przyciągnął do siebie. Ledwie piersi dotknęły jego torsu, hm, rozpłaszczyły się na jego torsie, już była wilgotna.

– Chcesz zatańczyć, bardzo proszę. – Zaczął się powoli kołysać.

Ocierała się o jego udo jakoś trochę powyżej kolana i reakcje, trzeba powiedzieć, były wyjątkowo silne.

Bogowie na Olimpie, nie wyobrażała sobie, że to taka rozkosz. Przymknęła oczy. Wielki. Tu i tam i sam. Szerokie bary, potężna klata. Czuła się przy nim mała, drobna. Przesunęła dłońmi po plecach i zanurzyła palce w jego włosach.

Przystopuj, panienko. Nawet jeśli jej pragnął jak ona jego, nie mogła go mieć. Nie całkiem, nie do końca. Na niej też ciążyła klątwa. Mogła jednak cieszyć się chwilą. O tak. W końcu zaczął na nią reagować!

– Każdy facet w tym klubie ma na ciebie ochotę – powiedział cicho, a jednak słowa zabrzmiały ostro, jak cięcie noża. – Dlaczego akurat ja?

– Dlatego.

– To żadna odpowiedź.

– Nie zamierzałam odpowiadać. – Była świadoma każdego jego ruchu, zapach róż uderzał do głowy. Nigdy nie przeżywała czegoś równie zmysłowego. Czuła się... świetnie?

Lucien z całej siły pociągnął ją za włosy, omal nie wyrywając pasma.

– Bawi cię, że kpisz sobie z najpaskudniejszego faceta w klubie?

– Najpaskudniejszego? – Podobał się jej jak jeszcze nigdy nikt. – Parysa omijam z daleka.

Zbiła go z pantałyku. Zachmurzył się, opuścił ręce i pokręcił głową, jakby nie do końca rozumiał, co powiedziała.

– Wiem, kim jestem. Paskudny to moja przypadłość.

Spojrzała w te dwukolorowe oczy. Czy on naprawdę nie wie, że jest pociągający? Że emanują z niego siła i witalność? Dzika męskość? Że ją zachwyca?

– Gdybyś wiedział, jaki naprawdę jesteś, słodziutki... Seksowny i cudnie niebezpieczny... – Znowu przeszedł ją ten rozkoszny dreszcz. Dotknij mnie jeszcze raz.

– Niebezpieczny? – Posłał jej groźne spojrzenie. – Chcesz, żebym zrobił ci krzywdę?

– Pod warunkiem, że mi przyłożysz.

Znowu rozszerzyły się nozdrza.

– Rozumiem, że moje blizny ci nie przeszkadzają? – powiedział tonem wypranym z wszelkich emocji.

– Przeszkadzają? – Czyniły go absolutnie nieodpartym. Bliżej... bliżej... Jest kontakt. O wielcy bogowie! Przesuwała dłońmi po jego klatce piersiowej, wpadła w zachwyt, kiedy poczuła, jak pod jej palcami sztywnieją sutki. – Kręcą mnie.

– Kłamczucha.

– Bywam – wyznała skromnie – ale nie w tym przypadku. – Przyglądała się jego twarzy. W jakikolwiek sposób dorobił się tych blizn, nie mogło być to miłe. Cierpiał. Bardzo cierpiał. Myśl o tym rodziła w niej złość, jednocześnie wprawiała w trans. Kto zadał mu rany i dlaczego? Zazdrosny rywal?

Wyglądało to tak, jakby ktoś wyjął sztylet i ciął Lucienia niczym melon, a potem usiłował poskładać bez ładu i składu. Większość nieśmiertelnych miała to do siebie, że okaleczenia goiły się szybko i bez widomych śladów. Tak powinno być i w jego przypadku.

Na całym ciele miał takie blizny? Nowa fala podniecenia sprawiła, że ugięły się pod nią kolana. Śledziła go od wielu tygodni, ale nigdy nie mogła mu się przyjrzeć. Jakoś tak było, że kąpał się i przebierał, kiedy już zniknęła.

