Strona redakcyjna

Lyman Frank Baum

Dorota i Oz znowu razem

Tłumaczyła Stefania Wortman

Tytuł oryginału: „Dorothy and the Wizard in Oz”

The Reilly & Lee Co. Chicago 1908.

Copyright © 1908 by L. Frank Baum

Copyright © Agencja Artystyczna MTJ, Warszawa 2013

Redakcja: Agencja Artystyczna MTJ

Korekta: Jolanta Spodar

Projekt okładki: Tomasz Rządkowski i Rendeer

Ilustracje: Krzysztof Krawiec

Wydanie I

Warszawa 2013

Agencja Artystyczna MTJ

ISBN 978-83-7699-256-3

Agencja Artystyczna MTJ sp. j.

ul. Porannej Bryzy 8, 03-284 Warszawa;

tel./fax (+48) 22 675 2814, 22 675 2850;

e-mail: info@mtj.pl; www.mtj.pl

Trzęsienie ziemi

Trzęsienie ziemi

ociąg z Frisko bardzo się spóźnił. Miał przybyć na stację w Hugson o północy, ale dopiero o piątej nad ranem, kiedy blady świt rozjaśnił niebo na wschodzie, kilka wagoników, turkocząc, podjechało wolno pod coś w rodzaju szopy, która służyła jako budynek kolejowy. Kiedy pociąg się zatrzymał, konduktor oznajmił donośnie: – Stacja Hugson!

Mała dziewczynka szybko zerwała się z miejsca i podążyła do wyjścia, dźwigając w jednej ręce wiklinowy kuferek, a w drugiej okrągłą klatkę osłoniętą gazetą (parasolkę wcisnęła pod pachę). Konduktor pomógł jej zejść ze stopni wagonu, po czym maszynista znów wprawił w ruch lokomotywę, która dmuchnęła dymem, stęknęła i potoczyła się leniwie po torach. Pociąg dlatego się spóźnił, ponieważ w ciągu nocy ziemia od czasu do czasu trzęsła się i dygotała i maszynista obawiał się, że w każdej chwili mogą rozsunąć się szyny i nastąpi katastrofa. Jechał więc powoli i ostrożnie.

Dziewczynka postała chwilę, patrząc na znikający za zakrętem pociąg, a potem odwróciła się, by zobaczyć, gdzie się znalazła.

Całkowite umeblowanie szopy, czyli stacji w Hugson, stanowiła stara drewniana ławka, która wcale nie wyglądała zachęcająco. W szarym porannym świetle nie było widać ani jednego domu i ani jednego człowieka. Dopiero po chwili dziewczynka dostrzegła nie opodal, tuż obok kępy drzew, konia i powozik. Kiedy podeszła bliżej, stwierdziła, że koń jest przywiązany do drzewa i stoi nieruchomo, z głową zwieszoną prawie do samej ziemi.

Było to ogromne, kościste konisko o cienkich nogach, wystających kolanach i szerokich kopytach. Był tak chudy, że można mu było z łatwością policzyć wszystkie żebra sterczące pod skórą, łeb miał długi, jakby za wielki dla niego, niepasujący do wychudłego ciała, ogon krótki i cienki. Uprząż, porwana w wielu miejscach, posczepiana była sznurkiem i kawałkami drutu. Powozik natomiast z wyczyszczonym do połysku daszkiem i zasłonami po obu stronach wyglądał prawie jak nowy. Kiedy dziewczynka obeszła go dokoła, żeby zajrzeć do środka, zobaczyła skulonego na siedzeniu śpiącego twardym snem chłopca. Odstawiła klatkę i trąciła go parasolką. Obudził się natychmiast, usiadł i przetarł energicznie oczy.

– Hej! – powiedział, spostrzegłszy ją. – Czy to ty jesteś Dorota Gale?

– Tak – odrzekła, patrząc z poważną miną na jego potargane włosy i mrugające bez przerwy szare oczy. – Czy to ty masz mnie zabrać na farmę Hugsona?

– Zgadza się – przytaknął. – Czy pociąg już przyjechał?

– Gdyby nie przyjechał, to i ja bym nie przyjechała – stwierdziła.

Roześmiał się. Śmiał się szczerze i wesoło. Wyskoczył z powozu, wsunął pod ławeczkę kuferek Doroty, a klatkę postawił na podłodze z przodu.

– Czy to kanarki? – spytał.

– Nie, to Eureka, moja kotka. Uważałam to za najlepszy środek transportu.

Chłopiec kiwnął głową.

– Jakie zabawne imię dla kota. Eureka![1]

– Tak ją nazwałam, ponieważ jest znajdą – wyjaśniła. – Wuj Henryk mówił, że „eureka” znaczy „znalazłem”.

– Dobra! A teraz wskakuj!

Wdrapała się do powoziku, chłopiec też wsiadł, chwycił lejce, potrząsnął nimi i wykrzyknął:

– Wio!

Koń nawet nie drgnął. Dorocie zdawało się, że pokręcił jednym ze swych zwisających uszu, ale tylko tyle.

– Wio! – krzyknął znowu chłopiec.

– Może jeżeli go odwiążesz – zauważyła Dorota – to ruszy. Chłopiec roześmiał się wesoło i wyskoczył z powozu.

– Widocznie jeszcze się całkiem nie rozbudziłem – powiedział, odwiązując konia. – Ale Barnaba zna się na rzeczy, prawda, Barnabo? – dodał, poklepując długi pysk konia.

Wsiadł z powrotem do powoziku, chwycił za lejce, a koń powoli odwrócił się od drzewa i pokłusował piaszczystą drogą, widoczną już w mglistym brzasku dnia.

– Myślałem, że ten pociąg nigdy się nie przywlecze – odezwał się chłopiec. – Czekałem pięć godzin na stacji.

– Mieliśmy nieustanne trzęsienie ziemi – powiedziała Dorota. – Czy nie czułeś, jak ziemia drżała?

– No tak, ale my w Kalifornii jesteśmy do tego przyzwyczajeni i nie przejmujemy się takimi drobiazgami – odrzekł.

– Konduktor mówił, że takiego okropnego trzęsienia ziemi jeszcze nigdy nie przeżył.

– Tak mówił? No, to musiało zdarzyć się wtedy, kiedy spałem – rzekł chłopiec po namyśle.

– Jak się czuje wuj Henryk? – spytała po chwili dziewczynka. Koń kłusował dalej długim, regularnym krokiem.

– Bardzo dobrze. On i wuj Hugson czują się razem wspaniale.

– Czy pan Hugson to twój wuj? – dowiadywała się Dorota.

– Tak. Wuj Bill Hugson ożenił się z siostrą żony twego wuja Henryka. Jesteśmy więc kuzynami z drugiej linii – powiedział chłopiec rozbawionym głosem. – Pracuję u wuja Billa na ranczu, a on mi płaci sześć dolarów miesięcznie, daje też mieszkanie i utrzymanie.

– Czy to dużo? – spytała nieufnie.

– Dla wuja Hugsona to dużo, a dla mnie mało, bo jestem świetny robotnik. Pracuję tak, jak śpię, czyli znakomicie! – dodał, śmiejąc się.

– Jak ci na imię? – zainteresowała się Dorota, której spodobało się zachowanie chłopca i jego wesoły głos.

– Imię mam nieco za poważne – odrzekł jakby trochę zawstydzony. – Nazywam się Robert, ale mówią na mnie „Bob”. Słyszałem, że byłaś w Australii.

– Tak, z wujem Henrykiem – odrzekła. – Przyjechaliśmy do San Francisco tydzień temu. Wuj Henryk pojechał od razu na wasze ranczo, a ja zostałam przez ten czas u przyjaciół, których spotkaliśmy w mieście.

– A jak długo będziesz u nas?

– Tylko jeden dzień. Jutro razem z wujem Henrykiem wracamy do Kansas. Bardzo długo byliśmy w podróży i chcemy już znaleźć się w domu.

Chłopiec śmignął batem nad kościstą szkapą i zamyślił się. Chciał coś powiedzieć swojej małej towarzyszce, ale zanim zdążył wymówić słowo, powozik zachybotał się gwałtownie i przechylił na bok, a ziemia przed nimi zaczęła się podnosić.

Po chwili usłyszeli huk i przeraźliwy łomot. Dorota ujrzała, jak w ziemi rozwiera się szeroka szczelina, po czym znowu się zamyka.

– Wielki Boże! – krzyknęła, chwytając żelazną poręcz ławeczki. – Co to było?

– Ogromne trzęsienie ziemi – odrzekł chłopiec, śmiertelnie blady. – O włos, a byłoby po nas, Doroto.

Koń zatrzymał się raptownie i stanął nieruchomo, jak skamieniały. Bob potrząsnął lejcami i kazał mu iść dalej, ale Barnaba uparcie nie ruszał z miejsca. Chłopiec trzasnął z bicza, dotykając boków zwierzęcia, i koń, protestując jękliwie, wreszcie znów zaczął dreptać drogą.

Chłopiec i dziewczynka milczeli długą chwilę. Owionął ich oddech straszliwego niebezpieczeństwa, które w każdej chwili mogło się powtórzyć. Uszy Barnaby stały sztywno, a każdy muskuł jego długiego ciała napięty był jak struna.

Choć nie posuwał się zbyt szybko, ociekał pianą i drżał jak liść. Niebo pociemniało, a wiatr nad doliną zawodził dziwnym głosem przypominającym płacz dziecka. Nagle powietrze przeszył rozdzierający huk i ziemia znów się rozstąpiła, tworząc olbrzymią szczelinę tuż przed nogami konia. Z rozpaczliwym rżeniem zwierzę runęło w przepaść, pociągając za sobą powóz wraz z pasażerami.

Dorota uchwyciła się budki pojazdu, a chłopiec uczynił to samo. Nagły pęd w otchłań oszołomił ich do tego stopnia, że nie mogli zebrać myśli. Ciemność otaczała ich ze wszystkich stron i w zapierającej dech śmiertelnej ciszy czekali, kiedy przestaną lecieć w dół i rozbiją się o ostre skały albo ziemia zamknie się znowu nad nimi i pogrzebie ich na wieki w potwornej głębi.

Przerażające uczucie towarzyszące spadaniu, ciemność i potworny huk – wszystko to było ponad siły Doroty i dziewczynka straciła przytomność. Bob, bardziej wytrzymały, był przecież chłopcem, nie zemdlał, ale bał się straszliwie. Przylgnąwszy mocnym uchwytem do ławeczki, oczekiwał chwili, która mogła stać się ostatnią chwilą jego życia.

[1] Eureka – okrzyk, jaki rzekomo wydał Archimedes (ok. 287-212 r. p.n.e.), wielki fizyk i matematyk grecki, gdy odkrył prawo, iż ciało zanurzone w wodzie traci pozornie na ciężarze tyle, ile waży woda o objętości tego ciała.

Spis treści

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Trzęsienie ziemi

Szklane miasto

Przybycie Czarnoksiężnika

Królestwo Warzyw

Dorota zrywa Księżniczkę Królewskiego Rodu

Lud Mangabów staje się groźny

Uwięzieni w Czarnej Przepaści i znowu wolni

Dolina Głosów

Walka z niewidzialnymi niedźwiedziami

Mieszkaniec Góry Piramidalnej

Spotkanie z drewnianymi Gargulcami

Niezwykła ucieczka

Jaskinia smoczków

Ozma sięga po czarodziejski pas

Spotkanie z dawnymi przyjaciółmi

Barnaba – koń dorożkarski

Dziewięć małych świnek

Proces kotki Eureki

Czarnoksiężnik przedstawia nową sztuczkę magiczną

Bob powraca na ranczo