Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redaktor prowadzący: Aleksandra Janecka

Redakcja techniczna: Sylwia Rogowska-Kusz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Irma Iwaszko

Zdjęcie wykorzystane na okładce

© Svetlana Sewell/Arcangel Images

© by Katarzyna Bonda

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2015

ISBN 978-83-287-0041-3

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2015

Wydanie I

FRAGMENT

To, co nieprzepracowane, wraca do nas w postaci Przeznaczenia.

C.G. Jung

Wy milczcie!… Tak kobieta będzie pełna trwogi

We wszystkim; tchórz do wojny, z pochew broni srogiej

Nie wyjmie, lecz gdy ślubne zbezczeszczą jej łoże,

Nikt mściwym ani krwawszym od niej być nie może.

Eurypides, Medea

Nie można się na nikim mścić.

Co byś zrobiła, gdyby kopnął cię koń? Oddałabyś mu?

(fragment powieści)

Spis treści

Prolog

Białystok, osiedle Dziesięciny

Białystok, ul. Berlinga 19

* * *

Epilog

Choroszcz, rok później

Podziękowania

Przypisy

Prolog

Białystok, osiedle Dziesięciny

Czarna zdezelowana furgonetka zatrzymała się na parkingu przy ulicy Studziennej 11. Trudno było jej nie zauważyć i nie usłyszeć. Stare auto, ręcznie pomalowane w płomienie piekielne, nie miało tłumika. Ten, kto zdobił blachy furgonetki, nie należał do wybitnych artystów. Chodziło o szpan, nie o sztukę. Zresztą malunek musiał powstać już jakiś czas temu, bo w wielu miejscach farbę pożerała rdza.

Osiedle spało. Tylko w nielicznych oknach odbijał się niebieski blask telewizorów. W oddali, na murku, pod napisem „Dziesięciny-Las Vegas. Wchodzisz na własne ryzyko”, siedziała grupka dresiarzy z puszkami piwa w rękach. Hałaśliwie tokowali przed dwiema dobrze wysmażonymi w solarium małolatami w za krótkich spodenkach. Jedna z nich miała całkiem niezłe nogi. Druga była jej gorszą kopią. Chichotała rozpaczliwie, by zwrócić na siebie uwagę.

Kierowca furgonetki uchylił szybę, wypuścił kłąb dymu. Po chwili widać było wyprostowaną rękę trzymającą papierosa. Zaraz potem nawet w połowie niewypalony niedopałek idealnym łukiem pofrunął na trawnik. Kierowca zgasił światła w wozie, wyłączył kaszlący silnik.

Mężczyzna stojący w oknie w bloku naprzeciwko szybkim krokiem podszedł do szuflady. Ściszył radiostację, zostawiając jedynie delikatny szum i czerwone światełko, które pozwalało mu być cały czas na oriencie. Wyjął lornetkę noktowizyjną, wrócił do okna i śmiało odsłonił firankę, nie martwiąc się, że może być zauważony. Mieszkał w jednym z szeregu identycznych bloków osiedla Dziesięciny. Kierowca furgonetki nie miał szans zwrócić uwagi akurat na jego okno.

Mężczyzna zdjął okulary, przyłożył lornetkę do oczu, ustawił ostrość. Poczuł znajomy ucisk w dołku. Znał kobietę siedzącą na miejscu pasażera; miękkie jasne włosy otulały jej głowę niczym aureola. Znalazła się tutaj nieprzypadkowo. Wiedział, że właściciel furgonetki mieszka w tym bloku. Mężczyzna odruchowo wyprostował się i spiął w sobie. Niemal słyszał, jak łagodnie, ale stanowczo poprosiła, by jej towarzysz nie palił w aucie. Dałby teraz wszystko, by się dowiedzieć, co mówią kochankowie. Rozmowa musiała być burzliwa, bo dostrzegł lekką szarpaninę, w trakcie której kobieta próbowała gwałtownie wysiąść. Obserwujący ich z okna mężczyzna dostrzegł tylko jej szczupłą kostkę i drobną stopę obutą w płaską balerinę. Kierowca widać jakoś udobruchał partnerkę, bo po chwili drzwi furgonetki zamknęły się ponownie. Silnik zaskoczył za pierwszym razem i samochód ruszył do wyjazdu z parkingu.

Obserwator wrzucił lornetkę do szuflady, założył okulary i chwycił kluczyki do swojego auta. W jego ruchach nie było nerwowości, raczej rutyna. Włożył buty, narzucił na plecy kurtkę. Nagle z radia usłyszał wezwanie. Obrócił pokrętłem w prawo, by pogłośnić.

– Zero siedem trzy, do cztery dwa cztery, zgłoś się.

Mężczyzna zamarł. Nacisnął przycisk.

– Cztery dwa cztery zgłasza się – powiedział do mikrofonu.

– Jest zdarzenie na Berlinga dziewiętnaście. Płonie winda.

– Berlinga dziewiętnaście? – upewnił się mężczyzna. – Która klatka?

– Ostatnia, od dziesiątego piętra wzwyż. Strażacy gaszą od godziny. Sytuacja wciąż nie jest opanowana. Ogień rozprzestrzenia się bardzo szybko.

– Jaki etap ewakuacji? – zapytał mężczyzna. – Są ofiary?

– Wszystko pod kontrolą. Trzynaście osób w szpitalu. Jeden facet skoczył z dwunastego piętra. Połamany, ale żyje.

Mężczyzna zerknął w okno. Po czarnej furgonetce nie było już śladu. Ulicą co jakiś czas przejeżdżały pojedyncze auta. Odłożył kluczyki na stół, wyjął papierosa z paczki, obszukał kieszenie, ale nie znalazł zapalniczki.

– Nie wysyłaj radiowozu, jestem trzeźwy. Będę za pięć minut. Za trzy. Jestem w domu.

– Jest jeszcze coś.

– No?

– Strażacy natrafili w windzie na ciało. Ktoś usmażył się żywcem. Została tylko plama tłuszczu. Słaby widok.

– Niech chłopaki czekają tam na mnie. Osobiście wydam dyspozycje.

Na parkingu przed blokiem przy Berlinga 19 stał tłum ludzi owiniętych w koce i płaszcze chroniące przez wychłodzeniem. Część koczowała wokół swojego dobytku. Potrzaskane stoły, krzesła bez oparć, stosy książek, dziecięce zabawki. Komisarz Lech Pilecki domyślił się, że to wszystko zostało wyrzucone przez okna w desperackim akcie ratunku przed ogniem. Matki tuliły swoje dzieci. Zewsząd rozlegały się lamenty i nawoływania. Mimo późnej pory dookoła zebrał się już tłum gapiów. Kierowcy zatrzymywali auta na poboczu, by z zaciekawieniem obserwować ludzką tragedię. Policjanci z drogówki z trudem eliminowali tworzący się korek. Trzy wozy strażackie walczyły z pożarem. Mimo doskonałego podjazdu do bloku płomienie wciąż buchały z okien. Widać było, że akcja gaśnicza zajmie jeszcze dużo czasu. Może nawet potrwa do rana. Czerwone języki trawiły trzy ostatnie piętra. Niebo nad osiedlem było rozżarzone. Łuna z daleka musiała przypominać gorącą czapę.

Pilecki ruszył wprost do zagrożonej klatki. Jednym ruchem przekroczył taśmę policyjną. Na jego widok kilku funkcjonariuszy podniosło głowy, skinęli mu z szacunkiem. Komisarz Lucjan Swatek wskazał koledze wejście. Strażacy zaraz podali mu płaszcz ochronny. Pilecki narzucił go nonszalancko na plecy. Pośpiesznie przewiązał sobie usta białą przepaską chroniącą przed gryzącym dymem. Okrągłe okulary natychmiast zaszły mu mgłą.

– Wypadek? – spytał przed wejściem do klatki. – Instalacja wciąż się tutaj pieprzyła. Może wreszcie wymienią te windy. U mnie jest to samo. Od tygodnia dymam po schodach na siódme.

– Nie sądzę – odparł Swatek. – Ktoś raczej chciał, żebyśmy tak pomyśleli.

Pileckiego nie zdziwiła ta odpowiedź. Sugestia była tylko kurtuazyjna. Przecisnął się przez rząd strażaków biegnących w pełnym rynsztunku. Ruszył schodami do góry. Swatek podążał tuż za nim. Szli równym krokiem, nie odzywając się do siebie. Wewnątrz panował taki harmider, że nie dało się rozmawiać. Im wyżej się znajdowali, tym trudniej było oddychać. Czarny dym dałoby się kroić nożem. Kiedy dotarli na dziesiąte piętro, Pilecki zajrzał do środka dźwigu i zaraz odwrócił głowę. Z trudem powstrzymał torsje. Wyściółka na ścianach windy była zwęglona. Zostały tylko metalowe ściany. Lustro popękane i brunatnoczarne niczym makabryczna pajęczyna. Na środku leżała zwęglona kupka czegoś, co kiedyś musiało być człowiekiem.

– Miednica, fiszbiny biustonosza – wskazał im ekspert pożarnictwa, który dosłownie w tym momencie wyjrzał zza pleców Pileckiego. Był czerwony od gorąca, miał osmalone wąsy. – Podpalenie. Na bańkę.

Wskazał leżące na podłodze spopielone fragmenty kartonu.

– Więcej powiem jutro, niech strażacy dokończą. Zjeżdżam stąd, zaraz będzie ze mnie zapiekanka.

Pilecki dał znak funkcjonariuszom, że mogą schodzić.

– Ciężko będzie stwierdzić, jak zginęła ta stokrotka – próbował żartować Swatek, kiedy wyszli na zewnątrz.

– Sama się tutaj chyba nie zaplątała – mruknął Pilecki.

– Szkoda kobity – stwierdził Swatek. Wyciągnął paczkę papierosów w stronę szefa, ale ten wyjął swoje. Palili chwilę w milczeniu.

Podszedł do nich technik. W ręku miał dziesięciocentymetrowy metalowy kawałek drutu, wygięty na końcu w nieduży haczyk.

– Ktoś podpalił ciało, wcisnął dwunaste i puścił je w górę. To dlatego nie mogliśmy otworzyć windy. Spłonęła doszczętnie. Spryciarz.

Wszyscy trzej patrzyli teraz na kawałek drutu w foliowej torebce na dowody w rękach technika.

– Winda do nieba – zaśmiał się Swatek.

Pilecki zmierzył go potępiającym spojrzeniem. Sierżant zmarkotniał.

– Tym zablokował przycisk piętra? – upewnił się Pilecki.

– Sprawdzi się, szefie. – Technik wzruszył ramionami i przekazał dowód, po czym odszedł do swoich spraw.

– Da się ustalić przyczynę zgonu?

– Będą problemy nawet z ustaleniem tożsamości. Niewiele z niej zostało – mruknął Swatek i spojrzał na Pileckiego, który tym razem uśmiechnął się kwaśno. – DNA jak nic. Droga sprawa – dodał Swatek i odwrócił się na pięcie. – No to idę, szefie.

Pilecki skinął mu głową bez słowa. Rozejrzał się wokół placu, jakby kogoś szukał. Bez skutku. Ruszył więc na obchód. Wzrokiem pozdrawiał znajomych policjantów, strażaków, lekarzy. Dzisiejszej nocy były tutaj chyba wszystkie miejskie służby. W oddali zobaczył mężczyznę z kamerą i dobrze odżywioną kobietę z mikrofonem. Pewnie wypytywali pogorzelców o samopoczucie, bo rodzina z dziećmi płakała rozpaczliwie wprost do oka kamery. Gdyby nie było tutaj tylu ludzi, splunąłby na ich widok z pogardą. Pomyślał, że dziennikarze musieli być tutaj nawet przed nim. Ciekawe, kto dał im cynk.

Wtedy pod ścianą sklepu dostrzegł kobietę. W pierwszej chwili jej nie rozpoznał. Była otulona kocem. Wydawała się drobniejsza niż w rzeczywistości. Stała tyłem do źródła ognia, z niewidzącym wzrokiem wbitym w przestrzeń. Podniosła głowę na jego widok, ale nie zauważył zmiany w jej twarzy. Jakby zrezygnowana, oderwana od rzeczywistości nic nie czuła, nic nie widziała. Myślami była daleko od tego, co działo się tutaj. Podszedł bliżej.

– Olu, nic ci nie jest? – zapytał z troską.

Pokręciła głową.

– Co tu się dzieje? – wyszeptała. W jej głosie było prawdziwe przerażenie.

Nie odpowiedział. Patrzył na jej jasnoniebieskie oczy, subtelne rysy twarzy, jasne włosy splątane na końcach w delikatne fale.

– Nie możesz mi powiedzieć? – domyśliła się.

Pokiwał głową.

– Byłam w pracy, potem musiałam coś załatwić – zawiesiła głos. – A kiedy wróciłam, to wszystko już tu się działo.

Pilecki nie mógł się skoncentrować na jej słowach. Wciąż patrzył na nią – na karminowe rozchylone usta, ból w twarzy, który sprawiał, że wydawała mu się jeszcze piękniejsza – i czuł narastającą irytację z powodu tego, co robiła pod jego blokiem w aucie z kimś innym.

– Dlaczego to wszystko dzieje się koło mnie? – zapytała, chwytając go za rękaw i żądając kategorycznej odpowiedzi. Ani na chwilę nie spuszczała z niego wzroku. Potem wpadła w histerię. Znał ten jej stan. Czuł się odpowiedzialny, choć wiedział, że nie może jej uspokoić. – Co ja takiego zrobiłam? Chcę tylko umrzeć. Czy to aż tak wiele?

Po jej twarzy spłynęła łza. Ola nie ocierała jej. Patrzył, jak płynie po policzku, gubi się w kąciku ust. Sam nie wiedział, dlaczego to robi, ale był stanowczy i pewny siebie jak nigdy. Podszedł, objął kobietę ramieniem. Wtuliła się w niego, bezgłośnie płacząc.

– Nie pozwolę cię skrzywdzić. Będę cię bronił nawet przed tobą samą – obiecał. – Jeśli mi pozwolisz – dodał po chwili.

Teraz Ola rozpłakała się na dobre. Trzymał ją chwilę w objęciach. Czuł zapach jej włosów. Miał ochotę ich dotknąć, pogładzić. Bez żadnych złych intencji, chciał ją jedynie wesprzeć. Zdawała mu się skrzywdzonym dzieckiem, które potrzebuje otuchy. Nie wstydził się ludzi. W tym momencie dla niego nie istnieli. Po prostu nie miał odwagi przekroczyć tej granicy. Ola wciąż nie była na to gotowa. A jednocześnie czuł dumę, że mu ufa. Stali tak jakiś czas w milczeniu. Po chwili Ola wyswobodziła się z jego ramion, stanęła naprzeciw i zdawało mu się, że lekko się uśmiechnęła. Ale to było złudzenie, w jej twarzy odbijała się jedynie łuna pożaru.

– Widziałam się z nim dzisiaj. Wszystko już skończone – szepnęła i zawstydzona pochyliła głowę.

– On tu jest? – Pilecki rozejrzał się czujnie.

Ola długo milczała. Nie wykonała żadnego gestu.

– Przywiózł mnie. Nie wiem, gdzie jest teraz – odparła w końcu.

Pilecki odetchnął w ulgą. Była z nim szczera. Nie spodziewał się tego.

– Będę cię musiał przesłuchać – oświadczył najdelikatniej, jak potrafił.

Nie wydawała się zdziwiona.

– Nie możesz tutaj ze mną stać. Idź już – nagle odezwała się stanowczo i odepchnęła go delikatnie. Wciąż jednak nie puszczała jego ręki.

Pilecki odwrócił się, obrzucił spojrzeniem parking i przerażonych ludzi. Nikt nie zwracał na nich uwagi. Podniósł jej dłoń i dłużej niż potrzeba przytrzymał ją w swojej. Potem przyjrzał się jej badawczo, choć wiedział, jak bardzo Ola wstydzi się swoich rąk. Były bardzo zaniedbane i zniszczone. Paznokcie zabarwione na brunatny kolor, opuszki poranione.

– To od pracy z kwiatami? Nie powinnaś tak ciężko pracować – oświadczył i zanim odpowiedziała, pocałował wnętrze jej ręki. Skóra była szorstka, nieprzyjemna. Ale jemu to nie przeszkadzało. Na twarzy Oli jednak momentalnie pojawił się grymas niechęci. Wiedział, że niepotrzebnie przekroczył granicę. Zmrużyła oczy i wyrwała dłoń.

– Idź już – powtórzyła zimno, ze wzrokiem wbitym w czubki swoich butów. – Jeszcze ktoś sobie coś pomyśli. Mnie jest już wszystko jedno. Ale ty możesz mieć kłopoty.

Spełnił jej polecenie bez słowa. Kiedy odchodził, czuł na plecach jej palące spojrzenie. Odwrócił się przed samą klatką i z satysfakcją stwierdził, że jednak odprowadzała go wzrokiem. Nawet przez moment nie spuściła go z oczu. Poczuł się silniejszy, pewniejszy, może nawet szczęśliwy. To znaczyło, że nie jest jej obojętny, a tego przecież najbardziej się obawiał. Kiedy ponownie się odwrócił, już jej nie zobaczył. Zamiast niej pod siatką rozłożyła się rodzina z dziećmi. Pilecki miał nawet wrażenie, że nigdy jej tam nie było, a cała ta scena to tylko wytwór jego wyobraźni. Dłużej jednak nie mógł się nad tym zastanawiać. Musiał wrócić do czynności śledczych.

Białystok, ul. Berlinga 19

Ogród był otoczony ze wszystkich stron wysokim żywopłotem z dzikiego wina. Nie miał wejścia ani wyjścia. W każdym razie Ola nie wiedziała, gdzie ono jest. Za pierwszym razem myślała, że po prostu umarła i znalazła się w raju. Nie odgadła, że to Amadeusz wezwał ją do siebie. Nie uprzedził jej. Widać chciał jej zrobić niespodziankę. To było bardzo w jego stylu.

Zwykle była boso. Pod stopami czuła wilgotną, miękką trawę o niewiarygodnie soczystym kolorze, jakby przed chwilą skropił ją deszcz. Za pierwszym razem nie mogła się powstrzymać i wyrwała źdźbło, by upewnić się, że to wszystko istnieje naprawdę, a nie jest jedynie snem. Trawa nie była sztuczna, podobnie jak pozostałe rośliny. Nie tylko nie były iluzją, ale pachniały, wydzielały soki, z ich pręcików sypał się pyłek, żarły je gąsienice, łaziły liszki. Czerwone mrówki wędrowały pośpiesznie po drzewach, a biedronki, zawsze z jedną kropką, właziły jej na ramiona, po czym odlatywały w przestrzeń, kiedy próbowała je schwycić. Nie wiedziała, dlaczego zawsze miały tylko jedną kropkę. Na drzewie wisiało gniazdo os, wyżej zaś, w sporej dziupli mieszkał dzięcioł. Słyszała często jego jednostajne stukanie. Dalej, tam gdzie Oli nie wolno było się zapuszczać, ponoć żyły nietoperze i dzikie zwierzęta. Ola słyszała czasem ich porykiwania, kiedy była w Ogrodzie zbyt długo, ale nigdy tego nie sprawdziła. Nie znała przejścia, choć był czas, że uparcie szukała jakiejś furtki czy dziury w żywopłocie.

W lewej, nasłonecznionej części Ogrodu rosły oleandry. Obok nich ciężkie kiście hortensji wydzielały słodki zapach, wabiąc chmary owadów. Słoneczniki jak jedna rodzina zaanektowały prawy róg, uparcie wystawiając „twarze” do słońca. Z prawej, pod rozłożystymi kasztanowcami rosły róże. Dalej mieczyki w obłędnym biskupim kolorze, irysy i tulipany wciskały się, gdzie popadło. Tam lipan, tu lipan – śmiał się z nich Amadeusz. Żonkile znajdowały się na swojej własnej wysepce, odizolowane, na skraju oczka wodnego, pod wierzbą płaczącą, by nie zatruwać swoimi sokami innych kwiatów. Amarylisy rosły w chaszczach jeżyn przy płocie, jakby zasiały się dziko, od niechcenia i nikt specjalnie o nie nie dbał. Już podczas pierwszego pobytu w Ogrodzie Ola wypełła ich kąt oraz obłożyła je białymi kamieniami, by nie podchodziła pod nie woda. Wtedy ich cebule by zgniły i nie miałyby szans odrodzić się na nowo. Nie darowałaby sobie, gdyby zmarniały z powodu mięty, ostów czy powoju, które z czasem łakomie zabierały każdy kawałek przestrzeni Ogrodu.

Ola zawsze od razu znajdowała się wewnątrz, choć za każdym razem przybywała z innej strony. Nigdy nie musiała pokonywać żadnej drogi. Po prostu otwierała oczy i była w środku. Potem wystarczyło tylko czekać na powrót syna. Czasem trwało to bardzo długo. Amadeusz nie zawsze zaszczycał ją swoją obecnością. Wiedziała jednak, że jest gdzieś blisko. W ostatniej chwili dostrzegała na przykład jego piłkę toczącą się w jej kierunku albo żółtą bejsbolówkę porzuconą niedbale w trawie. Bywało, że mogła obserwować jedynie ślady stóp na piasku albo jego nogi w podartych trampkach, zwisające z gałęzi. Ale nawet jeśli był obok niej, nie miała prawa go dotykać ani tym bardziej przytulać. Nie mogła też z nim rozmawiać. Słyszała tylko jego myśli i w ten sposób się z nim porozumiewała. Początkowo jej to wystarczało.

Po kilku wizytach znała niemal każdy fragment tego miejsca. Ogród wcale nie był duży. Możliwe, że z punktu widzenia dziecka to ogromna przestrzeń, ale dla Oli to zdecydowanie miejsce „kieszonkowe”. Po pewnym czasie zrozumiała, że jest to wyłącznie wytwór wyobraźni Amadeusza, który łaskawie wpuszcza ją do swojego świata. Była mu za to wdzięczna. Uważała to za wielki dowód synowskiej miłości.

Ogród miał swoje mankamenty. Czas w nim nie istniał. Podobnie jak pogoda. Zawsze świeciło tutaj słońce. Nie było nocy. Kwiaty wciąż musiały kwitnąć. Wiedziała, że ich korzenie są wątłe, płatki słabe. Ola nigdy nie odczuwała wahań temperatury. Niezależnie od tego, co miała na sobie, było jej idealnie ciepło. Nigdy nie wiedziała, jak długo tutaj przebywała. Ogród nie podlegał żadnym zwyczajowym normom. I rzecz najważniejsza: to Amadeusz decydował, jak długo matka może w nim być. Ola za każdym razem panicznie się bała, że to będzie jej ostatnie spotkanie z dzieckiem.

Zanim Amadeusz wezwał ją do swojego Ogrodu, mówił jej o nim wiele razy: „Jest takie miejsce, gdzie rosną wszystkie kwiaty świata, psy się nie gryzą, a wszystko, co człowiekowi jest potrzebne, znajduje się na wyciągnięcie ręki”. Bardzo chciała, by jak najszybciej ją tam zaprowadził. Prosiła, błagała, groziła. Bez skutku. Kiedy wreszcie zdesperowana poszła do Lasu Pietrasze i zarzuciła na gałąź pasek od sukienki, nieudolnie próbując do niego dołączyć, syn pojawił się znienacka milczący i zły. Ola nigdy nie zapomni jego twarzy wykrzywionej wściekłością. Musiała obiecać, że więcej tego nie zrobi i poczeka, aż przyjdzie na nią czas. Będzie żyła, choć to dla niej większa kara niż śmierć. Amadeusz zaśmiał się i odpowiedział, że Ola naprawdę nie wie, co mówi. Zdziwiła się. Chciała tylko do niego dołączyć. Choćby za cenę piekła. Wiedziała, że je pokona, byle dostać się do dziecka. Każda chwila bez syna była dla niej cierpieniem.

– Tu jest nudno – mruknął Amadeusz zamiast pocieszenia i zniknął.

Otworzyła oczy. Leżała w szpitalu. Siedząca u wezgłowia jej łóżka pielęgniarka poinformowała, że na szczęście próba samobójcza i tym razem się nie powiodła. Ola zrezygnowana opadła na poduszkę, pozwoliła podać sobie leki, podłączyć wenflony. Nie powiedziała nikomu ani słowa, ale teraz żałowała złożonej synowi obietnicy. Obawiała się, że nigdy go już nie zobaczy. Nagle zdawało jej się, że słyszy chichot Amadeusza. Rozejrzała się. Nikt poza nią go nie słyszał. Czy zwariowałam do reszty? – pomyślała.

– Tylko ty i ja. Nikt więcej – usłyszała szept chłopca.

Uśmiechnęła się, bo wiedziała, że syn już jej nie opuści. Nie gniewał się na nią, wybaczył. Ale nie odzywał się bardzo długo, choć nieustająco doświadczała jego obecności. Czasem, kiedy przechodził obok, czuła chłodny powiew, jakby morskiej bryzy. Czekała cierpliwie. Wreszcie wezwał ją do siebie, by pokazać Ogród.

Z czasem bywała tutaj częściej niż w swoim realnym życiu. Tylko dzięki tym wyprawom była w stanie czekać po drugiej stronie na sygnał syna. Ludzie myśleli, że wyzdrowiała. Poradziła sobie. Ola nie zaprzeczała. Nikt nie znał jej tajemnicy. Nie wolno jej było się z tym nigdy zdradzić. To też mu obiecała. Wiedziała, że jeśli ktoś się dowie, Ogród zniknie jak bańka mydlana. Za bardzo zależało jej na kontakcie z dzieckiem, by tak ryzykować.