Wyczuwał ją i czekał, aż sobie pójdzie?

– Gdybym nie wiedział lepiej, pomyślałbym, że jesteś Przynętą, jak myślą moi towarzysze.

– A skąd wiesz lepiej?

Uniósł brew.

– Jesteś?

Gdyby zaprzeczyła, przyznałaby, że wie, kim są Przynęty. Uważała, że zna go na tyle dobrze, by wiedzieć, że w jego oczach zaprzeczenie równałoby się przyznaniu do grania tej roli. Wówczas musiałby ją zabić. Gdyby powiedziała, że jest Przynętą, dokonując podwójnego zaprzeczenia, wówczas też musiałby ją zabić.

Gra bez wygranej.

– Chcesz, żebym była? – zapytała najbardziej uwodzicielskim głosem. – Dla ciebie mogę być wszystkim, Kwiatuszku.

– Stop – zawarczał. Na jedno mgnienie oka maska kamiennego spokoju opadła, ujawniając kryjący się pod nią ogień o niebywałej intensywności. Och, spłonąć. – Nie podoba mi się gra, w którą grasz.

– Żadna gra, pączusiu, naprawdę.

– Czego chcesz ode mnie? Tylko nie waż się kłamać.

Pytanie z tych, na które odpowiada się, mówiąc o rzeczach najważniejszych. Chciała, żeby na niej skupił całą swoją męską siłę. Chciała godzinami eksplorować jego ciało. I nawzajem. Chciała, żeby się do niej uśmiechnął. Chciała poczuć jego język w ustach.

W tym momencie tylko to ostatnie było osiągalne, i to przy zastosowaniu nieczystych chwytów. Nie na darmo na drugie miała Przewrotna.

– Wybieram pocałunek. – Spojrzała na jego usta. – Wręcz domagam się pocałunku.

– Nie znalazłem nigdzie w pobliżu Łowców. – Obok Luciena stanął Reyes.

– To nic nie znaczy – stwierdził Sabin.

– Ona nie jest Łowczynią i nie współdziała z nimi. – Nie spuszczając ani na moment wzroku z Anyi, odprawił przyjaciół. – Muszę z nią zostać na chwilę sam.

Zdumiała ją ta pewność siebie. Chce z nią zostać sam? Tyle że koledzy nie zamierzali odejść. Dupki.

– Nie znamy się – powiedział Lucien, jakby nie było przerwy w konwersacji.

– No to co? Ludzie nieznajomi też się kontaktują. – Odgięła plecy i przycisnęła się mocno do niego biodrami. To, co tam poczuła, świadczyło, że nieznajomi jak najbardziej kontaktują się z sobą, w każdym razie na pewnym poziomie. Mniam, erekcja. Ciągle był podniecony. – Nic złego w jednym małym pocałunku, prawda?

Wpił palce w jej talię, przytrzymując nieruchomo.

– Pójdziesz sobie? Później?

Pytanie powinno ją obrazić, ale przyjemność była zbyt wielka, by zwracać na to uwagę. Miała wrażenie, że cała pulsuje, po ciele rozlało się rozkoszne ciepło.

– Tak. – Tyle tylko mogła od niego wziąć, więc wszystko jedno. Ale uzyska więcej przebiegłością, podstępem, siłą. Była już zmęczona wyobrażaniem sobie tego pocałunku. Musiała wreszcie mieć go naprawdę. Wreszcie. Z pewnością nie będzie smakował tak, jak sobie wyobrażała.

– Nie rozumiem – mruknął, przymykając oczy. Ciemne rzęsy rzucały cień na ostro zarysowane policzki, czyniąc go jeszcze bardziej niebezpiecznym.

– I dobrze. Ja też nie rozumiem.

Nachylił się ku niej. Poczuła gorący, przesycony zapachem kwiatów oddech...

– Co da ci jeden pocałunek?

Wszystko. Przesunęła końcem języka po jego wargach.

– Zawsze jesteś taki rozmowny?

– Nie.

– Pocałuj ją, Lucien, zanim ja to zrobię! Przynęta czy nie – zawołał Parys ze śmiechem. Niby dobroduszny śmiech, a dźwięczała w nim stal.

Lucien jeszcze się opierał. Czuła bicie jego serca. Krępowała go publiczność? Kiepsko. Zaryzykowała wszystko dla tej chwili i nie zamierzała pozwolić, żeby teraz się wycofał.

– Próżne wysiłki – powiedział.

– No to co? Próżne wysiłki też mogą być niezłą zabawą. Dość zwlekania, do dzieła. – Przyciągnęła jego głowę, przywarła ustami do ust. Już się nie opierał. Oto wspaniałe spotkanie języków. Ogarnął ją żar, zaatakował narkotyczny zapach róż i mięty.

Przeciągała pocałunek. Chciała więcej. Całego Luciena. Stała w ogniu. Ocierała się o jego fiuta, nie mogła się powstrzymać. Tylko Lucien mógł uspokoić tornado, które w niej szalało. Przekroczyła bramy niebios, nie czyniąc jednego kroku.

Ktoś wiwatował, ktoś gwizdał.

Przez chwilę czuła się tak, jakby straciła grunt pod stopami i nie miała żadnej kotwicy. Jeszcze moment i poczuła za plecami zimną ścianę. Wiwaty nagle umilkły, w powietrzu powiało lodem.

Są na zewnątrz? Wszystko jedno. Oplotła Luciena w pasie nogami, jęcząc, wijąc się. Nie przerywali pocałunku. Lucien ściskał jej biodro w żelaznym uchwycie, och, jakie to wspaniałe, drugą rękę zatopił w jej włosach.

– Jesteś, jesteś... – szepnął dziko, popędliwie.

– Gotowa na wszystko. Nic nie mów. Całuj.

Nie kontrolował się już. Namiętność, podniecenie jak gorąca fala, rozszalałe piekło. Anya była w ogniu, rozgorączkowana w chaosie emocji. Lucien nad nią. Już jej część.

Oby nigdy się to nie skończyło.

– Więcej – zażądał, kładąc dłoń na jej piersi.

– Tak. – Sutki jej stwardniały, dopominając się jego dotyku. – Więcej, więcej, więcej.

– Tak dobrze.

– Niesamowicie.

– Dotknij mnie – dobyło się gdzieś z głębi gardła Luciena.

– Dotykam.

– Dotknij mnie.

Wreszcie do niej dotarło. Może jednak jej pragnął. Chciał poczuć jej dłonie na sobie, dopominał się dotknięcia, chciał czegoś więcej niż samego pocałunku.

Wsunęła dłoń pod jego koszulkę i zaczęła pieścić brzuch.

Lucien przygryzł jej dolną wargę.

– Podoba mi się.

Lizał ją po szyi, zostawiając na skórze zmysłowy ślad, małe błyskawice. Otworzyła nagle oczy i zatchnęła się. Rzeczywiście znaleźli się na zewnątrz, w zaułku obok klubu. Przetransportował ich tam, filut.

Był jedynym spośród wojowników, który mógł przenosić się z miejsca na miejsce mocą myśli. Ona też posiadała tę zdolność. Teraz tylko mogła sobie życzyć, żeby przeniósł ich do sypialni.

Nie. Sypialnia zła. Zła, zła, zła. Zła Anya, że pomyślała choć przez chwilę o sypialni. Inne kobiety cieszyłyby się tymi elektrycznymi wyładowaniami, kiedy naga skóra trze o nagą skórę, ale nie Anya. Nigdy Anya.

– Chcę cię – wyrzucił z siebie.

– Najwyższy czas.

Kolejny palący pocałunek. Jakby Lucien wypalał piętno na jej duszy. Nie była już Anyą, lecz kobietą Luciena. Jego niewolnicą. Już nigdy do końca się nim nie nasyci, jeśli teraz pozwoli mu wejść w siebie. Gdyby mogła pozwolić. Bogowie, rzeczywistość była o tyle lepsza niż fantazje.

Zsunęła nogi na ziemię, chciała już sięgnąć do jego rozporka, zamknąć palce na fiucie, kiedy usłyszała kroki.

Lucien też musiał je usłyszeć, bo odskoczył.

Dyszał. Ona też dyszała. Kiedy ich spojrzenia na moment się spotkały, nogi się pod nią ugięły. Czas stanął w miejscu. Błyskawice, wyładowania. Nie miała pojęcia, że pocałunek może być materiałem zapalnym.

– Popraw ubranie – nakazał.

– Ale... ale... – Nie zamierzała kończyć, choćby mieli widownię. Niech da jej tylko chwilę, a ona przeniesie ich w inne miejsce.

– Już. Natychmiast.

Nie będzie żadnego przenoszenia, pomyślała zawiedziona. Stanowczy wyraz twarzy Luciena mówił, że on skończył. Z całowaniem się, z nią.

Spojrzała na siebie: top zsunięty poniżej piersi, stwardniałe sutki niczym dwa maleńkie różowe znaki pośród nocy. Króciutka spódnica podjechała w górę, ukazując symboliczne zupełnie stringi.

Ogarnęła się. Była czerwona jak piwonia, po raz pierwszy od setek lat zaczerwieniła się. Dlaczego nie? Czy to ważne? Dłonie jej drżały. Budząca zakłopotanie oznaka słabości. Próbowała je uspokoić siłą woli, ale jedyny rozkaz, którego jej ciało gotowe było usłuchać, to paść znowu w ramiona Luciena.

Kilku wojowników wyszło zza węgla. Wściekłe, pełne urazy miny.

– Uwielbiam, jak tak znikasz – odezwał się Gideon, bez cienia sarkazmu. Strażnik Kłamstwa nie potrafił po prostu powiedzieć jednego słowa prawdy.

– Zamknij się – warknął Reyes. Biedny Reyes, strażnik Bólu. Lubił się okaleczać. Kiedyś widziała nawet, jak rzucił się ze szczytu twierdzy, żeby zadać sobie jak największe cierpienie. – Może wyglądać na niewinną, Lucien, ale zapomniałeś sprawdzić, czy ma broń, zanim połknąłeś jej język.

– Jestem właściwie naga – podkreśliła rzecz oczywistą, ale nikt nie zwracał na nią uwagi. – Jaką broń mogłabym ukrywać? – W porządku, coś tam ukrywała. Wielkie mecyje. Dziewczyna musi być przygotowana na atak.

– Miałem wszystko pod kontrolą – powiedział Lucien tym swoim obojętnym tonem. – Potrafię sobie poradzić z jedną kobietą, uzbrojoną czy nie.

Fascynował ją ten jego spokój. Do teraz. A gdzie namiętność? To nie w porządku, że doszedł do siebie tak szybko, kiedy ona ciągle nie mogła złapać tchu. Drżała jeszcze cała. Gorzej, serce waliło w piersi niczym wojenny taraban.

– Co to za jedna? – zapytał Reyes.

– Może nie jest Przynętą, ale kimś musi być – wysunął błyskotliwą hipotezę Parys. – Przeniosłeś ją, a ona nawet nie pisnęła.

Dopiero w tym momencie wszystkie spojrzenia zwróciły się ku Anyi. Nigdy, od wiek wieków, nie czuła się bardziej bezbronna, bardziej obnażona. Mogła dla pocałunku Luciena zaryzykować, że zostanie pojmana, ale to nie znaczy, by ci tutaj mieli poddawać ją przesłuchaniu.

– Możecie sobie darować. Nie powiem wam ani słowa.

– Ja cię nie zaprosiłem i nikt inny nie przyznaje się do znajomości z tobą – powiedział Parys. – Dlaczego chciałaś uwieść Luciena?

Jego ton mówił: żadna przecież dobrowolnie nie zadawałaby się z oszpeconym wojownikiem. Parys zirytował ją, choć wiedziała, że nie chciał być grubiański, zadać bólu. Po prostu wyrażał to, co wszyscy towarzysze Luciena przyjmowali jako oczywiste.

– Może przejdziecie od pytań do tortur? – Spojrzała po kolei na każdego z wojowników. Poza Lucienem. Nie zniosłaby widoku jego pozbawionej wyrazu twarzy. – Zobaczyłam go, spodobał mi się, zaczepiłam. Wielkie co. Koniec, kropka.

Wojownicy założyli ręce na piersiach. Taaa, pewnie, zdawali się mówić. Otoczyli ją półkolem, ale z tego zdała sobie sprawę dopiero po fakcie, bo żaden się nie poruszył, to znaczy jakby się nie poruszył. Omal nie przewróciła oczami na to widowisko.

– Tak naprawdę wcale nie masz na niego ochoty – zawyrokował Reyes. – Wszyscy to wiemy. Powiedz, czego chcesz, zanim zmusimy cię siłą do mówienia.

Ją będą zmuszać siłą? No nie. Ona też założyła ręce na piersiach.

Kilka minut wcześniej jeszcze wiwatowali, że Lucien ją pocałował, tak? A może to ona sama wiwatowała? Teraz urządzali jej proces i domagali się wyczerpujących odpowiedzi. Zachowywali się, jakby Lucien nie potrafił wzbudzić zainteresowania nawet u ślepej.

– Chciałam, żeby wsadził mi fiuta. Teraz kumacie, dupki?

Cisza. Szok.

Lucien stanął przed nią. Chciał ją ochronić przed kolegami? Jakie to słodkie. Niepotrzebne, ale słodkie. Złość po części wyparowała. Miała ochotę go uściskać.

– Zostawcie ją w spokoju – oznajmił. – Ona się nie liczy. To ktoś bez znaczenia.

Radość też wyparowała. Nie liczy się? Bez znaczenia? Przed chwilą ściskał jej pierś w dłoni i ocierał się o jej biodra. Jak śmie mówić teraz coś podobnego?

Zrobiło się jej czerwono przed oczami. Tak zawsze musiała czuć się moja matka, pomyślała. Niemal wszyscy faceci, których Dysnomia brała do łóżka, obrzucali ją błotem, kiedy już wygodzili swojej chuci. Łatwa, powiadali, zdatna tylko do jednego.

Anya dobrze znała matkę, wiedziała, jak bardzo jest niewolnicą nierządnej natury, a przecież szukała miłości. Biedna Dysnomia, bogini Bezprawia, również w swym życiu osobistym zatraciła wszelki ład, pozostały jej tylko pełne rozpaczliwego chaosu poszukiwania. Bogowie żyjący w związkach, single, wszystko jedno. Jeśli któryś jej pragnął, oddawała mu się. Być może przez tych kilka godzin w ramionach kochanka czuła się akceptowana, doceniana, mroczne popędy przycichały?

Późniejsze odrzucenie stawało się tym boleśniejsze, myślała Anya, patrząc na Luciena. Wszystkiego się spodziewała, ale nie „bez znaczenia”. Jest moja, tak. Potrzebuję jej, ewentualnie. Nie tykajcie mojej własności, w najgorszym razie.

Nie chciała wieść takiego samego życia jak jej matka, chociaż bardzo ją kochała. Dawno ślubowała sobie, że nikomu nie pozwoli się użyć. I spójrzcie na mnie teraz. Błagam, dopraszam się pocałunku Luciena, a on potrafi powiedzieć tylko „bez znaczenia”.

Zebrała wszystkie, niemałe przecież siły, i pchnęła go. Jak kula wystrzelona z pistoletu poleciał prosto na Parysa. Jęknęli, stęknęli i odrzuciło ich od siebie.

Lucien wyprostował się i odwrócił gwałtownie do Anyi.

– Tak to nie będzie.

– Tak to dopiero będzie. – Podeszła do niego z uniesioną pięścią. Zaraz będzie połykał swoje olśniewająco białe ząbki.

– Anya – powiedział z pogróżką w głosie. – Stop!

Zamarła zaszokowana.

– Aha, więc wiesz, kim jestem. Skąd? – Rozmawiali raz, parę tygodni wcześniej, ale nigdy jej nie widział. Zadbała o to.

– Śledzisz mnie. Rozpoznałem twój zapach.

„Truskawki ze śmietaną”, powiedział wcześniej, niemal z wyrzutem. Szeroko otworzyła oczy. Przyjemność i upokorzenie mieszały się z sobą, przenikały do trzewi. Cały czas wiedział, że go śledzi.

– Po co mnie tak dręczyli, skoro wiedziałeś, kim jestem? Dlaczego, skoro wiedziałeś, że za tobą chodzę, nie poprosiłeś, żebym ci się pokazała? – rzucała pytania ostrym tonem.

– Po pierwsze nie wiedziałem, kim jesteś, dopóki nie zaczęła się rozmowa o Łowcach. Po drugie, nie chciałem cię spłoszyć, dopóki nie dowiem się, jakie masz intencje. – Zamilkł, czekał, że ona coś powie. Milczała. – Więc jakie masz intencje?

– Ja... Ty... – Do cholery! Co ma mu powiedzieć? – Jesteś mi winien przysługę. Uratowałam twojego przyjaciela, uwolniłam cię od udziału w jego klątwie. – Wyjaśnienie racjonalne, prawdziwe. Oby zwekslowało rozmowę na jak najdalsze tory od jej prawdziwych motywów.

– Aha. – Pokiwał głową, prostując ramiona. – To wszystko wyjaśnia. Przychodzisz po zapłatę.

– Nie. – Może uratowałaby w ten sposób dumę, ale nie chciała, by myślał, że rozdaje łatwo pocałunki. – Jeszcze nie.

Zmarszczył czoło.

– Powiedziałaś przecież...

– Wiem, co powiedziałam.

– Po co w takim razie przyszłaś? Dlaczego wiecznie za mną chodzisz?

Przycisnęła język do podniebienia, zniechęcona, zawiedziona. Nawet gdyby chciała odpowiedzieć, nie miałaby czasu, bo Reyes, Parys i Gideon przysunęli się do niej, jakby zamierzali pojmać i unieruchomić.

– Czego? – napadła na nich. – Nie przypominam sobie, żebym was zapraszała do udziału w rozmowie.

– Ty jesteś Anya? – Reyes zmierzył ją od stóp do głów z wyraźną odrazą.

Odraza? Powinien być jej wdzięczny. Czyż nie uwolniła go od obowiązku codziennego zabijania najlepszego przyjaciela? Owszem, cholera jasna. Uwolniła.

Znała to spojrzenie i zawsze jeżyła się na nie. Swobodne obyczaje jej matki były dobrze znane na Olimpie. Opinia, która do niej przylgnęła, przeszła niemal automatycznie na Anyę.

Z początku bolało ją to lekceważenie i patrzenie z góry. Przez kilka stuleci usiłowała być grzeczną dziewczynką, ubierała się jak mniszka, nigdy nie odzywała się pierwsza, skromnie spuszczała oczka. Na pewien czas udało się jej nawet powściągnąć rozpaczliwą potrzebę wywoływania katastrof. Wszystko po to, by zaskarbić sobie szacunek istot, które nie były w stanie dostrzec w niej nikogo więcej jak dziwkę.

Pewnego dnia zapłakana wróciła do domu z jakiegoś idiotycznego treningu bogiń, bo Ares i ta zdzira Artemida nazwali ją ta ma de. Dysnomia wzięła ją na stronę.

– Cokolwiek zrobisz, jakkolwiek się zachowasz, ocenią cię bezlitośnie – powiedziała jej wtedy. – Musimy być wierni sobie. Nie próbuj zachowywać się jak inni, bo to tak, jakbyś wstydziła się tego, kim naprawdę jesteś. Wyczują twój wstyd, zjedzą cię i nic z ciebie nie zostanie. Jesteś wspaniałą istotą, Anyu. Bądź z siebie dumna. Ja jestem.

Od tamtej chwili ubierała się tak seksownie, jak tylko sobie zamarzyła, rozmawiała, kiedy i jak chciała, i nigdy nie spuszczała wzroku, chyba żeby przyjrzeć się swoim potwornie wysokim szpilkom. Nie walczyła już ze swoim pragnieniem siania chaosu. Mówiła w ten sposób „pierdolcie się” tym, którzy ją odrzucali, owszem, ale przede wszystkim lubiła siebie.

Nie miała już czego się wstydzić.

– To... ciekawe widzieć cię po tylu poszukiwaniach, a szukałem cię intensywnie – ciągnął Reyes. – Jesteś córką Dysnomii, należysz do bogiń mniejszych i rządzisz Anarchią.

– Nie ma we mnie nic mniejszego. – „Mniejsza” znaczyło tyle co „bez znaczenia”, a ona była tak samo ważna, jak inne, „wyższe” istoty, niech go szlag. Ta pomniejszość brała się stąd, że nikt nie wiedział, kim jest jej ojciec. Ona to wiedziała, ale dopiero teraz. – Owszem, jestem boginią. – Uniosła głowę, wyniosła i harda.

– Tej nocy, kiedy uratowałaś życie Ashlyn, powiedziałaś, że nie jesteś – odezwał się Lucien. – Podałaś się za nieśmiertelną.

Wzruszyła ramionami. Nienawidziła bogów tak bardzo, że rzadko używała swojego tytułu.

– Skłamałam. Często mi się to zdarza. Na tym polega mój urok, nie sądzicie?

Żaden nie odpowiedział.

– Jak zapewne wiesz, byliśmy kiedyś wojownikami bogów i żyliśmy w niebiosach – poinformował ją Reyes, jakby nie słyszał jej słów. – Nie pamiętam cię.

– Może nie było mnie jeszcze na świecie, mądralo.

W oczach błysnęła irytacja, ale ciągnął spokojnie:

– Od czasu twojego pojawienia się przed kilku tygodniami prowadziłem poszukiwania, zbierałem materiały na twój temat. Dawno temu zostałaś uwięziona za zabicie niewinnego człowieka. Jakieś sto lat później bogowie ustalili dla ciebie wreszcie karę, że tak powiem docelową, ale wtedy zrobiłaś coś, co nie udało się żadnej innej istocie nieśmiertelnej. Uciekłaś.

Nie próbowała zaprzeczać:

– Wyniki twoich poszukiwań są zgodne z prawdą. – Po większej części.

– Legenda mówi, że zaraziłaś pana Tartaru jakąś chorobą, bo zaraz po twojej ucieczce całkiem opadł z sił i stracił pamięć. Wzmocniono straże, wzmożono czujność. Bogowie byli przekonani, że solidność więzienia zależy od mocy pana Tartaru. Z czasem mury zaczęły pękać i sypać się. Tak doszło do ucieczki Tytanów.

Facet nie ma chyba zamiaru jej o to obwiniać?

– Legendy mają to do siebie, że zniekształcają prawdę, której śmiertelni inaczej by nie pojęli – wyjaśniła sucho. – Zabawne, że sam, będąc bohaterem tylu legend, tego nie rozumiesz.

– Ukrywasz się wśród ludzi – Reyes po raz kolejny puścił mimo uszu jej słowa – ale nawet z nimi nie potrafisz żyć w pokoju. Wzniecasz wojny, kradniesz broń, nawet okręty. Wywoływałaś wielkie pożary, katastrofy, które rodziły panikę, i zamieszki, w wyniku których ludzie trafiali do więzienia.

Krew uderzyła jej do głowy. Owszem, robiła takie rzeczy. Kiedy pojawiła się na ziemi, nie wiedziała, jak panować nad swoją wywrotową naturą. Bogowie potrafili się przed tym chronić, ludzie nie. Poza tym zdziczała przez lata uwięzienia. Wystarczyła rzucona mimochodem uwaga: „Nie pozwolisz chyba, żeby twój brat zwracał się tak do ciebie”, i między klanami wybuchały krwawe waśnie. Pojawiła się na dworze, zakpiła z władcy, z jego polityki, i już lojalni dotąd rycerze mordowali nieszczęśnika.

Jeśli chodzi o pożary, to rzeczywiście coś zmuszało ją, by „przypadkowo” upuścić pochodnię i patrzyć, jak płomienie zaczynają tańczyć. Kradzieże... Nie potrafiła się oprzeć temu głosowi w głowie, który podszeptywał: „Bierz, nikt nie widzi”.

W końcu nauczyła się trochę siebie brać w cugle. Mała kradzież kieszonkowa, jątrzące, ale nie krwawe w skutkach kłamstwo, sprowokowanie burdy ulicznej, rozładowywały dość skutecznie potrzebę siania zamętu i pozwalały unikać wywoływania poważnych nieszczęść.

– Ja też odrobiłam lekcje na twój temat – powiedziała spokojnie. – Nie burzyłeś kiedyś miast i nie zabijałeś niewinnych?

Teraz Reyes zrobił się czerwony.

– Nie jesteś tym samym człowiekiem, którym kiedyś byłeś, tak jak ja nie jestem... – Zanim skończyła zdanie, wionął na nich silny wiatr, uderzył z gwizdem, wizgiem. Zdezorientowana Anya zamrugała, ale chwila moment, i już wiedziała, co zaraz nastąpi. – Cholera! Sukinkot! – bluznęła.

Wojownicy znieruchomieli, czas dla nich się zatrzymał, przestał istnieć. Moc potężniejsza od nich zawładnęła światem wokół. Nawet Lucien, który wcześniej uważnie przysłuchiwał się wymianie zdań między Anyą i Reyesem, zamienił się w żywy kamień.

Ona też, rzecz oczywista. Niech to wszyscy diabli!

Nie, nie, nie, pomyślała i z tymi słowami niewidzialne kraty więzienne wokół niej opadły jak jesienne liście z drzew. Nikt i nic jej nie będzie więzić. Już nie. Ojciec o to zadbał.

Anya podeszła do Luciena, chciała go uwolnić – chociaż nie wiedziała dlaczego, po tym, co o niej powiedział – ale wiatr ustał równie nagle jak przyszedł. W ustach jej zaschło, serce zaczęło bić nieregularnie. Kronos, który zaledwie przed kilkoma miesiącami objął tron w niebiosach, wprowadzając nowe reguły, nowe kary i nowe życzenia – przybywał.

Znalazł ją.

Po prostu wspaniale. Silne błękitne światło rozproszyło ciemność i Anya zniknęła w jednym błysku. Z żalem, którego czuć nie miała najmniejszych powodów, zostawiła Luciena, zabierając z sobą smak i wspomnienie pocałunku.

Tytuł oryginału:

The Darkest Kiss

Pierwsze wydanie:

Harlequin Books, 2008

Redaktor prowadzący:

Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne:

Władysław Ordęga

Korekta:

Ewa Popławska, Władysław Ordęga

© 2008 by Gena Showalter

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2010

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 9788323897132

Konwersja do postaci elektronicznej:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Prolog

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna