Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Tytuł oryginału
SHADOW CREEK

Wydawca
Grażyna Woźniak

Redaktor prowadzący
Beata Kołodziejska

Redakcja
Urszula Okrzeja

Korekta
Ewa Grabowska
Marzenna Kłos

Copyright © 2012 by Joy Fielding
Copyright © for the Polish translation by Edyta Jaczewska, 2016

Świat Książki
Warszawa 2016

Świat Książki Sp. z o.o.
02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2

Księgarnia internetowa: swiatksiazki.pl

Skład i łamanie
Joanna Duchnowska

Dystrybucja
Firma Księgarska Olesiejuk Sp. z o.o., Sp. j.
05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91
e-mail: hurt@olesiejuk.pl, tel. 22 733 50 10
www.olesiejuk.pl

ISBN 978-83-8031-124-4

Skład wersji elektronicznej
pan@drewnianyrower.com

Prolog

– Noc była mroczna i wietrzna – odezwała się Ellen, cytując pierwsze słowa pewnej dawno zapomnianej powieści.

Zdanie to cieszyło się kiedyś wątpliwą sławą, uchodząc za najgorszy książkowy początek wszech czasów. Ellen wcale nie wydawało się aż takie złe. Gdyby się uparła, pewnie zdołałaby przypomnieć sobie zdecydowanie marniejsze, choć musiała przyznać, że jej nadzwyczajna kiedyś pamięć już nie działa tak samo sprawnie. No, ale z drugiej strony, co nie zmieniło się na gorsze? Roześmiała się.

Jak na osobę w tym wieku, śmiała się zadziwiająco młodzieńczo. Tak chichoczą nastolatki, a nie kobiety, które niedawno obchodziły siedemdziesiąte urodziny.

– Faktycznie jest paskudnie – zgodził się mąż, z którym przeżyła blisko pięćdziesiąt lat.

Stuart Laufer objął żonę zaskakująco muskularnym ramieniem – dobiegał przecież siedemdziesiątki piątki – i wspólnie wyjrzeli za okno starego domu z drewnianych bali, otoczonego drzewami, których gałęzie szarpał porywisty wiatr.

Padało od niemal pięciu godzin. Ulewa zaczęła się tuż po trzeciej po południu. Wał ciemnych i groźnych chmur napłynął znikąd, zasnuł niebo i szybko pokonał bezsilne słońce. Wielkie, ciężkie krople deszczu pojawiły się niemal natychmiast, jak pociski wystrzeliwane z jakiegoś niebiańskiego karabinu maszynowego. A potem nadszedł wiatr, któremu towarzyszyły głośne eksplozje grzmotów i dzikie zygzaki błyskawic, kolejne pociski niebios. Piękne, zachwycała się Ellen. Ale też przerażające, co często towarzyszy pięknu.

Sama byłam kiedyś piękna, pomyślała.

– Za dużo w tym szału, żeby miało długo trwać – zawyrokował wcześniej Stuart, jakby chcąc uspokoić ich oboje. – Chyba się pomyliłem – przyznał, kiedy popołudnie przechodziło w wieczór, pochłaniane przez coraz ciemniejsze niebo. Światła w niewielkim domu zaczęły migotać, rzucając dziwne, przypominające zwierzęce cienie na białe ściany. – Lepiej rozpalę w kominku, na wypadek gdybyśmy stracili prąd – stwierdził teraz.

– Chuchnę, dmuchnę, i twój domek się rozsypie – szepnęła do siebie Ellen, wspominając bajkę o trzech małych świnkach i wielkim złym wilku, którą matka czytywała jej w dzieciństwie.

Jej głęboko osadzone błękitne oczy znienacka wypełniły się łzami. Niesamowite, pomyślała. Siedemdziesiąt lat na karku, a ona wciąż płacze za matką utraconą niemal dwadzieścia lat wcześniej. Jakby ciągle była tą dziewczynką skuloną na matczynych kolanach i otuloną opiekuńczymi objęciami. Wciąż tak bardzo za nią tęskniła! Nieobecność matki okazała się równie dojmująca, jak kiedyś jej obecność. Ellen nadal czuła miękkość warg matki na swoim czole, nadal widziała dumę w jej oczach, ilekroć matka na nią spoglądała, nadal słyszała dramatyczne tony głosu, którym czytywała jej braci Grimm. Ellen zawsze zakładała, że te same baśnie przeczyta któregoś dnia własnym dzieciom, a potem wnukom, które na pewno kiedyś się pojawią. Niestety, żaden z jej dwóch synów nie wykazywał nigdy większego zainteresowania baśniami i rzadko zdarzało im się usiedzieć bez ruchu dość długo, by zdążyła dotrzeć daleko poza obowiązkowe: „Dawno, dawno temu...”. Ześlizgiwali się z jej kolan, na których próbowała ich przytrzymać, woląc samolociki od książek, a później dziewczyny bardziej niż cokolwiek innego. Obaj chłopcy (teraz już dojrzali mężczyźni, jeden w wieku czterdziestu trzech lat, drugi czterdziestoletni – czy to naprawdę możliwe?) ożenili się z kobietami poznanymi podczas studiów poza domem – na Berkeley w przypadku Todda, na Stanfordzie – Bena. A potem przenieśli się na stałe na przeciwległe wybrzeże. Żadne z małżeństw nie przetrwało dłużej niż kilka lat. Później synowie ożenili się ponownie, Ben nawet kilka razy, ostatnio z pochodzącą z Rosji tancerką egzotyczną. Z tych wszystkich związków urodziło się pięcioro dzieci: Mason, Peyton, Carter, Willow i Saffron – skąd oni brali te imiona? – a wszystkie wnuki wkraczały obecnie w dorosłość i nie wykazywały przywiązania do mieszkających na wschodnim wybrzeżu dziadków ze strony ojca. Ellen nie mogła sobie przypomnieć, kiedy ostatnio spędziła z którymś z wnucząt trochę czasu. Całymi latami przesyłała im pieniądze na Gwiazdkę i urodziny. Czasem dostawała kartkę z podziękowaniem. Częściej nie, na co skarżyła się synom, ale ci twierdzili, że nie mają na to wpływu. „Byłe żony”, mawiał Ben ze wzruszeniem ramion, jakby to wszystko wyjaśniało. Ellen ostatnio próbowała kontaktować się z wnukami e-mailowo, ale krótkie wiadomości z pytaniami o zdrowie i samopoczucie przechodziły bez echa. Wątpiła, żeby któreś z nich pofatygowało się na przyjęcie z okazji pięćdziesięciolecia ślubu, które zaplanowali ze Stuartem na jesień. Zastanowiła się teraz, gdzie się podziały wszystkie bajkowe „i żyli razem długo i szczęśliwie”.

Usłyszała stęknięcie Stuarta. Strzyknęło mu w kolanie, gdy pochylony układał polana w starym kamiennym kominku i z trudem zapalał długą zapałkę. Przyjrzała się jego pełnej zmarszczek, ale wciąż przystojnej twarzy, ciemnym, zmrużonym w skupieniu oczom, szerokiemu, pofałdowanemu czołu i palcom o artretycznie obrzmiałych kłykciach. Mimo swojego wieku ten mężczyzna nadal przyciągał wzrok. Nawet po wszystkich tych latach jej serce wciąż biło przy nim mocniej. Niesamowite, pomyślała Ellen, nie mogąc się nadziwić własnemu szczęściu i czując się winna, że nie potrafiła podobnego daru losu przekazać synom.

Tyle że w małżeństwie ciężka praca jest równie ważna jak szczęśliwy traf, wiedziała to dobrze. I nie zawsze wszystko jest usłane różami, nie zawsze idzie jak z płatka. Bywały takie dni, a czasem nawet całe tygodnie z rzędu, kiedy myśl o Stuarcie znikającym pod kołami autobusu wcale nie była jakoś szczególnie przykra. Czasami zastanawiała się, czy od niego nie odejść. Już raz trzymała dłoń na słuchawce telefonu, a przed nią na kuchennym blacie leżała książka telefoniczna, otwarta na liście znanych nowojorskich adwokatów specjalizujących się w rozwodach.

Ale wtedy przypomniała sobie radę udzieloną przez matkę, że kiedy pojawią się kłopoty, ma sobie wyliczyć powody, dla których w ogóle za Stuarta wyszła. Pomyślała o jego słodkim uśmiechu i poczuciu humoru, o tym, jak te pocętkowane złotymi plamkami ciemne oczy rozświetlają się za każdym razem, gdy ona wchodzi do pokoju. Wkrótce zaczęła sobie przypominać, na jakie sposoby okazywał jej troskę, jego czułe gesty i ten nieodmiennie łagodny dotyk, bystry umysł i szczodre serce, wszystko co w nim kochała. I zaraz potem książka telefoniczna powędrowała z powrotem do szuflady, a ona ugotowała mu ulubiony obiad, makaron zapiekany z serem. I to właśnie w nim uwielbiała – że tak łatwo było sprawić mu przyjemność.

Udane i aktywne życie seksualne też raczej nie stanowiło przeszkody. Nawet teraz, w zaawansowanym wieku, wciąż kochali się często i z entuzjazmem. Akrobatyczne wyczyny czasów młodości może mieli już za sobą, ale umiejętność sprawiania przyjemności partnerowi nie zanikła. „Wiesz, jaką formę seksu najczęściej uprawiają emeryci?” – spytał ją kiedyś Stuart, unosząc wzrok znad czytanej właśnie porannej gazety. „Oralną”, dodał i mrugnął do niej. „Chcesz powiedzieć, że tylko o tym rozmawiają?” – odparowała Ellen. Ależ się zaśmiewali.

Teraz znów się zaśmiała, nie mogąc się nadziwić, że tak wielu spośród ich przyjaciół niemal zupełnie zarzuciło uprawianie miłości w późniejszych latach swoich małżeństw, czasem pozornie bez żalu.

Co prawda, nie mamy tych bliskich przyjaciół aż tak wielu, pomijając Wayne’a i Fran McQuakerów, pomyślała ze smutkiem. Kilku odebrał im rak, resztę inne idące z wiekiem przypadłości. Śmiech uwiązł jej w gardle.

Do braku życia towarzyskiego przyczyniła się też decyzja o przeprowadzce z miasta, do tego domu z bali, kupionego wiele lat temu jako inwestycja na rynku nieruchomości. Ellen zawsze uważała się za dziewczynę z miasta, kiedy więc Stuart po raz pierwszy podsunął myśl o zamieszkaniu w domu w leśnej okolicy, zaprotestowała. Gdy jednak osłabły jej wstępne zastrzeżenia – robactwo, dzikie zwierzęta, odludzie – odkryła ku własnemu zdumieniu, że w gruncie rzeczy podobają się jej cisza i spokój wiejskiego życia. Uwielbiała malowniczą trasę dojazdową przez Adirondack, drogi wijące się wśród gór, wrażenie, że drzewa opiekuńczo pochylają się nad nimi podczas jazdy, gdy miejskie hałasy cichły, w miarę jak pięli się w górę, a potem znikały zupełnie, zastąpione śpiewem ptaków i odgłosem wody szemrzącej w pobliskich strumieniach. Myśl o przeznaczeniu tej nieruchomości na sprzedaż stawała się coraz mniej atrakcyjna, aż wreszcie zarzucili ją całkowicie i zamiast tego sprzedali dom w White Plains, a potem, dwa lata temu, na stałe osiedlili się w domu w lesie. Ich syn Ben gorąco im to odradzał. No, ale z drugiej strony Ben, choć prawnik, opuścił swoją drugą żonę, również prawniczkę, dla rosyjskiej tancerki egzotycznej poznanej w klubie ze striptizem pod nazwą Wiarołomni, więc jego osąd wydawał się nieco mało wiarygodny.

– Co zrobicie w razie jakiegoś nagłego wypadku? – wypytywał.

– Mamy telefon i komputer – przypominała mu Ellen. – To nie tak, że znajdziemy się z dala od cywilizacji.

– To chałowy pomysł – upierał się Ben, choć sam nigdy tego miejsca nie widział na oczy. – Wystarczy już ta dziwaczna nazwa. – Wzdrygnął się, nawiązując do Shadow Creek, wąskiego strumienia przepływającego za starym domem z drewnianych bali. – Zresztą Katarina nie cierpi komarów.

– W przeciwieństwie do nas wszystkich, którzy je uwielbiamy – mruknęła teraz do siebie Ellen.

To fakt – było tu mnóstwo komarów. Zwłaszcza teraz, w lipcu. I pająków. I węży. I kojotów. A nawet niedźwiedzi, pomyślała, chociaż sama jeszcze żadnego nie widziała. W gruncie rzeczy najdokuczliwszym utrapieniem w górach Adirondack byli turyści, bo ciągnęli tu stadami podczas letnich miesięcy, a wielu gubiło się w lasach, wędrując pobliskimi szlakami. Niektórym zdarzało się nawet pukać do ich drzwi i pytać, czy mogą skorzystać z toalety. Ellen otwierała, grzecznie im odmawiała i odsyłała natrętów w dalszą drogę. Jeśli otwierał Stuart, człowiek o miękkim sercu, to czasami wpuszczał ich do środka.

– Mówiłaś coś? – spytał ją teraz mąż.

– Co? A nie, nic. Chyba po prostu myślałam na głos.

– O czym?

– Tak tylko się zastanawiam, ile czasu jeszcze potrwa ta burza.

Nie chciała wdawać się w dyskusję na temat Bena i jego najnowszej żony, bo nieuchronnie zbaczali wtedy w stronę niedociągnięć Ellen i Stuarta jako rodziców. Owszem, to prawda, że jeden syn został lekarzem, a drugi prawnikiem, więc najwyraźniej coś starszemu pokoleniu się udało. Ale tak samo ewidentne było to, że w równym stopniu sprawę zawalili. Ellen zmarnowała jednak już zdecydowanie zbyt wiele czasu, usiłując zrozumieć problem. Dzieci nie pojawiają się wyposażone w instrukcję obsługi, gdzieś kiedyś coś podobnego przeczytała, a fakt faktem, że ona i Stuart zrobili wszystko, jak tylko potrafili najlepiej.

Prawdę mówiąc, ona i Stuart zawsze istnieli jakby wewnątrz swojego prywatnego małego kokonu, nigdy tak do końca nie potrzebując nikogo poza sobą nawzajem. A synowie byli tego w jakiś sposób świadomi. Co i tak jednak nie wyjaśniało, dlaczego żaden z nich nie był w stanie wytrwać w związku. Jeśli niemal półwieczne małżeństwo rodziców nie stanowiło dla nich wystarczająco solidnego przykładu, to Ellen już sama nie wiedziała, co takim przykładem mogłoby być. Poza tym, co było, to było, pomyślała. Za późno teraz, żeby coś zmieniać.

Prawda?

Ellen przeszła przez pokój dzienny w stronę kuchni i zdjęła z uchwytu czarną słuchawkę bezprzewodowego telefonu.

– Dzwonię do Bena – wyjaśniła mężowi, zanim zdążył zapytać.

Skinął głową, nie przerywając rozpalania w kominku. Przyjemny zapach płonącego cedrowego drewna szybko wypełnił sporą przestrzeń prostokątnego salonu połączonego z jasną, nowoczesną kuchnią. Na tyłach domu mieściły się trzy sypialnie i łazienka. W łóżkach w dwóch gościnnych pokojach nigdy nikt nie spał, chociaż McQuakerowie obiecywali, że przyjadą w ten weekend. Ellen nie mogła się już doczekać ich odwiedzin.

Wybrała numer młodszego syna i odczekała jeden, drugi i trzeci sygnał, zanim ktoś wreszcie odebrał.

– Halo? – usłyszała kobiecy głos. Proste słowo, zabarwione silnym akcentem, stało się niemal niezrozumiałe.

– Katarina, witaj – odezwała się Ellen pogodnym tonem. – Mówi...

– Kto mówi? – wpadła jej w słowo Katarina.

– Tu Ellen. Matka Bena.

– Przepraszam. Linia bardzo zła. Muszę prosić zadzwoń później.

Dopiero po paru sekundach do Ellen dotarło, że Katarina się rozłączyła.

– Chyba coś nam przerwało – powiedziała do Stuarta, starając się myśleć pozytywnie i postanawiając, że zadzwoni, dla odmiany, do Todda. Ale tym razem w słuchawce nie było sygnału. – Och. Chyba telefon nam padł.

– Naprawdę? Pokaż. – Stuart podniósł się z klęczek i podszedł do żony, wyciągając prawą rękę.

Wręczając Stuartowi słuchawkę, Ellen próbowała się nie najeżyć. Wcale nie chciał dać żonie do zrozumienia, że jej nie dowierza, ani w żaden sposób obwiniać jej za awarię telefonu, ale nawet mając tę świadomość, irytowała się, że czuł potrzebę sam wszystko sprawdzić.

– No i? – spytała.

– Rzeczywiście nie działa. – Oddał jej słuchawkę.

– Komputer też padnie?

– Nie, bateria jeszcze powinna być naładowana. Możesz sprawdzić, jeśli chcesz.

– Nie – odparła Ellen. Potrzeba rozmowy z synami już jej przeszła. – W następnej kolejności pójdą pewnie światła.

Stuart mruknął coś potakująco.

– Masz ochotę na kieliszek wina? – zapytał.

Ellen uśmiechnęła się.

– Tak, czytasz mi w myślach.

Stuart obszedł sofę w wiśniowo-granatowe pasy, stanął przy szafce na wino pod przeciwległą ścianą. Kiedy sięgał po butelkę sauvignon blanc, usłyszeli głośne stukanie.

– Co to? – spytała Ellen, gdy stukanie przybrało na sile i napełniło cały pokój. – To do drzwi?

Stuart z wahaniem zrobił kilka kroków w stronę źródła dźwięku.

– Nie otwieraj – przestrzegła Ellen.

– Halo! – Usłyszeli wołanie. – Halo? Proszę! Czy ktoś tam jest?

– To chyba jakieś dziecko – szepnął Stuart.

– Co by tu robiło dziecko w taką pogodę? – odezwała się Ellen. Stuart sięgał już ręką do klamki. – Nie otwieraj – powtórzyła.

– Nie wygłupiaj się – skarcił ją Stuart i otworzył drzwi.

Za nimi stała dziewczyna, a wokół niej szalała burza. Woda spływała kaskadami z kaptura plastikowego przeciwdeszczowego płaszcza, którym się otuliła. Deszcz zalewał jej oczy i nos z taką siłą, że niemal zacierał rysy twarzy, ale widać było, że jest młodziutka. Niezupełnie dziecko, pomyślała Ellen, ale też nie osoba dorosła. Na pewno przed dwudziestką.

– No, uff – powiedziała dziewczyna i wtargnęła do środka, nie czekając na zaproszenie. Otrząsnęła wodę z dłoni i włosów niczym wielki, kudłaty pies. – Bałam się, że nikogo nie ma w domu.

– Skąd, na Boga, wzięłaś się tu w środku tego wariactwa? – spytał Stuart i zamknął drzwi przed szalejącą na zewnątrz burzą. Wiatr zawył, jakby chciał zaprotestować.

– Pokłóciłam się z moim chłopakiem. – Duże, ciemne oczy dziewczyny zlustrowały pokój.

– Z chłopakiem? – Ellen spojrzała w stronę drzwi. – Gdzie on jest?

– Pewnie dalej w tym przeklętym namiocie. Jest taki uparty. Nie chciał jechać do motelu, nawet kiedy zaczęło lać strumieniami. Ale ja chciałam. Powiedziałam, że pójdę i znajdę sobie jakieś miejsce pod dachem. Tylko, oczywiście, zgubiłam się, dokładnie tak, jak mi to przepowiadał, i już bitą godzinę błądzę w kółko. A potem zobaczyłam światła w waszym domu. Bardzo się cieszę, że ktoś jest w środku. Zmarzłam na kość.

– Och, biedactwo. Zrobię ci gorącej herbaty – powiedziała Ellen i ugryzła się w język, żeby nie dodać: „Co za brak rozsądku”. Kto wdaje się w kłótnię z chłopakiem w taki wieczór jak dzisiaj? Kto rusza przed siebie w mrok, w środku burzy, żeby snuć się po lesie wśród grzmotów i błyskawic? Kto tak postępuje?

Nastolatki, pomyślała w następnej chwili, odpowiadając sobie na pytanie.

Ellen podeszła szybko do kuchennego zlewu i napełniła czajnik wodą.

– To potrwa tylko parę minut. – Obejrzała się przez ramię.

Dziewczyna stała w płaszczu, z którego ciekło na beżowy chodnik, rozglądając się i szacując wzrokiem otoczenie. Przypominała Ellen Czerwonego Kapturka.

– Pozwól, odwieszę to – zaproponował Stuart, i dziewczyna szybko zdjęła płaszcz, spod którego wychynęła szczupła sylwetka ubrana w białą trykotową koszulkę i dżinsowe szorty. Na jej ramieniu wisiała duża drelichowa torba.

Ellen dostrzegła długie nogi dziewczyny, jej pełne piersi i duże oczy. Te oczy zdecydowanie stanowią jej największy atut, pomyślała, bo reszta twarzy dziewczyny wydawała się dość nijaka: długi nos, wąskie usta. Oczywiście, trudno wyglądać znakomicie, kiedy ocieka się wodą. Ellen uznała, że jest wobec niej zbyt krytyczna. Obaj synowie czasami oskarżali ją o nadmiar krytycyzmu. Postanowiła przybrać życzliwszą postawę.

– Przyniosę ci coś do wytarcia.

Poszła do łazienki i wróciła z puszystym białym ręcznikiem kąpielowym.

Dziewczyna już siedziała skulona na sofie, gołe stopy podwinęła pod uda. Mokre sandały stały przed nią na podłodze, obok nich leżała drelichowa torba. Stuart zasiadł w krytym granatowym welwetem fotelu naprzeciw niej, oczy miał pełne typowo ojcowskiej troski. Z nas dwojga zawsze był sympatyczniejszy, pomyślała Ellen, zdając sobie sprawę, jak bardzo na nim polegała, kiedy podczas tych pięćdziesięciu spędzonych razem lat trzeba było łagodzić rozmaite sytuacje.

– Piękny ten domek – zagaiła dziewczyna, wysuwając stopy spod siebie i biorąc ręcznik z wyciągniętych dłoni Ellen. – Naprawdę ładnie go państwo urządzili. Bardzo mi się podoba ten kominek. – Zaczęła wycierać końcówki długich włosów. – Dziękuję.

Ellen próbowała nie zauważać, że dziewczyna stopami brudzi jej sofę i że pod cienkim białym podkoszulkiem nie nosi stanika. Jestem po prostu zazdrosną starą jędzą, upomniała się, wspominając, że kiedyś też miała takie pełne, jędrne piersi, jak te swobodnie tu teraz eksponowane.

– Nazywam się Ellen Laufer – wydusiła z siebie. Nie mogła powstrzymać myśli, że może gdyby była sympatyczniejsza w stosunku do Katariny, życzliwsza wobec wszystkich żon swoich synów, dzisiaj miałaby nieco bardziej zażyły kontakt z własnymi wnukami. – A to mój mąż Stuart.

– Proszę mi mówić Nikki. – Dziewczyna uśmiechnęła się i dalej wycierała ręcznikiem włosy. – Przez dwa k. Podoba mi się to imię. A wam? Nie macie państwo czasem suszarki do włosów?

– Nie, przykro mi – skłamała Ellen, ignorując pytające spojrzenie Stuarta.

Dać dziewczynie ręcznik i kubek herbaty to jedna sprawa, milcząco odpowiedziała wzrokiem Stuartowi, ale wystarczy tego dobrego. Poza tym, co ma znaczyć to: „Proszę mi mówić Nikki”? Ma tak na imię czy nie?

– Chce pani powiedzieć, że ten skręt jest naturalny? – spytała Nikki. – Wspaniałe loki.

– Dziękuję. – Ellen dotknęła jasnych włosów, nad którymi biedziła się dziś rano pół godziny za pomocą lokówki, i z miejsca ogarnęło ją poczucie winy. Trzeba było pozwolić jej skorzystać z suszarki, pomyślała. Co się ze mną dzieje?

– Ta woda chyba się już zagotowała? – dodała Nikki.

– O, tak. Na pewno tak.

Ellen zawróciła do kuchni. Dziewczyna najwyraźniej nie wstydzi się prosić o to, czego chce, pomyślała, wyjmując kubek z sosnowej szafki i w drugiej szafce szukając herbaty w saszetkach. Zastanowiła się, ile czasu przyjdzie im odgrywać rolę gospodarzy wobec tego najwyżej szesnastoletniego gościa. Gdzie jest jej matka, na litość boską? Co jej odbiło, puszczać córkę pod namiot w góry Adirondack z jakimś młodzieńcem, który najwyraźniej nie miał nawet tyle zdrowego rozsądku, żeby poszukać schronienia przed deszczem?

– Którą wolisz? English breakfast czy red rose? Mam obie.

– Nie ma pani jakiejś owocowej? – spytała Nikki.

– A i owszem. Żurawina i brzoskwinia. To moja ulubiona.

Dziewczyna wzruszyła ramionami.

– Może być.

Ellen wrzuciła torebkę herbaty do kubka z wrzątkiem, myśląc o tym, że jej matka byłaby przerażona. Ileż to razy powtarzała córce, że prawidłowy sposób parzenia herbaty to pozwolić jej naciągać w czajniczku przez przynajmniej pięć minut? No cóż... Matka przecież od dwudziestu lat nie żyje, a czasy się zmieniły.

Od dawna już nasiąkam tą myślą, jak woda w kubku zabarwiająca się herbatą, myślała Ellen. Czy to rzeczywiście całe dwadzieścia lat?

– No i co z tą herbatą? – spytał Stuart, a Ellen raptownie wróciła do teraźniejszości. – Biedactwo zaczyna szczękać zębami.

– Mogę dostać do niej mleka? – spytała Nikki.

– Do owocowej? Naprawdę, moim zdaniem to nie bardzo pasuje...

– Ja wolę z mlekiem. Odtłuszczonym, jeśli można.

– Obawiam się, że mamy tylko dwuprocentowe.

– Och. – Kolejne wzruszenie ramion. – Niech będzie. I cztery łyżeczki cukru.

Ellen posłusznie dodała dwuprocentowego mleka i cztery łyżeczki cukru do i tak już słodkiej owocowej herbaty, a potem wróciła do salonu i podała Nikki duży błękitny kubek.

– Ostrożnie, jest gorąca. – Usiadła w wiśniowo-beżowym, miękko wyściełanym fotelu obok męża i patrzyła, jak dziewczyna unosi ostrożnie kubek do ust. – Nie mam pojęcia, jak to smakuje. Jak możesz pić aż tak słodką?

– Babcia zawsze mi to powtarza. – Nikki upiła łyk, potem drugi.

– Twoja babcia to na pewno rozsądna kobieta.

– To wiedźma – odparła Nikki. A potem dodała: – A nie mają państwo herbatników czy coś?

„Jak to wiedźma?” – chciała zapytać Ellen.

– Na pewno mamy. – Stuart poderwał się na nogi, zanim żona zdążyła zadać swoje pytanie.

– Przepraszam, że tak zawracam głowę – powiedziała Nikki – ale nie miałam nic w ustach od lunchu i umieram z głodu.

– No, w takim razie może uda nam się znaleźć coś konkretniejszego niż herbatnik – stwierdził Stuart. – Mamy jeszcze w lodówce trochę wędliny, Ellen, prawda?

– Tak mi się wydaje – powiedziała Ellen, chociaż myślała: Ta wędlina to nasz jutrzejszy lunch. Teraz będę musiała jutro rano pojechać do Bolton Landing, żeby jej dokupić. Zakładając, że do jutra ten cholerny deszcz ustanie. I jak długo ona w ogóle zamierza tu siedzieć, ta dziewucha, która z podobnym brakiem szacunku wyraża się o swoich starszych wiekiem krewnych? Tak, wiem, raczej nie możemy wysłać jej z powrotem w tę burzę, odpowiedziała w myślach Stuartowi, choć przecież nic nie mówił. Ale jeśli będzie lało całą noc? Co, jeśli ulewa potrwa kilka dni?

– Może powinnaś zadzwonić do rodziców – odezwała się do Nikki. Na pewno dziewczyna w tej drelichowej torbie ma komórkę.

– Po co?

– Żeby dać im znać, że nic ci nie jest. Zawiadomić, gdzie jesteś, powiedzieć, dokąd mają po ciebie przyjechać – dodała Ellen, starając się nie podkreślać zbytnio tonem głosu ostatniego fragmentu wypowiedzi.

Nikki pokręciła głową.

– Nie-e. Poradzę sobie.

– Mamy pieczeń wołową i trochę wędzonego indyka – powiedział Stuart, z głową zanurzoną w czeluści lodówki.

– Ja to w sumie jestem wegetarianką – poinformowała go Nikki.

Ellen musiała przysiąść na własnych dłoniach, żeby nie złapać nimi niewdzięcznej pannicy za gardło.

– To co powiesz na grillowaną kanapkę z serem? – spytał Stuart miłym tonem, chociaż leciutkie pulsowanie na skroniach zdradzało, że też zaczynał tracić cierpliwość do nieoczekiwanego gościa.

– Może być – odparła Nikki. – Pewnie nieczęsto miewacie tu państwo odwiedziny.

– Dość rzadko – zgodziła się Ellen. – Ten dom stoi trochę na uboczu od utartego szlaku.

– No przecież! I nie boicie się mieszkać tu tak całkiem sami?

– Kawałek dalej, niedaleko stąd, jest jeszcze parę innych domów – stwierdził Stuart.

– To i tak kawał drogi. Gdzie wasz telewizor? – spytała nagle Nikki, znów rozglądając się po przestronnym wnętrzu.

– Nigdy nie przepadaliśmy za telewizją – wyjaśniła Ellen. Pewnie to kolejny powód, że wnuki nie przejawiają najmniejszej ochoty do wizyt.

– Mamy radio – zaproponował Stuart, wyjmując z lodówki kawałek cheddara, a ze stojącego na blacie pojemnika na pieczywo dwie kromki chleba. Zaczął smarować chleb masłem z obu stron. – Zresztą, jeśli naprawdę nam zależy, zawsze możemy coś obejrzeć na komputerze.

– Ja bym nie umiała żyć bez telewizora. Strasznie by mi się nudziło – stwierdziła Nikki. – Macie państwo chociaż strzelbę?

– A po co, u licha, byłaby nam strzelba? – spytał Stuart.

– No wie pan, dla ochrony.

– Dlaczego mielibyśmy jej potrzebować? – spytała Ellen.

– Wyraźnie nie słyszeliście o tych ludziach, których w zeszłym tygodniu zamordowali w Berkshires – powiedziała Nikki jak gdyby nigdy nic.

Nóż do masła wyślizgnął się z dłoni Stuarta. Rykoszetem odbił się od blatu, a potem spadł na podłogę, gdzie potoczył się po szerokich drewnianych deskach i znikł pod kuchenką.

– Jakich ludziach? – spytali z Ellen równocześnie, niemal jednym głosem.

– Tacy starsi państwo z Berkshires – odparła Nikki. – Mieszkali sami, całe mile od sąsiadów, zupełnie jak wy tutaj. Ktoś ich zmasakrował.

Ellen zdała sobie sprawę, że wstrzymuje oddech.

– Posiekali ich na kawałki – ciągnęła Nikki. – Paskudna sprawa. Policja mówi, że dom wyglądał jak rzeźnia. Wszędzie krew. Było o nich we wszystkich gazetach. Nie czytaliście tego?

– Nie – powiedziała Ellen, zerkając na męża oczyma, które mówiły: „Pozbądź się tej dziewczyny z mojego domu, i to natychmiast!”.

– Straszna sprawa. Podobno ci mordercy, chociaż nie wiadomo kto to był, prawie odcięli tamtemu panu głowę. Proszę, chcą państwo o tym poczytać? – Dziewczyna podniosła z podłogi drelichową torbę i pogrzebała w niej, a potem wyjęła schludnie złożoną gazetę. Uważnie ją rozłożyła i wręczyła Ellen.

Ellen zerknęła na dramatyczny nagłówek: „Para emerytów brutalnie zamordowana w domu na odludziu!” i towarzyszące mu ziarniste czarno-białe zdjęcie, przedstawiające dwa worki ze zwłokami ułożone na noszach, w otoczeniu policjantów o ponurych minach.

– Po co ty coś takiego ze sobą nosisz? – zapytała.

Nikki wzruszyła ramionami.

– I co z tą kanapką, Stuart? Trzeba ci pomóc? – Podniosła się z sofy i ruszyła do kuchni.

Co się tutaj wyprawia? Ellen starała się nie wpadać w panikę.

– Moim zdaniem należałoby zadzwonić do twoich rodziców – usłyszała własne słowa, pełne nieoczekiwanej niepewności.

– Nie mogę. Nie mam tu zasięgu na komórce, a wasz telefon nie działa.

Zapadła chwila milczenia.

– Skąd wiesz, że nasz telefon nie działa? – spytała Ellen.

Nikki uśmiechnęła się słodko.

– Och. Bo mój chłopak przeciął kable. – A potem pomaszerowała zdecydowanym krokiem do drzwi i je otworzyła.

W drzwiach stanął młody człowiek. Jak na umówiony znak, zygzak błyskawicy przeciął niebo, oświetlając zimne spojrzenie jego oczu, okrutny uśmieszek na wargach i błyszczące ostrze trzymanej w ręku maczety.

– Cześć, kochanie – powiedziała Nikki i zachichotała, gdy młody człowiek bez wahania wszedł do domu. – Pozwól, że ci przedstawię jutrzejsze wycinki prasowe.

Stuart rzucił się w stronę szuflady, gdzie trzymali kuchenne noże, ale mimo lat regularnych treningów z łatwością uległ młodszemu mężczyźnie, którego maczeta cięła jego pomarszczony kark jednym płynnym, niemal eleganckim ruchem.

– Ellen... – zdążył powiedzieć Stuart. Temu jednemu słowu towarzyszyło bulgotanie z podciętego gardła. Osunął się na ziemię, a napastnik rzucił się na niego, tnąc bezwładne ciało maczetą jak popadnie. Oczy Stuarta, niegdyś takie żywe, wpatrzyły się nieruchomo w sufit.

– Stuart! – krzyknęła Ellen, okręcając się bezradnie wokół własnej osi.

Wiedziała, że nie ma dokąd uciec. Poczuła za sobą obecność dziewczyny, a potem jej ręce w swoich włosach. Nikki odciągnęła głowę kobiety w tył, eksponując żyły na szyi ostrzu kata. Ellen poczuła, że coś przecina jej gardło. Z przerażeniem patrzyła na strumień krwi, który trysnął z rany imponująco szerokim łukiem.

Pięćdziesiąt wspólnych lat, pomyślała. Taki szmat czasu. A potem nagle, bez ostrzeżenia, koniec. Za dużo w tym szału, żeby miało długo trwać, przypomniała sobie wcześniejsze słowa męża na temat burzy.

Osunęła się na kolana, w duchu pożegnała się z synami, a potem pokój przewrócił się do góry nogami. Ostatnim, co zobaczyła, zanim nóż zadał jej pchnięcie, po którym już na wieczność zamknęła powieki, była ciepła i kochająca twarz matki.

1

– Brianne! – zawołała Valerie u stóp schodów. – Jak ci idzie tam na górze?

Cisza.

– Brianne! – zawołała ponownie. – Już niemal jedenasta. Twój ojciec zaraz tu będzie.

Nadal żadnej reakcji. Valerie nawet się nie zdziwiła. Córka rzadko odpowiadała przed przynajmniej trzecim ponagleniem.

– Brianne! – Sumiennie dostosowała się do oczekiwań. – Jak ci idzie pakowanie?

Odgłos otwieranych drzwi, szybkich kroków w holu na górze, zamazana plama długich do ramion ciemnych włosów, długie i szczupłe nogi, a potem koronkowe, szokująco mocno wycięte majtki i biustonosz push-up do kompletu, całe połacie nagiej skóry niezasłoniętej bielizną i wreszcie widok zaciśniętych w pięści dłoni, opartych ze znajomym zniecierpliwieniem na szczupłych biodrach.

– Szłoby mi nieźle, gdybyś mi ciągle nie przerywała! – Głos Brianne potoczył się po wyłożonych zieloną wykładziną schodach, omal nie zbijając Valerie z nóg siłą wyraźnej pogardy.

– Nawet się jeszcze nie ubrałaś – wypaliła Valerie. – Twój ojciec...

– ...spóźni się – uzupełniła córka z tą mało uprzejmą pewnością siebie, jaką posiadają jedynie szesnastoletnie dziewczynki. – Zawsze się spóźnia.

– To długa droga – tłumaczyła Valerie. – Mówił, że chce dojechać na miejsce przed kolacją.

Ale Brianne już znikła ze szczytu schodów. Parę sekund potem Valerie usłyszała odgłos zatrzaskiwanych drzwi pokoju córki. – Nawet się jeszcze nie ubrała. Świetnie. Po prostu świetnie – szepnęła w stronę ścian barwy skorupki jajka.

Pakować się pewnie też jeszcze nie zaczęła. Teraz Valerie będzie musiała zabawiać swojego wkrótce byłego męża i jego nową narzeczoną, póki córka się nie wyszykuje. Co w sumie mogłoby zadziałać na moją korzyść, pomyślała, bo Evanowi zdarzało się dawać ostatnio do zrozumienia, że z kochaną Jennifer nie wszystko układa się jak trzeba, a on być może popełnił największy błąd swojego życia, odchodząc od Valerie.

Valerie pomyślała, że nie byłby to pierwszy raz, kiedy popełniał ten sam konkretny błąd. Podeszła do frontowych drzwi swojego nowoczesnego domu przy Park Slope, z cegły i szkła, otworzyła je i rozejrzała się w górę i w dół modnej brooklyńskiej ulicy, wypatrując nadjeżdżającego samochodu męża. Evan już raz kiedyś ją zostawił. Uciekł z jedną z jej druhen na kilka dni przed planowanym ślubem. Sześć tygodni później wrócił, zarzucił ją pokornymi przeprosinami i błagał, żeby dała mu jeszcze jedną szansę. Ta dziewczyna nic dla niego nie znaczyła, przysięgał. Po prostu zdenerwował się i stchórzył.

– Już nigdy nie popełnię takiego głupstwa – twierdził.

Tyle że, oczywiście, popełnił.

– Tylko jednej kobiety potrzebuję, ciebie – zapewniał.

Tyle że, oczywiście, potrzebował wielu.

W ciągu osiemnastu spędzonych wspólnie lat Valerie domyślała się przynajmniej tuzina romansów. Na wszystkie przymykała oko, w jakiś sposób zdoławszy sobie wmówić, że mąż nie kłamie, ilekroć dzwoni i uprzedza, że będzie pracował do późna, albo że pilne spotkanie zmusza go do odwołania lunchu, na który byli umówieni. Zaniepokojonym przyjaciołom, którzy poinformowali ją, że widzieli Evana w popularnej restauracji na Manhattanie, z nosem wtulonym w kark jakiejś młodej brunetki, wpierała nawet, że to nic takiego. „Znacie Evana – mawiała z pełnym przekonania śmiechem. – Po prostu straszny z niego flirciarz. To nic nie znaczy”.

Słowa powtarzane tyle razy, że sama niemal zdołała w nie uwierzyć.

Niemal.

A potem wróciła pewnego popołudnia do domu, zmęczona i przygnębiona po całym dniu użerania się z matką, która uparcie odmawiała zmierzenia się ze swoim alkoholowym problemem, i znalazła Evana w łóżku z pewną młodą kobietą, którą ostatnio zatrudnił, żeby zaprojektowała nową kampanię reklamową dla jego sieci modnych hoteli butikowych. Nogi dziewczyny, jędrne i zgrabne, unosiły się wysoko ponad jego szerokimi ramionami i oboje byli zupełnie nieświadomi niczego oprócz własnej dziarskiej gimnastyki. Ona zaś, raz na zawsze, wyleczyła się ze ślepoty.

Nawet wtedy to on zdecydował, że odejdzie.

Powinnam go nienawidzić, pomyślała Val.

A jednak okropna, niewybaczalna prawda wyglądała tak, że nadal go kochała, że nadal się modliła, żeby Evan oprzytomniał, jak po tej ucieczce zaledwie parę dni przed ślubem. I żeby do niej wrócił.

Co jest ze mną nie tak?

To moja własna przeklęta wina, skarciła się teraz ostro. Wiedziałam, jaki jest, kiedy za niego wychodziłam. Od pierwszej chwili, kiedy dostrzegłam go w holu niewielkiego schroniska w Szwajcarii, opalonego, wysportowanego i brylującego przed buzującym kominkiem, otoczonego przez wpatrzone w niego narciarskie króliczki, wiedziałam, że ten facet oznacza kłopoty. Dokładnie taki typ mężczyzny, jakiego do tej chwili, przez całe swoje dwadzieścia jeden lat życia, starannie unikała. Mężczyzna zdolny do wielkich gestów i aktów małostkowego okrucieństwa, równie czarujący jak mało subtelny. Dobrze znała ten typ, przecież przez takiego samego mężczyznę została wychowana.

– To nic nie znaczy – powtarzała przyjaciołom te same słowa, które kiedyś słyszała od matki.

No cóż, może dla mężczyzn takich jak jej ojciec, mężczyzn takich jak Evan, to nie miało żadnego znaczenia, Val nawet to rozumiała. Ale dla kobiet, które ich kochały, miało to znaczenie zasadnicze.

I wreszcie: dokąd je prowadziły ten cały hart ducha i wyrozumiałość?

Donikąd.

I tak zostawały porzucone.

Przyjaciele zbiorowo odetchnęli z ulgą po odejściu Evana.

– To debil – oświadczyła Melissa, najbliższa przyjaciółka Val.

– Nie zasługuje na ciebie – zgodził się ich wspólny kumpel James. – Wierz mi, tylko lepiej na tym wyjdziesz.

Matka była zbyt pijana, żeby powiedzieć cokolwiek.

Val nadal pamiętała zbolały wyraz twarzy matki, kiedy ojciec zakomunikował, że zostawia ją dla jednej ze swoich o wiele młodszych zdobyczy.

– To nic nie znaczy. On wróci – zapewniała matka Valerie i jej młodszą siostrę Alice.

Ale on nigdy nie wrócił. Ożenił się ponownie i spłodził jeszcze dwójkę dzieci, też dwie dziewczynki, które zastąpiły mu tak łatwo porzucone córki. Matka Val tymczasem stopniowo zmieniła się z pogodnej, ujmującej kobiety w pozbawioną radości życia, zgorzkniałą starą wiedźmę, której głównym źródłem pociechy stała się butelka. Czy tego Val chciałaby dla Brianne?

– Brianne, trzeba ci pomóc?! – zawołała, zamykając frontowe drzwi przed dotkliwym lipcowym upałem i zawracając do stóp schodów.

Evan w ramach rozwodu zaoferował jej w zasadzie wszystko, czego chciała – ten dom, białego półterenowego lexusa, pokaźne alimenty, bardziej niż szczodrą kwotę na utrzymanie dziecka. Już parę dni po wyniesieniu się z ich wielkiego domu na Brooklynie zadomowił się w niewielkim własnościowym mieszkaniu Jennifer na Manhattanie, na pozór bez najmniejszego dyskomfortu.

Powinnam go nienawidzić, znów pomyślała Val.

Odkryła jednak, że nie przestaje się kochać kogoś, kogo się kochało przez niemal pół swojego życia, tylko dlatego, że ten ktoś źle cię potraktował, niezależnie od tego, czy się powinno, czy nie. Mimo wszystko to niesprawiedliwe, żeby kobieta obchodząca czterdzieste urodziny schła z tęsknoty za mężczyzną, który otwarcie ją zdradził, zupełnie jak beznadziejnie zakochana nastolatka, płacząca za pierwszym lepszym chłopakiem, który sobie poszedł precz.

Choć przecież on żadnym pierwszym lepszym nie był. Był jej mężem od niemal dwudziestu lat, jej mężem jeszcze przez przynajmniej kolejny miesiąc, aż przeprowadzą formalny rozwód, mimo że już zdążył się zaręczyć z kimś innym. Był miłością jej życia, mężczyzną, z którym wiele razy objechała świat, z którym skakała z nartami z helikoptera w szwajcarskich Alpach, z którym jeździła na spływy górskie do Colorado, z którym weszła na szczyt Kilimandżaro.

– Jedyna kobieta, która potrafi dotrzymać mi kroku – powtarzał. Ile razy?

To w trakcie pieszej włóczęgi po Adirondack ona nagle przyklękła na jedno kolano i zaskoczyła ich oboje oświadczynami.

– A co, u diabła! – zawołał i roześmiał się. – To będzie przygoda.

I z pewnością była to przygoda, pomyślała teraz Val, usiłując – bezskutecznie – nie poddawać się nostalgii. Kilka pierwszych lat przed narodzinami Brianne minęło w tak zawrotnym pędzie, że stosunkowo łatwo było nie zauważyć, jak Evan rzuca okiem na boki, łatwo wmawiać sobie, że coś jej się ubrdało, a kiedy to przestało działać, przypisywać sobie przynajmniej część odpowiedzialności za jego postępowanie, postanawiać, że będzie się bardziej starała, będzie bardziej godna pożądania, bardziej dostępna, bardziej... Taka, jaką najwyraźniej nie była. I przez cały czas tłumaczyła sobie, że nie liczy się nic poza tym, że on tylko ją jedną kocha naprawdę i nieważne, jak często i jak daleko skacze w bok, bo zawsze będzie do niej wracał.

Evan nie jest taki jak jej ojciec.

Ona nie jest taka jak jej matka.

A jednak Val z rozpaczą zdała sobie sprawę, że mimo wszystko wpadła w tę samą pułapkę co matka, więc z tym większą determinacją postanowiła reagować inaczej, nie poddawać się i walczyć o swojego mężczyznę wszystkimi siłami. Nie pozwoliła nawet, żeby ciąża ją w jakiś sposób ograniczyła, i dogadzała Evanowi w jego zamiłowaniu do podróży i niebezpieczeństwa. Nadal ścigała się z nim w dół najbardziej stromych stoków i na szczyty najwyższych wzniesień. Pierwsze urodziny córki przegapiła, żeby mu towarzyszyć podczas wyprawy w Himalaje. Usprawiedliwiała ten wyjazd, wmawiając sobie, że mąż stoi na pierwszym miejscu, że dla rocznego dziecka jeden dzień nie różni się od drugiego, że urządzą Brianne urodziny po powrocie do domu. Napisała nawet o ich wyprawie artykuł, który został później opublikowany w dziale podróży w „New York Timesie”.

Okazał się on zaczątkiem niespodziewanej i niezwykle udanej kariery, która równie nagle i niespodziewanie utknęła w martwym punkcie tego dnia, gdy Val wróciła do domu wcześniej po trudnym dniu użerania się z matką i zastała Evana w łóżku, dzielnie sobie poczynającego z nadobną Jennifer.

To moja wina, powiedziała sobie wtedy Val. Zrobiłam się nieuważna, zbyt pewna swego. W miarę jak lata mijały, a Brianne rosła, z niemowlęcia stając się potrzebującą matki małą dziewczynką, Val coraz gorzej znosiła rozłąkę z córką. Dreszczyk niebezpieczeństwa przestał mieć ten sam urok, co kiedyś. Była teraz matką. Miała obowiązki. Miała nawet własną karierę. Tu już nie chodziło wyłącznie o nią samą.

Tyle że nigdy o nią samą nie chodziło. Wszystko kręciło się wokół Evana.

Zawsze wokół Evana. Nawet teraz.

Jak do tego doszło?

Val nie była jakąś niemądrą dziewczyneczką. Nie narzekała, nie mazgaiła się. Całkowicie kontrolowała każdy aspekt własnego życia, poza jednym – Evanem. No i może matką. No dobrze, zatem poza dwoma aspektami swojego życia. To znaczy trzema, poprawiła się teraz, myśląc o Brianne.

– Brianne! – krzyknęła w stronę schodów z nową energią, chcąc uciszyć własne myśli. – Ruszże się!

Zadzwonił telefon.

Mam nadzieję, że dzwoni do mnie matka z urodzinowymi życzeniami, pomyślała Valerie, przechodząc przez frontowy hol w stronę kuchni na tyłach domu, całej w nierdzewnej stali. Czy to możliwe, że naprawdę pamiętała? Val pokręciła głową. Już raczej dzwoni z pytaniem, czy w drodze na Manhattan Val mogłaby jej podrzucić kilka butelek merlota.

Słońce zdołało chwilowo przebić się przez ciężkie deszczowe chmury, które wisiały nad okolicą przez większość tygodnia, i świeciło teraz przez wysokie na dwa piętra okno, stanowiące całą zachodnią ścianę kuchni. Val miała nadzieję, że to nareszcie koniec deszczu. Góry Adirondack były niezaprzeczalnie piękne, ale biwakowanie pod namiotem w deszczu nie należało do wielkich przyjemności, a w przeciwieństwie do Val, Brianne w najlepszym wypadku biwaki ledwie tolerowała.

– I po co ja mam w ogóle jechać i łazić po tych głupich górach? – jęczała od tygodni. – O wiele bardziej wolałabym jechać do miasta z tobą i twoimi przyjaciółmi, iść na zakupy, obejrzeć parę filmów...

– Ja też bym wolała, kochanie – odpowiadała Val szczerze.

Ostatnio Brianne tak rzadko wyrażała zainteresowanie robieniem czegoś wspólnie z nią. Była w tym wieku, w którym w najlepszym razie uważa się matkę za zło konieczne, a w najgorszym za wrzód na tyłku, i zdawało się, że już w ogóle nie spędzają wspólnie czasu. Te chwile zaś, które jednak ze sobą spędzały, były pełne nieprowadzących donikąd sprzeczek i wyczerpujących konfrontacji, po których Val z rozpaczą zastanawiała się, kim jest to dziwne i uparte stworzenie, i co zrobiło z jej córką. Brianne dorastała i odsuwała się od niej w tak szybkim tempie, że miło byłoby mieć ją przy sobie w ten weekend, kiedy będzie obchodziła swoje urodziny. Mogłyby obie wykorzystać ten czas, żeby się na nowo do siebie zbliżyć.

– Ja nadal nie rozumiem, dlaczego mam jechać na tę głupią wycieczkę – narzekała znów teraz Brianne.

– Bo twój ojciec chce cię zabrać na wędrówkę w góry z...

– Z tą dziwką? – spytała Brianne z uśmiechem, czekając na reakcję matki. – Nie rób takiej zgorszonej miny. Sama ją tak nazywasz.

Val w milczeniu obiecała sobie, że przestanie w ten sposób określać Jennifer. A przynajmniej wtedy, kiedy córka będzie w pobliżu.

– Halo? – odezwała się teraz, podnosząc słuchawkę i czujnie nasłuchując znajomego bełkotu matki. Zamiast tego usłyszała Evana.

– Cześć, ty – pozdrowił ją tak samo, jak to robił przez telefon od dwudziestu lat. Niezobowiązująco, a jednak intymnie. Intymnie, a jednak niezobowiązująco.

Jak ich małżeństwo w pigułce.

– Cześć – odparła Val, bojąc się dodać coś więcej. Wyobraziła sobie swojego wkrótce już byłego męża, siedzącego za kierownicą nowego czarnego jaguara, z miękkimi, ciemnymi włosami opadającymi na jasnoniebieskie oczy, z pełnymi wargami układającymi się w swobodny uśmiech, z jedną dłonią na kierownicy, a drugą wsuniętą pod spódnicę Jennifer. – Jakiś problem? – spytała, wypędzając ten obraz z myśli.

Roześmiał się.

– Jestem aż tak przejrzysty?

To część twojego uroku, pomyślała Val, ale tego nie powiedziała. Zamiast tego stwierdziła:

– Spóźniasz się.

– Jeszcze jakieś pół godziny.

Val natychmiast to podwoiła. Pół godziny według Evana oznaczało godzinę na zegarkach wszystkich innych ludzi.

– Dobrze. Powiem Brianne.

– Powiedz jej, że pojawił się pewien problem i...

– ...i musisz się z nim uporać – dokończyła za niego Val, wyuczywszy się tej roli na pamięć już wiele lat temu.

– Przyjadę, jak tylko będę mógł.

– Powiem jej.

– Dziwnie będzie – dodał głosem cichnącym do szeptu.

– Ale że co?

Westchnienie. A potem:

– Jechać tam bez ciebie. Nie obchodzić razem twoich urodzin.

Val nic nie odpowiedziała. Nie mogła mówić, po tych jego słowach zaparło jej dech.

– Val?

– Powiem Brianne, że będziesz tu za pół godziny. – Val rozłączyła się, zanim któreś z nich zdołało cokolwiek dodać. Co on chciał jej przez to powiedzieć?

– Co robisz? – spytała nagle Brianne.

Val obróciła się na pięcie. Córka stała przed nią, nadal ubrana wyłącznie w bieliznę.

– Wszystko w porządku? – ciągnęła Brianne. – Coś stało się babci?

– Co? Jezu, skąd ci to przyszło do głowy?

– Bo coś jest wyraźnie nie halo. Stoisz tu od dziesięciu minut z ręką na telefonie i się nie ruszasz.

– Nieprawda.

– Tak, prawda. Obserwowałam cię.

Val chciała już ponownie gwałtownie zaprzeczyć, ale, zerknąwszy na zegarek, zdała sobie sprawę, że córka ma rację. Co to miało znaczyć? Że teraz Evan ma moc zatrzymywania czasu w miejscu?

– Twojej babci nic nie jest.

Brianne wzruszyła ramionami.

– No to kto dzwonił?

– Twój ojciec. On...

– ...już nie jest twoim problemem – przypomniała jej Brianne.

– Spóźnia się – ciągnęła Val, ignorując uwagę córki.

– Niech zgadnę. Pojawił się pewien problem...

– ...z którym trzeba się uporać. – Matka i córka dokończyły razem, a potem zaśmiały się, co zdarzało im się ostatnio coraz rzadziej. Przynajmniej jednocześnie.

– Będzie tu za pół godziny – dodała Val.

– Jasne.

– Powinnaś się ubrać, tak na wszelki wypadek.

Odezwał się dzwonek u drzwi. Val obróciła głowę w stronę tego dźwięku. Czyżby James i Melissa już się tu pojawili? Czy to może być Evan? Zerknęła na swoje odbicie w czarnej szybie piekarnika. Trzeba było umyć włosy, pomyślała. Trzeba było trochę się umalować.

– Dobrze wyglądasz – powiedziała Brianne, jakby czytając w myślach matki. – Poza tym to tylko Sasha.

– Kto?

– Sasha – powtórzyła Brianne, ruszając z kuchni w stronę drzwi. Jej okrągły tyłeczek stanowił idealne koło przecięte na dwie cudownie wysoko sklepione połówki.

Ja się zastrzelę, pomyślała Val, ruszając jej śladem.

– Kto to jest Sasha?

– Moja przyjaciółka, która pracuje w Lululemon. Poznałaś ją parę tygodni temu. Nie, no serio, mamo. Nigdy nie pamiętasz żadnych moich przyjaciółek.

Val już miała zaprotestować, ale zdała sobie sprawę, że Brianne ma rację. Nie nadążała spamiętywać koleżanek córki, bo zmieniały się równie często, jak jej nastroje. Jednego dnia jej najlepszą przyjaciółką była Kelly, następnego Tanya, potem Paulette, potem Stacey. A teraz ta jakaś Sasha pracująca w Lululemon. Val jak przez mgłę przypominała sobie ładną dziewczynę z długimi do talii jasnymi włosami, która obsługiwała je parę tygodni wcześniej, kiedy pojechały na Manhattan kupować stroje na siłownię. Co ona tu teraz robi?

– Co ona tu teraz robi? – Val usłyszała własny głos.

– Oddaje mi mojego blackberry’ego.

– Ale dlaczego ona ma twojego blackberry’ego?

– Zostawiłam go któregoś dnia w sklepie.

– A co ty robiłaś na Manhattanie?

– Przymierzałam parę rzeczy.

– I posiałaś blackberry’ego? Czy ty masz pojęcie, ile on kosztuje? Nie możesz być tak beztroska.

– Ale po co tyle gadania? Zostawiłam telefon, Sasha go znalazła. I była na tyle miła, że zaproponowała, że mi go tu podrzuci w drodze do pracy. – Brianne otworzyła drzwi na oścież, skutecznie ucinając dalszą dyskusję.

Na widok Sashy pierwszą myślą Val było to, że dziewczyna jest i ładniejsza, i starsza, niż to zapamiętała. Miała na sobie limetkowej barwy koszulkę i czarne spodnie do jogi, podkreślające jej wyraźne krągłości. Przynajmniej osiemnaście lat, może nawet bliżej dwudziestu, oszacowała Val. Dlaczego miałaby chcieć się przyjaźnić z kimś, kto ledwie skończył szesnaście?

– Właź – powiedziała Brianne, wpuszczając ją do środka. – Jeja. To twój samochód? – Machnęła ręką w stronę jaskrawopomarańczowego mustanga z lat sześćdziesiątych, który stał zaparkowany tak daleko od krawężnika, że wyglądał, jakby go porzucono na środku jezdni.

– Czadowy jest, nie?

– Totalnie czadowy. Strasznie mi się podoba ten kolor.

– Może powinnaś go zaparkować nieco bliżej krawężnika – podsunęła Val.

– Nic mu nie będzie tam, gdzie stoi – odparła Brianne. A potem, z teatralnym westchnieniem, dodała: – Pamiętasz moją matkę.

– Cześć, Valerie – powiedziała Sasha, odrzucając za ramiona swoje długie, jasne włosy.

Val musiała przygryźć dolną wargę, żeby powstrzymać się od stanowczej uwagi, że woli, by zwracać się do niej „pani Rowe”. Napomniała się, że już wkrótce panią Rowe być przestanie, a potem naszła ją jeszcze bardziej niepokojąca myśl: to kim wtedy będzie?

– Witaj, Sasha. Miło cię znów widzieć.

– Jak wam się sprawdzają te stroje, które kupiłyście? Świetne są, nie?

– Tak, one...

Ale Sasha już zdążyła skupić pełną uwagę na Brianne.

– No popatrz tylko na siebie – mówiła. – Ależ ty masz ładne ciałko.

– Skąd – zaprotestowała Brianne. – Muszę zrzucić trzy kilo.

– Co takiego? – ocknęła się Val.

– A poza tym zrobię sobie nos.

– Niczego nie zrobisz temu nosowi – oświadczyła Val z większą gwałtownością, niż zamierzała. Ile razy Melissa ostrzegała ją, że takie oświadczenia lepiej puszczać mimo uszu?

– Jest za długi. Nie pasuje mi do twarzy. – Brianne skinęła na Sashę, żeby poszła za nią na górę.

– Z twoim nosem wszystko jest w absolutnym porządku! – zawołała w ślad za dziewczyną Val.

– Jest za długi i za szeroki. Dam go sobie poprawić – powtórzyła Brianne, nawet się nie odwracając.

Val stała bez ruchu u stóp schodów. Usłyszała trzaśnięcie drzwi pokoju Brianne. Próbowała zwalczyć chęć do płaczu. Kto napchał głowę jej córki tymi głupimi pomysłami?

Pewnie ta sama kobieta, z którą jej córka spędzi następne trzy dni na biwaku w Adirondack.

No cóż, niezupełnie na biwaku. Hotel w Shadow Creek raczej nie przypominał namiotowiska pod gołym niebem. Val westchnęła, wspominając czasy, kiedy zatrzymywała się tam z Evanem, i ten poranek, kiedy niespodziewanie przyklęknęła i poprosiła, żeby żyli razem długo i szczęśliwie.

„Dziwnie będzie jechać tam bez ciebie. Nie obchodzić razem twoich urodzin”, powiedział przez telefon Evan.

Co tak naprawdę mówił? Że chciałby wrócić i wymazać, co zrobił? Że wystarczy, żeby Val powiedziała jedno słowo, a on powie słodkiej, dziwkowatej Jennifer, że przykro mu, ale nie ma już dla niej czasu? Że mimo wszystko kocha żonę? Że żona jest jedyną kobietą, którą kiedykolwiek naprawdę kochał? Że nie może sobie wyobrazić wyjazdu do Shadow Creek bez niej? Że nigdzie nie chce już nigdy wyjeżdżać bez niej? Że chce wyłącznie wrócić do domu?

– I jeszcze co – powiedziała Val, zapożyczając od córki jedno z jej ulubionych wyrażonek. – Boże, ależ ty jesteś żałosna. – Mimo to, idąc na górę, postanowiła, że nieco się umaluje i przeczesze włosy, zanim przyjedzie Evan.

2

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

3

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

4

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

5

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

6

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

7

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

8

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

9

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

10

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

11

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

12

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

13

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

14

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

15

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

16

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

17

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

18

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

19

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

20

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

21

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

22

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

23

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

24

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

25

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

26

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

27

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

28

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

29

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

30

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.