Spis treści

- PROLOG

- On. Lato 2000

- Ona. Lato 1989

- On i Ona. Rok 2000

- On. Lata 1975 – 1979

- On i Ona. Lato 2000

- On

- On i Ona

- Ona i On

- Jedenaście lat bez Ciebie. 1989-2000

- On i Ona. Lato 2000

- Ona

- Betty

- Ona. Lato 2000

- On. Wrzesień 2000

- EPILOG

- Reklamy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Copyright © by Danka Braun, 2012

Copyright © by Wydawnictwo Prozami Sp. z o.o.

Redaktor prowadząca:

Anna Kossak

Redakcja:

Sylwia Drożdżyk-Reszka

Korekta:

Małgorzata Majewska

Projekt graficzny okładki:

Anna Halpern-Nadel

Foto/dreamstime

Wydawnictwo Prozami Sp. z o.o.

www.prozami.pl

Warszawa 2014

ISBN 978-83-63742-10-2

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

PROLOG

Jesień 2000

Renata poczuła skurcz w żołądku, kiedy samolot nagle zaczął się trząść. To tylko turbulencje, o których mówiła stewardesa, pomyślała. Nie lubiła podróżować samolotem. Zgadzała się z Tuwimem, że w powietrzu człowiek czuje się bardziej w rękach Pana Boga. To był dopiero trzeci lot w jej trzydziestosześcioletnim życiu, ten sposób podróżowania wybierała w ostateczności.

Po chwili samolot się uspokoił. Renata wzięła głęboki oddech. Przed nią jeszcze kilka godzin lotu, musi to jakoś wytrzymać. Spojrzała na swojego towarzysza podróży. Błogo spał. Nie mogła opanować pokusy i pocałowała go delikatnie w policzek. Śpiący poruszył nosem, robiąc dziwny grymas, jakby opędzał się od natrętnej muchy. Renata się uśmiechnęła. Zamknęła oczy, ale nie mogła zasnąć. Tyle ostatnio się wydarzyło, że nie miała czasu na rozmyślania. Teraz znowu nawiedziły ją wątpliwości. Czy dokonała właściwego wyboru, czy mądrze pokierowała swoim życiem? Przed jej oczami przewijały się, jak w filmie, różne twarze i sytuacje. Na nowo przeżywała trzy ostatnie miesiące. Swoje zaręczyny, ślub… Po chwili znów przenosiła się do lata 1989 roku, do wydarzeń, które tak bardzo zmieniły jej życie…

W tym samym czasie w innym samolocie linii Boston – Amsterdam siedział mężczyzna. On również nie mógł zasnąć. Przymknął oczy, żeby sąsiad z fotela obok nie nagabywał go rozmową. Nie chciało mu się z nikim nawiązywać znajomości. Ludzie, którzy podróżują samotnie, czasami nabierają ochoty na przypadkowe pogawędki, nawet wyznania. On wolał zanurzyć się we własnych myślach. Cóż, starzeję się, pomyślał, uśmiechając się do siebie.

– Proszę państwa o uwagę. Czy jest na pokładzie lekarz? – Usłyszał komunikat stewardesy. Dziewczyna nie była Amerykanką, chyba Flamandką, biorąc pod uwagę jej szkolny angielski.

Mężczyzna szybko podniósł się z fotela, zabierając ze sobą torbę podróżną. Podszedł do stewardesy.

– Nazywam się Robert Orłowski. Jestem lekarzem, neurochirurgiem. Co się dzieje? – odezwał się po angielsku z amerykańskim akcentem.

– Proszę pozwolić ze mną. Jedna z pasażerek źle się czuje. Boimy się, że to zawał – dodała cicho.

Poszedł za dziewczyną. Na fotelach z przodu leżała kobieta w średnim wieku. Nachylona nad nią stewardesa przemywała jej twarz mokrą chusteczką. Robert ujął dłoń chorej, żeby zbadać tętno. Z torby wyjął stetoskop i ciśnieniomierz. Nigdy się z nimi nie rozstawał, już niejeden raz w podobnych sytuacjach były mu potrzebne. Stewardesy patrzyły na niego z niepokojem. Po chwili lekarz znów sięgnął do torby. Poprosił o szklankę wody i podał chorej dwie tabletki. Następnie odliczył kilkanaście kropel z małej buteleczki i polecił kobiecie wypić.

– Za chwilę poczuje się pani lepiej. Proszę nadal leżeć. Po trzech godzinach proszę zażyć jeszcze jedną tabletkę. – Uśmiechnął się do pacjentki.

– Dziękuję, panie doktorze, już mi lepiej. Jak to dobrze, że leci pan tym samolotem.

Robert jeszcze jakiś czas został przy chorej. Chwilę rozmawiali. Dzielnie wysłuchał sprawozdania z wszystkich przebytych chorób w ciągu jej pięćdziesięcioletniego życia, po czym grzecznie się pożegnał i odszedł. Za nim podążyła stewardesa.

– Co za lek pan jej dał, że tak szybko poczuła się lepiej?

– Witaminę B. To najlepsze lekarstwo na lęk przed lataniem. – Uśmiechnął się. Dziewczyna pod wpływem jego spojrzenia lekko się zarumieniła.

Wrócił na swoje miejsce. Sąsiad znowu chciał porozmawiać. Robert ostentacyjnie ziewnął i tłumacząc się zmęczeniem, zamknął oczy. Po chwili zachrapał, żeby uwiarygodnić sen. Nie mógł jednak zasnąć. Jego myśli powędrowały do Renaty i przeniosły go do pewnej lipcowej soboty, kiedy to wszystko się zaczęło… Do dnia zaręczyn Andrzeja.

On. Lato 2000

Był piękny słoneczny dzień, początek lipca. Siedziałem na Rynku Głównym w Krakowie przy kuflu piwa ze swoim licealnym kolegą Andrzejem. Nie widzieliśmy się ponad dwadzieścia lat, przypadkowo wpadliśmy na siebie na ulicy Grodzkiej. Przez ponad dwie godziny gadaliśmy i piliśmy. Najpierw piwo, potem koniak, później wódka, znowu piwo… Mieszanka niezła, prawie koktajl Mołotowa. Alkohol obudził w nas wspomnienia. Z sentymentem wspominaliśmy naszą klasę, nauczycieli i wydarzenia z nimi związane. Rozmawialiśmy o tym, co wydarzyło się u nas podczas tych wszystkich lat, gdy nie mieliśmy ze sobą kontaktu. Obgadaliśmy wspólnych znajomych i teraz przyszła pora na kobiety. Dla mnie życie z kobietą się skończyło, dla niego zaczynało. Tego wieczoru miało się odbyć przyjęcie z okazji jego zaręczyn. Kilka dni wcześniej wspólnie z narzeczoną świętowali zaręczyny w gronie rodziny. Teraz zaplanowali imprezę dla przyjaciół.

– Ile lat minęło od śmierci twojej żony?- zapytał mnie Andrzej.

– Prawie pięć – odpowiedziałem. – Ciągle nie mogę o niej zapomnieć. Była wyjątkowa, nie spotkam już takiej jak ona.

– Gadasz bzdury – mruknął Andrzej. – Kto jak kto, ale ty na pewno spotkasz jeszcze niejedną, która zgłupieje dla ciebie.

– Tylko czy ja dla niej zgłupieję? To raczej wątpliwe. Nudzą mnie kobiety – westchnąłem.

– Ciebie nudzą? Nie wiem, czy jest w Krakowie facet, który miał więcej bab od ciebie!

– Zmieniłem się. Zrobiłem się leniwy. Nie chce mi się robić tych wszystkich podchodów, żeby zaciągnąć babę do łóżka. Mówić jej komplementy, udawać oczarowanego nią i słuchać jej pieprzenia. Brrr.

– Nie mów, że z nikim nie sypiasz?

– Aż tak źle nie jest. Mam w Bostonie taką jedną: koleżanka ze szpitala, stażystka. Ale już niedługo. Będzie musiała odejść. Poprosiłem Harry’ego, mojego teścia, żeby nie przedłużał z nią umowy.

– Jak ci się układa współpraca z nim? Trochę nietypowa sytuacja, nie sądzisz? – zauważył.

– Cóż, Betty zrobiła im niezły kawał, robiąc mnie jedynym spadkobiercą. Muszą się liczyć ze mną, mam większość udziałów w klinice. Najpierw chcieli mnie ożenić z jedną córką, teraz chcą mi wepchać do łóżka drugą. To, że Jennifer ma dopiero dziewiętnaście lat, jakoś im nie przeszkadza. Żeby tylko pieniądze zostały w rodzinie! Wyobraź sobie, że nie minęło jeszcze pół roku od śmierci Betty, a już swatali mnie z Kate. Gdy w grę wchodzi forsa, wszystkie chwyty są dozwolone.

– Nie narzekaj. Chciałbym mieć taki problem… i takie pieniądze – zaśmiał się Andrzej.

– Wiesz, zamiast pieniędzy wolałbym mieć Betty – westchnąłem.

– Długo byliście małżeństwem?

– Pięć lat.

– Dlaczego nie mieliście dzieci?

– Kiedy zginęła,była w trzecim miesiącu ciąży. Właśnie się o tym dowiedziała, spieszyła się, żeby mi o tym powiedzieć. Betty bardzo chciała mieć dziecko, już raz poroniła – dodałem.

Potrząsnąłem głową, żeby przepędzić wspomnienia. Tyle czasu minęło, a ja wciąż nie potrafiłem spokojnie o tym mówić.

– Ile ma lat, ta twoja pani? – zmieniłem temat rozmowy.

– Trzydzieści sześć.

No tak, ktoś taki jak Andrzej musi zadowolić się drugim sortem.

– Jest cudowna – szepnął rozmarzonym głosem. – Piękna, inteligentna, wrażliwa i mądra. Wspaniała z niej matka, bardzo dobrze wychowuje syna. Kapitalny chłopak, ma dziesięć lat, a gada się z nim jak z dorosłym. Bardzo inteligentny. Wiesz, jak zasuwa po angielsku?! – zachwalał swojego przyszłego pasierba.

Aha, jest też dziecko. W co on się pakuje?!

– Co ona robi, z czego żyje? Mam nadzieję, że jej nie utrzymujesz?

– Jest księgową, ma swoją firmę, mieszkanie. To bardzo zaradna kobieta – dodał z dumą.

O Boże! Księgowa! Gorsza może być tylko nauczycielka matematyki (chociaż nie zawsze – znałem też niezłą matematyczkę). Ciekawe, jak wygląda ta jego zaradna piękność? Cóż, pojęcie piękna jest względne. Jakoś nie mogłem sobie wyobrazić, żeby interesująca kobieta zainteresowała się Andrzejem. Owszem, od kiedy ostatni raz go widziałem trochę się wyrobił, ale nadal pozostał przeciętniakiem, i to pod każdym względem. Przyjrzałem mu się uważnie. Zawsze było mi łatwiej ocenić urodę kobiety niż mężczyzny. Nie interesowałem się, czy facet jest przystojny, czy ma ładne oczy i ujmujący uśmiech – interesowało mnie, czy jest z nim o czym pogadać, czy ma poczucie humoru i dystans do siebie. Nie znosiłem ponuraków i nadętych dupków. Andrzej lotnością umysłu raczej nigdy nie grzeszył, ale nadrabiał to poczciwością i lojalnością. Dlatego go lubiłem. Ale czy podobał się kobietom? – wątpliwa sprawa. Z obserwacji wiem jednak, że kobiecy ideał mężczyzny jest trywialnie prosty: żeby chciał rozebrać i żeby mógł ubrać… Andrzej chyba spełniał te warunki. Był niższy ode mnie, miał około stu osiemdziesięciu centymetrów wzrostu. Nie był jeszcze gruby, ale już nie był szczupły – nad paskiem spodni zaczynał mu zwisać brzuszek. Ciemne włosy, dobrze podcięte, trochę maskowały pojawiające się zakola, ale widać było, że już wkrótce przegrają z czołem potyczkę o miejsce na głowie. Twarz miał… hm… poczciwą – to chyba najlepsze określenie jego fizjonomii. Jakiej kobiecie mógł się podobać? Według mnie, takiej jak on – przeciętnej.

Ja dzieliłem kobiety na dwie kategorie: ładne i głupie lub mądre i brzydkie. Rzadko kiedy cechy te dało się ustawić w innej kombinacji. Chyba że brzydkie i głupie – to tak! Dotychczas spotkałem jedną kobietę, która była wyjątkiem – Betty! Przeciętne kobiety nigdy mnie nie interesowały.

– Rozwódka czy panna z dzieckiem? – zapytałem.

– Wdowa. Mąż umarł zaraz po ślubie. Nie chce o tym mówić, więc nie pytam.

Lepsza wdowa niż panna z dzieckiem lub rozwódka. Tej pierwszej nikt nie chciał, a od drugiej mąż uciekł, bo miał jej dosyć, pomyślałem.

– Musisz ją poznać, zabieram cię dziś na imprezę. Będzie trochę ludzi. Mamy wolną chatę, bo mały pojechał na kolonie, wróci za miesiąc.

– Nie wypada przychodzić bez zaproszenia – zawahałem się.

– Nie wygłupiaj się, ja cię zapraszam! Oprócz tego musisz mnie obronić. Kiedy zobaczy mnie w takim stanie, to mi się oberwie – powiedział całkiem poważnie.

Biedny Andrzej, wpadł jak śliwka w kompot. Stara, z bachorem i do tego jędza! Z drugiej strony, lepiej tam iść, niż siedzieć samemu w domu – nie lubię pić w samotności.

– Dobrze, ale muszę kupić kwiaty i flaszkę – powiedziałem.

Nie minęło pół godziny, a staliśmy już pod drzwiami ukochanej Andrzeja. Obaj byliśmy nieźle wstawieni. W jednej ręce trzymałem bukiet róż, w drugiej – butelkę smirnoffa.

To babsko może i mnie zaatakować, pomyślałem, kiedy Andrzej nacisnął dzwonek.

Po chwili drzwi się otworzyły. I wtedy ją zobaczyłem. Nie wiem, kto przeżył większy szok, ona czy ja? Przez moment wydawało mi się, że oprócz zaskoczenia, zauważyłem w jej oczach strach. Ba, więcej! Przerażenie!

Po chwili udało jej się opanować. Ja chyba również musiałem mieć głupią minę. Dziwne, że Andrzej nic nie zauważył.

– Kochanie, wyobraź sobie, że spotkałem na Grodzkiej kumpla z liceum. Nie widzieliśmy się dwadzieścia lat. Zaprosiłem go na dzisiejszą imprezę. Mam nadzieję, że się nie gniewasz? Trochę wypiliśmy, ale obiecuję, że dziś już nic więcej nie będę pił.

– Miło mi pana poznać – usłyszałem zdziwiony. Dalej stałem jak słup soli. – Proszę wejść do środka. Zapraszam. – Uśmiechając się, zapytała: – Te kwiaty to chyba dla mnie?

Trochę zmieszany, wręczyłem jej bukiet róż.

Zmieniła się. Bardzo się zmieniła. Zawsze wiedziałem, że można z niej zrobić ładną kobietę, ale nie przypuszczałem, że aż tak ładną! Z dobrze udawaną swobodą wstawiła kwiaty do wazonu i przedstawiła mnie pozostałym gościom.

– To szkolny kolega Andrzeja. Przyszli tutaj się doprawić. Przepraszam, nie usłyszałam, jak panu na imię?

Nie wychodziła ze swojej roli. Dobra z niej aktorka. Kto by pomyślał? Chyba o wielu rzeczach nie mówiła Andrzejowi.

– Robert Orłowski – przedstawiłem się. – Obiecuję, że bardziej już się nie urżnę, Andrzej chyba też nie, bo bardzo się pani boi. Tak jak i ja – dodałem z uśmiechem.

– To dobrze, że się mnie boicie, macie podstawy – odpowiedziała również się uśmiechając. – Kara was nie ominie.

Podeszła do innych gości. Skąd to opanowanie? Pamiętałem ją jako nieśmiałą, cichą dziewczynę, a tu zastaję wyrafinowaną lwicę salonową. Wiedziała, że ją obserwuję, ale z jej strony nie zauważyłem żadnego zainteresowania moją osobą.

Wyglądała naprawdę ślicznie. Była ubrana w obcisłą, mocno wydekoltowaną czarną bluzkę i ładną czarno-białą spódniczkę tuż nad kolana. Czarne buty na wysokich obcasach podkreślały cudowną linię jej nóg. W uszach i na rękach miała założone srebrne koła, które pobrzękiwały kusząco przy każdym ruchu. Ależ wyzgrabniała! Przedtem raczej nie malowała się, teraz miała mocny makijaż, który uwydatniał jej oczy i usta. Bujne, długie za ramiona, brązowe włosy, ułożone w modną fryzurę, okalały jej ładną twarz. Gdzie się podziały okulary? Nie była klasyczną pięknością, ale miała w sobie coś, co powodowało, że facet, patrząc na nią, nabierał ochoty, aby zaciągnąć ją do łóżka (może nie każdy, ale ja na pewno!). O cholera! Ona nosi pończochy! Zauważywszy to, poczułem nagłe podniecenie. Gdzie ona tak się wyrobiła?! Zdecydowanie, na księgową to ona nie wyglądała. Bez wątpienia była najładniejszą kobietą w tym towarzystwie. Rozejrzałem się po pokoju.

O Boże, ale potwory! Jedna, z wyglądu przypominająca jaszczurkę, podeszła do mnie.

– Podobno jest pan lekarzem? Kiedy pan wrócił ze Stanów? Ja też byłam w Chicago prawie trzy lata. A pan?

– Cały czas tam mieszkam, ale nie w Chicago, lecz w Bostonie. Przyjechałem tu tylko na urlop. Chyba że coś się zmieni w moim życiu. – Powiedziałem wystarczająco głośno, żeby Ona to usłyszała, bo właśnie przechodziła obok nas.

Cholera, jak ona ma na imię? Rzadko zwracałem się do niej po imieniu, chyba mówiłem do niej „Mała”. Dziwnie wybiórczą mam pamięć – pamiętam sytuacje, twarze i inne co ciekawsze elementy anatomii kobiecej, ale imion, cholera, nie pamiętam… tym bardziej po jedenastu latach. Cóż, trochę kobiet przewinęło się w moim czterdziestoletnim życiu. Teraz nie wypadało zapytać jej o imię. To chyba mała zniewaga, sypiać z kobietą trzy miesiące, a potem nie pamiętać jej imienia. Uznałem jednak, że mogę zapytać Jaszczurkę, przecież oficjalnie pierwszy raz spotkałem narzeczoną Andrzeja.

– Przepraszam, jak ma na imię gospodyni?

– Na imię mam Renata, Robercie. Pozwolisz, że będę tak do ciebie mówiła? Przyjaciele Andrzeja są moimi przyjaciółmi. – Renata wtrąciła się w rozmowę, uśmiechając się przy tym ironicznie.

Zaczerwieniłem się z zażenowania, ona zaś nieźle się bawiła. Głupia sytuacja, jak z tego wybrnąć?

– Przepraszam, ale się nie przedstawiłaś.

– Myślałam, że nie muszę… Andrzej nie powiedział do kogo idziecie?

– Mówił o tobie tyle wspaniałych rzeczy, ale twoje imię nie padło w rozmowie. Teraz na pewno je zapamiętam!

W tym momencie Andrzej zarządził tańce. Odetchnąłem z ulgą, poprosiłem nawet Jaszczurkę do tańca. Przemęczyłem się z nią aż trzy kawałki, potem pod pretekstem napicia się drinka udało mi się od niej uwolnić. Renata i Andrzej tańczyli przytuleni do siebie. Nie dane było mi długo rozkoszować się samotnością, bo podeszła do mnie inna kobieta, wypisz wymaluj Ropuszka.

– Panie Robercie, jaka jest pana specjalizacja?

– Neurochirurgia. A pani?

– Matematyka. Uczę matematyki. Syn Renaty chodzi do szkoły, w której pracuję – poinformowała mnie. – Krzyś to naprawdę genialne dziecko, powinien chodzić do lepszej szkoły, bo w tej się marnuje. Wyprzedza rówieśników o dwa, trzy lata. Szkoda, że matematyka to nie jego powołanie. Ma oczywiście szóstkę, ale ten przedmiot nie za bardzo go interesuje. – Ropuszka starała się zainteresować mnie rozmową.

Mówiła, mówiła… W pewnym momencie wyłączyłem się. Cóż mnie jakiś bachor, nawet genialny, obchodzi?! Co innego jego mamuśka.

– Pani jest koleżanką Renaty czy Andrzeja? – zapytałem, żeby zmienić temat

– Renaty. Prowadzi mi księgowość.

– To teraz nauczyciele muszą mieć księgowych? – zdziwiłem się.

– Prowadzę dodatkową działalność, rozprowadzam produkty aloesowe.

– Widzę, że sprzedaż bezpośrednia tutaj też dotarła, w Stanach nie można się od tego opędzić. Przepraszam, ale muszę zatańczyć z gospodynią i przeprosić, że wtargnąłem do jej domu bez uprzedzenia.

Uśmiechnąłem się przepraszająco i szybko od Ropuszki odszedłem. Wykorzystując okazję nieobecności Andrzeja w pobliżu, poprosiłem Renatę do tańca. Co prawda z pewnym wahaniem, ale zgodziła się.

– Dzięki, że uratowałaś mnie przed inwazją aloesową. Jeszcze chwila, a wtryniłaby mi jakiś produkt. – Moja partnerka roześmiała się, pokazując piękne zęby.

Nawet w tej sferze zaszły duże zmiany. Z tego co pamiętałem, miała żółtą jedynkę. Teraz po niej ani śladu – wszystkie zęby jak perełki, trochę krzywe, ale ładne.

– Zmieniłaś się. Nawet bardzo – powiedziałem z uznaniem.

– Aż tak bardzo, że zapomniałeś, jak mam na imię?

– Ale inne cechy zapamiętałem. Na przykład te dwa śliczne pieprzyki, jeden w twoim dekolcie, drugi… trochę niżej. – Mówiąc to, uśmiechnąłem się. – No, nareszcie się zarumieniłaś!

– Za to ty wcale się nie zmieniłeś… Na twoim miejscu nie traktowałabym tego jak komplement.

– Zmieniłem się. Spleśniałem. Nie zauważyłaś siwych włosów na mej skroni? – Coraz bardziej mi się podobała.

– Dalej jesteś tym samym zarozumiałym, skoncentrowanym na sobie, egocentrycznym dupkiem, co jedenaście lat temu.

– Wtedy ci to nie przeszkadzało. Sama mówiłaś, że się we mnie zakochałaś od pierwszego wejrzenia. – Nie mogłem opanować uśmiechu.

– Z tego co pamiętam, kazałeś mi szybko się odkochać, co niebawem uczyniłam.

– Nie tak znowu szybko, trwało to co najmniej trzy miesiące. Widziałem cię na dworcu – dodałem już całkiem poważnie. Po chwili znów przybrałem żartobliwy ton. – Gdybym wtedy nie wyjechał, to może nasza znajomość inaczej by się zakończyła? Może bym się nawet z tobą ożenił?

– Dobrze więc, że wyjechałeś. Z tego co pamiętam, raz żartem coś bąknąłeś o małżeństwie, ale pod warunkiem, że wcześniej zrobisz mi kilka operacji plastycznych… Żebyś mógł pokazać się ze mną na ulicy.

– Tak powiedziałem? Musiałem być bardzo pijany – zaśmiałem się.

– Masz rację, byłeś bardzo pijany, przecież trzeźwy nigdy byś nie mówił o małżeństwie ze mną… Nawet gdybym miała za sobą tuzin operacji plastycznych – zauważyła z sarkazmem.

– Ale widzę, że operacje wcale nie były potrzebne, sama z brzydkiego kaczątka przeobraziłaś się w łabędzia… On nie pasuje do ciebie – dodałem po chwili. – Taka namiętna dziewczyna jak ty powinna związać się z kimś innym… na przykład ze mną – dodałem z uśmiechem. – Przecież pamiętasz, jak było nam dobrze w łóżku? Chyba tego nie zapomniałaś? Mamy podobny temperament. Pomyśl o tym – mówiąc to, uśmiechałem się lubieżnie.

W tym momencie osłupiałem. Renata przestała ze mną tańczyć i bez słowa zostawiła mnie na środku parkietu.

Rozejrzałem się po mieszkaniu. Było nieźle urządzone. Dość duże jak na polskie warunki, około siedemdziesięciu metrów, miało pokój dzienny z otwartą kuchnią i dwie sypialnie. Ciepłe kolory ścian i mebli nadawały wnętrzu wrażenie przytulności. Królowały tu barwy złociste i pomarańczowe, gdzieniegdzie pojawiały się różne odcienie brązu. Nastrojowe światło sączyło się z wielu punktów, okna otulały zwiewne zasłony. Czuć było kobiecą rękę. Na ścianach wisiały obrazki i zdjęcia, a niebanalne bibeloty na komodach przyciągały wzrok.

Ładne gniazdko sobie uwiła, dużo lepsze niż to w Hucie. Całkiem nieźle sobie radzi. Ciekaw byłem jej zmarłego męża. Czy to dla niego tak się zmieniła, czy to on ją zmienił, rozmyślałem.

W mieszkaniu było kilkanaście osób. Nie siedzieliśmy polskim zwyczajem przy stole, lecz podzieliliśmy się na małe grupki. Przy niskiej ściance dzielącej kuchnię z pokojem dziennym zorganizowano bufet. Podszedłem tam i zrobiłem sobie drinka. Nie potrafiłem oprzeć się apetycznie wyglądającym sałatkom, nałożyłem na talerz sporą porcję. Były smaczne. Wzrokiem zacząłem szukać Renaty.

Po chwili zauważyłem, że zniknęła w jednym z pokoi. Ruszyłem za nią. Oparty o futrynę drzwi patrzyłem, jak się krząta. Wyjmowała z kartonów butelki z napojami. Do szklanej misy przesypywała chipsy.

– To brzydko porzucać partnera na środku parkietu.

Zaskoczona moją obecnością, gwałtownie się odwróciła. Dopiero teraz zauważyłem jakie ma zmysłowe usta. Miałem straszną ochotę pocałować ją w te usta… i nie tylko… Dawno już żadna kobieta tak na mnie nie działała.

– Mogło być gorzej. Miałam ochotę cię spoliczkować, ale gościnność mi na to nie pozwoliła. Ostrzegam jednak, że nie zawsze będę taka powściągliwa.

– Naprawdę? – zaśmiałem się. – Zrobiłaś się strasznie kolczasta, jak te róże, które ci przyniosłem. A byłaś taką wspaniałą dziewczyną. Nigdy bym nie przypuszczał, że z takiej cichej, dobrej istoty wyrośnie taka jędza. Przedtem bardziej mi się podobałaś!

– Tak bardzo ci się podobałam, że nie tylko nie wysłałeś żadnej kartki, ale nawet zapomniałeś, jak mam na imię?

– Nie możesz mi tego darować! Spotkajmy się gdzieś sami, porozmawiamy o dawnych czasach – zaproponowałem.

– Nie ma mowy! Zresztą nie mamy o czym ze sobą rozmawiać.

– Zawsze mieliśmy o czym rozmawiać, nie pamiętasz? Byłaś jedną z nielicznych dziewczyn, z którymi się nie nudziłem. Przypomnij sobie tę śliczną blondynkę, którą olałem dla ciebie.

– Widać w łóżku ci nie pasowała – zauważyła cierpko.

– Nie dlatego. Widziałem, że było ci przykro, chociaż nie robiłaś mi żadnych zarzutów. Nie powiedziałaś ani jednego złego słowa! Byłaś bardzo wyrozumiałą dziewczyną, podobało mi się to w tobie.

– Byłam nie wyrozumiałą, ale głupią dziewczyną – sprostowała z goryczą w głosie. – Goście czekają, możesz mi pomóc? Weź napoje i piwa, ja wezmę resztę.

– Zaczekaj jeszcze chwilkę – poprosiłem.

Była tak blisko, że czułem jej zapach. Coś dziwnego było w jej zachowaniu. Strach? Ona najwyraźniej bała się mnie! Nasze oczy się spotkały. Dostrzegłem w nich coś, co pamiętałem sprzed jedenastu lat. Po raz pierwszy pożałowałem mojego wyjazdu do Ameryki. Po raz pierwszy zapomniałem o Betty. Zapragnąłem cofnąć się w czasie, do lata 1989.

Ona. Lato 1989

Pierwszy raz zobaczyłam go w klubie studenckim Pod Jaszczurami. Był koniec maja, sobotni wieczór. Mój kolega z pracy, Jurek, robił tu małą imprezę z okazji awansu na inspektora. Siedzieliśmy w dolnej sali przy złączonych stolikach i kosztowaliśmy specjalności zakładu – drinki o bardzo wymownej nazwie „Fikołki”(wódka czysta plus pepsi).

Wtedy pierwszy raz go ujrzałam. Wszedł w towarzystwie dwóch bardzo ładnych dziewczyn, obejmując je. Wysoki, głowę wyższy od nich, śmiejąc się, mówił im coś do ucha. Nigdy nie widziałam tak przystojnego mężczyzny! Spojrzałam na niego i… zakochałam się. Teraz po latach wydaje mi się to niemożliwe, żeby dwudziestopięcioletnia dziewczyna, absolwentka UJ-tu, podobno niegłupia, zakochała się w facecie tylko dlatego, że był przystojny. Ale tak się stało. Miłość i rozsądek nie idą ze sobą w parze. Piękny jak młody bóg chłopak okazał się kumplem Jurka, razem chodzili do liceum. Jurek zaprosił go wraz z dziewczynami do naszego stolika. Podając mi rękę, ledwo na mnie spojrzał. Jak w półśnie usłyszałam jego imię – Robert. Głos miał również cudowny, jak wszystko inne – niski baryton, który przyprawiał mnie o dreszcze.

Był wyjątkowo przystojny. Miał około metra dziewięćdziesięciu wzrostu, krótko przycięte czarne włosy, regularne rysy twarzy… i te oczy. Takich oczu nie widziałam u nikogo. Prawie czarne, ogromne, w oprawie ciemnych rzęs, osadzone pod pięknie zarysowanymi brwiami. Był piękny, ale niczym nie przypominał słodkiego cherubinka, miał bardzo męską urodę. Ubrany był w niebieskie dżinsy, granatowy podkoszulek i beżową sztruksową marynarkę. Zwrócił uwagę wszystkich dziewczyn na sali. Widać było, że jest do tego przyzwyczajony. W uśmiechu pokazał zadbane, białe jak śnieg, równe zęby. Niejeden amant filmowy pozazdrościłby mu aparycji. Obserwowałam go cały czas. Chyba to zauważył, bo przez moment spojrzał na mnie i uśmiechnął się. Ten uśmiech! Prawdopodobnie tak uśmiechał się Rhett Butler z „Przeminęło z wiatrem”. Ten jego uśmieszek miał mnie prześladować przez wiele lat. W moich snach uśmiechał się do mnie w ten kpiąco ironiczny sposób, charakterystycznie mrużąc przy tym oczy. Zauważyłam, że inaczej uśmiecha się do ładnych dziewczyn, a inaczej do brzydkich i do facetów. Uśmiech Rhetta Butlera przeznaczony był dla tych ładnych, mnie obdarzał z reguły tym drugim. Inaczej też rozmawiał z mężczyznami, inaczej z ładnymi kobietami. Urok Roberta działał jednak na jednych i drugich. Zawsze grał pierwsze skrzypce, zawsze był widoczny. Trudno było go nie zauważyć. Przekonałam się o tym już przy pierwszym spotkaniu. Przed jego przyjściem to Jurek bawił towarzystwo i jako gospodarz imprezy był w centrum zainteresowania. Dopóki nie przyszedł Robert. Potem był tylko Robert! Nie spotkałam dotychczas człowieka o tak silnej osobowości. Mężczyźni, mimo że mu zazdrościli i raczej za nim nie przepadali, liczyli się z nim bardzo, o czym miałam się przekonać niejednokrotnie. Przy bliższym poznaniu nawet faceci czuli do niego sympatię. Wszystkie kobiety zaś: młode czy stare, ładne czy brzydkie, były nim oczarowane, „leżały u jego stóp”. Potrafił tak nimi manipulować, że zawsze osiągał to, co chciał. Lubił kobiety i one go lubiły. Niejedną skrzywdził, ale rzadko która źle o nim mówiła. Tego wszystkiego dowiedziałam się później, grubo później. Teraz wiedziałam tylko tyle, że jest nieziemsko przystojny.

Patrzyłam, jak tańczy z różnymi dziewczynami, oczywiście z tymi atrakcyjnymi – nas, brzydule, tylko czasami obdarzał uśmiechem. Byłam nim coraz bardziej oczarowana. Kiedy wyszedł z klubu, obejmując jakąś nową piękność, poczułam się tak, jakby w pogodny słoneczny dzień, nagle ciemna chmura zasłoniła słońce.

W poniedziałek wzięłam Jurka na spytki. Dowiedziałam się, że Robert ma dwadzieścia dziewięć lat i jest chirurgiem. Jego ojciec też jest lekarzem, matka nie pracuje, ale za to ma inny atut – jest bardzo piękną kobietą. Oboje są od kilku lat w Stanach, ojciec zarabia dużą kasę jako kardiolog. Robert jest jedynakiem, mieszka sam w willi na Woli Justowskiej. Ma kupę forsy, jeździ prawie nowym bmw. Dziewczyny szaleją za nim, a on zmienia je jak rękawiczki, albo raczej jak skarpetki.

– Renatko, daj sobie z nim spokój – powiedział na koniec. – To nie ta liga. Może i lepiej dla ciebie, że nie jesteś piękną laską, przeżyjesz mniej rozczarowań.

Ja i Jurek razem pracowaliśmy w urzędzie skarbowym. Lubiliśmy się, traktował mnie jak kumpla. Czasami szliśmy do kina albo wyciągał mnie na dyskotekę. Od czasu do czasu wpadał do mnie do mieszkania z połówką czystej wyborowej i gadaliśmy do późna w nocy. Raz nawet chciał mnie pocałować, ale wybiłam mu to z głowy – zostaliśmy dobrymi kumplami. Czasami robił mi drobne przysługi: powiesił obrazek, przywiózł zakupy ze sklepu. Ja mu za to dawałam wolną chatę, kiedy chciał przespać się z jakąś dziewczyną. Moje mieszkanie było obiektem jego zazdrości.

– Jak ja bym chciał mieć taką garsonierę! – miał zwyczaj mówić. – Nie wychodziłbym nigdzie z domu, najwyżej do pracy.

– Trzeba było jeździć na tranzyt – przeważnie mu odpowiadałam. – To nie garsoniera, tylko pokój z kuchnią.

Teraz gdy poznałam Roberta, Jurek stał się dla mnie bardzo cenną znajomością, przy jego pomocy mogłam bliżej poznać jego przystojnego kolegę. Jurek okazał się dobrym kumplem, poświęcał się dla mnie i chodził ze mną do Jaszczurów, ponieważ liczyłam na to, że spotkam tam Roberta. Nie komentował mojego idiotycznego zachowania, tylko kręcił głową z dezaprobatą. Mimo że chodziliśmy do Jaszczurów dość regularnie, to nie dane mi było szybko spotkać tam Roberta.

W końcu doczekałam się. Mój Piękny przyszedł – tym razem sam – i usiadł przy naszym stoliku. Gdy podeszła kelnerka, zamówił winiak klubowy z pepsi. Nie podawano wódki solo, tylko w drinkach.

– Drinki najlepiej zamawiać bezpośrednio u barmanki. Wtedy wiesz co, pijesz i ile masz alkoholu. – W końcu ośmieliłam się odezwać.

Spojrzał na mnie, jakby pierwszy raz mnie widział.

– Nie rozumiem? – spytał zdziwiony.

– W drinku trudno wyczuć, jaki alkohol wlano do pepsi, najtańszą czystą czy faktycznie winiak. Niekoniecznie musi to też być setka wódki, może kelnerka pomyliła się i zamówiła u barmanki pięćdziesiątkę albo barmanka niechcący nie dolała do kreski? Widziałeś te kreski na miarkach zrobione lakierem do paznokci? Jakie są grube?

– Skąd to wszystko wiesz? – spytał z rozbawieniem.

– Kiedyś byłam tu kelnerką – odpowiedziałam. – Na razie jesteś jeszcze trzeźwy, więc nie grozi ci, że uraczą cię pięćdziesiątką zamiast setki. Oprócz tego dajesz wysokie napiwki, jest więc szansa, że nie wleją ci zwykłej czystej tylko faktycznie winiak klubowy – dodałam po chwili.

– Dziękuję za informację, od dzisiaj zamawiam tylko u barmanki. – Uśmiechnął się do mnie. Chyba dopiero dziś zauważył, że nie jestem powietrzem.

– Liczę na dyskrecję z twojej strony. Zlinczowałyby mnie za to, że zdradzam tajemnice zawodowe.

– Przysięgam na wszystkie alkohole świata, że nie doniosę na ciebie do kelnerskiej mafii. Jesteś bezpieczna. – Mówiąc to, podniósł prawą rękę jak do przysięgi. – Czy Jurek to twój chłopak? – zapytał znienacka.

– Ależ skąd, to mój kolega z pracy – szybko odpowiedziałam. – Razem pracujemy w urzędzie skarbowym.

– Jeszcze jeden zdzierca podatkowy. Dobrze, że na razie nie mam z wami nic do czynienia.

– Na twoim miejscu nie cieszyłabym się tak bardzo. Podobno jeździsz drogim samochodem?

– Samochód jest ojca. – Spojrzał na mnie dziwnym wzrokiem.

– Nie bój się, nie doniosę. Gdybyś w przyszłości chciał coś drogiego kupić, a nie miał na to podkładki, to najlepsza jest umowa pożyczki, tylko jeden procent od sumy. Od darowizny jest wyższy procent, a limit od podatku dla najbliższej rodziny niewysoki – poinformowałam go. – Z tym samochodem tylko żartowałam. Myślisz, że ja mam czyste sumienie?

– Cóż takiego przeskrobałaś, że obawiasz się urzędu skarbowego?

– Muszę wytłumaczyć się, skąd miałam pieniądze na zakup mieszkania. Gdybym była ładna, mogłabym powiedzieć, że z nierządu. Ładna nie jestem, więc mi nie uwierzą. Zapamiętaj: prostytuowanie się nie jest karalne, tylko stręczycielstwo, sutenerstwo i kuplerstwo. Ty jesteś przystojny, możesz więc w ten sposób tłumaczyć się przed urzędem skarbowym – z uśmiechem ciągnęłam temat. – Powinieneś od czasu do czasu pokazać się w Antycznej, tam jest dużo pań korzystających z tego typu usług. Będziesz miał alibi, zapamiętają cię na pewno i kelnerzy, i klientki.

Śmialiśmy się oboje, dalej prowadząc rozmowę w tym tonie. Widziałam, że dobrze bawi się w moim towarzystwie. Czułam się jak w siódmym niebie. Byłam szczęśliwa! Do czasu… W pewnym momencie na parkiecie pojawiła się piękna Jasnowłosa w spódniczce mini ledwo przysłaniającej tyłek. Mój piękny książę wstał, zatańczył z nią trzy kawałki i wyszli. Na odchodnym obdarzył mnie ciepłym uśmiechem i powiedział: „Do zobaczenia”. Minęła dwunasta – czar prysł, książę zniknął.

Tydzień później znowu siedziałam w Jaszczurach. W piątek go nie było. W sobotę, czekając na niego, myślałam, że też nie przyjdzie, jednak się zjawił. Było już dobrze po dziesiątej. Od czasu przyjścia zdążyliśmy wypić z Jurkiem kilka drinków, byłam więc nieźle wstawiona. Tańczyłam właśnie z jakimś równie pijanym facetem, kiedy zauważyłam Roberta. Patrzył na mnie. Zaczęłam pląsać jeszcze bardziej wyzywająco. Moja nieśmiałość gdzieś zniknęła. Widziałam, że mnie obserwuje. Podszedł do mnie podczas przerwy.

– Witaj, specjalistko od przestępstw gastronomiczno-podatkowych.

– Witaj, książę przysadki mózgowej! Gdzie twój harem?

– Zamknąłem dziś na trzy spusty, eunuch się nimi zajmuje. Widzę, że „Fikołki” zaczęły działać. Gdzie się podział Jurek?

– Poszedł po posiłki, kolejka do wodopoju dosyć duża. Poderwał jakąś laseczkę. Za tydzień znów będę musiała jechać do rodziców, żeby mu dać wolną chatę! Dorabiam sobie, wynajmując pokój na godziny.

Zaczęli grać. Podszedł do mnie mój podpity partner sprzed przerwy.

– Mogę prosić do tańca? – wymamrotał.

– Nie możesz – odpowiedział za mnie Piękny. – Ona tańczy ze mną. Masz za to drinka – mówiąc to, wręczył mu swoją niedopitą szklankę.

Moje marzenie spełniło się, zaczęliśmy tańczyć. Byłam chyba najszczęśliwszą dziewczyną na sali.

– Fajnie się ruszasz – usłyszałam. – W łóżku również?

Nic nie odpowiedziałam, tylko uśmiechnęłam się tajemniczo. Dalej tańczyliśmy przytuleni do siebie. Po chwili zdjął mi okulary.

– No, teraz wyglądasz dużo lepiej. Powinnaś chodzić w soczewkach kontaktowych. Mogłabyś też trochę się wymalować. Kobieta musi czasem poprawić Pana Boga. Wcale nie jesteś brzydka, pieniądze z nierządu możesz posiadać – zaśmiał się.

Tańczyliśmy jeszcze przez jakiś czas. Potem przyszedł Jurek z drinkami. Moją szklankę odstąpiłam Robertowi. Zaoferowałam się wykorzystać swoje znajomości i bez kolejki kupić następne drinki.

– Zostaw ją w spokoju, to fajna dziewczyna. – Wracając, usłyszałam głos Jurka. – Szkoda jej dla twoich kaprysów. Ona nie jest taka jak tamte.

– Proszę bardzo, najlepszy sort. Wszędzie pełna setka, nawet pepsi się znalazła, a nie to żółte paskudztwo. Bractwo kelnerskie nie zapomina o swoich członkach. – Mówiąc to wręczyłam im po szklance.

Rozpoczął się następny blok taneczny. Robert znów mnie poprosił. Tańczyliśmy mocno przytuleni. Pachniał drogą wodą toaletową – na pewno nie była to Przemysławka.

– Ja już wychodzę. Zostajesz czy też wychodzisz? – usłyszałam.

– Wychodzę – powiedziałam bez zastanowienia.

Wyszliśmy, nie mówiąc nawet cześć Jurkowi. Poszliśmy po samochód Roberta. Parkował na Małym Rynku. Zdziwiona zauważyłam jakiegoś człowieka siedzącego w jego bmw.

– To pan Józef, robi za kierowcę. Wiesz sama, jak jest trudno o taksówkę w sobotę o tej porze. Gdzie jedziemy? Mam cię zawieść do domu, czy do mnie?

– Do ciebie – odpowiedziałam bez chwili wahania.

Jechaliśmy, siedząc z tyłu, wtuleni. Teraz mnie spotkał zaszczyt być obejmowaną przez Roberta! Pan Józef od czasu do czasu patrzył na nas przez lusterko. Musiał być zdziwiony, że nie śliczna blondynka siedzi obok jego pracodawcy, tylko ja. W końcu dojechaliśmy, samochód zatrzymał się przed dużym, pięknym domem.

Taki dom w tamtych czasach należał do rzadkości. Niczym nie przypominał typowych polskich klocków, raczej te z amerykańskich filmów. Weszliśmy do środka. Wnętrze jak z żurnala! Piękne meble i dywany na pewno nie były kupione w Polsce. Niedawno sama przechodziłam koszmar urządzania mieszkania, wiedziałam więc, co dostępne jest na polskim rynku. Mój brat, żeby kupić meblościankę o wdzięcznej nazwie „Hejnał” musiał przez rok stać w kolejce! Zresztą, nie tylko on – cała rodzina była w to przedsięwzięcie zaangażowana. Ja również. Co tydzień musieliśmy podpisywać listę kolejkową. Teraz w domu Roberta oglądałam i dotykałam mebli, lamp, bibelotów z zachwytem w oczach. Robert przyglądał mi się z rozbawieniem.

– Nie masz pojęcia, co znaczy urządzać polskie mieszkanie w dzisiejszych czasach, a więc nie śmiej się ze mnie – obruszyłam się, widząc jego minę. – Wiesz, że sama przytachałam do domu na plecach czterdzieści metrów kwadratowych wykładziny, brzydkiej jak noc listopadowa, bo tylko taką można było kupić w sklepie?! Wiozłam ją w zatłoczonym autobusie, potem kawał drogi wlokłam z przystanku do domu przy akompaniamencie deszczu ze śniegiem! To był prawdziwy horror! Sama nie wiem, jak udało mi się to zrobić.

– Nie wzięłaś taksówki bagażowej? – zdziwił się.

– Na postój było dwa razy dalej niż na przystanek – wyjaśniłam. – Automat zepsuty, nie mogłam zadzwonić po pomoc. Bałam się oddalić od sklepu z obawy, że mi ją wykupią. Teraz przeklinam tę wykładzinę, każdy pyłek na niej widać.

– Mama zamówiła meble u stolarzy w Kalwarii. Na podstawie zdjęć tłumaczyła im, jak mają wyglądać. Resztę sprowadziła z Berlina Zachodniego. Jej brat tam mieszka – dodał.

W czasie gdy ja podziwiałam dom, Robert wyjął szampana i kieliszki.

– Naszła mnie ochota na babcine pierogi. Zjesz ze mną? byłoby jej przykro, że ich nie ruszyłem.

– Zjem, dawno nie jadłam pierogów – odparłam.

– Muszę jeszcze wypuścić psa. Samanta! Do nogi!

– O! Jaki wspaniały pies! A raczej suka. Piękna. Nie szczeka na mnie, bo jak każda kobieta lubi komplementy. Mądra psina. Wiem, że masz ładny ogon, tylko uważaj na moje rajstopy.

Robert wypuścił wilczura na dwór. Po kolacji usiedliśmy na kanapie z szampanem w dłoniach. Po chwili objął mnie i zaczął całować. Najpierw delikatnie, później coraz bardziej namiętnie.

– Chcesz się odświeżyć? – cicho spytał.

– Chyba tak.

Zaprowadził mnie do przepięknej łazienki. Podał świeży ręcznik i nową szczoteczkę do zębów.

– Możesz wziąć prysznic lub skorzystać z bidetu. Tylko pośpiesz się. Nie wygłaszaj peanów na cześć łazienki, bo… czekam na ciebie.

Tak więc wygląda nocna wizyta w domu Roberta! Ciekawa jestem, jaki ma zapas szczoteczek do zębów?

Wyszłam z łazienki, na dole go nie było. Po chwili mnie zawołał. Znalazłam go w jednym z pokoi na piętrze, z którego dochodziła nastrojowa muzyka. Leżał w łóżku rozebrany, trzymając lampkę szampana.

– Chodź do mnie – zamruczał. – Po co znów włożyłaś te łachy?

Powoli zaczął mnie rozbierać. Całując, rozpinał guziczki bluzki, a gdy byłam już naga, położył mnie obok siebie. Coraz namiętniej całował moje ciało. Nie było miejsca, którego nie dotknął ustami. Delikatnie rozsunął moje uda. Poczułam jego dłonie, potem usta. Penetrowały, szukały, odkrywały. Z zamkniętymi oczami poddawałam się pieszczotom. Leżałam, niezdolna wykonać żadnego ruchu. Powoli zalewała mnie fala gorąca. Pod jego dotykiem moje ciało się roztapiało. Najpierw wolno, potem coraz szybciej zaczęłam spadać w przepaść. Po chwili tam, gdzie przedtem były usta, poczułam jego męskość. Czułam, jak wchodzi we mnie i pokonawszy barierę, porusza się w moim wnętrzu. Szybko, coraz szybciej! Jego pulsujące ruchy nabierały coraz większej intensywności. Nagle rozlała się we mnie ciepła lawa… Półprzytomna czekałam, żeby rozsypane na miliony kawałków moje ciało znowu stworzyło całość. Magia prysła. Błysk światła sprowadził mnie na ziemię.

– Cholera jasna! Dlaczego nie powiedziałaś, że to twój pierwszy raz?! Gdybym wiedział, nie tknąłbym cię! – Usłyszałam wściekłość w głosie Roberta, gdy patrzył na plamkę krwi na pościeli.

– Przepraszam, zaraz wypiorę to prześcieradło.

– Przestań pieprzyć o prześcieradle! Czyś ty oszalała?! Nie znasz faceta i idziesz z nim do łóżka?!

– Znamy się dwa tygodnie. Kocham cię. Zakochałam się w tobie już pierwszego dnia – wyjaśniłam cichutko.

– Kurwa! Nie pierdol mi tu o miłości! Zabezpieczyłaś się chociaż? Oczywiście, że nie! Myślałem, że wiesz, co robisz! Jeszcze mi ciąża potrzebna! Nie myśl, że mnie złapiesz na dziecko! Mowy nie ma! – warknął wściekle. – Wyjeżdżam do Stanów i nie mam zamiaru wiązać się tutaj z nikim. Pamiętaj, to twój problem, nie mój!

Przerażona jego wściekłością, zaczęłam płakać.

– Nie rycz mi tu! Przestań – dodał już delikatniej. – No, uspokój się. Przepraszam, zdenerwowałem się. No, już dobrze.

Przygarnął mnie do siebie i zaczął delikatnie głaskać po włosach.

– No proszę, nie płacz. Dawno nie miałem dziewicy, chyba w liceum. Studentki, a tym bardziej absolwentki dawno już nimi nie są. Jak ty się uchowałaś?! Jak już zacząłem, to dokończę, jak trzeba. Nauczę cię seksu tak, żeby twój mąż był z ciebie zadowolony – powiedział uśmiechając się lekko. – Za kilka dni, jak wszystko się zagoi, zaczynamy naukę.

– Naprawdę cię kocham – szepnęłam.

– Mówiłem, żebyś nie gadała bzdur! – znów się zniecierpliwił. – Nie chcę słyszeć o miłości. Odkochaj się, i to szybko! Jeszcze jedna wychowana na Mniszkównie! – jęknął.

– Na Danielle Steel. To taka babska powieściopisarka – dodałam, widząc jego minę. – Mniszkówny nie lubię.

– Czy wy, dziewczyny, wszystko musicie okraszać miłością? – Spojrzał na mnie z rozbawieniem. – Weź się lepiej za jakąś inną literaturę.

– „Sztukę kochania” czy „Niedole cnoty” de Sade’a? To też czytałam – dodałam po chwili.

– A „Pamiętniki Fanny Hill”? Bardzo pouczająca lektura.

– Czytałam.

– Taka grzeczna panienka i takie świństwa czyta?!

W tym momencie zadzwonił telefon. Robert spojrzał na zegarek.

– Czy wyście zwariowali? Wiecie, która godzina i jaki dziś dzień? – powiedział na powitanie. – Jestem po dyskotece… Cholera jasna. Dobrze, przyjadę. – Po chwili odłożył słuchawkę.

– O siódmej muszę być w szpitalu, niespodziewany dyżur – oznajmił. – Musimy szybko się wyspać!

Nie mogłam zasnąć. Długo przewracałam się z boku na bok, podczas gdy Robert spał w najlepsze. Wstałam wcześnie rano i poszłam do łazienki, a potem do kuchni. Tutaj zastał mnie Robert.

– Co tu robisz, dlaczego nie śpisz?

– Robię ci śniadanie, przecież musisz coś zjeść. Zrobiłam ci też mocną kawę.

Popatrzył na mnie ze zdziwieniem. Wziął filiżankę do ręki.

– Zaskakujesz mnie. Nigdy żadna dziewczyna nie zrobiła mi, sama z siebie, śniadania. Zazwyczaj jem w szpitalu. No dobrze, zjem jedną kanapkę – mruknął, widząc moją minę.

Kilkanaście minut później jechaliśmy już samochodem.

– Przepraszam, że nie zawiozę cię do domu, ale się śpieszę. Gdzie cię wyrzucić? – zapytał.

– Z Kopernika przejdę się pod Halę, tam mam tramwaj.

– Dam ci na taksówkę.

– Szybciej będzie tramwajem. Taksówkami jeżdżę w ostateczności. Nie lubię taksówkarzy, po kelnerach to najwięksi złodzieje – oświadczyłam. – Przez rok jeździłam z pracy z Jaszczurów w nocy, zawsze tą samą trasą, i zawsze płaciłam różną cenę. Oprócz tego jestem oszczędna – dodałam.

– Zauważyłem – zaśmiał się. – Zadzwoń do mnie w poniedziałek przed siedemnastą, pójdziemy coś zjeść.

Zatrzymał samochód i cmoknął mnie w policzek.

– Do poniedziałku, pa.

Do domu dotarłam przed ósmą. Pod drzwiami zastałam śpiącego w najlepsze Jurka.

– Co ty tu robisz?!

– Czekam na ciebie. Wracasz od niego?

Wpuściłam go do mieszkania. Dobrze, że to dziesiąte piętro, niedziela, ósma rano, inaczej sąsiedzi mieliby o czym rozprawiać.

– Wiesz Renata, uważałem cię za rozsądną dziewczynę, dużo mądrzejszą od tych blond idiotek. Myliłem się. Jesteś tak samo głupia jak one. – Jurek z niesmakiem spojrzał na mnie. – Czego się spodziewasz? Że się zmieni? Że się w tobie zakocha? – Zaśmiał się szyderczo. – Wiesz, kogo on kocha oprócz siebie? Swojego psa, może rodziców, może babcię, ale nigdy nie zakocha się w żadnej dziewczynie. One służą mu tylko do rżnięcia! Widziałaś je sama. Muszą mieć ładną buzię i muszą umieć szeroko rozkładać nogi… oczywiście ładne nogi. Traktuje was jak szmaty, a wy po stopach go całujecie! – ciągnął dalej. – W liceum jedna dziewczyna o mało co nie popełniła przez niego samobójstwa. Wiesz, jak on zareagował? Wzruszył ramionami i powiedział, że nic jej nie obiecywał! Daj sobie z nim spokój, póki nie jest za późno.

– Już jest za późno – bąknęłam. – Kocham go.

– Boże, jesteś głupsza niż myślałem! Wiesz, zasługujecie na to, żeby was tak traktował – wycedził. – Rozczarowałem się tobą. Bardzo się rozczarowałem. To, że mnie nie chciałaś, rozumiem, widać nie jestem w twoim typie. Ale on?! Wybrałaś jego, bo jest przystojny? Czy dlatego, że ma bogatego tatusia? Zawsze gardziłaś takimi typami! To zarozumiały sukinsyn. Wszystko, co ma, zawdzięcza ojcu. On się tobą znudzi szybciej, niż myślisz.

– Jurek, oglądałeś film „Błękitny Anioł”? To o mnie. Tylko że ja jestem tym biednym, starym profesorem – westchnęłam.

W poniedziałek o w pół do piątej zadzwoniłam do Roberta. Jeszcze spał.

– Słucham. Kto? Aha, Dziewica z Urzędu Skarbowego. O co chodzi?

– Miałam zadzwonić przed siedemnastą.

– No tak, kolacja. Spotkajmy się na Rynku przed „Adasiem”, o siódmej. Tylko ubierz się jakoś sensownie. Muszę dbać o swoją reputację – oznajmił pół żartem pół serio.

Zjawiłam się punktualnie pod pomnikiem naszego wieszcza narodowego, ubrana we wcześniej zakupione na Tandecie super ciuchy (w moim mniemaniu). O dziwo, Robert już był. Wyglądał olśniewająco. Miał na sobie beżowe dżinsy i trochę ciemniejszy podkoszulek. Sportowa marynarka w kolorze khaki była doskonale dobrana do reszty ubrania. Ileż on ma tych marynarek?! Czekając na mnie, czytał gazetę.

– Witam księżniczkę polskich oprawców podatkowych. Gdzie idziemy? Na co masz ochotę?

– Może do „Kurzej Stopki” na wątróbki drobiowe? Co tak się krzywisz? Nie lubisz?

– Nie jadam podrobów, ale mogę zaryzykować. Może nie trafię na toksykologię.

Usiedliśmy przy stoliku i zaczęliśmy przeglądać menu.

– Oprócz wątróbek z frytkami, jakie trunki zamawiamy? – spytał.

– Dla mnie najtańszą czystą, zawsze taką zamawiam. I tak dostałabym najtańszą, tylko bym więcej zapłaciła. Ty zamów dwa najdroższe koniaki. Zrobimy eksperyment – zarządziłam.

– Jaki?

– Zamiast koniaku dostaniesz prawdopodobnie winiak klubowy. Dzisiejsza kolacja upłynie nam pod hasłem walki z przestępczością gastronomiczną. Tylko wcześniej musimy mieć wszystko na stole, żeby kelner nie napluł nam do jedzenia.

– A co, robią to?

– Z zemsty mogą napluć, wsadzić paluch do zupy albo wsadzić coś innego, nawet nasikać – wyliczałam.

– Co takiego?! Nie wierzę.

– Znajomy kelner opowiadał mi o takich przypadkach.

Kelner przyniósł nam zamówione potrawy. Robert spróbował swój alkohol.

– Faktycznie masz chyba rację, to prawdopodobnie winiak.

Zjedliśmy. Zawołaliśmy kelnera.

– Czy mogę rozmawiać z kierownikiem? – spytałam.

– Kierownika nie ma, o co chodzi? – zaniepokoił się kelner.

– Proszę pana, pracuję w urzędzie skarbowym, dziś jestem tu prywatnie. Mój znajomy zamówił dwa koniaki, a dostał winiak klubowy. Kto rozlewa alkohol, pan czy barmanka? Oszukano nas, chciałabym to wyjaśnić.

Kelner jakiś czas mierzył mnie wzrokiem. Prawie widziałam jego szare komórki, jak intensywnie pracują. Po chwili się odezwał:

– Ten pan zamówił winiak, proszę pani. Jeśli jednak źle usłyszałem, to bardzo przepraszam, zaraz wymienię.

Wziął oba kieliszki i odszedł. Po chwili wrócił z trzema kieliszkami.

– Jeszcze raz przepraszam za pomyłkę. W ramach przeprosin wszystkie trunki funduje firma.

Robert nie mógł wyjść z zachwytu.

– Bardzo profesjonalnie to załatwiłaś, jesteś genialna. Od dziś pijemy za darmo, robimy inspekcję w coraz to innych knajpach, jak w filmie „Gangsterzy i Filantropi”.

– Jestem nieśmiała z natury. Zrobiłam to, żeby się popisać przed tobą.

– Zawsze jesteś taka szczera?

– Nie zawsze, tylko przy tobie.

– Czasami jesteś dziwna. – Popatrzył na mnie w zamyśleniu. – Jak tam Jurek?

– Zastałam go wczoraj pod swoimi drzwiami. Uważa mnie za idiotkę.

– Bo się ze mną zadajesz? Facet ma rację. Wiesz, że on się w tobie podkochuje? – dodał po chwili.

– To tylko dobry kumpel. – Wzruszyłam ramionami. – Lubi mnie, nic więcej.

– Wiem swoje. Domyślam się, że nieźle na mnie nadawał. W liceum nie przepadano za mną. Zazdroszczono mi wszystkiego: dziewczyn, stopni, pieniędzy. Wcale im się nie dziwię. Rzeczywiście, życie jest czasami niesprawiedliwe. Jedni mają wszystko, inni niewiele. Do mnie Fortuna się uśmiecha. Na razie – dodał w zamyśleniu.

Po wyjściu z restauracji poszliśmy nad Wisłę. Spacerowaliśmy bulwarami, trzymając się za ręce. Opowiadał mi o swojej pracy w szpitalu, o złym zaopatrzeniu, o trudnym życiu lekarzy, gdy brakuje nawet środków opatrunkowych, nie mówiąc już o lekach i strzykawkach jednorazowych. Narzekał na przestarzały sprzęt medyczny.

Przeważnie tylko go słuchałam, czasami wtrącając jakieś pytanie. Wystarczyła mi sama świadomość, że jest przy mnie, że mogę wsłuchiwać się w brzmienie jego głosu. Siedząc przy nim na ławeczce, zapatrzona w jego twarz, często się wyłączałam. Byłam tak szczęśliwa, jak tylko może być szczęśliwa po raz pierwszy zakochana po uszy dziewczyna.

– Jutro idziemy kupić dla ciebie jakieś normalne okulary. Może nawet uda się kupić soczewki kontaktowe.

– Musisz dbać o swoją reputację. Zawsze miałeś ładne dziewczyny, wiem – dokończyłam za niego.

– No właśnie – zaśmiał się.

Okazało się, że nie rzucił słów na wiatr i następnego dnia rzeczywiście kupiliśmy dla mnie okulary.

Później pojechaliśmy do mnie. Mieszkałam w Nowej Hucie, w najdłuższym bloku w Krakowie. Ten dziesięciopiętrowy moloch miał dwadzieścia klatek schodowych. Moje mieszkanie znajdowało się na ostatnim piętrze. Miało trzydzieści dwa i sześć dziesiątych metra kwadratowego razem z loggią. Byłam z niego bardziej dumna niż paw ze swojego ogona. Kupowałam w Peweksie tapety, stałam w ogromnych kolejkach do sklepów meblowych, załatwiałam przez znajomych wszystko, czym można byłoby urządzić moje mieszkanie. Wprowadzając mojego Pięknego do swojego apartamentu, spodziewałam się z jego strony aplauzu. Tymczasem ukochany usiadł w fotelu i zdziwił się, że mam czarno-biały telewizor.

– Czy wiesz, że mój brat załatwił mi go na MM-kę! Widzę, że nie wiesz, co to takiego. To kredyt dla młodych małżeństw. Jestem zdegustowana twoją nieznajomością polskich realiów. Zachowujesz się jak kosmita z innej planety!

– Wiesz, całkiem tu przytulnie – widząc moją minę, powiedział w końcu.

– Pewnie, że przytulnie! – dalej naburmuszona, pochwaliłam siebie samą.

Moje mieszkanko było naprawdę ładne. W pokoju ściany wyłożone zostały beżową tapetą z fakturą lnu. W przedpokoju imitowała deski, a w kuchni cegłę. Szczyt elegancji u schyłku PRL-u! Wszystko kupione za dolary, w Peweksie! Dobrze, że w ostatniej chwili zrezygnowałam z fototapety przedstawiającej zachód słońca. To dopiero byłby kicz! Na podłodze w pokoju leżała brzydka brązowa wykładzina, w przedpokoju zielona (jeszcze brzydsza). W oknach wisiały dederonowe zasłony koloru kakao z mlekiem.

Moje M-2 wszystkim się bardzo podobało. Wszystkim, oprócz Roberta. Sam fakt, że w wieku dwudziestu pięciu lat miałam mieszkanie w Krakowie, wzbudzał szacunek i zazdrość u moich znajomych, mieszkających z rodzicami.

– W Bukownie koło Olkusza mogłabym kupić za te pieniądze pół domu, ale ja wolałam małe mieszkanko w Krakowie. Tutaj łatwiej znaleźć męża – chciałam go postraszyć.

Robert nie zareagował na zaczepkę. Uważał prawdopodobnie, że dostatecznie mi już wyjaśnił swój stosunek do małżeństwa. Przyglądał się właśnie obrazkom kupionym na bazarze.

– I tak dobrze, że nie są to jelenie na rykowisku. – Podsumował moje bazarowe dzieła sztuki. – Zrób mi coś do jedzenia, umieram z głodu.

Cały poprzedni wieczór przygotowywałam się do jego wizyty. Do godziny pierwszej w nocy robiłam potrawkę z ryżu, warzyw i mięsa. Była to potrawa, z której również byłam dumna. Nie banalny schabowy z ziemniakami, tylko coś, jak na tamte czasy, bardzo wyszukanego. W latach, gdy na półkach sklepowych królował tylko ocet i herbata Ulung, ugotować coś nietypowego to naprawdę była sztuka!

– Nie lubię ryżu – usłyszałam od mojego lubego. – Daj mi coś innego. Może to być chleb z czymś, co masz w lodówce albo jajecznica.

Zrobiłam więc jajecznicę. Zaspokojony kulinarnie mężczyzna mojego życia, wreszcie zajął się moją osobą. Przyjrzał mi się krytycznie i zapytał:

– Gdzie ty się ubierasz, do cholery? Czy nie masz nic normalnego, tylko te łachy wyciągnięte z lamusa? Wyglądasz w nich jak Babcia Drypcia.

Widząc moją minę, przyciągnął mnie i posadził na kolanach.

– Zresztą, dam ci spokój. Niedługo i tak wyjeżdżam.

Poczułam kolejną szpilę wbitą w okolice serca. Robert chyba zorientował się, że znów mi zrobił przykrość, bo zmienił temat rozmowy.

– Jak zdobyłaś fundusze na kupno tego mieszkania? Tylko mów prawdę, jak księdzu na spowiedzi, a nie urzędnikowi skarbowemu.

– Jeździłam na tranzyt.

– A cóż to takiego?

– Byłam „mieżdunarodnym spiekulantem”. – Widząc jego zdziwienie, zaczęłam wtajemniczać go w tajniki swojego procederu. – Chyba wiesz, co to jest tranzyt? Jeździłam do Rumunii przez ZSRR. Kupowałam towar na Rosję, sprzedawałam we Lwowie, następnie kupowałam tam towar na Rumunię i sprzedawałam w Bukareszcie. Za zarobione pieniądze znów kupowałam towar na Lwów, pozbywałam się we Lwowie tego badziewia i tam zaopatrywałam się w złoto lub dolary i przywoziłam do kraju. Jednym słowem, handlowałam. Byłam przemytniczką w socjalistycznym wydaniu. Nie narkotyki, nie diamenty, tylko dżinsy i perfumy „Być Może”. Jaki kraj, taki przemyt.

– No no, nigdy nie sypiałem z przemytniczką. Nie mogę się doczekać. Jutro mam dyżur, ale pojutrze zaczynamy szkolenie seksualne. Obiecałem przecież, że zrobię z ciebie superkochankę. – Mówiąc to, pocałował mnie w policzek.

Czekałam na ten dzień z wypiekami na twarzy. Bałam się, a jednocześnie nie mogłam się go doczekać.

Kilka razy się przebierałam i pozbyłam się chyba całej flory bakteryjnej – na mycie zużyłam pół mydła, aż w końcu wyszłam z domu. Przyszłam do Roberta punktualnie o osiemnastej. Otworzył mi drzwi, trochę zaspany.

– Aha, jesteś już. Zrób kawę, idę wziąć prysznic – zakomunikował. – Masz to zażywać – powiedział wręczając mi pudełeczko z pastylkami… – żebyś nie zaszła w ciążę. Najlepsze tabletki antykoncepcyjne na rynku amerykańskim. Dziś użyjemy gumek.

Zrobiłam kawę, umyłam naczynia, które stały w zlewie, i czekałam, aż mój ukochany wróci z łazienki. Po chwili ujrzałam go okręconego ręcznikiem kąpielowym, świeżo ogolonego i cudownie pachnącego wodą toaletową Old Spice.

– Specjalnie się ogoliłem, żeby cię nie porysować – powiedział to takim tonem, jak Zbyszko z Bogdańca, kiedy rzucał przed Danusią krzyżackie czuby. – Zrób nam drinki, przyda ci się, będziesz bardziej rozluźniona.

Wypiliśmy po trzy drinki, byłam już nie tylko rozluźniona, ale prawie pijana. Zaczął mnie rozbierać, patrząc krytycznie na to co widzi.

– Trochę masz mały biust… ale ładny, nogi też niezłe. Musisz tylko schudnąć parę kilo, poćwiczyć mięśnie brzucha, żeby ci nie sterczał. – Subtelnie zauważył i kładąc moją rękę na swoim członku, kontynuował: – Dotknij go, weź go do ręki, tylko nie jak wałek do ciasta, ale jak berło królewskie – rozkazał. – Traktuj go z szacunkiem, może dostarczyć ci dużo rozkoszy – dodał, uśmiechając się łobuzersko.

Lekcja seksu zaczęła się na całego. W niczym nie przypominał romantycznego kochanka, raczej bohatera filmu porno z Teresą Or – lowsky w roli głównej (cóż, za zbieżność nazwisk! Może to jakaś jego krewna?). Ale ja, półprzytomna z przejęcia, poddawałam się jego wskazówkom bez zastrzeżeń. Uczył mnie anatomii naszych ciał. Pokazywał, gdzie znajdują się miejsca erogenne, wskazywał, gdzie i jak dotykać i całować, żeby rozkosz była jak największa. Przypominało to instrukcję obsługi urządzenia mechanicznego! Powinien opracować i wydrukować swoje wskazówki pod tytułem „Instruktaż seksu”. Trzeba przyznać, że w dziedzinie ars amandi był profesjonalistą – Lew Starowicz i Wisłocka byli przy nim dyletantami.

Zaczął się nowy etap w moim życiu – przygoda z seksem! Budząc się rano, czekałam, kiedy znów będziemy razem. Czas z nim spędzony przypominał chwilowy pobyt w raju. Kiedy mój kochanek przychodził, bramy raju otwierały się, gdy odchodził, musiałam raj opuścić. Tego, co przeżywałam, nie da się opisać słowami, ja w każdym razie nie potrafię. Był moim mistrzem, moim panem, moim guru! Ja byłam jego niewolnicą, jego odaliską. Wszystko, co mówił, było dla mnie rozkazem. Potem nie musiał już używać słów – odgadywałam po spojrzeniu wszelkie jego pragnienia. Byłam gotowa zrobić wszystko, żeby go zadowolić, żeby był szczęśliwy. Żeby tylko chciał ze mną być! Z perspektywy czasu często zastanawiam się, jak można tak zatracić swoją tożsamość.

Spełniałam wszystkie jego fanaberie i fantazje erotyczne. Byłam na każde zawołanie. Na powitanie seks oralny. Po obiedzie na deser również. Miał ochotę na seks na stole – nie ma sprawy. Chciał seksu w windzie – proszę bardzo. Przed pójściem do kina kazał mi założyć szeroką spódnicę – założyłam. Wiedziałam w jakim celu. Dobrze, że nasze miejsca znajdowały się na samej górze, a w kinie było tylko kilka osób. Zażyczył sobie, żebym nie zakładała bielizny przed spotkaniem z nim. Od tego czasu majteczki i biustonosz leżały w szufladzie i czekały grzecznie, aż mój pan sobie pójdzie. Przećwiczyliśmy wszystkie pozycje seksualne z książek Wisłockiej i Starowicza. Kamasutrę również. Jego eksperymenty seksualne były coraz odważniejsze. Szybko przyzwyczaiłam się do jego zachcianek, nawet je polubiłam, bo wiedziałam, że sprawiam mu tym przyjemność. Byłam gotowa zrobić wszystko, żeby go tylko zatrzymać przy sobie. Wiedziałam, że kiedyś ta inwazja seksu się skończy, było to tylko kwestią czasu.

Pewnego dnia, leżąc w łóżku między jednym a drugim seansem namiętności, nareszcie usłyszałam komplement.

– Jesteś bardzo zdolną uczennicą, Mała. W tak krótkim czasie, takie postępy! Masz u mnie piątkę z teorii, z zajęć praktycznych nawet piątkę z plusem – szóstek wtedy nie było. – Twój mąż w ramach rewanżu będzie musiał mi kiedyś postawić piwo – zażartował. – Ciekaw jestem, jaką kochanką będziesz za dziesięć lat. Jesteś najlepszą z moich uczennic – zaśmiał się cicho.

– Nigdy żadna dziewczyna nie będzie cię tak kochała jak ja – wyznałam szeptem.

– Ty znów wyjeżdżasz z tą miłością! – W jego zniecierpliwieniu wyczułam nutkę złości. – Odkochaj się, i to szybko!

– Dobrze, panie mój – westchnęłam cichutko – dla ciebie wszystko. Czy ty byłeś kiedyś zakochany? – odważyłam się zapytać.

– Nie wiem. Chyba dawno temu w liceum, w mojej pierwszej dziewczynie.

– I co się stało, dlaczego się rozstaliście?

– Pokłóciliśmy się. Ona była o mnie zazdrosna, niesłusznie posądzała mnie o zdradę… Wylądowała w łóżku z innym – dodał po chwili.

– I co zrobiłeś?

– Jak to co? Zerwałem.

– Jak miała na imię?

– Jola.

– Spotkałeś ją później?

– Pewnie, kilka razy jeszcze spaliśmy ze sobą. Teraz jest w Hollywood, wyszła za producenta filmowego, ma dwóch synów. Ale czy to była miłość? Czy w ogóle jest coś takiego jak miłość? Wątpię.

– Miłość jest! Opiszę ci jej objawy. Przez cały czas myślisz o ukochanej osobie. Śnisz o niej. Rano budzisz się i znów myślami jesteś przy niej. Czekasz tylko, żeby ją zobaczyć. Zasypiasz, bo wiesz, że jutro znów ją ujrzysz. Każdą minutę chcesz spędzać z nią. Wystarczy jej sama obecność, a jesteś już szczęśliwy. Chcesz starzeć się przy niej i umrzeć, kiedy jej zabraknie. Kiedy jej nie widzisz, nie możesz ani spać, ani jeść – jesteś po prostu chory. Gotów jesteś zrobić wszystko, żeby ten ktoś był szczęśliwy. Stać cię nawet na to, żeby zabić albo umrzeć dla niej lub dla niego… To jest właśnie miłość.

– Psu na budę taka miłość! – Mój ukochany zacytował Zagłobę. – Z tą śmiercią to chyba przesadziłaś! W takim razie to, co czułem do Joli, nie było miłością… I ty mnie tak kochasz? – zapytał sceptycznie.

– Tak cię kochałam!… Ale już się odkochałam! Przecież mi kazałeś.

Robert popatrzył na mnie uważnie. Pokręcił głową, ale nic nie powiedział.

Czas mijał. Spotykaliśmy się bardzo często, prawie codziennie.

Pewnego dnia Robert zadzwonił do mnie z informacją, żebym nic nie planowała na sobotę, bo jedziemy nad jezioro popływać jachtem. Z jednej strony perspektywa całej soboty spędzonej z nim była kusząca, bałam się jednak choroby morskiej. Każda wodna wycieczka kończyła się dotychczas nudnościami. Uznałam jednak, że tym razem będzie inaczej, ponieważ będziemy pływać po jeziorze, a nie po morzu. W sobotę rano czekałam na mojego ukochanego z przygotowanymi kanapkami. Zjawił się punktualnie o ósmej.

– Ktoś z nami jedzie? – spytałam.

– Nie, tylko ty i ja. Spędzimy upojny dzień. Robiłaś to kiedyś na jachcie? – spytał, szelmowsko przy tym się uśmiechając.

– Aha, to do tego jestem ci potrzebna?!

– Oczywiście. Do czego innego jest potrzebna kobieta?

– To dlaczego nie weźmiesz ze sobą jakieś swojej blond ślicznotki?

– Bo nie miałem czasu iść pod Jaszczury. – Nigdy nie wiedziałam, kiedy żartuje.

Dotarliśmy na miejsce po dwóch godzinach. Widok łodzi trochę mnie rozczarował. Jacht kojarzył mi się z milionerami i ich panienkami popijającymi drinki na dużym pokładzie. To, co zobaczyłam, było zwykłą łódką. Dowiedziałam się, że pasją numer jeden mojego Pięknego jest żeglowanie. Zeszliśmy pod pokład. Ale tutaj ciasno, pomyślałam. Jak może tu spać pięć osób? Na głos nic jednak nie powiedziałam, tylko udałam zachwyt. Robert doskonale poradził sobie z żaglami i w krótkim czasie łódka ruszyła. Był dobry wiatr dla żeglarzy… tylko nie dla mnie. Choroba morska dała o sobie znać.

– Cholera, dlaczego nie powiedziałaś mi o tym? Wziąłbym Aviomarin! – krzyknął wściekły, gdy obrzygałam mu pokład (całe szczęście, że nie kabinę). – Nigdy nie spotkałem się z tym, żeby ktoś miał chorobę morską na wodach śródlądowych, przecież tu nie kiwa tak, jak na morzu.