Teraz znalazła się w Ogrodzie, nad samym brzegiem oczka wodnego. Woda sięgała jej po uda. Musiała jednak wcześniej pływać, bo była cała mokra. Nie pamiętała tego. Nie czuła zimna, więc nie wiedziała, jak długo tam stoi. Wyszła z wody, wyżęła sukienkę i rozejrzała się wokół, ale Amadeusza nie było w pobliżu. Zajęła się pieleniem kwiatów, grabieniem liści, które spaliła w małym ognisku. Jedynie z rozsądku starała się choć trochę osuszyć. Nie czuła głodu, zimna. Tylko zmęczenie czekaniem i tęsknotę za synem. Podeszła, by umyć ręce w wodzie.

– Chcę prezent, prezent, prezent – usłyszała za plecami szelmowski śmiech i odwróciła się. Amadeusz stał z zadartą w niebo głową. Puszczał szybowiec. Nie patrzył na nią. Wiedziała jednak, że w myślach mówi do niej. Wiedziała też o czym – za miesiąc miałby urodziny.

– Synku… – Zbliżyła się do niego, ale pobiegł za samolotem, który uderzył w drzewo i złamał skrzydło. Nie goniła go. Był teraz zbyt zaaferowany zabawką, nie słuchał jej. – Jaki prezent można dać duchowi? – zastanowiła się na głos, jakby pytała kwiaty.

– Będziesz dobrą mamą? – usłyszała tuż za sobą. – Będziesz?

Amadeusz wpatrywał się w nią, jakby przerażony jej widokiem. Odruchowo poprawiła włosy i zerknęła w oczko wodne. Zamiast swojego odbicia zobaczyła smagłą dziewczynkę grającą na harfie. Nie od razu ją rozpoznała. To przez ten strój: sukienka w kwiatki. Ola nigdy nie widziała Zosi w takim ubraniu.

– Zosia? – spytała, nadal nie rozumiejąc. Odwróciła się do Amadeusza. Pokiwał głową.

– Chcę mieć siostrzyczkę. Nudno tu – poskarżył się.

Teraz Ola wreszcie pojęła. Jej oczy były wielkie ze zdziwienia. Pokręciła głową.

– Nie, tylko nie Zosia. Nie ona! Zabierz mnie!

Otworzyła oczy i obudziła się. Była w pokoju Amadeusza. Wszystko wyglądało tak samo, jak przed śmiercią syna. Na ścianach wciąż wisiały plakaty ulubionych bohaterów kreskówek. Na półkach leżały książki, zeszyty, przybory szkolne. Szybowiec wciąż miał złamane skrzydło.

Ola leżała na łóżku Amadeusza, w niebieskiej pościeli w samoloty. Wstała, zapaliła światło, podeszła do okna. Szyba balkonowa odbijała jej postać jak lustro. Wpatrywała się w swoje odbicie, ale wciąż jedynie widziała własne dziecko. Dopiero kiedy zdjęła żółtą, przybrudzoną bejsbolówkę, jasne włosy rozsypały się jej po plecach. Były długie do pasa. Nie ścinała ich, odkąd Amadeusz odszedł do Ogrodu. Potem zdjęła bluzę z kapturem i bojówki. Stała tylko w bieliźnie, bez ruchu. Wreszcie chwyciła z krzesła czarną zgrzebną sukienkę. Włożyła ją jednym ruchem, wyprostowała fałdy. Kluczem zawieszonym na sznurówce, który nosiła na szyi, zamknęła pomieszczenie. Dwukrotnie sprawdziła, czy drzwi nie da się otworzyć. Wtedy usłyszała szum płynącej wody. Ruszyła w kierunku łazienki. Zdążyła na czas. Jeszcze chwila, a woda przelałaby się poza brzegi wanny.

– Ja ci dam żarty, demonie jeden – żachnęła się, robiąc groźną minę. Ale zaraz uśmiechnęła się czule do własnego odbicia w lustrze. Zakręciła kurki i wyłączyła dopływ wody. – I co ty na to, łobuzie?

* * *

Choć zapowiadali upalny tydzień, już dziś niebo zasłonięte było mlecznoburą kotarą. Hubert Meyer z niedowierzaniem przyglądał się płaskiemu jak naleśnik niebu, które wisiało teraz centralnie nad nim. Jeszcze nie ruszył się z łóżka, a już był przekonany, że dzisiejszy dzień będzie mógł zaliczyć do pokaźnej kolekcji „najgorszych w swoim życiu”. W pogodne dni przez monstrualny, choć niepraktyczny, bo zawsze upstrzony ptasimi odchodami świetlik, który zaprojektował przed śmiercią jego ojciec, do pomieszczenia zaglądało słońce, budząc go zaraz po wschodzie i optymistycznie nastrajając do świata. Kiedyś Meyer lubił wstawać o świcie i pracować do śniadania, nawet jeśli poprzedniego wieczoru położył się grubo po północy. Miał wtedy poczucie, że nie marnuje życia. Już prawie zapomniał, jak to było, choć wciąż starał się trwać przy swoich rytuałach i zrywał się jak dawniej, pełen zapału do pracy, by dopiero po kilku chwilach stwierdzić, że to i tak nie ma sensu. Nie szedł przecież do pracy ani w ogóle nigdzie. Całymi dniami przesiadywał w letniskowej chatce po rodzicach, zbijając bąki, jak mawiała jego świętej pamięci matka za czasów szkolnych, kiedy jeszcze nie wiedział, co ma ze sobą zrobić, i nikt, nawet on sam, nie podejrzewał, że będzie pracował w policji. Na samo wspomnienie matki Meyer uśmiechnął się półgębkiem. Trzeba jej oddać, że silna z niej była kobieta. To ona w tym domu pełnym mężczyzn, bo nawet przysposobione zwierzęta nieoczekiwanie okazywały się samcami, nosiła spodnie.

Dziś na dodatek ktoś podstępnie zrabował słońce. W pomieszczeniu panował półmrok jak w listopadzie. Było parno i wilgotno. Wystarczyło trochę poczekać, aż z nieba posypią się pioruny, a nieboskłon rozerwie się na strzępy od naporu wody. Meyer w jednej chwili zwalczył swój marazm. Odrzucił zapoconą kołdrę i zaczął się w pośpiechu ubierać we wczorajsze ciuchy. Uznał, że spodenki i T-shirt wystarczą. Powąchał leżące pod łóżkiem skarpetki i zwinął je w kulkę, po czym cisnął do kosza na bieliznę. Nie trafił do celu. Skarpetowa kula złośliwie poturlała się pod szafę. Meyer odciął się jej przekleństwem rzuconym raczej dla rozruszania się niż ze złości. Wsunął bose stopy w gumowe klapki, chwycił ręcznik, który lekko zalatywał już stęchlizną, bo wczorajszego wieczoru zapomniał go rozwiesić, po czym szybko wyszedł na podwórko zaczerpnąć powietrza.

Na jego widok spod bramy podniósł się powoli Szwagier, ogromny bernardyn skundlony z mastifem, i wesoło merdając ogonem, rytmicznym kłusem ruszył w kierunku swojego pana. Meyer pozazdrościł mu pogody ducha w tak pieski poranek. Szwagier z daleka wyglądał niczym łaciaty, ożywiony sfinks. Meyer poklepał psa po zadzie. Wiedział, że za chwilę w okolicy zamiauczy Radzio, który cierpliwie, z dostojeństwem przywódcy tego stada (kot wierzył w to, Meyer był tego pewien), czeka gdzieś na swoją kolejkę pieszczot. Kiedy Szwagier, niestrudzenie wachlując ogonem stojące powietrze, ruszył w obchód wzdłuż ogrodzenia, tylko co jakiś czas kontrolnie się oglądając, czy jego pan podąża za nim, Meyer poczuł na łydkach miękkie futro Radzia. Czarny, dobrze odżywiony kocur ocierał się tu i ówdzie, mrucząc z zadowolenia. Powitanie nie mogło trwać w nieskończoność. Radzio nie był typem bezinteresownego naiwniaka, jak nie przymierzając Szwagier. Kiedy Meyer długo nie reagował na milczące przypomnienie o śniadaniu, rozpoczął grę w przeciąganie. Niby przypadkiem dotykał łapą nogi profilera i ostrzył sobie na niej pazury. Meyer pozwalał mu na to przez chwilę, kiedy jednak zwierzak za ostro zaczął sobie pozwalać, gwałtownie cofnął nogę. Obrażony kocur prychnął, co wprawiło Huberta w lepszy nastrój.

– Później, cwaniaku. Żarcie później – zaśmiał się.

Nie mógł się jednak powstrzymać i jednym stanowczym ruchem podniósł kota do góry, by pogłaskać go po drobnym pyszczku. Zwierzak rozpłaszczył się na jego rękach, jakby był zrobiony z aksamitu, a nie żywego ciała z flakami i solidną warstwą sadła, i wystawił brzuch do drapania. Meyer pobawił się z nim chwilę, po czym postawił na ziemi.

– Zmykaj do domu, zaraz będzie lało – mruknął, jakby kocur miał z tego cokolwiek zrozumieć. Zresztą i tak zlekceważył słowa Meyera, po czym nieśpiesznie rozpoczął grę na zwłokę, czyli poranną toaletę.

Chatka odziedziczona po rodzicach, przez miejscowych określana mianem Borówki, od nazwiska leśniczego, który mieszkał tu przed laty, okazała się idealną kryjówką dla profilera po przejściach. Z dala od wsi Jakunówko, na samym skraju lasu i jeziora Krzywa Kuta. Nikt przypadkowy nie miał prawa się tutaj zabłąkać. Hubert nie trudził się zamykaniem domu ani nawet bramy, która po jego wyjściu poruszała się jeszcze w tę i z powrotem, by w końcu rozdziawić się na oścież, zapraszając na posesję każdego, kto by tego zapragnął. Meyer nie bał się, że ktoś może go tutaj okraść ani tym bardziej napaść. Kiedy na stałe zamieszkał na skraju lasu, w okolicy zaraz rozeszła się wiadomość, że był słynnym policjantem. Sołtys próbował go nawet wciągnąć w społeczne życie wioski, lecz on ani myślał bratać się z tubylcami. Nie po to zaszył się w mazurskiej głuszy, by zostać aktywistą. Grzecznie, lecz konsekwentnie odmawiał. Za trzecim razem już się nie silił na grzeczność. Sołtys obraził się śmiertelnie. Nikt nie powiedział tego Meyerowi w oczy, ale od tej chwili omijano Borówkę z daleka, co było mu tylko na rękę. Zresztą nawet gdyby złodzieje mieli ochotę zajrzeć do jego domostwa, raczej by się nie obłowili. Żadnych skarbów nie miał. Trzynastoletnią hondę nawet lepiej, żeby sobie wzięli. Więcej do niej dokładał, niż miał z niej pożytku. Dom, zaprojektowany i zbudowany przez ojca Meyera, zagracony był rupieciami po rodzicach. Lwią część przestrzeni zajmowały książki, gromadzone przez rodzinę od pokoleń, a dziś nikomu niepotrzebne. Jakąś wartość stanowił jedynie jego profesjonalny notebook z obudową antywstrząsową. Choć z zewnątrz obdarty już i porysowany, co mogło zmylić złodzieja, na jego twardym dysku znajdowało się pokaźne profilerskie archiwum, na które kiedyś ostrzyło sobie zęby wielu jego adeptów. Co z tego? Odkąd Meyer tkwił na bezrobociu, było bezużyteczne.

Wolnym krokiem osoby pewnej, dokąd zmierza, ruszył leśną ścieżką wzdłuż obrośniętej krzakami własnej posesji. W ślad za nim z łoskotem człapał Szwagier i bezszelestnie toczył się grubas Radzio. Kiedy Meyer się odwracał, by pogonić kota do domu, ten zatrzymywał się, udając, że wciąż myje sobie łapę, co rozbawiało jego właściciela. Nigdy nie przypuszczał, że na stare lata zostanie miłośnikiem zwierząt. Żałował, że wcześniej nie wziął sobie żadnego stwora do domu, bo teraz, w ciężkich czasach, stały się dla niego jedyną pociechą. Nigdy nie był wielkim gawędziarzem, ale tutaj nawet on nie wytrzymywał w ciszy. Czasem całymi dniami nie miał się do kogo odezwać. Gadał więc do psa i kota jak jakiś świr.

Szli spory kawałek równym tempem. Zwierzęta dobrze znały trasę. Już po chwili, kiedy weszli w gęstwinę leśnej głuszy, pies ruszył przodem na zwiad, gotów w każdej chwili ostrzec przed czającym się niebezpieczeństwem, kot zaś asekuracyjnie wlókł się za Hubertem i nawet nie udawał, że zostanie w domu sam.

W oddali zobaczyli niewielkie miejsce do piknikowania, dalej zaś rozciągał się widok na urokliwe jezioro Krzywa Kuta, z trzech stron okolone od wiatru lasem. Meyer przeczesał palcami za długie, jak na mężczyznę w jego wieku, włosy. Dawno już posiwiał na skroniach. Włosy wciąż jednak były mocne, tyle że splątane w kołtun od nieużywania grzebienia. Koledzy mu zazdrościli, że mimo czterdziestu dziewięciu lat wciąż ma ich tyle jak jeszcze pół roku temu papierów do wypełnienia na policyjnym biurku.

Hubert zatrzymał się na moment, poczochrał po czarnej jak heban brodzie, która z kolei, nie wiedzieć czemu, nie chciała być siwa. Podziwiał chwilę widok, jakby nie bywał tutaj każdego ranka, lecz odkrył go po raz pierwszy właśnie teraz. Meyer nie należał do romantycznych mężczyzn. Przeciwnie, ciężko było wprawić go w stan euforii, a ostatnio prawie każdego dnia znajdował powód do narzekań. Musiał jednak przyznać, że ojciec wiedział, co robi, ładując w tę działkę wszystkie pieniądze. Okolica była bajkowa. Na dodatek cisza, jaka panowała teraz tutaj przed niechybną burzą, wzmagała ten efekt. Świeża zieleń lasu, stalowa, płaska jak kosmiczna plandeka woda, bez jednej zmarszczki. Jakby zatrzymany w kadrze tandetny landszaft, a nie prywatne zejście do jeziora, które Hubert odziedziczył po rodzicach wraz z tym zatęchłym domem, którego nie cierpiał. Gdyby mógł, zburzyłby go i postawił od nowa. Nigdy nie czuł się tam dobrze.

Doszli do brzegu. Meyer jednym ruchem ściągnął z siebie ubranie i nie namyślając się długo, wskoczył z małego pomostu do wody. Pies stał jeszcze chwilę przy brzegu, brodząc po pachy. Czujnie obserwował, aż pan da mu znak, by wreszcie z lubością zanurzyć się aż po czubek pyska. Meyer pływał chwilę, rozkoszując się krótkim momentem orzeźwienia, jakie dawał kontakt ciepłego powietrza z lodowatą o tej porze roku wodą, po czym wypłynął dalej i zanurkował.

Tak, odkąd zrobiło się ciepło, wyglądał każdy jego poranek. Pięć miesięcy temu wynajął swój zbyt przestronny dla jednej osoby dom w Katowicach, za co płacił alimenty Ance, i po śmierci rodziców przeprowadził się do Borówki. Stracił ich oboje w ciągu niespełna miesiąca. Najpierw odeszła matka. Siedem lat chorowała na raka. Przeszła dzielnie wszystkie stadia. Nawet kiedy pojawiły się przerzuty, ojciec z zapałem jej sekundował. Wydawał się okazem zdrowia i woli życia. Kiedy jednak okazało się, że po chemii wyniki matki pogorszyły się na tyle, że lekarze nie dawali już nadziei, poddała się w ciągu tygodnia. Widać zdecydowała się odejść. Hubert i ojciec – jeden twardziel lepszy od drugiego – zdawali się najbardziej zaskoczeni ze wszystkich. Matka zmarła w tym samym łóżku, w którym teraz spał Meyer. Potem był pogrzeb, poważne rozmowy o życiu i śmierci z ojcem, pierwsza wspólna wódka, wspomnienia, kłótnie o sprzedaż tego domu i decyzja o zainwestowaniu resztki funduszy Meyera w jego remont – ot, męskie przeżywanie żałoby. Planowali, że Meyer weźmie ojca do siebie, a dom będzie wynajmowany albo stanie się letniskiem. I niespełna tydzień później, w nocy z niedzieli na poniedziałek, Meyer dostał telefon, że ojciec jest w szpitalu po wylewie. Był w śpiączce przez kilka dni, po czym bezszelestnie odszedł. Tak jak żył, nie sprawiając nikomu kłopotu. Okazało się, że przygotował na tę okoliczność wszystkie dokumenty. Pieniądze wycofał z konta i ukrył w puszce na landryny w starym kredensie, by Hubert nie musiał płacić podatku. Zadbał nawet o strój do trumny.

Hubert przeżył w pracy niemało śmierci. Wiele osób musiał informować o tym, że ich bliscy nie żyją, ale odejście jego własnych rodziców nim wstrząsnęło. Nie był w stanie się skupić, nie mógł pracować. Nie widział sensu w niczym. Zobaczył swoje życie jak w stłuczonym zwierciadle, porównał je z idealnym – jak je postrzegał – małżeństwem rodziców i doszedł do wniosku, że on wszystkie swoje szanse zmarnował. Pierwszy raz też poczuł się nieskończenie samotny. Miał wrażenie, że do tej pory tylko się bawił: w policjanta, ojca, męża. Był jak wyrośnięty, rozbrykany chłopiec igrający z życiem, które nieuchronnie mijało. Momentalnie dojrzał. Zrobił rachunek sumienia i przeraził się. Co on miał? Pracę. Tylko to się dla niego liczyło i trzymało go na powierzchni. Anka od lat była szczęśliwa ze swoim dentystą. Przytyła chyba ze dwadzieścia kilo, wciąż jednak nosiła podobne ubrania, w których wyglądała jak matrioszka przebrana w za ciasne ciuchy lalki Barbie. Mimo wszystko była dobrą kobietą, którą Meyer swego czasu też stracił z własnej winy. Już dawno zakopali topór wojenny, na stare lata zostając przyjaciółmi. Wiedział, że zyskał w niej oparcie. Tylko że ona miała swoje życie, a on swoje, bez żadnych stycznych. Zostały im tylko dzieci. Anka wychowała je na świetnych młodych ludzi. Marcelina zdała maturę i dostała się na studia. Chciała być archeologiem. Michał był w technikum, przechodził dość ostry bunt. Chciał mieć swój zespół muzyczny, być wolny. Meyer to rozumiał. W jego wieku przeżywał coś podobnego. Jednak Michał odsunął się od niego. Poza bębnami, programami do pisania muzyki i swoją paczką świata nie widział. Ojciec przestał być dla niego autorytetem.

Meyer wiedział, że nadszedł czas, kiedy dzieci już go nie potrzebują. Miały swój świat, wpadały do niego i uciekały do swoich spraw. Teraz to on potrzebował ich, ale było za późno. Od rozwodu wikłał się w różne związki z kobietami, głębsze (dwa małżeństwa) i płytsze (w większości jednorazowe), z których wychodził coraz bardziej sceptyczny. Nie wierzył już w wielkie uczucia ani w stabilny związek do grobowej deski. Znów jedynym pewnikiem była praca. Kiedy jednak pomylił się w ważnej politycznie sprawie z profilem, a wiedział, że wina leżała po jego stronie, runęła jego ostoja. Uniósł się honorem i poprosił o przeniesienie na emeryturę. Sam wtedy nie wiedział, co tak naprawdę robi. Miał jakieś plany. Chciał dalej pracować jako wolny strzelec. Bez szefa, bez tego napięcia. Jak zwykły człowiek jeździć na wakacje, mieć kobietę, która o niego zadba, postawi mu o siedemnastej obiad przed nosem.

Zapragnął regularnego życia. Takiego, jakie mieli jego rodzice. Myślał też, że będzie czytał, obejrzy zaległe filmy, uporządkuje swoje życie. Efekt? Przeniósł się tutaj, zleceń prawie nie było. Firma przynosiła straty, a on z trudem płacił alimenty. Co gorsza, cofnąć tej głupiej decyzji nie było jak. Komendant go odwołał i Meyer nie mógł tak po prostu wrócić. Musiałby zostać wezwany do służby jako ekspert nieodzowny w komendzie. Takiego wezwania nie było i nie będzie. Po jego odejściu natychmiast zlikwidowano stanowisko profilera, o które walczył latami. Meyer to wiedział. Nie łudził się. Czuł, że grunt pod nogami od dawna jest grząski. Puszka po landrynach z pieniędzmi po ojcu była już pusta. Hubert tonął w długach, brał w wiejskim sklepie na kreskę i budził się jak dziś, z gardłem zaciśniętym ciasną obręczą strachu. Co przyniesie jutro? W środowisku nadal był ceniony, zapraszano go na rauty, na które nie chodził, bo i po co. Jeździł czasem gdzieś z wykładem. Wszystko za darmo. Nikt nie przypuszczał, jaka jest prawdziwa sytuacja słynnego profilera. On zaś był zbyt dumny, by ujawnić prawdę. Nikt też nie wątpił, że tamta sprawa to był jedynie epizod. Jeden błędny profil nie może złamać takiego człowieka. A jednak. Przed odejściem komendant namawiał go, by wziął urlop, choćby zwolnienie, i przemyślał sprawę. Ale Meyer zawsze był honorowy i uparty, osiągał zamierzone cele. Tak było też tym razem. W ciągu paru miesięcy roztrzaskał swoje życie na własne życzenie.

Na początku coś tam skapywało jeszcze z opinii dla sądu, potem jednak więcej było z tym zawracania głowy niż pieniędzy. Sam dojazd z leśnej głuszy, gdzie się zaszył, do jakiegokolwiek sądu zajmował tyle czasu i pieniędzy, że wygodniejsze okazało się odmawianie zleceń. Szybko także sądy przestały go potrzebować. Współpraca tak dobrze rozwinięta z różnymi komendami w Polsce, które zarzekały się, że dopiero gdy odejdzie z katowickiej policji, zaczną zgłaszać się po profile, okazała się zerowa. Problem był zresztą nie z ludźmi, lecz, jak to zwykle bywa, z przepisami. Komendanci bali się wpuszczać osobę z zewnątrz do śledztwa. A Meyer jako niezależny ekspert nie mógł uczestniczyć w czynnościach. Formalnie – w przesłuchaniach, oględzinach zwłok, sekcjach, okazaniach – byłby cywilem z zewnątrz. Już nie policjantem. A jak miał wiarygodnie wykonać profil bez wiedzy operacyjnej? Musiał mieć do niej dostęp, by sporządzić ekspertyzę. By przydać się detektywom, musiał z nimi współpracować, być w środku, w oku cyklonu. Nie był. Oddał broń, odznakę, podpisał obiegówkę. To bolało. Wciąż boli, a pół roku minęło jak mrugnięcie okiem. Nie przeczytał tych wszystkich książek, nie obejrzał filmów, nie rozwijał się, nie podróżował. Nie miał pieniędzy na godziwe życie, czasem na masło do chleba. Nawet palenie ograniczył, bo za dużo kosztowało.

I tak człowiek, który walczył o to, by w każdej jednostce policji był choć jeden profiler, sam się wyeliminował. W czasie swojej prosperity wyszkolił dziesiątki młodych profilerów, wyedukował prokuratorów, sędziów i psychologów sądowych. Teraz oni dostawali te zlecenia, które miała obsługiwać jego firma. Pierwszy i najlepszy profiler w Polsce był więc bezrobotny, a jego konto dziurawe jak piastowskie sito. Odbiło się to wszystko na jego poczuciu wartości. Zapuścił się, skapcaniał, przestał o siebie dbać. Stary, nikomu niepotrzebny frustrat – tak o sobie nieustannie myślał. Zwłaszcza nocami, bo wtedy nachodzą człowieka najczarniejsze myśli.

Całe szczęście, że za domem było to jezioro. Odbywając szybkie marsze jego brzegiem, a ostatnio pływając codziennie, zachował jaki taki wygląd, trzymał formę i wypacał kaca po zakrapianych spotkaniach z lokalnymi rzezimieszkami w klubie Kormoran na skraju wsi. Chodził tam, a jakże, choć na początku zarzekał się, że jego noga nigdy nie postanie w tej spelunie. Potrzebował słuchaczy, mirażu splendoru, poklasku, choćby fałszywego. Pławił się w nim i odżywał na krótką chwilę. Tylko oni całymi nocami zachłannie słuchali jego opowieści o sprawach, przy których pracował. Ale po tych sesjach czuł zawsze niesmak. Nie był przecież jakimś kombatantem, który nie ma już nic do zrobienia, opowiastkami zaś maskuje swoje frustracje. Miał wiedzę, doświadczenie. Był naprawdę najlepszy. Ale zbyt późno zrozumiał, że jeśli na długo wypadnie z gry, to wszystko nie będzie mieć żadnego znaczenia. Profilowanie to nie jazda na rowerze – nie przypomina się po latach. Trzeba wciąż być na bieżąco, szkolić się, rozwijać, być wśród ludzi. Co z tego, że potrafił pracować zarówno metodą indukcyjną Davida Cantera[1], jak i dedukcyjną Brenta Turveya[2]. Profiler jest skuteczny, jeśli pracuje. On zaś tkwił w marazmie. I, co gorsza, nie miał żadnych perspektyw. Poza tworzeniem portretów nieznanych sprawców i budową taktyk przesłuchań niczego innego nie umiał.

Wynurzył się z wody i nabrał powietrza, po czym powoli dopłynął do drugiego pomostu. Poranny orzeźwiający rytuał znów dodał mu sił i na chwilę odpędził złe myśli. Wdrapał się po belce i ułożył na ciepłych deskach. Osobiście zbudował pomost. Tymi rękami. Był z siebie dumny, bo dawno nie zrobił niczego, co dawałoby tak wymierny efekt. Zresztą praca fizyczna zawsze dobrze robi na morale mężczyzny. Ojciec truł mu o tym całe życie. Także wtedy, gdy Hubert był już policjantem. Pomost, trzeba przyznać, był idealny. Może powinienem zostać cieślą, to szlachetne zajęcie, pomyślał. Strzepnął resztki wody z włosów niczym jego własny pies. Nie było mu zimno. Czuł natomiast, że jego ciało ożywa, oddychał pełną piersią. Będzie dobrze, pocieszał się. Kiedy zamykają się jedne drzwi, otwierają następne. Tylko że w jego przypadku bramka transferowa wciąż nie działała. Rozkoszował się jeszcze chwilę błogim niemyśleniem, po czym wstał i wolnym krokiem ruszył w kierunku swoich ubrań. W połowie drogi zatrzymał się, bo nad brzegiem jeziora zobaczył dwie kobiety.

Szwagier już tam był i łasił się do nich jak lizusowaty ratlerek, a nie pies monstrum, którego powinny się bać. Tylko Radzio siedział niewzruszony, obojętnie wpatrując się w to żenujące widowisko. Kobiety zaś musiały obserwować Huberta od dawna, bo obie uśmiechały się do niego nazbyt szeroko. Meyer w pierwszym odruchu zasłonił się dłońmi, bezskutecznie starając się ukryć obnażone przyrodzenie. Sądząc po radości, jaką sprawił kobietom, nie bardzo mu się udało.

Jedna była ubrana w wojskową parkę i spłowiały od słońca kapelusz safari, a kręcone siwe włosy wymykały się jej spod nakrycia głowy. Twarz miała nalaną, lekko czerwoną. Była przy tym w wieku, kiedy wszystkie kobiety podobne są już do Seana Connery’ego, a obfita tusza nie odejmowała jej lat. Meyer rozpoznał ją z daleka. To była jego sąsiadka – Magdalena Knut, zwariowana profesorka biologii Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, która na sąsiedniej posesji badała stado wilków. Była słynna w okolicy, bo prowadziła drugą w Polsce i trzecią na świecie stację badawczą, zajmując się hodowlą i przywróceniem przyrodzie ginących gatunków zwierząt. Poza wilkami badała też życie tarpanów, cietrzewi, głuszców. Ponoć dzięki jej badaniom na te tereny wróciły bobry. Powiedzieć jednak, że ona i Meyer się nie lubili, to mało. Meyer szczególnie jej nie cierpiał. Unikał jej, nazywał „Potrzebą Władzy i Kontroli”, bo zawsze wtykała nos tam, gdzie nie trzeba. Ale jego zwierzęta za nią przepadały. Zwłaszcza Szwagier, zdrajca.

Druga kobieta była długonoga, w typie rumianolicej Słowianki. Miała na sobie kwiecistą sukienkę i ekscentryczne buty sznurowane w kostce, których cienkie obcasy wbijały się w gliniastą ziemię. Zdaniem Meyera obuwie wyjątkowo niestosowne na warunki leśniczówki. Blondyna trzymała pod pachą designerski tablet, którego koszt przekraczał miesięczny przychód profilera, nawet kiedy jeszcze był szanownym „panem podinspektorem” w katowickiej komendzie. Tę także znał. Była to Lena Pawłowska, zwana Boską Awe, psycholożka policyjna, w której kochała się połowa białostockiej komendy. Meyer spał z nią dwa razy.

Widząc zawstydzenie profilera, profesorka odwróciła się, nie powstrzymując jednak głośnego rechotu. Awe zaś podniosła spodenki, trzymając je w dwóch palcach, i podała mu z kpiącym uśmieszkiem w kąciku ust.

– Wciąż przystojny z ciebie gość – mruknęła.

Meyer skasował ją wzrokiem.

– Wszyscy myślą, że nie żyjesz – dodała z figlarnym uśmieszkiem, który jeszcze bardziej go rozzłościł.

– Dla wielu to wygodna hipoteza – zdołał wydusić, bo przytyk faktycznie go zabolał.

– Dzień dobry, panie Hubercie – huknęła mu do ucha profesorka, kiedy przestał być już nagusem.

– Dobry. – Meyer naciągał właśnie T-shirt. Dopiero teraz zauważył, że jest podarty pod pachą. Przycisnął więc ramię do ciała, licząc, że kobiety tego nie zauważą.

– Chyba się panu bluzka rozerwała – zaniepokoiła się profesorka. Meyer aż zagryzł usta ze złości. Chciał odpowiedzieć, że mężczyźni nie noszą bluzek, ale zamilkł w porę. Nie chciał być niemiły, dopóki nie dowie się, co za cholera je tutaj sprowadza.

Gwizdnął na psa i dał znak, że mogą wracać do domu. Kobiety zerknęły po sobie, wymieniając pytające spojrzenia. Ruszyły za nim.

– Przypadkiem spotkałyśmy się pod twoją bramą. Czy to nie zabawne? – zaczęła Lena. A Knutowa zaraz przejęła pałeczkę:

– Właśnie, niebywałe. Cóż za zrządzenie losu. Naprawdę świetne. Co pan robi dziś wieczorem?

– Jestem zajęty – burknął.

– Szkoda – stwierdziła Knutowa. – Organizujemy akademicki raut. Skończyliśmy pierwszą turę badań.

– Aha – odchrząknął. Gdyby był wierzący, pomodliłby się, żeby za żadne skarby nie trafić dziś na party biologów. Jednak starał się być uprzejmy. – Gratulacje.

– Zapraszamy, jeśli będzie pan miał chwilę – dodała niezrażona profesorka. – Wszyscy chcą pana poznać. Tyle czasu jesteśmy sąsiadami, a nigdy pan u nas nie był. Pani również będzie mile widziana – zwróciła się do Leny.

– Raczej nie będę mógł – spławił ją Meyer.

– Zajęty? – Lena się uśmiechnęła, tym razem szczerze. – Masz gości?

Meyer nie był łaskaw odpowiedzieć. Miał dość tych tajemnic. Chciał jak najszybciej pozbyć się kobiet. Obawiał się także, że wproszą się do niego na kawę. Pomijając to, że nie był pewien, czy w lodówce poza zgrzewką piwa i nadpsutym mięsem dla zwierząt znajduje się coś zdatnego do spożycia, oraz to, że wewnątrz panował „zorganizowany chaos”, który każda baba zaraz nazwałaby trywialnie bałaganem, przez najbliższą pięciolatkę wolałby nie wpuszczać do swojej samotni żadnych kobiet. Może warunkowo Awe, ale zdecydowanie w innych okolicznościach.

– Co was do mnie sprowadza, drogie panie? – Mimo wszystko obrał taktykę bycia miłym. W końcu życie to nieustanne przesłuchanie.

– Przejeżdżałyśmy, wpadłyśmy na kawę – próbowała żartować psycholożka. Widząc jednak minę Meyera, natychmiast spoważniała i zerknęła na profesorkę. Ta odczytała jej intencje i zaczęła mówić pierwsza:

– Rozumiem, krótka piłka, jak to mówią. To lubię. Do rzeczy. Mam więc taką sprawę. Potrzebuję pożyczyć psa.

– Pani sobie żartuje – stwierdził z kwaśnym uśmieszkiem Meyer.

Knutowa wydawała się całkiem poważna.

– Jeden z moich zachorował i musieliśmy biedaka uśpić. Dopóki nie znajdziemy nowego, trzeba, żeby ktoś pilnował posesji, a pański, wiadomo. Zna teren, był już u nas – zawiesiła głos.

Meyer odchrząknął.

– Wiemy, jak to się skończyło.

– Nic nie szkodzi, to tylko zwierzę. Duże zwierzę, a takiego nam właśnie trzeba. Pies pasterski, doskonale. – Pogładziła Szwagra po pysku.

– To kundel – sprostował profiler.

– Zachowuje się jak rasowy.

– To kundel – powtórzył Meyer i trwał w oczekiwaniu.

– Jaki on słodki! – szczebiotała Knutowa. – Potrzebuję pilnie. Pan wie, że badania są prowadzone od trzech lat. Teraz nie mogę się wybrać na poszukiwania nowego obiektu. Zresztą potrzebujemy dorosłego psa. Z doświadczeniem życiowym, że się tak wyrażę.

– Słucham? – Meyer zatrzymał się i pokręcił głową z niedowierzaniem. Czuł, że dzień będzie koszmarny, ale ta sytuacja to był jakiś absurd.

– I co pan na to? – Knutowa też stanęła w miejscu. Rozpięła parkę, pod spodem miała wełniany golf w kolorowe romby. Na sam widok Hubertowi zabrakło powietrza. Teraz rozumiał, skąd ten rumieniec na jej twarzy. Szkoda, że nie włożyła kożucha. Ona zaś podparła się pod boki i czekała. Mierzyła się z nim wzrokiem; on, rzecz jasna, uległ pierwszy. Nie wytrzymał jej wyzywającego spojrzenia i był na siebie za to zły. Znów ruszył w kierunku domu.

– To niech pani weźmie ze schroniska – rzucił, byle coś powiedzieć.

– Kiedy trzeba go wyszkolić – weszła mu w słowo profesorka. Co jakiś czas podbiegała do niego, bo stawiał wielkie kroki. – Taki ze schronu może mieć syndrom ofiary. Pan rozumie, to siedziba badawcza akademii. A poza tym pies będzie zarabiał. Nie chcę go za darmo. Siedem złotych za godzinę. Niech będzie osiem pięćdziesiąt.

Meyer westchnął. Gdyby jemu tyle płacono, uważałby się za szczęściarza. Po czym wzniósł oczy do nieba.

– Pani Knap – wycedził przez zęby.

– Knut.

– Nieważne. – Machnął lekceważąco ręką. – To mój pies. Mieszka ze mną, chroni dobytku, jest mi potrzebny. Nie jest to jakaś rzecz. To zwierzę, z którym jestem związany. Zresztą, co pani strzeliło do głowy?

– Ale tylko na trochę, zanim znajdziemy nowego. Poza tym będzie tutaj obok. Oddam go przecież panu, nie zjem go – walczyła profesorka.

Pogładził Szwagra po karku. Pies jakby wyczuł, że stawka idzie o niego, bo zamachał niemrawo ogonem. Meyerowi wydawało się, że prosi, by nie oddawał go tej babie. Nabrał powietrza i odparł stanowczo:

– Nie.

– Nie? Ale… – Knutowa chciała o coś zapytać. Meyer był jednak szybszy. Podniósł do góry rękę i powtórzył:

– Nie.

Widział, że sprawił jej wielki zawód, ale nie miał poczucia winy. Przeciwnie, czuł, że robi dobrze. Szwagier stał teraz za nim, Meyer trzymał go za sierść, jakby Knutowa miała mu go zabrać siłą.

– Nie bądź takim rarogiem. Mówiłam właśnie pani, że ty raczej… że nie będzie problemu, bo… – Lena próbowała go przekonać, ale posłał jej lodowate spojrzenie. Zamilkła.

– Nie – po raz trzeci zwrócił się do profesorki. – Jeśli zmienię zdanie, dam pani znać.

Kobieta stała jeszcze chwilę. Atmosfera się zwarzyła. Nikt się nie uśmiechał. Lena dłubała obcasem w ziemi, zagryzając wargi. Widać, że nie bardzo wiedziała, jak się zachować. Meyer musiał przyznać, że Boska Awe miała ciało przez duże C, choć wiedział też, że niegłupia z niej kobieta.

– Skoro nie, trudno. – Profesorka podeszła do psa i przytuliła go.

Meyer przez chwilę pożałował swej decyzji. Szwagier miałby w stacji badawczej klawe życie. Zdecydowanie lepsze żarcie niż u niego, pieszczoty na zawołanie, a na dodatek byłby naprawdę potrzebny. Ganiałby całymi dniami wzdłuż woliery. Chodziło o porównanie zachowań wilczych do psich. Pies, który im zdechł, był – jeśli to w ogóle możliwe – przyjacielem Szwagra. Zaraz po przyjeździe Meyera do Jakunówka psy wspólnie uciekły i omal nie zagryzły młodego, oszołomionego wolnością wilka. Wtedy Knutowa miała do Meyera ogromne pretensje i nie tylko nie była miła, wręcz straszyła sądem. Od tamtej pory doszli jakoś do porozumienia, ale długo mieli ze sobą „ostrą kosę”. Wszyscy w okolicy znali tę sprawę. Meyer wiedział, że Knutowa dobrze by się zajmowała Szwagrem, ale to był jego pies, właściwie ojca. Nie pożycza się zwierząt. Nie ma takiej opcji. Profesorka nie powiedziała nic więcej. Pożegnała się, wsiadła do swojego auta i odjechała.

Meyer zerknął na Lenę, która natychmiast po odjeździe Knutowej straciła swoją ostrość, którą tak w niej lubił. Patrzyła teraz na niego maślanymi oczami i choć wiedział doskonale, dlaczego przyjechała, czekał, aż zapyta. Nie lubił tych damsko-męskich gierek. Flirtowania, tokowania, całego tego teatrzyku. Źle się w tym czuł. Nie tańczył i nie flirtował. Taką miał zasadę. I nie pożyczał swojego psa. Spodobała mu się ta myśl.

– A pani? Co pani chciałaby pożyczyć? – starał się, by jego głos nie był zbyt odpychający, ale wyszło jak zwykle. Rozłożył ręce: – Pieniędzy nie mam. Niczym interesującym nie dysponuję.

– Jesteś zły? – Lena kokieteryjnie przechyliła głowę.

– Jestem dobry.

– Jesteś zły, że przyjechałam?

Meyer westchnął, wziął ją za rękę i nagle puścił. Przestraszył się, że kobieta opacznie zrozumie jego intencje.

– Już o tym rozmawialiśmy – odparł lodowato. – Zresztą całkiem niedawno.

Udało się. Lena była urażona. Starała się jednak pokryć to nerwowym śmiechem.

– Pół roku to dawno – mruknęła i rozejrzała się. – Ale rozumiem, że tutaj czas biegnie inaczej. Mogę chociaż liczyć na kawę? Wstałam o piątej, żeby tu do ciebie przyjechać.

Meyer jeszcze raz otaksował wzrokiem jej dwudziestodziewięcioletnią sylwetkę i powiedział, zupełnie nie zdając sobie sprawy, że może ją zranić:

– Aleś się wystroiła.

– To mój normalny strój – odparowała. – Nie ubierałam się specjalnie dla ciebie.

– Wolę cię bez tych wszystkich… – Machnął ręką, bo wiedział, że teraz się już pogrąża.

Lena aż zbladła ze złości. Widział, jak wraca jej werwa. Znów była niczym żyletka. Taką właśnie ją zapamiętał z jednego z ostatnich szkoleń, jakie prowadził w centrum policji w Pile. Z trzydziestu dziewięciu osób powołanych do pracy przez komendanta głównego szkolenie ukończyło tylko pięciu psychologów. Lena była jedyną kobietą wśród nich. Dostała od niego certyfikat i wiedział, że jest zdolna. Ale ponieważ była kobietą, nie wierzył, że utrzyma się w pracy. Nie przeszkodziło mu to jednak nawiązać z nią przelotnego romansu. Okoliczności były nadzwyczaj sprzyjające. Lena wpatrywała się w niego jak w obrazek, podziwiała i traktowała niczym guru. Nie mógł się oprzeć takiej pokusie. Potem jednak on wrócił do Katowic, a Pawłowska do Białegostoku. Nigdy nie traktował tej sprawy jakoś wyjątkowo. Zresztą afera w pracy oraz odejście rodziców pochłonęły go całkowicie. Po powrocie ani razu się do niej nie odezwał. Pisała do niego, ukrywając swoją fascynację pod pretekstem spraw służbowych, próśb o radę, pomoc, ale ani razu nie odpowiedział. Szybko przestała go nękać. Była inteligentna i pojęła, że nic z tego nie będzie. Sam się zdziwił, że minęło już pół roku. Teraz uśmiechnął się i zdecydował w jednej chwili. – Nie wiem, czy mam kawę, ale może jakaś herbata się znajdzie – mruknął chrapliwym szeptem, który tak dobrze działał na kobiety.

Lena widać poczuła się pewniej, bo spojrzała na niebo.

– Zaraz lunie – skwitowała bez uśmiechu.

Przez moment zdawało mu się, że Lena coś knuje, ale teraz jego myśli wędrowały wyłącznie wokół jej dekoltu. Objął ją ramieniem i zaczął iść. Przywarła do niego w jednej chwili. Poczuł, że sam też instynktownie prostuje plecy. Pomyślał, że szkoda stracić taką okazję. Dawno nie miał kobiety.

– Będzie burza. – Uśmiechnął się.

Lena odwróciła się i zatrzymała. Wyglądała, jakby chciała coś odpowiedzieć, po czym pocałowała go, zanim zdążył zareagować. Odsunął się, przyglądał się jej podejrzliwie spod zmrużonych powiek. Zwalczył pierwszą ostrzegawczą myśl i zbliżył się do niej, próbował objąć. Teraz ona mu na to nie pozwoliła. Czuła się już widać całkiem pewnie, bo rzuciła zaczepnie:

– Nie podoba mi się ta broda. Wyglądasz jak Rumcajs.

– Tak?

– Tak.

– Może jej zaraz nie być.

– Nie teraz. Później – odparła.

Oboje wiedzieli, do czego prowadzi ta idiotyczna rozmowa. Zanim weszli do domu, niebo przecięła błyskawica, a po chwili usłyszeli grzmot. Pies i kot zdążyły wskoczyć do środka i Meyer zamknął drzwi. Jeszcze w progu zaczął ściągać z Leny ubranie. Dziwne plecione buty sprawiły mu najwięcej kłopotu. Gustował w klasyce, damskiej mody nie rozumiał. Bez obcasów Lena wydawała się o wiele drobniejsza i wiotka. Nie opierała się. Nie skomentowała bałaganu, choć był pewien, że go zauważyła. Wszystko przebiegało tak, jakby widzieli się zaledwie wczoraj. Meyer pierwszy raz od dawna nawet przez chwilę nie pomyślał o swojej sytuacji, braku pieniędzy i kłopotach. Przeszło mu tylko przez myśl, że to wcale nie taki najgorszy dzień, jak się tego spodziewał.

Wciąż leżeli w łóżku, obserwując krople deszczu uderzające o świetlik, aż wreszcie Meyer wstał, by nakarmić zwierzęta. Lena chwyciła go za rękę i lekko ugryzła. Zabrał dłoń. Nie lubił takich zabaw.

– Musimy pogadać – oświadczyła poważnym tonem. Obrzucił ją taksującym spojrzeniem i odsłonił prześcieradło, którym była przykryta. Podziwiał chwilę, po czym chciał pocałować jej dekolt. Odepchnęła go lekko. – Słyszałeś, co powiedziałam?

– Rozmawiajmy. Nie przeszkadzaj sobie.

– Poważnie.

Podniósł głowę i wpatrywał się w nią.

– Jesteś w ciąży? – zaśmiał się nerwowo.

Pokręciła głową.

– Byłaś?

Nie uśmiechnęła się nawet.

– A co by było, gdyby?

– Najpierw musiałbym o tym wiedzieć.

Pożałował swoich słów, bo przecież nie dał jej nawet jednej szansy. Czekał teraz na scenę odrzuconej kochanki, a tego naprawdę nie cierpiał. Lena jednak długo milczała, jakby się nad czymś zastanawiała.

– Nie o to chodzi – mruknęła wreszcie.

– To o co? – Meyer wstał, chwytając spodenki. Te same, które nosił dziś rano i chyba cały tydzień.

– Nie wkładaj ich, śmierdzą – ostro wydała mu polecenie. – Albo upierz i włóż mokre, jak nie masz innych.

Meyer zignorował uwagę, ale poczuł się tak, jakby wylała mu na głowę wiadro zimnej wody. Lena widziała, że znów zamknął się w sobie, mimo to zabrała mu je.

– Upiorę ci je.

– Mam pralkę – żachnął się. Szarpali się chwilę z brudną bielizną. Wreszcie Hubert odpuścił. Ta sytuacja zaczynała go irytować. Czy ta kobieta nie za dużo sobie pozwala? – Więc? – spytał po chwili.

Lena wstała. Jednym ruchem włożyła sukienkę. Wciągając majtki, patrzyła wyzywająco na Meyera. Musiała przyznać, że nawet z tym okropnym zarostem wciąż wyglądał atrakcyjnie. Ani śladu tłuszczu na brzuchu – rzadkość u mężczyzn w jego wieku – choć na twarzy malowało się duże doświadczenie. Meyer zaś wpatrywał się w idealne proporcje jej ciała i pomyślał, że dla niej musi być starcem. Odwrócił się i z szafy wyciągnął czyste bokserki. Stał do niej tyłem, kiedy poczuł, że podchodzi do niego i oplata go ramionami.

– Weź mnie do spółki – poprosiła.

– Co?

– Chcę być profilerką. Mam dość kwestionariuszy policyjnych, wspierania rodzin ofiar i całego tego syfu.

Meyer nie wytrzymał. Wybuchnął ostrym śmiechem.

– Przespałaś się ze mną, żeby zostać profilerką?

Lena natychmiast zdjęła ręce z jego ramion. Nie dała mu dokończyć.

– Przespałam się z tobą, bo cię lubię, a pracować z tobą chcę, bo jesteś najlepszy – wyrzuciła z siebie i gwałtownie zamilkła, widząc jego konsternację.

Zdała sobie sprawę, że nie rozegrała tego dobrze. Oboje wiedzieli, że sytuacja jest niefortunna. Zapadła długa, nieprzyjemna cisza. Meyer stał jeszcze chwilę, wpatrując się groźnie w Lenę. Wyczytała w jego oczach coś w rodzaju potępienia, ale może to było tylko niezrozumienie. Musiała się czymś zająć. Po chwili była już w butach, chodziła po pokoju i zbierała swoje rzeczy.

– Muszę dać jeść zwierzętom. – Meyer odwrócił się i wyszedł z sypialni.

Lena stanęła przy łóżku i chwilę wahała się, czy je pościelić. Po długim namyśle zrezygnowała. To byłoby jak zacieranie śladów zbrodni. Nie czuła się ani odrobinę winna i nie żałowała tego, co się już zdarzyło.

Meyer miał mętlik w głowie. Nie wiedział, na czym stoi, nie rozumiał tej sytuacji. Ruszył do lodówki. Chwilę wpatrywał się w jej zawartość, otumaniony bardziej tym, co usłyszał, niż odorem lekko nadpsutego lewego boku wiejskiego wieprza dla Szwagra. Potem metodycznie rąbał mięso i rzucał solidne kawały żeber psu, który podbiegł ze zdobyczą pod drzwi. Meyer otworzył mu je, sam chciałby tak wybiec, z dala od czających się kłopotów. Czuł, że Lena dopiero dotknęła sprawy. Co jeszcze szykuje? Zadała sobie tyle trudu, żeby tu przyjechać. Nie bez powodu. To nie jest głupia dziewczyna. Przeciwnie, okazuje się, że z niej kawał wyrachowanej cholery. Czego ona chce? Na zewnątrz jeszcze kropił deszcz, pies schował się w kącie werandy. Hubert postawił miskę z jedzeniem dla kota i zobaczył, że Lena w sweterku zapiętym pod szyję niczym w zbroi próbuje zrobić sobie kawę.

– Ten ekspres nie działa – mruknął.

Lena nadal manewrowała przy maszynie. Wyjęła z własnej torebki pojemniki z kawą i załadowała dwa espresso. Sprawnie uruchomiła urządzenie, w międzyczasie zdążyła umyć filiżanki. Meyer patrzył na to wszystko z niedowierzaniem. Nigdy nie pojmował, jak kobiety ogarniają kilka rzeczy naraz. On sam nie był w stanie skoncentrować się na dwóch czynnościach jednocześnie. Zresztą był pewien, że ekspres jest popsuty. Nawet ojciec go nie używał!

– Siadaj. – Lena wskazała mu miejsce przy stole. Postawiła przed nim parującą filiżankę z kawą oraz talerzyk z jagodzianką, która rano musiała być świeża i pachnąca. Teraz przypominała gumę do żucia. Sama usiadła naprzeciwko, po drugiej stronie stołu. Łapczywie zjadła bułkę, otarła usta z granatowego dżemu, popiła kawą, po czym wyjęła papiery i długopis.

– Szykujesz naradę wojenną? – Meyer próbował rozładować atmosferę żartem, ale zignorowała go.

– Moja oferta jest prosta – zaczęła, jakby prowadziła wykład. – Wiem, że teraz jesteś na spalonej pozycji i nie masz forsy. Ja mogę wejść z pieniędzmi i kontaktami. Nasza firma będzie przynosiła zyski. Zaczniemy od kwestionariuszy, potem wejdziemy w profile. Ty jesteś policjantem, wrócisz jako konsultant. Poprosisz o przywrócenie, wypijesz trochę wódki z kim trzeba. Umiesz to robić, poradzisz sobie. Wszystko jedno w jakiej komendzie. Ważne, by oddali ci blachę. Może pogadam z moim byłym szefem. On mnie bardzo lubi.

Meyer czuł narastającą irytację. Kilka razy chciał jej przerwać, ale nie dawała mu dojść do głosu. Uśmiechał się więc tylko ironicznie i puszczał większość jej wywodów mimo uszu.

– Trzeba będzie też załatwiać sądy. To daje prestiż – kontynuowała kobieta. Wyraźnie napawała się swoim genialnym, jak zapewne sądziła, planem. – Mam księgową, która przejmie te pierdoły z papierami. Ty będziesz znów profilował. Źle zrobiłeś, odchodząc – pouczyła go, co ostatecznie go wściekło.

– A ty? Co ty będziesz robić, poza liczeniem pieniędzy? – nie wytrzymał.

– Ja? – szczerze się zdziwiła. – Ja będę się od ciebie uczyła. Powiedziałam przecież, czego chcę. Dla mnie sprawa jest prosta. Czego nie rozumiesz?

Meyer zostawił espresso i wstał. Zaczął chodzić w tę i z powrotem. Lena nie nadążała za nim wzrokiem.

– To nie jest robota dla kobiety – odezwał się wreszcie.

– Jak to nie? Na świecie kobiety profilują. Meksyk, Londyn, nawet Białoruś. Sam mówiłeś, że mam wiedzę i talent. Teraz muszę zdobyć doświadczenie na froncie. Teorię już znam. Sama mogłabym uczyć.

– Chcesz żyć tak jak ja? Widzisz, co się tutaj dzieje, dziewczyno! – podniósł głos. Lena się przestraszyła. Nie widziała go jeszcze w takiej furii. – To nie jest higieniczna robota za biureczkiem. Na oględziny nie pójdziesz w takim ubranku. W tych bucikach! Co ty sobie wyobrażasz?

– Przebiorę się.

– Nie tylko o to chodzi. – Opadł zrezygnowany na krzesło. – Mówiłem ci o koszmarach, rodzinach zabitych, robakach łażących po trupach, ciałach w takim rozkładzie, że nie da się rozpoznać rysów twarzy, albo w częściach. Smród, sekcje, rozmowy z patologami. Nie wytrzymasz tego! Porzygasz się na pierwszym miejscu zdarzenia.

– To się porzygam. Na początku będę rzygała. Przeszkadza ci to? Powiem ci, jaki masz problem. Nie chcesz mnie uczyć, bo jestem kobietą! Tak? Powinnam być idiotką, byłoby lepiej dla mnie, co? A może dlatego, że przed chwilą mnie przeleciałeś?

– To ty wlazłaś mi do łóżka – odparował i zamilkł. Widział po jej twarzy, że przesadził. Sam tego chciał, a teraz zgrywa świętoszka. Niepotrzebnie ją obraził. – Nie, to nie ma sensu. Awe, słuchaj…

– Nie mów tak do mnie! – Teraz Lena też się wściekła. Zerwała się od stołu.

– Jak? – zaśmiał się.

– Dobrze wiesz jak. – Zapakowała swoje papiery do torby i ruszyła do drzwi. – Jeśli przeszkadza ci mój wygląd, to twój problem. Mam mózg, rozumiesz? I wiem dużo więcej od niektórych twoich uczniów. A poza tym…

– Nie o to chodzi, przemyśl to jeszcze. Wiesz, że cię cenię. – Meyer starał się ją jakoś udobruchać, ale widział, że go nie słucha. Mimo to starał się mówić jak najdelikatniej: – Lepiej zostań, gdzie jesteś. Nie mówię nie. Może za jakiś czas. Pomyśl chwilę i daj mi znać, pogadamy na spokojnie. A co poza tym? Co chciałaś dodać?

Lena trzymała już rękę na klamce. Otworzyła drzwi, Szwagier wbiegł do mieszkania i wytrzepał sierść wprost na jej sukienkę. Rozległ się grzmot. Cofnęła się przestraszona. Widać, że nie chciała jechać, ale duma nie pozwalała jej po tym wszystkim zostać.

– Muszę już wracać. Mam dużo pracy – skłamała i zamilkła. Dopiero po chwili dodała: – Dostałam się do Davida Cantera, robię u niego doktorat z profilowania geograficznego. Mieszkam w Londynie od września.

Meyera zatkało.

– Naprawdę?

Podszedł do niej. Nagle zapragnął ją zatrzymać. Uchyliła się.

– Tak – odparła rzeczowo. – Mówiłam poważnie. Myślę o tym bardzo poważnie. Jeśli nie chcesz mnie uczyć, znajdę kogoś innego. A poza tym… – zawahała się – …mógłbyś czasem umyć włosy.

Wybiegła do samochodu. Patrzył za nią, jak wsiada do auta, ale nie ruszył się z miejsca. Po chwili zapaliła światła, uruchomiła silnik, brawurowo odjechała. Zamknął drzwi i zapadł się w fotelu. Znów wstał i otworzył puszkę z piwem. Była ostatnia.

– Mam to, co chciałem, nareszcie znów sam jak palec – mruknął do siebie. Na plecy wskoczył mu Radzio, Szwagier ułożył się u jego stóp i skulił. Olbrzym bardzo bał się burzy, która rozpętała się na dobre. Meyer przemawiał do zwierząt, choć dobrze wiedział, że stara się uspokoić samego siebie. – Co za baba! Zupełnie jak moja matka.

Meyer dobrze wiedział, że Lena postawi na swoim. Niepotrzebnie to wszystko powiedział. Może nie powinien był w ogóle zaczynać. Jeśli dostała się do Cantera, musi być dobra. Tam jest osiem miejsc, a chętnych kilka tysięcy, z całego świata. Pewnie też dostała solidny grant na badania. Chwycił telefon i przeszukał listę kontaktów w poszukiwaniu jej numeru. Niestety, zaraz po skończonym szkoleniu skasował go jako nieistotny. Rzucił komórkę i łyknął piwa. Rozejrzał się po mieszkaniu. Bajzel był tu straszny. Obiecał sobie, że kiedyś musi zrobić z tym porządek. Ale to jutro, nie teraz. Włączył telewizor. Trwał mecz. Przerzucił kanał. W wiadomościach to samo. W całej Polsce szaleli kibice. Wyłączył dźwięk i bezmyślnie wpatrywał się w piłkarzy biegających w tę i z powrotem. Nie cierpiał futbolu. Tak naprawdę żałował, że Lena wyjechała. I że już nie wróci, bo i po co. Podniósł telefon, jeszcze raz sprawdził. Skasował numer, w esemesach też nie było od niej żadnej wiadomości. Wiedział już, że usunął ją pochopnie. Kot głośno mruczał przez sen, doskonale komponując się z obrazkiem w telewizorze. Szwagier miał zamknięte oczy, ale Meyer wiedział, że czuwa. Trząsł się, czekając, aż grzmoty ucichną. Dopiero wtedy zapadnie w spokojny sen. Zanim Hubert się obejrzał, puszka była pusta. Zamachnął się nią i nie zmieniając pozycji, spróbował trafić do wielkiego kubła na śmieci. Tym razem rzut był celny.

– Gol, panowie – skomentował sarkastycznie. Położył głowę na oparciu fotela i zamknął oczy. – I tak by nie odebrała. Wredna wenera – mruknął, odkładając telefon, po czym wstał, by się wykąpać. Najpierw umył wannę, bo lepiła się od brudu, a potem przetrząsnął mieszkanie w poszukiwaniu jakiegoś płynu do kąpieli. Poza mydłem Biały Jeleń i spirytusem salicylowym nie miał niczego, co można by zaliczyć do kosmetyków. Wreszcie w starych szpargałach po matce znalazł olejek różany, nalał go sobie od serca, z pół buteleczki. Zapach był niemiłosiernie słodki i gdyby Meyer go czuł, przywiódłby mu na myśl kobietę, którą dopiero co wygonił z domu. Niestety, jakiś czas temu bezpowrotnie stracił węch. Teraz mógł przebywać w najbardziej śmierdzących miejscach bez obrzydzenia. Wzroku jednak nie stracił. Kiedy napuszczał wody do wanny, raz jeszcze spojrzał w lustro. Po długim namyśle ruszył do sypialni i wysupłał z walizki elektryczną golarkę. Podłączył do kontaktu. Działała. W kuchni przetrząsnął wszystkie szafki w poszukiwaniu nożyczek. W ręce wpadła mu tylko myśliwska finka ojca. Nie pamiętał, żeby kiedykolwiek była używana. Sprawdził ostrze. Teraz już rozumiał. Klasyczny gadżet, zwany nożem dwustronnym. Z obu stron tak samo tępy. Najlepszy byłby do rozcinania korespondencji, gdyby ktoś poza urzędem skarbowym i elektrownią do niego pisał. Westchnął i włączył golarkę. Zaczął metodycznie pozbywać się brody Rumcajsa.

Miejski rower Huberta nie nadawał się na takie trasy jak jazda na przełaj piaszczystą leśną ścieżką w środku nocy. A zwłaszcza nie po kilku głębszych, na które udał się do Kormorana, by podbudować swoje ego po spotkaniu z Leną. Po jej wyjściu przemyślał sprawę raz jeszcze i musiał przyznać, że propozycja kobiety nie była wcale taka zła. Teraz, kiedy alkohol żwawo pulsował mu w żyłach, podobała mu się nawet bardzo. Niepotrzebnie się uniósł i powiedział zdecydowanie za wiele. To wszystko dlatego, że od tak dawna nie miał kontaktu z rzeczywistością. Schował się w swojej norze, zdziczał. Kiedyś to on panowałby nad sytuacją. Obgadał dziś z miejscowymi koleżkami przy rzutkach zachowania kobiet i uznał, że Lena nie jest taka zła. Inni mieli na karku kobiety bluszcze, głupie idiotki i całą kolekcję drobnomieszczanek, choć nie wychyliły nosa poza swoją wioskę. Lena była nie tylko ładna, ale i niezależna. Na pewno miałby z niej pociechę. Przeklął w duchu swoją męską dumę, która nie pozwoliła mu wysłuchać jej do końca. Wiedział już teraz, dlaczego tak gwałtownie zareagował i odrzucił jej ofertę. Bał się, że baba zacznie nim rządzić. Może zawsze tego obawiał się w związkach.

Kiedy rozmowy zeszły na tematy sportowe, Meyer zdecydował, że czas opuścić lokal. W kieszeni miał trzy setki, które wygrał w zakładach z kumplami. Cieszył się, że w pobliżu nie urządzili żadnego kasyna. Żyłkę hazardzisty musiał mieć we krwi.

Po dzisiejszej burzy powietrze było przejrzyste i chłodne. Niebo zaś głęboko granatowe, usiane gwiazdami. Księżyc w pełni. Meyer wiedział, że jutro pogoda będzie jak drut. Odkąd tu zamieszkał, na tyle zsynchronizował się z naturą, że czytał ją skuteczniej niż synoptycy w telewizji. Kiedy nie odwiedzał Kormorana, chodził spać z kurami i wstawał o świcie, jak jakiś rolnik. Zamierzał jutrzejsze przedpołudnie spędzić na rąbaniu drewna i naprawie dachu. Może zdąży umyć świetlik? Czuł się o wiele lepiej. Trzymała go też nadzieja, że z rana zdobędzie numer Leny i zadzwoni z przeprosinami. Nie żeby od razu zgadzać się na jej warunki, ale może za miesiąc taka współpraca byłaby możliwa. Jakiś honor trzeba mieć. Planował też wycieczkę do Giżycka, aby w kafejce internetowej ostatnie pieniądze z polisy na życie zainwestować w bilet lotniczy. Może poleci gdzieś na wschód, do krainy między Europą a Azją. Uzbekistan, Kazachstan, może Armenia. Chciał wyjechać dokądkolwiek, byle dalej od tego tutaj. Był coraz bardziej pewien, że potrzebuje prawdziwych wakacji. Od dawna marzyła mu się taka podróż. Podczas jednego ze śledztw poznał pewnego Kazacha, znachora i jogina, który zdobył sławę w Ząbkowicach Śląskich. Ustawiały się do niego kolejki, był naprawdę skuteczny. Kiedy nagle wybuchła bomba, że to czterokrotny morderca skazany na śmierć w swoim kraju i od trzech lat poszukiwany czerwonym listem gończym, nikt nie mógł uwierzyć. Finał tej historii okazał się romantyczny. Zakochana w znachorze Polka uchroniła go przed krzesłem elektrycznym. Meyer robił profil do tej sprawy, ustawiał taktykę przesłuchań kolejnych świadków. Sprawa była kontrowersyjna i głośna. Wtedy też Kazach wiele mu opowiadał o swoim kraju. Do tej pory Meyer myślał, że to postsowieckie monstrum. Bez duszy, jak całe byłe ZSRR. Unkas, bo tak miał na imię Kazach, wyprowadził go z błędu. Pochodził z rodu wojowników Tama, miał charyzmę, zasady i dar opowiadania. Meyer bardzo chciał kiedyś zwiedzić ten kraj. A po powrocie zgodzi się na każde warunki, jakie zaoferuje mu los. Nawet gdyby jego partnerem miała zostać kobieta. Nie miał już nic do stracenia.

Nagle ciszę przeciął strzał i chwilę później rozległ się rozpaczliwy skowyt. Potem słychać było krótką szamotaninę, ale zaraz wszystko ucichło. Meyer się zatrzymał. Zszedł z roweru, nasłuchiwał. Przez moment zdawało mu się, że głos dobiega z oddali.

– Halo! Jest tam kto? – krzyknął, ale odpowiedziało mu tylko echo. Liście drzew poruszały się jednostajnie.

Ruszył dalej. Nie był jednak pewien, czy nie powinien zawrócić i przeszukać głuszy. A jeśli to nie zwierzę, lecz człowiek potrzebuje pomocy? Zanim ta myśl przemknęła mu przez głowę, już otrzeźwiał i pedałował w przeciwnym kierunku. Nawoływał jeszcze kilka razy, ale bezskutecznie. Za to z oddali dobiegały zgłuszone dźwięki popularnych coverów i rozmowy. Zrozumiał, że znajduje się z drugiej strony stacji badawczej pani Knut. Nie był zadowolony. Profesorka widać musiała odprawić jakieś czary, by jednak Meyer trafił do nich na nudziarskie party. Nie miał ochoty słuchać o wilkach, bobrach czy głuszcach ani problemach współczesnej biologii. Chciał jak najdłużej pozostać niezauważony. Przejechał kawałek i wychylił się ostrożnie zza krzaków. Widział teraz niewielką grupkę badaczy, w większości byli ubrani jak leśnicy. Kraciaste koszule, długie lniane sukienki, sandały na rzepy – znał ten typ. Zszedł z roweru i zaczął go prowadzić. Starał się iść bezszelestnie, ale cisza panująca w głuszy i tak zdradzała jego obecność. Poczuł, że alkohol powoli wyparowuje mu z głowy, ogarniało go zmęczenie i senność. Dałby wszystko, by znaleźć się już we własnym łóżku. A jednak tamten głos w środku głuszy nie dawał mu spokoju. Zdecydował się wreszcie tylko podejść do bramy i spytać naukowców, czy też słyszeli to rozpaczliwe wołanie, kiedy dobiegł do niego skowyt po drugiej stronie drogi. Był cichszy, jakby rannemu zwierzęciu brakowało już siły. Potem usłyszał odgłos stąpania i ryk motocykla. Meyer był niemal pewien, że w lesie grasuje kłusownik. Nie bacząc, czy będzie widoczny, ruszył w tamtym kierunku. Nie czuł strachu, działał odruchowo. Znów było jak w pracy, kiedy gonił za drapieżnikiem w ludzkiej skórze. Wyszperał latarkę z plecaka i włączył ją. Wąski snop światła nie ukazywał zbyt wiele, ale wraz z dynamem od roweru był wielce pomocny. Po chwili usłyszał głośne sapanie i ciche rzężenie. Dopadł zwierzęcia i zamarł. We wnyku na niedźwiedzie tkwił jego własny pies. Szwagier ciężko dyszał, miał zakrwawione pół boku. Meyer nie miał pojęcia, skąd się tutaj znalazł i kto do niego strzelał. Nie było chwili do stracenia. Wnyk trzymał ciasno. Meyer nie był w stanie sam go rozłożyć. Łapa psa była połamana, od wyrywania jej z kleszczy zaczęła mocno krwawić.

– Ty skurwysynu, dopadnę cię! – krzyknął Meyer, choć kłusownik uciekł już daleko i nie mógł tego słyszeć. Po czym, nie wahając się już ani chwili, wyciągnął komórkę, chcąc zadzwonić do profesorki, żeby, jeśli mają weterynarza, przyjechała z pomocą. Zanim to zrobił, spostrzegł, że ma siedem nieodebranych połączeń. Serce zabiło mu szybciej. Pomyślał, że to może Lena starała się go znaleźć, kiedy on pił w Kormoranie. Teraz jednak nie miał czasu się nad tym zastanawiać. Opisał Knutowej sytuację, podał współrzędne i pogładził po głowie rzężącego psa, by dodać mu otuchy. Szwagier wpatrywał się w niego z nadzieją. Meyer poczuł, jak w kącikach oczu zbierają mu się łzy wściekłości. Czekanie wydawało się wiecznością. Ściągnął T-shirt i podarł go na strzępy, po czym zrobił zacisk, który przynajmniej częściowo zatamował krew.

Weterynarz ze stacji wykonał na miejscu operację i usunął kulę. Powiedział, że jeśli rana nie będzie się babrać, pies z tego wyjdzie. Łapy jednak uratować się nie da. Weterynarz złożył ją, jak potrafił, ale wiadomo było, że pies będzie kulał. Dla takiego olbrzyma oznaczało to krótsze życie. Już teraz miał kłopoty ze stawami. Meyer wziął kulę do foliowej torebki i przyrzekł, że nie odpuści kłusownikowi. Na pierwszy rzut oka stwierdził, że nie była to samodziałowa broń.

– To nie pierwszy raz – poskarżyła się profesor Knut, paląc papierosa za papierosem. – Odstrzelili nam trzy psy i cztery wilki. Nikt z tym nic nie zrobił. Nadleśnictwo umywa ręce, dla policji to zbyt błaha sprawa. Zrzucają odpowiedzialność jedni na drugich.

– Nic nie wiedziałem – mruknął Meyer. Pies spał już spokojnie. Był opatrzony, dostał środki przeciwbólowe. Sierść miał mokrą, zmierzwioną, brzuch wklęsły. Ale żył.

– Jak on się tutaj znalazł? – zapytała profesorka.

Meyer wzruszył ramionami.

– Może polazł za mną?

– Do Kormorana? – Knutowa uśmiechnęła się z niedowierzaniem.

Naukowcy postawili przed Meyerem kieliszek, ale odmówił. Chciał pojechać po auto i przewieźć psa do domu. Weterynarz gwałtownie zaprotestował.

– Niech zostanie. Jest po ciężkiej operacji. Miał dużo szczęścia.

– Jutro go przywieziemy – dodała Knutowa. – Bez obaw. Oddamy go.

Meyer wstał i ruszył do wyjścia.

– Przepraszam za dzisiejszy poranek – mruknął pod nosem.

Knutowa podniosła rękę w geście pojednania.

– Zajmiemy się nim jak własnym – obiecała.

– Dlaczego oni tak was nienawidzą? – spytał Meyer na odchodnym.

Knutowa westchnęła ciężko. Spojrzała na swoich ludzi. Pokręcili głowami.

– Wszystko przez te chłopskie przesądy o wilkach – wyjaśniła. – Że porywają owieczki, napadają na ludzi, duszą, gryzą i są krwiożercze. Co oczywiście jest nieprawdą. Wilk nie jest zwierzęciem ziejącym nienawiścią ani maskotką do przytulania. Nie jest ani niebezpieczny, ani sympatyczny. Jest po prostu jednym z gatunków prześladowanych przez człowieka od stuleci, który potrzebuje miejsca do życia. Mało kto wie, że zdrowe wilki wolą odejść, niż atakować. Pokażą zęby dla ostrzeżenia. Chyba że zostaną sprowokowane. Niektórzy to wykorzystują. Gatunek jest pod ochroną, ale dla wielu myśliwych zdobycie wilczej skóry to wyzwanie. W Polsce na wolności żyje może pięćset sztuk. Wiadomo, to zakazane trofeum, chcą je mieć. Polują nawet na nasze wilki w wolierach. Co jakiś czas łatamy dziury w siatkach. Te, które wyszły, nigdy nie wróciły. Nie mamy pojęcia, co się z nimi stało. Pewnie zostały odstrzelone albo zabite widłami.

– To przecież karalne – wtrącił Meyer. Wśród obecnych wzbudził tym komentarzem salwę śmiechu.

– Nawet w Czerwonym Kapturku wilk to jest szwarccharakter – zaśmiała się gorzko profesorka. Podsunęła mu swoją książkę o życiu wilków. Meyer przekartkował. Wypadła z niej naklejka na samochód „Trzeba chronić wilka”. – To dla pana. Niektórzy uważają, że zajmujemy się tutaj produkcją wilkołaków, sama nie wiem. Problem polega na tym, że to nie jest rezerwat. Nawet pan sobie nie wyobraża, jak ciężko utrzymać tę stację. Ale walczymy. I jesteśmy trzecią co do wielkości grupą na świecie, która bada wilki urodzone w niewoli, ale żyjące praktycznie w naturalnych warunkach. Dlatego też potrzebujemy psa, by je socjalizować. Pański pies prędzej doznałby krzywdy od ludzi niż od naszych wilków, zapewniam. Niech pan już idzie. Widzę, że miał pan ciężki dzień. Przykro mi, że pana nie podwieziemy, ale wszyscy są po spożyciu. Panu też radzę nie wyjeżdżać na drogę. Kłusowników tutaj nie łapią, ale alkomaty mają. Choć panu pewnie nic by nie zrobili – uśmiechnęła się.

Mężczyzna w koszuli khaki oraz spodniach w tym samym kolorze, wyglądający i zachowujący się jak żołnierz w cywilu, wyszedł przed szereg.

– Ja mogę pana zawieźć – odezwał się i wskazał butelkę. – Tak się składa, że nie piję. To będzie dla mnie zaszczyt.

Knutowa popatrzyła na mężczyznę z uznaniem.

– To Łukasz Maciejewski. Nasz strażnik wolontariusz. Chluba naszej stacji – przedstawiła go i zaraz zwróciła się do Meyera: – Proszę nie odmawiać. On wie o panu wszystko. To on nam powiedział, jak wspaniałe rzeczy pan robi. Jaka to wiedza… – urwała.

– Miło było poznać. – Każdy z naukowców uścisnął mu rękę. Meyer chciał im oddać pożyczoną koszulę. Zdjął ją, odsłaniając opalony tors. Kobiety wpatrywały się w niego z zachwytem.

– Niech pan nie żartuje. – Weterynarz zwrócił ubranie, poklepał go po plecach i pochwalił za zatamowanie upływu krwi, które być może uratowało Szwagrowi życie.

Meyerowi zrobiło się głupio. To byli naprawdę fajni ludzie, niepotrzebnie się tak jeżył i oceniał ich po pozorach. Wziął książkę, dotknął śpiącego psa i skierował się do wyjścia.

Łukasz Maciejewski ruszył za nim. Wsiedli do zielonej terenówki.

– Czy udziela pan lekcji? Można się u pana szkolić? Dużo wiem o profilowaniu – zagaił Maciejewski, kiedy już ruszyli.

Meyer wzruszył ramionami.

– Raczej bym nie radził, skoro tak wiele pan o mnie wie. Musi pan także wiedzieć, że lepiej poszukać sobie innego mistrza.

– Mnie to naprawdę nie przeszkadza. Uważam, że pan jest najlepszy w tej branży w Polsce. Jeden błąd nie czyni z pana…

– Dziękuję, ale nie. Proszę mnie zrozumieć – uciął Meyer i ziewnął.

Zatrzymali się. Uścisnęli sobie dłoń.

– Gdyby pan czegoś potrzebował… – zaczął Maciejewski. – Sam nie wiem.

– Dziękuję. – Meyer przyjrzał się badawczo ubiorowi wolontariusza. – Mogę o coś spytać?

Maciejewski podbudowany szeroko się wyszczerzył.

– Oczywiście, proszę, śmiało.

– Sam pan prasuje swoje ubrania czy ma pan żonę w stacji? – uśmiechnął się figlarnie Hubert.

– Sam. Dlaczego? – Wolontariusz podniósł głowę. Był zaniepokojony, podejrzliwie zerkał na profilera.

– Tak tylko pytałem – mruknął Meyer. – Dzięki za podwózkę.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

[1] Dawid Canter – profesor psychologii, dyrektor Centrum Badawczego Psychologii Śledczej w Wielkiej Brytanii, słynny profiler, wydał ponad dwadzieścia książek, opublikował setki artykułów naukowych, jest uznawany za naukowca rewolucjonizującego postrzeganie oraz przydatność metod behawioralnych w psychologii śledczej.

[2] Brent Turvey – profiler ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, University of New Haven, autor wielu książek i publikacji dotyczących profilowania, opracował własną metodę profilowania (analiza śladów behawioralnych). Jego zdaniem profilowanie powinno się opierać na drobiazgowej analizie materiału dowodowego: śladów fizycznych i behawioralnych, oraz wnioskowaniu dedukcyjnym.

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz