John C. Parkin

F**k it!

Rób to, co lubisz

Tytuł oryginału: F**k It – Do What You Love

Tłumaczenie: Zbigniew Waśko

ISBN: 978-83-283-2730-6

Copyright © 2016 by John C. Parkin

Originally published in 2016 by Hay House (UK) Ltd

Interior images: pp. 39 – 40, 250 © John Parkin; pp. 84 © Gaia Pollini; pp. 318 – 319
Vernon Wiley/istockphoto; pp. 320 – 321 Christian Wheatley/istockphoto; pp. 322 – 323 Webeye/istockphoto

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage retrieval system, without permission from the Publisher.

Polish edition copyright © 2018 by Helion S.A.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Autor oraz Wydawnictwo HELION dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo HELION nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce.

Drogi Czytelniku!
Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres
http://sensus.pl/user/opinie/firtol_ebook
Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

Wydawnictwo HELION
ul. Kościuszki 1c, 44-100 GLIWICE
tel. 32 231 22 19, 32 230 98 63
e-mail: sensus@sensus.pl
WWW: http://sensus.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

- Poleć książkę

- Kup w wersji papierowej

- Oceń książkę

- Księgarnia internetowa

- Lubię to! » nasza społeczność

1. Czy lubisz to, co robisz?

Muzycy niech tworzą muzykę, malarze niech malują, poeci niech piszą — jeśli chcą mieć czyste sumienie. Każdy, kto potrafi coś robić, powinien to robić.

ABRAHAM MASLOW, PSYCHOLOG AMERYKAŃSKI

Gdy byłem nastolatkiem, grałem w zespole muzycznym; wielu nastolatków to robi. Paul też to robił i uwielbiał to. W wieku 18 lat, gdy skończyły się dla niego lata szkolne, rodzina zaczęła naciskać, aby jednak zaczął zarabiać na swoje utrzymanie. Ojciec, Jim, ciągle mu przypominał: „Bezczynnym rękom szatan znajduje zajęcie”. Paul odpowiadał na to: „Przecież pracuję, gram w zespole”, ale ojca to nie zadawalało i mówił: „Nie, musisz mieć prawdziwą pracę”.

Paul poszedł więc do pośredniaka, a tam skierowano go do firmy o nazwie Massey & Coggins szukającej kogoś do sprzątania fabrycznego placu. Zatrudnił się, a wkrótce kierownik oznajmił mu: „Nie możesz całe życie zamiatać placu — masz zadatki na kierownicze stanowisko”. Tak więc Paul miał pewną pracę z wyraźną perspektywą awansu.

Pewnego dnia odwiedzili go jednak koledzy z zespołu i opowiedzieli o przygotowaniach do nowego występu. Paul wyjaśnił, że nie może do nich dołączyć, gdyż właśnie zdobył stałą pracę. Płacą dobrze, szkolą go, więc nie może liczyć, że będą go zwalniać na występy.

Podczas rozmowy z kolegami rzeczywiście nie zamierzał iść z nimi, ale myśl o koncercie nie dawała mu spokoju i w końcu wybuchnął: „Jasna cholera, nie zniosę tego!”. Przeskoczył przez mur fabryczny i popędził na koncert. A był to koncert w liverpoolskim klubie The Cavern. Paul McCartney nigdy już nie wrócił do firmy Massey & Coggings.

To impulsowa mantra „pieprzę to” — gdy ją powtarzasz, myśl o ulubionej piosence Beatlesów. Oczywiście może też być „Mull of Kintyre” zespołu Wings.

Być może, gdyby Paul pozostał w Massey & Coggins i został kierownikiem — gdyby prowadził wygodne życie wśród dzieci i wnuków — i gdybyśmy mieli sposobność zapytać go (w wieku, powiedzmy, 64 lat), czy jest zadowolony i czy robił w życiu to, co lubił, prawdopodobnie odpowiedziałby: „Tak”. I byłoby to szczere.

Jego późniejsze życie pokazuje, że raczej był szczęśliwym człowiekiem. Gdyby pozostał w pracy, może byłby równie szczęśliwy, a może nie. Wątpię jednak, czy reszta świata przez ostanie 50 lat byłaby z tego zadowolona. Uderza mnie przy tym fakt, że Paul McCartney przy podejmowaniu decyzji o porzuceniu pracy posłużył się własną wersją formuły „pieprzę to” — „jasna cholera”.

Pieprz to, powiedz uczciwie
— czy robisz to, co lubisz?

Nie musisz nikomu odpowiadać na to pytanie. Nie musisz mówić tego na głos. Na pewno nie musisz mówić tego mnie. Ani Paulowi McCartneyowi. Ale — czy robisz to, co lubisz? Naprawdę?

Zadaję to pytanie, ponieważ większość ludzi nie robi tego, co lubi (i w rezultacie, jak widzieliśmy, prowadzi życie w „cichej desperacji”). Zazwyczaj nikt się do tego nie przyznaje, ani przed innymi, ani przed sobą. I na tym polega problem.

Otóż przyznanie się, że większość cennego czasu z naszego doczesnego żywota spędzamy na robieniu rzeczy, których nie lubimy, jest jak przyznanie się do życiowej porażki, prawda? A przecież nie lubimy przegrywać. Chcemy odnosić sukcesy. Sukcesem jest dla nas udana kariera zawodowa (nawet gdy nienawidzimy wykonywanej pracy), ładny dom (jeśli nawet służy nam tylko do spania), nowoczesny samochód (choćbyśmy go używali jedynie w drodze do pracy i z powrotem) lub rodzina (jeśli nawet rzadko ją widujemy).

Pieprz to, bądź uczciwy wobec siebie.

No tak, mamy za to kilka literek przed nazwiskiem, więcej cyfr na koncie lub więcej pozycji w CV… tylko jakoś nigdzie nie widać tu literek l-u-b-i-ę. Taka jest prawda — większość z nas niemal cały swój czas spędza na robieniu tego, czego nie lubi. Tacy jesteśmy „rozwinięci”.

To impulsowa mantra „pieprzę to” — jeśli czujesz wewnętrzny sprzeciw objawiający się „utratą przytomności” (wysiadujesz godzinami przed telewizorem i spożywasz łakocie w zbyt dużych ilościach), użyj tej mantry jak soli trzeźwiących i zmierz się z faktami, choćby były nie wiem jak trudne do przełknięcia.

Jeśli tak jest w Twoim przypadku, nie traktuj tego jak porażkę, ale proszę Cię, pieprz to, bądź uczciwy wobec siebie. Nikt nie wie. Nikt nie słucha. A jeśli komuś powiesz, usłyszysz tylko: „Ależ to nie porażka — masz świetną pracę, rodzinę itd., itp.”, gdyż on (lub ona) też boi się przyznać do własnej porażki i też nie czerpie pełnej radości z życia.

Zdobycie się na uczciwość wobec siebie — dotyczy to nas wszystkich (mnie również) — to wielki krok w kierunku zmiany istniejącego stanu rzeczy. Dodam od razu, że krok ten nie jest wcale łatwy. Oczywiście niektóre elementy są łatwe, ale zapełnienie większości swojego czasu tym, co się naprawdę lubi, jest na ogół trudne. Zresztą istnieje niebezpieczeństwo, że jeśli nawet uda nam się taki stan osiągnąć, to i tak wkrótce przestanie nas to cieszyć.

Wyczuwanie, że coś jest nie tak

Jak już wiesz, mniej więcej rok temu uświadomiłem sobie, że już nie lubię tego, w co inwestowałem tak wiele swojego czasu — przestały mi sprawiać radość te wszystkie wykłady, prelekcje i występy. Nie dlatego, że były ich setki, ale raczej dlatego, że dużo czasu traciłem na przygotowania, dojazdy itp.

Mówiłem sobie, że lubię to robić. A właściwie to powtarzałem sobie, że efekt końcowy — stawanie na scenie, nawiązywanie kontaktu z widownią, której podoba się to, co mówię, i która bije brawo, a potem relaks i leżenie w pokoju hotelowym — jest wart całej reszty (tygodni przygotowań i prób oraz nerwów i tremy przed wejściem na scenę). Oczywiście uważałem też, że takie bezpośrednie spotkania z ludźmi są dobrą formą promowania filozofii „Pieprz to”.

Podskórnie jednak czułem, że coś jest nie tak. Potem miało miejsce kilka zdarzeń, które skłoniły mnie do opuszczenia sceny i spędzania więcej czasu w domu na robieniu tego, co lubię (na stukaniu w klawiaturę, jak teraz, i przebywaniu z rodziną — wspólnym oglądaniu filmów, graniu w gry planszowe itp.).

Jednym z tych zdarzeń było odczytanie e-maila od organizacji, dla której miałem wygłosić prelekcję. Oto ten list (fragmenty umożliwiające identyfikację tej organizacji zostały zamalowane):

Bez względu na liczbę uśmieszków zamieszczonych w tym e-mailu poczułem się nim udręczony, a udręka jest ostatnią rzeczą, jakiej chciałbym doznawać w życiu. Chcę robić to, co sam uznam za stosowne, w swoim własnym tempie i z pomocą swoich ludzi.

Jakimś sposobem znalazłem się więc w miejscu, gdzie innym wydawało się, iż mogą mnie dręczyć z uśmiechem na twarzy, i gdy to sobie uświadomiłem, uznałem, że tak być nie może.

Znosiłem to, jeśli byłem chwalony (i dobrze opłacany), ale granica między tolerowaniem czegoś takiego a nietolerowaniem była bardzo cienka. Gdy lubisz to, co robisz, możesz znieść więcej nonsensów, żeby tylko robić to nadal, ale gdy poziom lubienia spada, niewiele trzeba, żebyś stracił cierpliwość.

Po kilku takich ciosach usiadłem w swoim pokoju z filiżanką dobrej herbaty i zadałem (sobie) następujące pytania:

- Czy ty to lubisz? Nie, nie do końca — może niektóre elementy, ale one nie są aż tak cenne. Tak naprawdę to najbardziej lubię być w domu.

- Czy jest jakiś sposób, abyś mógł czerpać korzyści z elementów, które lubisz, a zrezygnować z tych, których nie znosisz? Hmmm… byłoby to możliwe, gdybym prowadził tylko te wykłady, które sam zorganizuję. W końcu lubię to robić, a w takiej sytuacji nikt by mnie nie dręczył.

- Czy jest coś, co mógłbyś utracić, gdybyś zrezygnował z prowadzenia tych prelekcji? Może — trochę siły przebicia, trochę rozgłosu… ale pieprzyć to, nie będę już tego robił.

Pomyślałem sobie: „Pieprzyć to, nie będę już tego robił”.

Więc przestałem. A wtedy, jakby chciano mnie przetestować, dostałem jeszcze więcej zaproszeń na wykłady — z różnych miejsc na całym świecie. Na wszystkie, co do jednego, odpowiedziałem grzecznie „nie”. Nawet na te, które były bardzo kuszące (z Południowej Afryki i Istambułu, jeśli jesteś ciekaw). W rezultacie miałem bardzo fajny rok, ale to tylko jedna strona medalu — o drugiej porozmawiamy później. Postąpiłem uczciwie wobec siebie i Ciebie też zachęcam, żebyś zrobił to samo.

To impulsowa mantra „pieprzę to” — powtarzaj ją często, aby Ci to weszło w nawyk. Niech się świat przyzwyczaja do tego, że możesz, grzecznie, powiedzieć „nie”.

A teraz coś interesującego. To się nazywa wyczucie czasu… właśnie przerwałem pisanie, aby rzucić okiem na e-maile i zobaczyłem wiadomość od kolegi z Hay House, pisarza Davida Hamiltona. Pisze on o zbliżającym się spotkaniu z cyklu „Potrafię” i wymienia nazwiska prelegentów. Tym razem nie ma wśród nich mojego nazwiska, a na pewno byłoby, gdybym nie powiedział „nie”.

Dziwne uczucie. Jest to skutek mówienia „nie” i trzeba się z nim liczyć. Odmawianie ma też swoje wady. Pytanie tylko, czy są one dostatecznie kompensowane przez zalety. Lecz gdy myślę o swoich chłopcach, którzy teraz odrabiają lekcje, a do których za chwilę zejdę i wspólnie będziemy oglądać telewizję, bawić się w wojnę i skakać na batucie, odpowiedź jest jednoznaczna… TAK.

Spróbuj więc i Ty wziąć byka za rogi i uczciwie odpowiedz na poniższe pytania. Pomoże Ci to określić, w jakim stopniu robisz to, co lubisz.

Spis treści

Zawartość „Tak, ale…”

Dlaczego jajko?

Moja autobiografia z perspektywy robienia tego, co się lubi (lub czego się nie lubi)

Mówienie „pieprz to” pomaga

Wstęp. Życie w cichej desperacji

Jak to się stało, że jestem tu, gdzie jestem?

Tryb kreatywny

Tryb organizacyjny

Więc jakie jest to „tutaj”?

Wypełnianie metafory postaciami

Zamknąć drzwi do „biura”

Utworzyć „poczekalnię”

Powrót do „teraźniejszości”

1. Czy lubisz to, co robisz?

Pieprz to, powiedz uczciwie — czy robisz to, co lubisz?

Wyczuwanie, że coś jest nie tak

2. Dlaczego mam robić to, co lubię?

Dlaczego powinniśmy wszyscy robić to, co lubimy?

Dlatego, że życie jest krótkie

Czas na napisanie dwóch listów

Ponieważ będziesz szczęśliwszy

Moja chwila „przepływu”

Ponieważ będziesz zdrowszy

Sprawdź, jak bardzo coś lubisz

Ponieważ łatwiej osiągniesz sukces

Ponieważ będziesz bogatszy

3. Ustal, co lubisz

Redagowanie dzienniczka „Co lubię”

Ćwiczenie 1. Jakie rzeczy lubisz robić?

Co lubisz robić?

Co lubiłeś w przeszłości?

Co przewidujesz jako swoje ulubione zajęcie w przyszłości?

Co zwraca uwagę w Twoich odpowiedziach?

Ćwiczenie 2. Czego nie lubisz robić?

Czego nie lubisz robić, a może nawet nienawidzisz?

Co zwraca uwagę w Twoich odpowiedziach?

Ćwiczenie 3. Wędkowanie

Gdybyś mógł wziąć roczny urlop, to co byś robił?

Na kogo patrzysz, mówiąc: „Ach, ci to sobie żyją”?

Co sprawia Ci największą przyjemność?

Co byś robił, gdybyś wiedział, że Ci się uda?

Ćwiczenie 4. Rybołówstwo dalekomorskie

Odkładając na bok wszelkie „tak, ale”, nie patrząc na żadne ograniczenia i stosując w pełni filozofię „Pieprz to”, czego byś chciał?

Odkładając na bok wszelkie „tak, ale”, nie patrząc na żadne ograniczenia i stosując w pełni filozofię „Pieprz to”, czym (lub kim) chciałbyś być?

Odkładając na bok wszelkie „tak, ale”, nie patrząc na żadne ograniczenia i stosując w pełni filozofię „Pieprz to”, co chciałbyś robić?

Skąd wiemy, czy coś lubimy, czy nie?

4. Rób to, co lubisz

Ćwiczenie „największa zmiana”

Pokonywanie obiekcji „Tak, ale”

Odnajdywanie celu

Może cel powinien dotyczyć (w sposób naturalny) tylko Ciebie

Uleganie przymusowi wewnętrznemu

Odnajdywanie odwagi

W poszukiwaniu odwagi, by tworzyć muzykę

Scenariusz wystąpienia podczas tygodnia „Dasz radę”, 2013

Wybieranie chwili

Odnajdywanie czasu

Nadawanie priorytetów rzeczom, które lubimy robić

Wprowadzanie terroru priorytetowości

Rób mniej rzeczy, których nie lubisz

Zatrudnij się na niepełny etat lub pracuj mniej

Nie rób tego, czego nie lubisz

Po prostu nie rób tego (parafrazując slogan reklamowy firmy Nike)

Zleć to komuś innemu

Poświęcaj mniej czasu na robienie tego, za czym nie przepadasz

Ustalanie nierealnych terminów

Ustanawianie nagród (marchewki)

Ustanawianie kar (kije)

Odnajdywanie pieniędzy

Rozważ przejście na skromniejszy styl życia

Zamiast myśleć „albo to, albo to”, myśl „i to, i to”

Znajdź swój sposób na robienie tego, co lubisz

Odnajdywanie nastroju

Odnajdywanie wirusa

Antonio Aloi — zamiatacz ulic na wyspie Salina

Uważność — sposób Antonia Aloiego

5. Żyj, robiąc to, co lubisz

Spontaniczność, czyli życie z czystą kartą

Powrót do epoki małego wzrostu i skąpego owłosienia

Czas i pytanie

Czas

Jak wygospodarować trochę wolnego, nieskażonego planami czasu?

Pytanie

Potrząsamy, potrząsamy!

Swobodny qigong (i później już nie płacisz)

Gaia i qigong

Pieprzyć to, nie (przepraszam)

6. Zarabiaj na życie przez robienie tego, co lubisz

Zarabianie pieniędzy na robieniu tego, co naprawdę lubisz

Czy naprawdę chcesz zarabiać na życie przez robienie tego, co lubisz?

Ja zarabiam (nieźle) na życie, robiąc to, co lubię

Wypełniaj swe obowiązki (wobec Boga i Królowej)

Dwa wyrazy, które powinny być usunięte ze słownika

Bądź sam swoim szefem — to jest kapitalne

Bądź sam swoim szefem — to jest okropne

Dlaczego teraz jest dobry czas na rezygnację z pracy

Dlaczego teraz jest zły czas na rezygnację z pracy

Masz dwie ręce, więc ich użyj

Przekuwanie tego, co lubisz, na pomysł (który może przynosić dochód)

Pomysły, pomysły, pomysły (10 razy)

Przygotuj listę rzeczy, które lubisz robić

Przygotuj listę rzeczy, w których jesteś naprawdę dobry

Pomysł oczywisty

Pomysł nieoczywisty

Wymyśl coś, co wypełni lukę

Wymyśl coś, co rzeczywiście przyda się innym

Wymyśl coś, na czym będzie łatwo zarobić

Wymyśl coś, co odmieni Twoje dotychczasowe źródło dochodu

Wybierz „ten” pomysł spośród swoich 10 (lub 100)

Przekształcanie pomysłu w przynoszące dochód przedsięwzięcie

Odhaczaj

Szukaj bólu

Poszukaj bólu niszowego

Wymyśl slogan reklamowy

Wybierz medium

Szukaj przyjemności

Szukaj małych kroków

Zarób pierwsze pieniądze

Planuj

Zaplanuj finanse

Wyobraź sobie szczegółowiej rynek docelowy

Zrób wszystko, aby Twoja oferta olśniewała

Podziel cały proces na etapy i rozplanuj wszystko w czasie

Realizuj swoją pasję, nie plan

Realizuj

Poproś o pomoc w razie konieczności

Odnoszenie sukcesu w realizacji przedsięwzięcia mającego przynosić dochody

Wybierz pole bitwy

Wybierz system

Wybierz system pomiarowy

Wybierz rolę dla siebie

Wybierz poziom sukcesu

Już wystarczy

Wybierz metody skalowania

Przekształcanie sukcesu w coś, co lubisz

Przygoda z robieniem tego, co lubimy

Wniosek: nie odchodź do grobu bez zaśpiewania swojej pieśni

Idź za głosem wewnętrznym

Jednostronicowy dodatek

O autorze