Fotografia na okładce – Magalice/Fotolia.com

Redakcja i korekta – Justyna Sell, Eleonora Mierzyńska-Iwanowska

Opracowanie komputerowe wnętrza – Hanna Polkowska

Projekt okładki – Hanna Polkowska

Edycja materiału ilustracyjnego – Marek Nitschke

Redakcja techniczna – Zbigniew Wera

© Publicat S.A. MMXVI (wydanie elektroniczne)

All rights reserved

Wydanie I elektroniczne

ISBN 978-83-245-2150-0

Wykorzystanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,

w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Publicat S.A

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: papilon@publicat.pl

www.publicat.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Spis treści

* * *

ROZDZIAŁ 1. Pudełko

ROZDZIAŁ 2. Nowy domek

ROZDZIAŁ 3. Wakacyjne plany

ROZDZIAŁ 4. W poszukiwaniu dobrej rady

ROZDZIAŁ 5. Kto zostanie nianią?

ROZDZIAŁ 6. To tylko trzy tygodnie

ROZDZIAŁ 7. Pod Wyrwiząbkiem

ROZDZIAŁ 8. Dzieci bez opieki

ROZDZIAŁ 9. Pęsetka

ROZDZIAŁ 10. Strzykawka

ROZDZIAŁ 11. Pierwsza kąpiel

ROZDZIAŁ 12. Jak na szpilkach

ROZDZIAŁ 13. Memory

ROZDZIAŁ 14. Recepta

ROZDZIAŁ 15. Niespodzianka z ręką w gipsie

ROZDZIAŁ 16. Wynik negatywny, czyli pozytywny

Gabrysia od dawna czekała na pierwszą komunię. Wyobrażała sobie ten dzień setki razy. Myślała o tym, co wydarzy się w kościele, ale też o spotkaniu z ukochaną babcią oraz ciocią Michaliną, która rok temu przeprowadziła się do Anglii i od tego czasu się nie widziały. Na komunię jednak obiecała przyjechać. W końcu musiała być przy swojej chrześniaczce.

– Taka jestem ciekawa mojej sukienki i wianuszka! – mówiła przyjaciółka Gabrysi, Karolinka.

Gabi, oczywiście, podzielała zdanie koleżanki. Ale najbardziej na świecie marzyła o pewnym małym prezencie, który w dzień uroczystości mieli podarować jej rodzice.

– Myślę, że dziadek kupi mi rower – szeptał Hubert w ławce za Gabrysią.

– A mój da mi tablet – pochwalił się Tymek.

Dzieci starały się mówić bardzo cicho, ponieważ i ksiądz, i pani Małgosia, ich wychowawczyni, powtarzali wiele razy, że w pierwszej komunii nie chodzi ani o białe sukienki, ani o prezenty. Gabi czuła się nawet trochę winna, że tyle myśli o podarunku. Ale nie mogła nic na to poradzić.

– Dostanę psa! Malutkiego szczeniaczka – zwierzała się Karolince z wypiekami na twarzy. – Proszę o niego rodziców już od dawna. Zawsze odmawiali, bo całymi dniami nie ma nas w domu. Ale ostatnio powiedzieli, że coś wymyślą... I że dowiem się wszystkiego w maju. A więc...

– A więc to już pewne: będziesz miała psa! – Karolinka z wrażenia podniosła głos. Pani Małgosia pogroziła jej palcem. Mieli skupić się na tym, co w komunii najważniejsze. I nie myśleć o prezentach.

– Ciekawe, jakiej będzie rasy... – Gabrysia nie mogła się jednak powstrzymać.

– To nie jest pies! – Gabrysia stała na środku pokoju, zaciskając rączki w piąstki. W ślicznej białej sukience, w wianuszku ze stokrotek, z rozpuszczonymi, ułożonymi w loki włosami wyglądała jak księżniczka. Bardzo zdenerwowana księżniczka.

– Oczywiście, że nie pies. – Babcia Jadzia chciała pogłaskać wnuczkę po głowie, ale ta uchyliła się gwałtownie. – Spodziewałaś się psa?

– Rodzice obiecali... obiecali... – Usta dziewczynki wygięły się w podkówkę.

– Obiecaliśmy, że pomyślimy. – Mama podeszła bliżej. W rękach trzymała pudełko, do którego przed chwilą zajrzała Gabrysia. Jego zawartość najwyraźniej bardzo nie spodobała się dziewczynce.

– Nie możemy mieć psa – powiedział tata. – Wiele razy ci to tłumaczyliśmy. Ty cały dzień jesteś w szkole, raz w tygodniu masz po południu plastykę, dwa razy taniec... My do późna pracujemy. Kto wyprowadzałby go na spacery? Takie zwierzę nie powinno być od rana do wieczora samo.

– Ale przecież obiecaliście, że coś wymyślicie.

– No i wymyśliliśmy. – Mama podsunęła córeczce pudełko. – A właściwie to był pomysł Michaliny.

– Cioci?

– Tak, to ona podpowiedziała nam to rozwiązanie – uśmiechnął się tata. – Sama miała w dzieciństwie świnkę morską i bardzo...

– Bardzo się z nią przyjaźniłam! Chodziła za mną po całym mieszkaniu jak piesek. Miała na imię Pegi. – Ciocia rozpromieniła się, wspominając tamte czasy.

– Ale ja... ja chciałam prawdziwego psa, a nie świnkę, która go udaje. – Gabi nie zamierzała tak łatwo odpuścić.

Ale z drugiej strony... Może powinna dać maluszkowi w pudełku szansę i przynajmniej uważniej go obejrzeć?

[...]