John Kotter, Holger Rathgeber, Peter Mueller, Spenser Johnson

Gdy góra lodowa topnieje

Wprowadzanie zmian w każdych okolicznościach

Przekład: Michał Lipa

Tytuł oryginału: Our Iceberg Is Melting: Changing and Succeeding Under Any Conditions

Tłumaczenie: Michał Lipa

ISBN: 978-83-289-1615-9

Copyright © 2005 by John Kotter & Holger Rathgeber.Foreword copyright © by Spencer Johnson.

Polish edition copyright © 2008, 2021, 2025 by Helion S.A. All Rights Reserved.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage retrieval system, without permission from the Publisher.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Autor oraz wydawca dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz wydawca nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce.

Drogi Czytelniku!
Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres
https://onepress.pl/user/opinie/gorlvv_ebook
Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

HELION S.A.
ul. Kościuszki 1c, 44-100 GLIWICE
tel. 32 230 98 63
e-mail: onepress@onepress.pl
WWW: https://onepress.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

- Kup w wersji papierowej

- Poleć książkę na Facebook.com

- Oceń książkę

- Księgarnia internetowa

- Lubię to! » Nasza społeczność

Przedmowa

Dr med. Spencer Johnson

Autor książki Kto zabrał mój ser?

Współautor książki Jednominutowy menedżer.

Na pierwszy rzut oka ta cudowna książka wydaje się prostą bajką, którą łatwo przeczytać i zrozumieć. Jest to jednak tylko przysłowiowy wierzchołek góry lodowej.

Pracując z Johnem Kotterem na Harvardzie, nauczyłem się, że wie on więcej niż ktokolwiek inny o wprowadzaniu zmian w organizacjach. Przywódcy i menedżerowie na całym świecie przeczytali jego bestsellerową książkę Jak przeprowadzić transformację firmy i odkryli, że metoda ośmiu kroków jest najlepszym sposobem skutecznego wprowadzania zmian organizacyjnych.

Ale co to wszystko ma wspólnego z większością z nas?

No cóż, dzięki książce Gdy góra lodowa topnieje. Wprowadzanie zmian w każdych okolicznościach wszyscy pracownicy różnorakich organizacji — czyli większość ludzi na świecie — mogą dowiedzieć się, jak korzystać z metody ośmiu kroków i cieszyć się sukcesami w okresie transformacji.

Profesor Kotter i równie kreatywny współautor bajki, Holger Rathgeber, opowiadają, jak grupa pingwinów w trudnych warunkach wykonuje kolejno osiem kroków, nawet nie zdając sobie z tego sprawy.

Niezależnie od tego, czy pracujesz w firmie, czy po prostu zarządzasz swoim życiem, czy jesteś dyrektorem, czy licealistą, możesz wyciągnąć korzyści z lektury tej książki.

Kiedy zatopisz się w lekturze, być może przyjdzie Ci do głowy pytanie: „Czym jest moja »góra lodowa« i jak mogę wykorzystać wiedzę zawartą w tej historii?”.

Wtedy zastanów się, czy nie warto podzielić się tą historią z ludźmi, z którymi pracujesz. W końcu zawsze to lepiej, gdy wszyscy mają odpowiednie podejście do problemów.

Gdy góra lodowa topnieje.

Wprowadzanie zmian w każdych okolicznościach

Witaj

Jeśli dobrze poradzisz sobie z wyzwaniem, jakim zawsze jest zmiana, będziesz doskonale prosperował. Jeśli sobie z nim nie poradzisz, narazisz siebie i innych na ryzyko.

Zbyt często ludzie i organizacje nie dostrzegają potrzeby zmian. Nie potrafią prawidłowo zidentyfikować koniecznych działań, zakończyć ich sukcesem ani utrwalić wyników. Firmy nie mogą temu podołać. Systemy edukacyjne tego nie potrafią. Całe narody mają z tym problemy.

Przez dziesięciolecia prowadziliśmy badania dotyczące zmian. Znamy pułapki, w które wpadają nawet bardzo inteligentni ludzie. Wiemy, jakie kroki prowadzą do sukcesu grupy. Pokażemy Ci, czego się dowiedzieliśmy.

Zamiast dużo mówić o teorii, postanowiliśmy wykorzystać metodę, która przez wieki pomagała ludziom uczyć się świata skuteczniej niż wszystkie inne sposoby: postanowiliśmy opowiedzieć bajkę.

Bajki mają ogromną moc, ponieważ jasno i przystępnie opisują poważne i zagmatwane sprawy. Łatwo je zapamiętać, w przeciwieństwie do tych wszystkich informacji, którymi jesteśmy codziennie bombardowani i o których następnego dnia już nie pamiętamy. Pobudzają do myślenia, zawierają ważne wnioski i dają wszystkim — starym i młodym — motywację do korzystania z zawartej w nich wiedzy. W naszym nowoczesnym, stechnicyzowanym świecie możemy łatwo zapomnieć o tej prostej, ale jakże ważnej prawdzie.

Nasza bajka została zainspirowana osiągnięciami Johna Kottera, wielokrotnie nagradzanego za badania nad skutecznymi mechanizmami wprowadzania zmian. Wszyscy często spotykamy podstawowe problemy opisane w tej historyjce. Jednak niewielu z nas potrafi sobie dobrze z nimi poradzić.

Jeśli masz dużą wiedzę o środowisku, w którym toczy się akcja tej bajki — o Antarktyce — zauważysz, że życie naszych pingwinów nie wygląda dokładnie tak, jak na kartach magazynu „National Geographic”. Takie właśnie są reguły tej gry. Jeżeli myślisz, że zabawne historyjki z obrazkami są wyłącznie dla dzieci, wkrótce przekonasz się, iż ta książka opisuje problemy znane Ci z życia codziennego i dręczące niemal wszystkich członków różnych organizacji.

Czytelnicy chcący najpierw zapoznać się z historią tej książki, jej intelektualną podbudową i metodą ośmiu kroków albo po prostu dowiedzieć się, w jaki sposób nasza bajka może im pomóc osiągać sukcesy w erze zmian, znajdą dodatkowe materiały na stronie 138. Jeżeli nie odczuwasz na razie takiej potrzeby, po prostu usiądź w wygodnym fotelu i zacznij czytać.

Nasza góra lodowa nigdy nie stopnieje

Pewnego razu w skutej lodem Antarktyce mieszkała sobie kolonia pingwinów, zajmująca górę lodową w pobliżu dzisiejszego Przylądka Waszyngtona.

Góra dryfowała w tamtej okolicy od bardzo wielu lat. Otaczające ją morze obfitowało w żywność. Na jej powierzchni wznosiły się zwały wiecznego śniegu, zapewniające zwierzętom schronienie przed potężnymi zimowymi sztormami.

Odkąd pingwiny sięgały pamięcią, zawsze mieszkały na tej właśnie górze lodowej. „To nasz dom” — powiedziałyby Ci, gdybyś kiedykolwiek odnalazł drogę do ich świata z lodu i śniegu. Powiedziałyby również: „To zawsze będzie nasz dom”. To wydawałoby się całkiem logiczne z ich punktu widzenia.

Tam, gdzie mieszkały pingwiny, marnowanie energii prowadziło do śmierci. Każdy w stadzie wiedział, że przeżycie zapewni wszystkim tylko zbijanie się w gromadkę, by nie tracić ciepła. Nauczyły się więc polegać na sobie nawzajem. Często zachowywały się jak jedna wielka rodzina (co, oczywiście, miało swoje dobre i złe strony).

Ptaki były naprawdę piękne — pingwiny cesarskie, największe spośród siedemnastu gatunków antarktycznych zwierząt odzianych we fraki.

W kolonii żyło dwieście sześćdziesiąt osiem pingwinów. Jeden z nich miał na imię Alfred.

Alfred wyglądał i zachowywał się podobnie jak inni. Prawdopodobnie uznałbyś go za mądrego i pełnego godności (chyba że naprawdę nie lubisz zwierząt). Jednak pod pewnym względem bardzo różnił się od pozostałych pingwinów.

Alfred był niezwykle ciekawski i spostrzegawczy.

Inne pingwiny zajmowały się głównie polowaniem na niewielkie morskie stworzenia. Było to dosyć ważne zajęcie, biorąc pod uwagę brak innego pożywienia. Jednak Alfred mniej łowił, za to więcej czasu poświęcał na obserwację góry lodowej i morza.

Inne pingwiny spędzały mnóstwo czasu z przyjaciółmi i krewnymi. Alfred był dobrym mężem i ojcem, ale rzadziej niż inni brał udział w życiu społeczności. Często przechadzał się samotnie, obserwując otoczenie i zapisując swoje spostrzeżenia.

Mógłbyś pomyśleć, że Alfred był dziwny, a inne pingwiny być może nie chciały spędzać czasu w jego towarzystwie. To błędne rozumowanie. Alfred po prostu robił to, co uważał za słuszne. Wyniki jego obserwacji były zaś coraz bardziej alarmujące.

Alfred nosił z sobą małą walizeczkę pełną spostrzeżeń, pomysłów i wniosków. (Tak, tak, walizeczkę. Pamiętaj, to bajka). Zdobywane przez niego informacje były coraz bardziej niepokojące. Wydawało się, że wynika z nich coraz wyraźniejsze przesłanie: