Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Epilog

Akapit Press poleca

Okładka

Tytuł oryginału: THE MARRIAGE MERGER
Copyright © 2013 by Jennifer Probst

Copyright © for the Polish translation
by Akapit Press Sp. z o.o., Łódź 2014

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Tłumaczenie: Iwona Żółtowska

Korekta: Magdalena Granosik
Joanna Pietrasik

Wydanie I, Łódź 2014

ISBN 978-83-63479-56-7

AKAPIT PRESS Sp. z o.o.
93-410 Łódź, ul. Łukowa 18 B
tel./fax 42 680 93 70
Księgarnia internetowa: www.akapit-press.com.pl
e-mail: zamawiam@akapit-press.com.pl

Skład wersji elektronicznej: pan@drewnianyrower.com

Stało się.

Zawiodła.

Julietta Conte patrzyła niewidzącym wzrokiem na kremowe ściany swojego mieszkania. Dziwne, że dotąd nie znalazła czasu, żeby je ozdobić zdjęciami lub obrazami. Nieskalane jasne powierzchnie zazwyczaj pomagały jej się zrelaksować i przywodziły na myśl życie, które wiodła: spokojne, uporządkowane. Dzisiaj ich dziewicza doskonałość sprawiła, że Julietta poczuła się zbędna. Jak intruz. Jak duch.

Z jej ust wyrwał się osobliwy dźwięk. Najważniejszy kontrakt, jaki zaproponowano dotychczas rodzinnej firmie piekarniczej La Dolce Famiglia, przeszedł jej koło nosa, ale mowy nie ma, żeby z tego powodu straciła rozum. Owinęła się ciasno jedwabnym szlafrokiem koloru gorącej czekolady, po mięciutkim dywanie przeszła do kuchni urządzonej zgodnie z najnowszymi trendami światowego wnętrzarstwa i napełniła kieliszek wybornym szampanem. Ściszony telewizor grał w tle, lecz poza tym dźwiękiem cisza w domu niemal świdrowała w uszach.

Julietta nie poznawała siebie tego wieczoru. Zdarzało jej się wcześniej stracić kontrakt, rzadko pozwalała sobie jednak na rozpamiętywanie porażek. Tego rodzaju doświadczenia mobilizowały ją do większego wysiłku, więc szybko zabierała się do pracy nad kolejnym zyskownym projektem. La Dolce Famiglia była w doskonałej kondycji finansowej, a dopięcie upragnionej transakcji nie było kwestią życia lub śmierci. Z drugiej strony jednak żałowała unikalnej sposobności do odciśnięcia swego piętna w świecie biznesu i w historii swojej rodziny. Taka okazja wcześniej się jej nie trafiła.

Usłyszała natrętne brzęczenie komórki. Sięgnęła po nią i spojrzała na ekran. Siostrunia. Znowu. Który to SMS tego wieczoru? Trzeci? Czwarty?

Zrobione?

Juliettę ogarnęło zniecierpliwienie. Najmłodsza siostra, poślubiona wreszcie ukochanemu, o którym marzyła latami, była przekonana, że swoje małżeńskie szczęście zawdzięcza miłosnym czarom. To one rzekomo przesądziły o jej zamążpójściu. Naiwniaczka! O ileż łatwiejsze byłoby życie, gdyby wystarczyło zrobić listę cech pożądanych u mężczyzny, spalić ją, zanosząc modły do wszystkich świętych oraz Matki Ziemi, a potem usiąść i czekać! Julietta taktownie próbowała dać siostrze do zrozumienia, że ślub nastąpił nie z powodu zastosowania rad zaczerpniętych z podrzędnej książczyny, lecz na skutek wzajemnej fascynacji dwojga ludzi, którzy byli dla siebie stworzeni. Karina nie uwierzyła.

Stanęło na tym, że wcisnęła Julietcie do rąk tomik oprawny w fioletowe płótno i kazała przysiąc na swą siostrzaną głowę, że kretyńskie zaklęcia miłosne zostaną przez nią wypróbowane. Karina była przekonana, że dzięki czarom właściwy kandydat na męża niezawodnie stanie u drzwi starszej siostry i zmieni całe jej życie. Po wielogodzinnych namowach, w których głównym motywem był zarzut, jakoby prezeska wielkiej firmy piekarniczej, zapatrzona w arkusze kalkulacyjne, nie dbała o swoją przyszłość, Julietta zgodziła się dla świętego spokoju, przekonana, że Karina szybko zapomni o idiotycznej rozmowie i nie będzie do niej wracać.

Minęły dwa tygodnie. Przyszło dwadzieścia SMS-ów. Karina dzwoniła dwanaście razy. Nic nie wskazywało na to, że zamierza odpuścić.

Julietta wystukała odpowiedź.

NIE.

Delektowała się cierpkim owocowym smakiem wina. Otworzyła lodówkę, wyjęła kiść winogron i poirytowana wróciła do salonu. Dlaczego nikt nie chce przyjąć do wiadomości, że samotna kobieta może być szczęśliwa? Julietta wiodła dawniej cudowne życie. Cudowne jak cholera! Dopiero gdy ta kretyńska fioletowa książczyna wdarła się do jej świata, zaczęła się ustawiczna męka. Karina zarzekała się, że czary odprawione wcześniej przez Aleksę i Maggie, jej znajomą oraz obecnie bratową, też zadziałały, a dziewczyny znalazły dzięki nim wspaniałych mężów.

Juliettę ogarnęło poczucie beznadziejności. Walcząc z nagłym atakiem paniki, oddychała głęboko i jednocześnie analizowała swoje odczucia. Rzecz jasna, zazdrościła trochę rodzeństwu, pławiącemu się w urokach małżeńskiego życia, gawędzącemu o rodzinach i wzajemnej bliskości. Od niej – jako singielki – oczekiwano pasjonujących opowieści o niespełnionych miłościach i gorących romansach.

Jasny ekran laptopa, na którym widniało logo La Dolce Famiglia, mrugał do niej szyderczo. Zamiast gadać o romansach, Julietta chwaliła się wynikami sprzedaży i nowymi kontraktami, podnoszącymi prestiż biznesowej familii. W rezultacie nawet mama spoglądała na nią z niepokojem i odrobiną współczucia.

Sięgnęła po winne grono i rozgryzła je. Kwaskowaty sok rozlał się po języku. Merda. O co im chodzi? Czyżby współczesna kobieta nie mogła darować sobie facetów? Seks okazał się przereklamowany, więc Julietta zniechęciła się do niego. Nie dane jej było doznać orgazmu ani zbudować z mężczyzną trwałej więzi; latami się tym zadręczała. W końcu, żeby nie zwariować, postanowiła definitywnie odciąć się od tej sfery życia. Umysł tęsknił za fizyczną bliskością, lecz ciało było skute lodem. Po wielu nieudanych próbach odczucia czegokolwiek w bliskim kontakcie z płcią przeciwną przestała biadolić i zaczęła żyć pełnią życia. Minus seks.

Jej apartament świadczył o zamożności, dobrym guście i życiowych sukcesach. W przeciwieństwie do obu sióstr, które wolały stylizowane meble i tradycyjne toskańskie klimaty, postawiła na minimalizm, nowoczesne wzornictwo i bezwzględną funkcjonalność, przemawiającą do jej potrzeby ładu i porządku. W wysokim salonie od śnieżnobiałych ścian o lekkim połysku odcinały się wyraźnie czarne stoliki ze szklanymi blatami, graficzne szezlongi, wygodne kanapy. Przez ogromne okna do pomieszczeń wlewały się potoki dziennego światła, a wieczorami roztaczała się imponująca panorama rozświetlonego Mediolanu. W kuchni Julietta miała blaty z czarnego granitu i barowe stołki kryte czerwoną skórą. Jadała samotnie, więc nie potrzebowała dużego stołu. Gdy w sprzedaży pojawiały się modne gadżety, kupowała je dla przyjemności. Sprzęty w jej mieszkaniu były kosztowne i supernowoczesne – od komputerów z dostępem do najszybszego internetu po ogromny telewizor, wieżę i głośniki. We wszystkich pomieszczeniach sączyła się z nich dyskretna muzyka.

Julietta, w przeciwieństwie do swej siostry Wenecji, nie była namiętną miłośniczką mody, ale jej markowe kostiumy wyróżniał zawsze doskonały krój. Doceniała piękne ubrania, a kobieca strona jej natury radowała się na widok obficie zaopatrzonej garderoby, w której dominowała skóra, zamsz, jedwab i satyna. Pensję miała wysoką i bez trudu mogłaby kupić obszerną rezydencję, ale wolała mieszkać w luksusowym apartamencie w ruchliwym centrum Mediolanu, bo miała blisko do pracy i była wśród ludzi. Cisza panująca u podnóży nieodległych gór doprowadziłaby ją do szaleństwa. Jadła winogrona, gdy komórka ponownie zawibrowała.

Czego się boisz?

Julietta chwyciła telefon i wbrew swym obyczajom po prostu go wyłączyła, żeby ukarać siostrunię w jedyny możliwy sposób, czyli zmuszając ją do milczenia.

Nie bała się niczego oprócz porażki. Na szczęście od dawna wiedziała, że ciężka praca i ustawiczna czujność owocują życiowym sukcesem. Spod kontroli wymykało się jedynie ciało, więc znalazła na nie sposób. Przyjęła do wiadomości swoje ograniczenia i przestała się nimi przejmować, ale SMS-y Kariny wstrząsnęły nią jak ujrzany niespodziewanie kościotrup z kłapiącą szczęką.

Rozejrzała się po salonie. Jej wzrok spoczął wreszcie na tomiku w płóciennych okładkach, które zdawały się marszczyć w konwulsjach, jakby książka zaklinała i nalegała błagalnie, żeby ktoś wreszcie po nią sięgnął. Julietta wcisnęła ją na półkę, pomiędzy ukochane biografie, ale wyrazisty fiolet wyróżniał się wśród innych grzbietów. Postanowiła dla świętego spokoju przekartkować feralny tom i okłamać Karinę, że zaklęcie zostało rzucone. Taka deklaracja ostatecznie zamknie temat i nie będzie już o nim mowy. Postawiła kieliszek z winem na podkładce, ruszyła ku regałowi i wyjęła książkę. Niewielki kwadratowy tomik wyglądał całkiem niewinnie. Księga czarów. Chwytliwy tytuł. Autor nieznany. Przewracając wiotkie, zaczytane kartki, nie wzbiła chmury czarodziejskiego pyłu. Salon się nie zakołysał. Zero lodowatych powiewów.

Julietta usadowiła się na kanapie, zdziwiona, że całą książkę wypełnia jedno miłosne zaklęcie. Należało sporządzić listę pożądanych zalet potencjalnego wybranka. To nie gwarantowało jednak małżeństwa ani szczęśliwego pożycia. Kopię listy powinno się na wszelki wypadek schować w łóżku pod materacem. Oryginał miał spłonąć w ogniu. Powinna także odmówić modlitewkę do Matki Ziemi oraz wszystkich świętych w niebiosach. Finito.

Tylko tyle?

Julietta pokręciła głową i chwyciła notes, leżący zawsze przy laptopie. Wieczne pióro biegało po białej stronicy. Pisała automatycznie, bez żadnych przerw. Bez namysłu i zastanowienia. Wbrew swoim zwyczajom wyrzucała z siebie tłumione uczucia, przelewając na papier wszystko, czego pragnęła zaznać u boku mężczyzny, choć nie miała na to szans.

Przepisała machinalnie swoje bazgroły, złożyła kartkę na czworo, pobiegła do sypialni i wsunęła ją pod materac. Wróciła do kuchni i sięgnęła po misę ze stali nierdzewnej. Odsunęła szufladę, wzięła zapałki i podpaliła oryginał.

Poczerniały arkusik zwinął się natychmiast. Julietta wachlowała przezornie detektor dymu, obserwując listę znikającą w ogniu. Wypowiedziała nareszcie to modlitewne zaklęcie do Matki Ziemi i łaskawych niebios. Czuła się teraz stłamszona i ze złości dostała rumieńców. Gotowa była udusić Karinę, przez którą zrobiła z siebie idiotkę, ale przynajmniej dotrzymała słowa. Wzięła kilka głębokich oddechów. Kartka obróciła się w popiół.

Julietta była w katastroficznym nastroju, jakby poznała nagle moc przeznaczenia. Serce jej się ścisnęło. Po jaką cholerę zrobiła ten dziwny spis? Zamiast przelewać na papier ukryte pragnienia, należało ograniczyć się do wyliczenia konkretnych cech ewentualnego partnera.

Mniejsza z tym. Nikt się nie dowie o tym wybryku. Wątpliwe, żeby ją podejrzewano o takie idiotyzmy. Niebiosa i Matka Ziemia są raczej małomówne, więc nie ma się czego bać. Mogła czuć się bezpieczna. Chwyciła telefon i wystukała energicznie wiadomość.

Zrobione. A teraz daj mi spokój.

Po sekundzie na ekranie telefonu pojawiła się uśmiechnięta buźka.

Dzięki Bogu. Julietta mogła nareszcie wrócić do swoich spraw i zapomnieć o tym incydencie.

Nastawiła głośniej telewizor, żeby zagłuszyć natrętną ciszę, i udawała, że nie czuje wewnętrznej pustki.

Julietta poprawiła zielony szal o szałwiowym odcieniu, zamotany wokół szyi, wygładziła spódnicę i otworzyła podwójne drzwi ozdobione złoceniami. Podeszła do recepcji, gdzie królowała dostojna matrona, która po zapisaniu imienia i nazwiska poprosiła ją, żeby usiadła. A to niespodzianka! Julietta spodziewała się zastać w tym biurze hożą młódkę o urodzie gwiazdy filmowej, paradującą na wysokich obcasach i w czasie wolnym od pracy umilającą czas uwielbianemu szefowi. Nie można zatem wykluczyć, że tajemniczy Sawyer Wells przyjemnie zaskoczy swego gościa.

Zdjęła płaszcz barwy dojrzałej limonki i postawiła teczkę na podłodze. Z oddali dobiegł dzwonek telefonu. Rozglądała się po urządzonym z korporacyjną elegancją wnętrzu biura Wells Enterprise. Olbrzymie logo W@E z polerowanego mosiądzu wisiało na głównej ścianie. Krzesła stojące w recepcji obite były skórą, a na podłodze leżał ciemnoniebieski dywan. Na ogromnym biurku recepcjonistki pyszniły się najrozmaitsze cuda techniki. Nie brakowało pojemnych szuflad i segregatorów.

Julietta starannie przygotowywała się do dzisiejszego spotkania, lecz informacji zebrała niewiele. Z telefonicznej rozmowy z Maksem, swoim szwagrem, dowiedziała się, że Sawyer to jego długoletni przyjaciel, człowiek uczciwy i obdarzony wyjątkowym talentem biznesowym. Brylował w branży luksusowych hoteli i od lat dostawał od nich atrakcyjne oferty współpracy. Podpisywał umowę, wyprowadzał firmę na czyste wody i odchodził bez słowa wyjaśnienia. Siedzibą jego firmy był Nowy Jork, ale przed dziesięcioma miesiącami otworzył filię w Mediolanie. Niepewność ogarnęła branżę hotelową, w której huczało od plotek. Julietta była przekonana, że nawet wiodące placówki, takie jak słynny Hotel Principe di Savoia, bacznie obserwowały działania przybysza. Jego kartoteka była imponująca. Miał szczęśliwą rękę, a wszystko, czego dotknął, zamieniało się w złoto. Dzięki niemu podupadłe firmy rozkwitały, przynosząc krociowe zyski.

Zagadkowy telefon od zagadkowego Amerykanina zbił ją z tropu. Z jakiego powodu czołowy potentat hotelowej branży zaprosił ją na spotkanie w poniedziałkowy ranek o dziewiątej trzydzieści? Gdy wypytywała o szczegóły, oschły głos poinformował, że ma tylko jedną sposobność, żeby spotkać się z Sawyerem, który osobiście przedstawi swoje warunki.

Julietta miała w pogardzie sekrety oraz interesy owiane mgłą tajemnicy. Zgodziła się na spotkanie, ale natychmiast wszczęła prywatne śledztwo. Ku jej wielkiemu zdziwieniu okazało się, że wpływowy spec od hotelarstwa, który zjeździł cały świat, jest człowiekiem bez przeszłości, jakby przez lata egzystował niczym duch i dopiero mając dwadzieścia parę lat, zaistniał naprawdę. W ciągu ostatniego dziesięciolecia urósł w siłę, a brukowce rozpisywały się o jego barwnym życiu miłosnym, lecz dla Julietty liczyły się wyłącznie kwestie finansowe. Trudno się dziwić, że bogatego przedsiębiorcę stale otaczał wianuszek pięknych pań. Julietta nie dbała o to, z kim sypia ów rekin biznesu. Chciała wiedzieć, czemu zainteresował się jej firmą. Niestety, Maks poradził jej tylko, aby poszła na spotkanie, i zapewnił, że nie ma pojęcia, co planuje jego kumpel.

– Pani Conte? Proszę za mną.

Julietta z uśmiechem sięgnęła po markową teczkę i poszła za recepcjonistką. Krótki korytarz wiódł do ciężkich, rzeźbionych drzwi z wiśniowego drewna. Nim dotknęła klamki, otworzyły się bezszelestnie. Julietcie zimny dreszcz przebiegł po plecach. Zawahała się, ogarnięta przeczuciem, że jeśli przekroczy próg, jej życie całkiem się odmieni. Miała wrażenie, że wchodzi do nawiedzonego domu, aby z jego widmowym panem targować się o własną duszę.

– Zapraszam.

Dobiegł ją cichy, lekko schrypnięty głos. Postąpiła trzy kroki do przodu. Drzwi cicho zamknęły się za nią.

Zacisnęła dłonie na rączce teczki. Chyba jej odbiło! Podczas biznesowych spotkań zwykle to ona od pierwszej chwili panowała nad sytuacją. Teraz stała jak wrośnięta w podłogę i gapiła się na faceta siedzącego w głębi gabinetu. Nie spotkała dotąd mężczyzny o równie zmysłowym uroku.

Nic dziwnego, że w recepcji posadził wiekową matronę. Panie młodsze i bardziej ochocze zapominałyby przy nim języka w gębie i wychodziłyby z siebie, chcąc mu dogodzić.

W gabinecie dominowało ciemne drewno i winna czerwień, a całości dopełniały liczne złote detale. Szef miał za plecami regały sięgające od podłogi do sufitu, a na półkach książki oprawne w skórę, mnóstwo osobliwych figurek i rzeźb z najrozmaitszych materiałów. Gładzony marmur, połyskujące srebro, skręcona miedź. Lewą ścianę, pomalowaną na czerwono, zdominowała wyborna erotyka. Julietta chętnie obejrzałaby owe dzieła sztuki, ale to nie był właściwy moment, więc odłożyła sobie tę przyjemność na później. Olbrzymie biurko z wiśniowego drewna, zajmujące pół gabinetu, stanowiło widomy dowód, kto tu rządzi, i niewątpliwie pomagało zmiękczyć interesantów. Fotel prezesa został pewnie wywindowany na maksa; facet nie mógł być aż tak rosły. Z wysokości tronu krytego purpurową skórą mierzył ją taksującym spojrzeniem, niwelującym zwyczajowe bariery i nawykowe uprzejmości. Poczuła się obnażona, wystawiona na widok publiczny i dość bezradna.

Falujące jasne włosy w najrozmaitszych odcieniach blondu odbijały światło i jaśniały w jego promieniach niczym połyskliwa aureola. Płowa czupryna sięgała ramion, a dla kobiet stanowiła pokusę, by szarpnąć kosmyk, gdyby gość się zapomniał. Julietta przyjrzała się twarzy i oceniła rysy: ładne brwi, wyraźnie zarysowane kości policzkowe, mocny zarys szczęki, oczy niemal złociste – dar anioła lub samego Boga – sypiące skry, przenikające każdą zaporę, sięgające w głąb. Olśniewały jak ukryty skarb i wydobywały na jaw sekrety, których żadna kobieta nie chciała ujawniać. Julietta gotowa była iść o zakład, że większość pań nie ma jednak w tej kwestii nic do gadania. Ten facet bez skrupułów brał wszystko, czego mu trzeba.

Chwilę później anioły z wrzaskiem porzuciły wybranka, oddając go mocom piekielnym.

Pięknie wykrojone usta, zmysłowe, apetyczne usta uśmiechały się kpiąco, zachęcając do erotycznych rozkoszy wolnych od wszelkich ograniczeń. Prawy policzek szpeciła paskudna blizna sięgająca od brwi do podbródka. Jedno wąskie cięcie. Julietta wyobraziła sobie ostrze przenikające skórę i ledwie zdołała powstrzymać odruch współczucia, którego ten człowiek nie pragnął i nie potrzebował.

Zło splątane z dobrem przyciągało kobiety jak magnes. Ta świadomość przyprawiła Juliettę o dreszcz. Na szczęście wobec mężczyzn pozostawała całkiem obojętna. Płomyczek gasł, nim panowie rozgrzali się na dobre podczas obiecującej randki. Wyprostowała się energicznie i spojrzała w oczy Wellsowi.

– Dzień dobry. Miło mi pana poznać.

Podeszła do biurka i podała mu rękę. Wstał i wyciągnął dłoń. Uścisk wydawał się bezosobowy, a jednocześnie nazbyt poufały. Skóra ciepła i szorstka w dotyku. Dłoń zagarnęła rękę Julietty, jakby mężczyzna próbował na swoich warunkach posiąść całe jej ciało.

Zdumiona osobliwymi skojarzeniami cofnęła ramię. Dopiero teraz uświadomiła sobie, że wstrzymuje oddech. Kąciki pięknych ust uniosły się w lekkim uśmiechu. Nie umiała powiedzieć, czy Wells jest rozbawiony, czy raczej zadowolony. Obie możliwości działały jej na nerwy. Od razu wyczuła, że facet przywykł do łatwych zwycięstw. Był pewny swego. Inni ludzie bawili go niczym aktorzy dający przedstawienie, w którym sam nie raczył brać udziału. Ach tak! Powinna natychmiast ruszyć do ataku. Broniąc się, zanudzi go na śmierć i niewiele zyska. Usiadła, założyła nogę na nogę i swobodnie rozparła się na krześle, wbrew własnym odczuciom sugerując, że rozmawiają jak równy z równym.

– Widzę, że z pana zapalony gracz.

Przechylił głowę na bok, a zaskoczenie malujące się na jego twarzy pomogło Julietcie odzyskać spokój.

– To zależy od gry.

– Szachy. – Z chłodnym uśmiechem wskazała pięknie wyrzeźbione figury króla i królowej na półce wypełnionej skórzanymi grzbietami książek. Starannie oddane postaci z hebanu i kości słoniowej wiele mówiły o upodobaniach właściciela, spragnionego umysłowych wyzwań. – Piękna robota.

Sawyer oparł łokcie o połyskliwy blat biurka i ułożył palce w wieżyczkę. Nie ulękła się jego spojrzenia, grożącego rozbiciem fasady w drobny mak. Gdy rozmówca odezwał się znowu, przyjemny baryton mile łechtał ciemne zakątki, o których istnieniu całkiem zapomniała.

– Pani grywa?

– Nie.

– Dlaczego?

– Gry mnie nie interesują – odparła ze ściśniętym gardłem. – Wolę uczciwą wymianę informacji, dającą obopólny zysk.

Uniósł jasną brew.

– Prezesuje pani wielkiej firmie, więc z pewnością jest pani świadoma, że zawsze są zwycięzcy i pokonani.

Ach tak! Facet uwielbia słowne gierki. Julietta odczuła głębokie zadowolenie. Rzadko miała sposobność powalczyć mentalnie z mężczyzną nieznającym strachu. Panowie zwykle płoszyli się pod wpływem jej chłodnych uwag albo chełpili się, aby zyskać przewagę. Julietta ceniła wyrafinowany intelekt, ostry jak samurajski miecz. Zręczną ripostą wymknęła się rozmówcy.

– Jeśli roztropnie zabierzemy się do sprawy, oponent nie spostrzeże własnej porażki.

– Jestem innego zdania. Godny przeciwnik zawsze się orientuje, że jedna strona zdominowała rozgrywkę. Trzeba zagarnąć królową, żeby wygrać partię.

Julietta otworzyła teczkę, udając, że nudzi ją ta rozmowa. Szelest papieru zmącił pulsującą ciszę. Uświadomiła sobie, że ma spocone dłonie. Osobliwość. To nie nerwy, tylko jakaś inna reakcja, trudna do określenia.

– Królową można poświęcić. To ważna figura, lecz najwięcej zależy od króla. Mądrze planujący gracz poradzi sobie nawet po stracie królowej.

Oczy mu pociemniały. Uwaga! Kobiety powinny unikać współpracy z tym osobnikiem. Jego wizerunek należy umieszczać na plakatach ostrzegających nastolatki przed niepożądaną ciążą. Blask i mrok łączyły się w nim harmonijnie, co stanowiło dla pań nieodpartą pokusę, by zapomnieć o zdrowym rozsądku wbrew świadomości, że po takim skoku na głęboką wodę trudno będzie odzyskać równowagę. Na szczęście Julietta gardziła podobnymi wyskokami i za wszelką cenę starała się ich unikać.

– Mówiła pani, że nie gra w szachy – mruknął.

– Owszem. – Julietta uniosła głowę. – Ale to nie oznacza, że zasady są mi obce. Nauczyłam się ich… na wszelki wypadek.

Cichy śmiech pieścił uszy i wywoływał dziwne rozanielenie. Julietta zarejestrowała osobliwą reakcję swego ciała, kontrastującą z wyciszeniem umysłu.

– Fascynująca z pani kobieta, Julietto Conte – tak smakowicie wypowiedział jej imię i nazwisko, że nabrało całkiem nowego znaczenia. Nie lubiła, gdy chrzestne imię padało w czasie oficjalnych spotkań, ponieważ wielu facetów wykorzystywało romantyczne i erotyczne aluzje, chcąc zdominować kobietę zajmującą się biznesem. Sawyer, harmonijnie łączący szacunek z erotyzmem, zbił ją z tropu. – Cieszę się, że poszedłem za pierwszą myślą i zaproponowałem pani współpracę.

Julietta zamknęła teczkę, postawiła ją na podłodze i przekartkowała dokumenty, starając się zyskać przewagę w tej grze.

– Miło mi, że jestem pierwsza w kolejce, lecz wolałabym znać szczegóły pańskiej oferty. Byłabym niepocieszona, gdyby to poranne spotkanie okazało się stratą czasu. Z pewnością rozumie pan moje stanowisko, panie Wells.

– Sawyer. Mówmy sobie po imieniu. – Oparł podbródek na dłoni. – Znam przecież niemal całą waszą rodzinę. Przyjaźnię się z twoim szwagrem. Sądzę, że śmiało możemy przejść na ty.

– Zgoda.

– Zamieniam się w słuch.

– Proszę? – Julietta podniosła wzrok, czując dziwne napięcie, jakby rozpoczęli grę, której stawka nie była znana.

– Chcę usłyszeć, jak wypowiadasz moje imię – wyjaśnił łagodnie.

Zamrugała powiekami. Zrobiło jej się gorąco. Czuła pod skórą dziwne mrowienie. Wciągnęła brzuch i zaraz rozluźniła mięśnie. Nie zamierzała ustępować i otworzyła usta, żeby go o tym poinformować, ale ku swemu zdumieniu uległa sugestii.

– Sawyer.

Zająknęła się, wypowiadając jego imię, i wściekła się na siebie za tę wpadkę. Zadowolenie połączone z jakimś głębszym odczuciem przemknęło po jego twarzy, ale kiwnął tylko głową na znak aprobaty.

– Dzięki.

Julietta odchrząknęła i skupiła się na dokumentach.

– Skoro oficjalna prezentacja już się dokonała, byłabym wdzięczna, gdybyśmy przeszli do rzeczy. Wygląda na to, że twoja sława cię wyprzedziła. Ludzie mówią o tobie.

– Mam nadzieję, że tylko dobrze – mruknął.

– Raczej tak.

Znowu parsknął śmiechem.

– Różnisz się od swoich najbliższych.

– Na plus, mam nadzieję – odparła z wymuszonym uśmiechem, nie zwracając uwagi na bolesne pulsowanie niezabliźnionej rany.

Zmarszczył brwi i pochylił się nad biurkiem.

– Poczułaś się dotknięta moją uwagą? Chodziło mi o to, że podobnie jak Michael, śmiało dążysz do celu. Młodsze siostry Conte nie mają zadatków na szefowe rodzinnego biznesu. Twoi bliscy to szczęściarze, ponieważ mają ciebie.

Rana bolała mniej. Dlaczego tak się przejął, że mógł jej sprawić przykrość? Czyżby potrafił zajrzeć w głąb jej duszy i odkryć słabości, nie obnażając i nie raniąc? Można by pomyśleć, że naprawdę chce ją lepiej poznać.

– Nie poczułam się dotknięta. Możliwość kierowania La Dolce Famiglia traktuję jako wyróżnienie. Nie wiedziałam, że poznałeś niemal całą naszą rodzinę.

Ostre rysy złagodniały, a twarz wyrażała czułość.

– Obracaliśmy się z Maksem w tych samych kręgach i z czasem zostaliśmy przyjaciółmi. Wenecję znam z jego opowiadań, a Karinę przed rokiem poznałem w Las Vegas i byłem na jej ślubie.

Julietta wspomniała nieoczekiwane zaślubiny siostrzyczki. Z braku czasu nie mogła polecieć do Vegas i bardzo żałowała, że jej tam nie było. Spośród najbliższych tylko mama uczestniczyła w skromnej ceremonii. Julietta żachnęła się, słysząc, że Sawyer też był świadkiem młodej.

– Ciekawe – wymamrotała. – Jak zawarłeś znajomość z moją matką?

– Miałem przyjemność spotkać się z nią przed wielu laty. Bardzo ją szanuję.

Julietta wyczuła, że mógłby o tym opowiadać, ale woli zachować dyskrecję. Gestem wskazała brązową kopertę, trzymaną na kolanach.

– Przyznaję, że masz nade mną sporą przewagę. Znalaz-łam tylko informacje o podupadłych hotelach, które przejąłeś i zmieniłeś w zyskowne przedsięwzięcia. Zero danych na temat rodziny, miejsca urodzenia oraz prywatnych spraw. Można by pomyśleć, że zacząłeś egzystować dopiero po dwudziestym trzecim roku życia.

Oczy koloru markowej whisky pociemniały nagle i straciły blask. Julietta wstrzymała oddech, świadoma ogromu cierpienia, które przemknęło po twarzy jej rozmówcy.

– Tak było – przyznał. – Musisz się zadowolić taką odpowiedzią.

Julietta uszanowała wolę rozmówcy. Sama ukrywała niejedną tajemnicę. Z wolna pokiwała głową.

– To mi wystarczy.

Uśmiechnął się, pokazując olśniewająco białe zęby, z przodu lekko zakrzywione, dzięki czemu nie wyglądał na pospolitego pięknisia.

– Doskonale. Porozmawiajmy o interesach. Mam dla ciebie propozycję. Chodzi o wyjątkową spółkę.

Splotła ramiona na piersi i milczała. Sprawiał wrażenie zaciekawionego jej opanowaniem i cierpliwością. Zastanawiała się, jakie kobiety spotykał dotąd w swoim świecie.

– Zamierzam stworzyć sieć luksusowych hoteli. Od kilku lat skupuję atrakcyjne nieruchomości przy głównych ulicach europejskich i amerykańskich metropolii. Zamysł jest ambitny, a inauguruję go otwarciem hoteli w Mediolanie, Rzymie, Wenecji i Florencji. Następnie przeniosę się do Anglii, żeby oddać do użytku trzy kolejne obiekty, między innymi w Londynie. Z czasem przyjdzie kolej na Stany: Nowy Jork, Los Angeles, Chicago.

Przerwał, oczekując komentarza Julietty, która znowu się nie odzywała.

– Sieć hoteli nazwę Ideał. Od wielu lat pracuję nad tym projektem. Wyznam szczerze: to moje marzenie. Stworzyłem zespół gotowy działać szybko. Z różnych powodów zdecydowałem się rozpocząć pracę we Włoszech. Statystyki potwierdzają, że zjeżdża tu szczególnie dużo turystów, a ich wymagania rosną. Dotyczy to zwłaszcza Amerykanów. Włączam do oferty salony spa oraz catering. Zamierzam współpracować z topowymi markami. Turyści na całym świecie zapragną rozkoszować się wyjątkowością Ideału, która według mnie ma wynikać z trzech głównych komponentów. Po pierwsze, wszelkie tekstylia ręcznie wykonane specjalnie dla nas. Wytworne szlafroki, kapcie, ręczniki, materace i pościel. Konkurencja też je ma, ale nas stać na jakość, o której Armani może tylko marzyć. Każdy drobiazg powinien sprawiać klientowi przyjemność. Po drugie, salony spa i restauracje. Podpisałem umowy z firmami oferującymi najprzedniejsze posiłki i najbardziej wyrafinowane metody relaksu. Dwaj podkupieni szefowie kuchni odrzucili intratne propozycje stacji telewizyjnych, preferując współpracę ze mną. Po trzecie, najróżniejsze cuda i rarytasy: sklepy ze złotem i oryginalną biżuterią, markowe butiki i rzecz jasna – cukiernie.

Julietta pochyliła się lekko do przodu. Serce waliło jej jak młotem, gdy czekała na kolejne słowa rozmówcy.

– Chcę zaprosić do współpracy dużą firmę piekarniczą, która da nam wyłączność na swoje produkty. Umowa obejmuje też obsługę cateringową rozmaitych imprez, między innymi wesel. Szukam sprawdzonej sieci piekarń, która zapewni dostawy do wszystkich restauracji, obsługę gości w pokojach hotelowych i sprzedaż na wynos w sklepie firmowym, dostępnym również dla przechodniów.

Umysł Julietty sprawnie analizował możliwości. Plan był ryzykowny, niemal szalony, zważywszy na bieżącą sytuację ekonomiczną. Z drugiej strony jednak połączenie luksusu z trafioną lokalizacją wydawało się genialnym posunięciem. Sawyer miał szansę stworzyć wyjątkowo dochodową markę. Zamyślona wydęła usta.

– Czy zatrudnieni przez ciebie szefowie kuchni akceptują te zasady współpracy? Znani kucharze chcą zazwyczaj sprawować całkowitą kontrolę nad oferowaną żywnością, z deserami włącznie.

– Obaj są świadomi, w jaki biznes wchodzą. Nie potrzebuję cukiernika albo szefa kuchni pichcącego zwyczajne deserki, tylko sprawnej sieci piekarniczej, gotowej zaspokoić wszelkie zachcianki moich klientów. Oczekuję też doskonałej jakości. La Dolce Famiglia jest najlepsza w branży.

Julietta poczuła się mile połechtana, ale nie dała tego po sobie poznać. Jej rozmówca może i był biznesowym geniuszem, lecz z doświadczenia wiedziała, że transakcje życia mają zawsze drugie dno.

– Świetny pomysł. Robi wrażenie. Rzecz jasna, poproszę o szczegółowy biznesplan, harmonogram działań i opis lokalizacji. Muszę sprawdzić, czy transakcja rzeczywiście jest dla nas korzystna.

– Oczywiście.

– Kluczowe są informacje dotyczące planowanych zysków.

– Tak jest.

– W twojej ofercie niepokoi mnie jedno słowo.

– Które?

– Wyłączność.

Wzrok Sawyera spoczął na jej ustach. Zdumiała ją drapieżna zachłanność tego spojrzenia. Nie należała do kobiet wzbudzających pożądanie. Zwykle stanowiła dla facetów spore wyzwanie, a podczas spotkań biznesowych potrafiła zapomnieć o kobiecej stronie swojej natury i nie w głowie jej były romanse. Po raz pierwszy w jej biznesowej karierze ogarnęło ją nagłe, gwałtowne pożądanie. Jak by się czuła, będąc obiektem skrywanej męskiej pożądliwości? Sawyer obserwował ją, w zadumie gładząc podbródek. Smukłe palce muskały gładko ogoloną skórę pod wydatną dolną wargą. Ciekawe, czy pod czarnym garniturkiem Gucciego cały jest rozkosznie śniady. Czy potrafi kształtnymi dłońmi tak pieścić kobietę, żeby oszalała z rozkoszy?

Julietta stłumiła westchnienie. Pomarzyć dobra rzecz. Gdyby ją pocałował, wkrótce wyszłoby na jaw, że nie zalicza się bynajmniej do omdlewających laseczek, w których on gustuje, więc straciłby zainteresowanie. Jak inni faceci. Julietta nie miała do nich pretensji. Dio! Co ją podkusiło, żeby wyobrażać sobie, jak ten facet wygląda nago? Chyba postradała zmysły.

– Wyłączność ci nie odpowiada?

Zwinnym, posuwistym ruchem odsunął fotel i położył stopę na kolanie. Płynność nonszalanckich ruchów kontrastowała ze stanowczością pytania nacechowanego złudną łagodnością. Julietta czuła suchość w ustach. Skąd to nagłe wrażenie, że wypowiedziane słowa mają całkiem inny sens?

Lekko wzruszyła ramionami.

– Kontrakt na wyłączność bywa źródłem kłopotów. Im więcej kontrahentów, tym mniejsze ryzyko.

Z uśmiechem na ustach przypominał zadowolonego drapieżnika.

– Owszem, jeśli zakładamy możliwość porażki. Wybór odpowiedniego partnera radykalnie zwiększa szanse na spektakularny sukces.

– Albo na podwójne bankructwo. – Podczas tego słownego pojedynku krew szybciej krążyła jej w żyłach. – Często tak bywa.

Sawyer ściszył głos. Słowa jak płynny miód i ciepła oliwa sączyły się w jej uszy, budząc tu i ówdzie zagadkowe doznania.

– Zaliczyłaś kilka wpadek, stawiając na niewłaściwych partnerów, ale ze mną wszystko pójdzie gładko.

Skóra paliła Juliettę, a jej piersi nabrzmiały pod skromnym białym stanikiem. Zapragnęła nagle zrzucić elegancki kostium i bez oporów oddać mu się na biurku. Ogarnął ją strach pomieszany z zaskoczeniem, gdy uświadomiła sobie, że Sawyer obudził w niej pierwotne popędy. Na szczęście od lat ćwiczyła techniki oddechowe, umożliwiające szybkie odzyskanie spokoju podczas takich oto spotkań. Zdobyła się na lekki uśmiech.

– Nie brak ci tupetu. To doskonale, bo szukam właśnie takiego wspólnika. Domyślam się, że masz dla mnie konkretną ofertę.

Podsunął jej skórzany czarny skoroszyt. Otworzyła go, przejrzała pobieżnie i schowała do teczki.

– Odezwę się w przyszłym tygodniu.

– Nie. Jutro.

– To niemożliwe. – Zmarszczyła brwi. – Muszę porozmawiać z prawnikami, przedstawić ofertę radzie nadzorczej, przegadać sprawę z Michaelem.

Uciszył ją stanowczym gestem.

– Michael rządzi La Dolce Maggie. Zaproponuję mu podobną spółkę z nowojorską filią mojej firmy. Jeśli mamy robić interesy, muszę zyskać pewność, że w każdej sprawie jesteś moją wspólniczką. Tutaj sama podejmujesz decyzje. Popieram demokrację, ale czasami dyktatura przynosi lepsze efekty. – Po chwili dodał z dziwnym błyskiem w oku: – Wkrótce ci to udowodnię.

Julietta odparła z kamienną twarzą:

– Ryzykujesz, że odmówię.

– Tak. Mimo wszystko czekam jutro na odpowiedź. Zapraszam cię na kolację.

Pokręciła głową.

– Nic z tego, panie Wells…

– Sawyer.

Zmiękła, słysząc jego władczy ton.

– Sawyer. Do piątej jestem zajęta.

– Świetnie. Niezależnie od tego, co postanowisz, uczcimy to lampką wina i misą makaronu. Przyjadę po ciebie o siódmej.

Niespodziewanie zyskał przewagę, więc od razu przeszła do ataku.

– Sądzę, że nie ma takiej potrzeby.

– Moim zdaniem jest inaczej. Niezależnie od tego, czy ubijemy interes, czy nie, nadal będę spędzał dużo czasu w towarzystwie twoich najbliższych, więc chętnie z tobą pogadam przy dobrym jedzeniu, o Maksie i o twojej siostrze. Czy żądam zbyt wiele?

Julietta zwymyślała się od kretynek. Gdyby odrzuciła tę dość sensowną prośbę, wyszłaby na koszmarną jędzę. Z drugiej strony miała przeczucie, że nie powinna widywać się prywatnie z Sawyerem, a tym bardziej wpuszczać go do swego mieszkania. Jeśli przestąpi jej próg, stanie się coś okropnego.

– Zgoda – wykrztusiła z trudem. – Przyjedź po mnie do biura. Muszę popracować dłużej.

Kiwnął głową, jakby od początku spodziewał się takiej odpowiedzi.

– Doskonale. Z niecierpliwością czekam na twoją decyzję.

Podniosła się z krzesła, zdecydowana darować sobie pożegnalny uścisk dłoni. Sawyer ukradkowym półuśmiechem skwitował owo tchórzliwe posunięcie, ale nie ruszył się zza biurka, patrząc na odchodzącą Juliettę. Drzwi znów otworzyły się bezszelestnie, jakby postanowił ją w końcu wypuścić. Czyżby pod biurkiem ukryty był tajny pilot, a sztuczki z drzwiami miały zbijać rozmówców z tropu? Podczas spotkań biznesowych Juliettę cechował idealny spokój, ale dziś nerwy miała zszargane.

Odetchnęła głęboko, wyprostowała się i opuściła biuro, nie oglądając się za siebie.

Pragnę jej, myślał Sawyer.

Ze wzrokiem utkwionym w zamkniętych drzwiach próbował uporządkować rozszalałe emocje. W gabinecie unosiła się nadal jej woń. Wciągnął powietrze, chłonąc ten zapach. Słodycz wanilii. Zamorska kokosowa nuta. Zapachy skontrastowane jak wewnętrznie sprzeczna natura tej panny.

Cholera. Wbrew jego oczekiwaniom sprawy się skomplikowały.

Wstał i zaczął chodzić po gabinecie. Brał pod uwagę wycofanie oferty. Miał wobec najstarszej z sióstr Conte konkretne oczekiwania. Spodziewał się po niej powściągliwości, wybitnej inteligencji, nadzwyczajnych zdolności organizacyjnych i przywódczych. Wysoko cenił te właściwości i poszukiwał ich u biznesowych partnerów, z którymi chciał nawiązać współpracę. Rozmowy z Maksem i Michaelem utwierdziły go w przekonaniu, że La Dolce Famiglia idealnie wpasuje się w jego plany, a Julietta sprosta wyzwaniu.

Nie przewidział tylko, że ona mu się spodoba.

Znał się na kobietach. Miał w tych sprawach wrodzony talent poparty latami praktyki. Uważnie obserwował wszelkie zachowania: mowę ciała, sposób mówienia, gestykulację. Najważniejsze były dla niego oczy, nazywane zwierciadłem duszy. Jego spojrzenie było wyjątkiem od tej zasady. Tęczówki, złote w sprzyjającym oświetleniu, pomagały mu zmylić przeciwnika. Kto zatonął w złocistej głębi, trafiał w mroczną ciemność piekła.

Otrząsnął się z ponurych myśli i wrócił do analizy bieżących trudności. Ledwie Julietta przekroczyła próg gabinetu, witając się z nim chłodno i kostycznie, zapragnął ją zdobyć. Wizerunek bizneswoman przyciągał spojrzenie, lecz zniechęcał do bliższego kontaktu; zachwycał, udaremniając wszelkie dociekania; zaciekawiał bez szans na dogłębną analizę.

Lodowy chłód dźwięcznego głosu ocieplała upojna włoska wymowa. Ciemne włosy zaczesane miała do tyłu; zaledwie kilka kosmyków wymknęło się z ciasnego koka, łagodząc linię policzków. Gdy Julietta odwróciła głowę, promień światła wydobył burgundowe pasemka, jaśniejące niczym rubiny wśród statecznych czarnych pereł. Wielkie ciemne oczy przyciągały wzrok, a złociste pierścienie wokół tęczówek obiecywały ukryte głębie, których zdaniem Sawyera żaden mężczyzna nie śmiał spenetrować. Prosty nos, łagodny zarys podbródka i wyraziste kości policzkowe kontrastowały z ustami, tak miękkimi i wydatnymi, że chciało się je całować godzinami. Ani myślała podkreślić je szminką, co stanowiło dodatkowy wabik.

Strojem dawała do zrozumienia, że ceni kosztowną współczesną klasykę i potrafi ją nosić. Wysoką, smukłą postać okrywał jasny markowy kostium; ołówkowa spódnica dopasowana na biodrach kończyła się w połowie łydki. Julietta maszerowała przez gabinet w zgrabnych czółenkach, jakby własne ciało uważała za wehikuł stanowiący odrębny byt. Można by pomyśleć, że jest ono z umysłem w stanie ustawicznej wojny. Na widok niewielkiego, jędrnego biustu, rysującego się pod żakietem, i oliwkowej skóry, która mignęła, gdy Julietta zakładała nogę na nogę, Sawyera ogarnęło pożądanie. Przemożne i gwałtowne. Na szczęście siedział za biurkiem, więc uniknął kompromitacji. Nie przypominał sobie, żeby jakaś kobieta tak na niego działała. Może Karina…

Powróciło wspomnienie o młodszej siostrze Julietty. Nim tę śliczną pannę zdobył w Las Vegas jego przyjaciel Maks, zachwyciła go jej niewinność i zmysłowość. Chciał uwieść Karinę, lecz wkrótce odkrył, że serce oddała Maksowi. Nie kręciły go namiastki, więc dał sobie spokój, bo nie była mu pisana. Zero szans na trwały związek. Gdyby nawet mieli przelotny romans, Karina nigdy by nie spojrzała na niego takim wzrokiem, jak patrzyła na Maksa. Szczerze cieszył się, gdy tamci dwoje pobrali się podczas owej wyprawy. W duchu przyznał, że zauroczenie Kariną było niczym w porównaniu z gwałtowną reakcją jego ciała na widok Julietty, wchodzącej do gabinetu.

Gdy się witali, smukła, gładka, silna dłoń lekko drżała w jego ręku. Julietta była górą podczas trudnych negocjacji, które większości mężczyzn wydawały się nie do ogarnięcia, i ani na chwilę nie traciła gruntu pod nogami, lecz gdy porównał ją z krewnymi, podkreślając jej odmienność, nagle znieruchomiała, a oczy koloru ciemnej czekolady przyćmił ból.

Za hermetyczną fasadą zapiętej na ostatni guzik biznes-woman kryło się kłębowisko sprzecznych emocji i uczuć. Postąpiłby racjonalnie, odwołując kolację i wycofując ofertę współpracy. Co z oczu, to z serca. Julietta była kobietą zdolną odebrać mu siłę i spokój ducha, zniweczyć obiecujące transakcje i obrócić jego życie w ruinę.

Z drugiej strony coś go do niej ciągnęło. Rozpaczliwie pragnął rozwalić złudną fasadę i sprawić, żeby Julietta ujawniła swą prawdziwą twarz. Reakcja na prośbę o wypowiedzenie jego imienia wiele o niej mówiła. Dziewczyna miała naturalną skłonność do uległości – nieodparty wabik dla jego władczej natury. Ciekawe, jaka byłaby w łóżku. Umysł przyzwyczajony do stałej kontroli i tam pewnie nie odpuszczał. Sawyer gotów był iść o zakład, że Julietta nie potrafi się zatracić w cielesnych rozkoszach.

Chętnie by ją tego nauczył.

Burzyła się w nim gorąca krew. Trudne zadanie. Julietta może zatruć mu życie. Czy to jest czas na takie wyzwania? Spełniało się jego marzenie o utworzeniu sieci luksusowych hoteli. Wciągnięcie panny Conte do współpracy mogło się okazać ryzykowne. Do diabła, korciło go, żeby ją do siebie przyciągnąć, obojętne jak, gdzie, kiedy. Zwykle bawił się swoimi związkami, aż poczucie bliskości znikało bez śladu. Od dziesięciu lat praca była jego priorytetem, stała się więc zaborczą i wymagającą partnerką. Wypady do świata zmysłowych rozkoszy planował na podstawie żelaznych zasad, lecz i tak wiele pań próbowało się na nim uwiesić i go omotać, czego nie akceptował, więc zrywał natychmiast. Julietta mogła dostarczyć mu głębszych doznań, bo potrafiła oddzielić pracę od przyjemności. Kobiety zwykle nie respektowały takich ograniczeń.

Sawyer miał pewność, że Julietta sprosta każdemu wyzwaniu.

Rozważał najróżniejsze możliwości, palcem opukując wargę. Pracę od przyjemności dzieliła cieniutka linia. Szedłby jak po sznurze rozciągniętym nad przepaścią, gdzie kłębiły się jadowite węże, czekające na jeden fałszywy krok śmiałka. Z Juliettą trzeba postępować ostrożnie, w białych rękawiczkach; z czasem będzie mógł śmielej sobie z nią poczynać. Trzeba odkryć, co ją kręci, jakie skrywa tajemnice, jak usunąć bariery istniejące od wielu lat. Czy ryzykuje zbyt wiele, skoro właśnie spełniają się skrywane marzenia, które przez te wszystkie lata podtrzymywały jego wolę życia?

Z porażającą wyrazistością uświadomił sobie, że zna odpowiedzi na swoje pytania.

Podjął decyzję, do której zmierzał od momentu, kiedy się poznali.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.