Copyright © 2012 Kendall Ryan

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Tytuł oryginalny: Make Me Yours

Tytuł: Jesteś wyzwaniem

Autor: Kendall Ryan

Tłumaczenie: Regina Mościcka

Redakcja: Magdalena Binkowska

Korekta: Aleksandra Tykarska

Projekt graficzny okładki: Studio KARANDASZ

Zdjęcie na okładce: solominviktor/Shuterstock

Redaktor prowadząca: Angelika Ogrocka

Redaktor inicjująca: Agnieszka Skowron

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2016
ISBN 978-83-7642-775-1

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

Mojemu mężowi,
najlepszemu człowiekowi, jakiego znam.
Mam wielkie szczęście, że jestem twoja.

Podziękowania

Jak w przypadku każdej swojej powieści, podczas pisania Jesteś wyzwaniem otrzymałam wsparcie od bardzo wielu osób.

Najpierw chciałabym podziękować moim pierwszym czytelniczkom – Lolicie Verroen i Madison Seidler, które podzieliły się ze mną wrażeniami i trzymały kciuki za uroczego Cohena (przy okazji osobne podziękowania dla Madison za pomysł na jego imię).

Szczególne wyrazy uznania należą się Sali Powers, boskiej beta-readerce z Australii. Zdradzę tylko, że mocno nadużyła wykrzykników i niecenzuralnych słów zachwytu, chcąc wyrazić swoje uznanie dla zarysu książki. Niesamowita z ciebie babka!

I jeszcze podziękowania dla mojej redaktorki, Tanyi Saari. Jesteś wielka! Dziękuję, że ożywiłaś moją opowieść.

Wszystkim moim czytelnikom powiem tylko tyle: kocham was!

Rozdział 1

Jakby na to nie spojrzeć, bycie piątym kołem u wozu zawsze jest do bani. Przesunęłam się na drugi koniec koca, żeby znaleźć się jak najdalej od Ashlyn i Aidena, migdalących się na oczach wszystkich. Moja cierpliwość się wyczerpała, gdy Aiden nachylił się nad moją przyjaciółką i zaczął ją karmić truskawkami, raz po raz całując jej pełne owoców usta.

Zaraz puszczę pawia…

Minął rok od czasu, gdy poznali się podczas badań Ashlyn nad amnezją. On był pacjentem, ona doktorantką. Ryzykowali, kiedy postanowili być razem, ale koniec końców wszystko się ułożyło. Owszem, czasem trudno było wytrzymać w ich towarzystwie, ale jakoś to znosiłam, bo kochałam Ashlyn jak siostrę, a ona wyglądała na bardzo szczęśliwą. Nie chciałam jednak, żeby ich publiczne czułości zaprzepaściły moje szanse na podryw, tym bardziej że upatrzyłam sobie cel. Przystojny futbolista i jego równie atrakcyjny kumpel.

Rzuciłam winogronem w zajętą Aidenem przyjaciółkę, by zwróciła na mnie uwagę. Winogrono odbiło się od jej głowy i wylądowało na kocu. Odwróciła się zdezorientowana.

– Hej, spójrz na to ciacho na drugiej…

Ashlyn zerknęła we wskazanym kierunku i uśmiechnęła się.

– Blondyn, niebieskie szorty?

Przytaknęłam. Właśnie podał idealnie podkręconą piłkę prosto do rąk swojego kumpla.

– Wygląda dość młodo – zauważyła Ashlyn.

Przewróciłam oczami.

– Jego kumpel też niczego sobie… Ja i oni, mogłoby być fajnie.

– Uważaj na siebie. – Ashlyn wzruszyła ramionami, jednocześnie puszczając do mnie oko. – Atakuj, my poczekamy.

Nie zdążyłam nawet przemyśleć strategii, gdy piłka Pana Słodziaka wylądowała u moich stóp. To będzie dużo łatwiejsze, niż myślałam… Kaszka z mleczkiem.

Wstałam i otrzepałam dżinsy, a potem niby od niechcenia schyliłam się i ją podniosłam. Trzymając piłkę pod pachą, udałam się nieśpiesznie w ich kierunku. Przyglądali mi się z daleka. Kumpel Pana Słodziaka uśmiechał się do mnie, jednak on sam był bardziej powściągliwy.

– To chyba wasze – powiedziałam i rzuciłam piłkę w jego kierunku, a on zręcznie ją złapał. Potrafiłam całkiem nieźle rzucać – nauczył mnie tego starszy brat. Spodziewałam się, że zaprosi mnie do wspólnej gry lub wygłosi jakąś błyskotliwą uwagę na temat moich piłkarskich umiejętności, ale on się tylko uśmiechnął.

– Dzięki – rzucił, a potem odwrócił się i podał piłkę do kumpla, który jednak nie zdążył jej złapać, bo wciąż wgapiał się we mnie.

Tylko tyle? Jaja sobie robisz?

Zdegustowana brakiem ciągu dalszego wróciłam do przyjaciół i ciężko opadłam na koc.

Ashlyn wyczuła mój kiepski nastrój i przysunęła się do mnie, odklejając się na chwilę od Aidena.

– Spotykasz się dziś z profesorem Gibsonem? – spytała, wciągając mnie w rozmowę.

Doceniałam jej wysiłki. Chciała odwrócić moją uwagę od porażki, która mnie przed chwilą spotkała.

– Nie. Dziś jest u niego syn. I mów o nim Stu. Profesor Gibson paskudnie brzmi…

– Poznałaś już jego syna? – spytał Aiden.

– W życiu! Przecież nie chodzimy na randki, tylko uprawiamy seks – wyjaśniłam.

– Aha! – roześmiała się Ashlyn, kręcąc z niedowierzaniem głową. – Jesteś jeszcze bardziej pokręcona, niż myślałam.

– Mnie to pasuje – rzuciłam i wzruszyłam ramionami. Nie zależało mi na związku, a Stu, świeżo po rozwodzie, z całą pewnością też nie był nim zainteresowany. Idealny układ. Miał trzydzieści sześć lat, czteroletniego syna i był profesorem w wyższej szkole handlowej, więc nasze ścieżki naukowe się nie przecinały, co miało same zalety i chroniło przed niepotrzebnymi komplikacjami. Łączył nas udany seks, tyle. Poznałam go miesiąc temu na imprezie charytatywnej sponsorowanej przez uczelnię i od tego czasu spotykałam się z nim kilka razy w tygodniu. Miły, regularny seks z fajnym facetem, bez uniesień i jakichkolwiek oczekiwań, wyłącznie chwilowa przyjemność. Może i była to dość pokrętna wizja udanego związku, ale w tej chwili nie było mnie stać na nic więcej.

Po kilku minutach, nie mogąc już dłużej znieść ostentacyjnych czułości przyjaciół i kompletnego braku zainteresowania ze strony chłopaków z piłką, oznajmiłam Ashlyn i Aidenowi, że się zbieram. Ich jedyną reakcją było zdawkowe machnięcie na pożegnanie.

Droga do domu nie zajęła mi dużo czasu –mieszkałam zaledwie kilka przecznic od parku. Wynajmowałam duży narożny szeregowiec w atrakcyjnej dzielnicy, w którym miałam do dyspozycji parter i pierwsze piętro. Jego właściciel stopniowo odnawiał poddasze, starając się przywrócić budynkowi stan świetności z lat dwudziestych.

Nagle za plecami usłyszałam odgłos szybkich kroków. Obejrzałam się – w moją stronę biegł przystojniak z parku.

A więc jednak chciał się zrehabilitować! Pewnie uznał, że lepiej się mną nie dzielić ze swoim kumplem…

Dotarłam już do kutej bramy mojego domu, więc przystanęłam i oparłam dłoń na biodrze, przyglądając się, jak pokonuje kilka ostatnich metrów.

Musiał wcześniej zdjąć podkoszulek, bo miał na sobie tylko zsunięte nisko na biodra szorty i buty do biegania. Jego klatka piersiowa i brzuch były tak gładkie i idealnie umięśnione, że skojarzyły mi się z materacem do pływania.

Zwolnił, a potem zatrzymał się w miejscu, zginając się wpół i opierając dłonie na kolanach. Widok jego klatki piersiowej unoszącej się i opadającej przy każdym głębokim oddechu dosłownie mnie zahipnotyzował.

Już układałam sobie w głowie, jak błyskotliwie zagaić rozmowę, gdy Pan Słodziak uniósł głowę i spojrzał na mnie. Jego oczy miały niesamowity odcień głębokiego błękitu, a na skórze nadal utrzymywała się letnia opalenizna. Pod pachą trzymał piłkę, a w ręku zwinięty podkoszulek. Z powodzeniem mógłby pracować jako model dla Ralpha Laurena.

Nieczęsto zdarzało mi się czuć skrępowanie, jednak tym razem, za sprawą jego imponującej fizyczności, aż się zaczerwieniłam.

Uniósł głowę i wyprostował się. Był wyższy co najmniej o kilkanaście centymetrów. Uśmiechnęłam się do niego, biorąc głęboki oddech i powoli odzyskując równowagę.

– Śledzisz mnie?

– A, tak… Jesteś tą dziewczyną z parku.

Co ty nie powiesz…

– Mieszkam tutaj – dodał, wciąż głośno dysząc.

– Tutaj, czyli gdzie? – zapytałam.

Przecież staliśmy pod moim domem.

– Na górze – wskazał palcem piętro mojego szeregowca ze spadzistym dachem i ośmiobocznym okienkiem.

– Ktoś w ogóle jest w stanie tam mieszkać?

Na mojej twarzy musiało pojawić się zdziwienie, bo zrzedła mu mina i było widać, że poczuł się urażony.

– Nie ktoś, tylko ja. Naprawdę tam mieszkam. Może i nie ma dużo miejsca, ale jest czysto i mnie wystarczy.

Nie miałam pojęcia, że poddasze było przeznaczone do wynajęcia. Nikt tam nie mieszkał przez ostatnie dwa lata, czyli od kiedy tam zamieszkałam.

– Aha – zreflektowałam się. – W takim razie jesteśmy sąsiadami! Zajmuję dwa dolne piętra.

Spojrzał na szeregowiec, taksując wzrokiem szeroki ganek i masywne drewniane drzwi.

– Ty sama?

Skinęłam głową. Lubiłam przestrzeń, a ponieważ zarówno matka, jak i ojciec zasilili moje konto pokaźną kwotą, mogłam pozwolić sobie na to, by mieszkać tam, gdzie mi się podoba. Umeblowałam dom ze smakiem prostymi, lecz stylowymi meblami, które udało mi się upolować w okazyjnych cenach. Wnętrze wyglądało jak z katalogu.

– Idę wziąć prysznic. Miło cię było poznać…

– Liz.

Uśmiechnął się.

– Cohen. Skoro jesteśmy sąsiadami, daj znać, gdybyś czegoś potrzebowała.

– Jasne. Ty też.

Odwzajemniłam jego przyjacielski uśmiech, a potem odprowadziłam wzrokiem jego seksowny tyłek, gdy obchodził dom, kierując się do prowadzących na górę bocznych schodów.

Nie mogłam doczekać się dnia, kiedy będę potrzebować jego pomocy.

Oby jak najszybciej.

Rozdział 2

Siedziałam do późnej nocy, przygotowując referat, więc darowałam sobie kolację. Zamiast niej uraczyłam się butelką czerwonego wina i tabliczką gorzkiej czekolady z solą morską – moim ulubionym zestawem od niepamiętnych czasów. W końcu na ostatnich nogach i lekko zawiana dotarłam do łóżka.

Gdy się nagle obudziłam kilka godzin później, w pierwszej chwili pomyślałam, że mam zwidy. Nad moim łóżkiem krążyło coś czarnego, rzucając dziwne cienie na ściany rozświetlonej księżycowym blaskiem sypialni. Co u diabła…

Nagle obiekt zwolnił i wylądował na jednej z szyn lampy zwisającej z sufitu. Zmrużyłam oczy, żeby mu się lepiej przyjrzeć i w tym samym momencie zobaczyłam, że to coś rozkłada skrzydła. Nietoperz!

Wydałam z siebie przeraźliwy wrzask i skoczyłam na równe nogi, pośpiesznie wyplątując się z pościeli, a potem wypadłam z sypialni i zatrzymałam się dopiero na ganku. Serce waliło mi jak młotem.

Spojrzałam na swoje bose stopy i dotarło do mnie, że stoję na zewnątrz w środku nocy odziana jedynie w obcisłą czarną koszulkę i różowe szorty. To nie było zbyt rozsądne. Dobiegające z oddali szczekanie psa przywróciło mi świadomość. Zaczęłam się zastanawiać, co robić.

Było za późno, żeby dzwonić do właściciela domu. Moje koty też były kompletnie bezużyteczne – nie można się było po nich spodziewać, że upolują pająka, a co dopiero nietoperza. Może powinnam pójść na górę i poprosić seksownego sąsiada, żeby pomógł mi coś zrobić z tym paskudztwem? Ostatecznie sam zaoferował pomoc…

Nie mogłam jednak zapukać do niego tak jak stałam, czyli praktycznie goła, więc wzięłam głęboki oddech, a potem wpadłam jak strzała do mieszkania. Błyskawicznie wygrzebałam dżinsy ze stojącego w przedpokoju kosza na pranie i natychmiast pognałam z powrotem na ganek, pośpiesznie zatrzaskując za sobą drzwi. Szybko wbiłam się w spodnie, podciągnęłam je i zapięłam guzik, zakrywając kuse szorty, a potem wyprostowałam się i zaczęłam się wspinać po zewnętrznych schodach do mieszkania Cohena. Noc była dość chłodna, więc stąpając bosymi stopami po drewnianych stopniach, czułam dreszcze. Nie ma co, świetny pomysł: budzić kompletnie obcego człowieka w środku nocy i prosić go o przysługę… Ale przecież nie miałam innego wyjścia. Ani przez moment nie dopuszczałam do siebie myśli, że mogłabym wrócić do mieszkania, nie mówiąc o tym, że miałabym spać z wiszącym nad głową nietoperzem.

Drzwi na poddaszu były zrobione z tego samego ciemnego drewna co moje, z ozdobną brązową kołatką pośrodku. Zapukałam dość głośno, żeby mieć pewność, że Cohen się obudzi, bo nie wiedziałam, jak mocny ma sen. Zazwyczaj czułam się w swoim mieszkaniu bezpiecznie, ale dzisiejsze nocne przeżycia – nagłe wyrwanie ze snu przez potwora i samotny pobyt na zewnątrz o tak późnej porze – sprawiły, że ze strachu dostałam gęsiej skórki.

Już miałam zastukać ponownie, gdy drzwi się otworzyły i stanął w nich zaspany i goły do pasa Cohen.

– Liz? – wychrypiał.

– Mogę wejść?

Odsunął się od drzwi, żeby mnie wpuścić do środka.

– Coś się stało?

Pokiwałam twierdząco głową i weszłam do ciasnego saloniku.

– Tam jest nietoperz. Na dole.

– Gdzie? W twoim mieszkaniu?

Przytaknęłam.

– O Jezu – rzucił i przeciągnął dłońmi po twarzy. – No dobra. Poczekaj tu, pójdę zobaczyć.

Odwrócił się i zniknął w pokoju, który – jak się domyślałam – był sypialną. Chwilę później wrócił ubrany w dżinsy i obcisłą szarą koszulkę. Wciąż jeszcze miał rozczochrane włosy i wyglądał przeuroczo.

– Co masz zamiar zrobić? – spytałam, licząc w duchu, że ma doświadczenie w pozbywaniu się nietoperzy.

– Nie wiem…

Podszedł do stojącej przy drzwiach wejściowych szafy i wyjął z niej rakietę tenisową.

– Poczekaj! – Wbiegłam do kuchni i złapałam rękawice i leżącą na blacie reklamówkę. – Weź to!

Wsunął rękawice kuchenne na dłonie, a potem w jednej uniósł rakietę, a drugą chwycił reklamówkę.

– W porządku. Możesz iść…

Wyglądał tak komicznie, że oboje prawie jednocześnie się roześmialiśmy.

– Siedź spokojnie. Panuję nad sytuacją.

Uśmiechnęłam się, podniesiona na duchu jego pewnością siebie.

– Dzięki.

Skinął głową i zniknął za drzwiami.

Przygryzłam wargę, mając nadzieję, że nie jest na mnie wściekły za nocną pobudkę. Przed wyjściem sprawiał wrażenie szczerze rozbawionego. Usiadłam na sofie i cierpliwie czekałam.

Jego mieszkanko było niewielkie, ale czyste i umeblowane prostymi, funkcjonalnymi meblami. W salonie stała tylko wytarta skórzana sofa, a przed nią pełniąca funkcję stolika sfatygowana skrzynia. Kącik jadalny składał się z okrągłego stołu zawalonego stosami podręczników, wokół którego stało kilka różnych krzeseł nie do kompletu. Było domowo i przytulnie.

Cohen wrócił kilka minut później.

– I co?

Pokręcił głową.

– Nie mogłem znaleźć gnojka…

Przebiegło mi przez myśl, że nietoperz mógł mi się przyśnić, ale zaraz doszłam do wniosku, że to wykluczone. Byłam pewna, że go widziałam.

Cohen zsunął rękawice i schował rakietę do szafy.

– Podejrzewam, że żadne z nas już nie zaśnie – wymamrotał, pocierając dłonią kark.

– Przepraszam za to całe zamieszanie…

– Nie przejmuj się. Przecież mówiłem, żebyś w razie czego przyszła.

Gdy incydent z nietoperzem miałam już za sobą, poczułam, jak spada mi poziom adrenaliny. Potarłam palcami skronie, uświadamiając sobie, jak fatalnie się czuję.

Cohen podszedł bliżej.

– Wszystko dobrze?

– Chyba wcześniej wypiłam trochę za dużo wina. Już dobrze.

Wyszedł do kuchni i po chwili wrócił, niosąc szklankę wody i dwie białe tabletki, które położył mi na dłoni.

– Proszę. Na ból głowy.

– Dzięki.

Zażyłam lekarstwo, wypiłam wodę i oddałam mu pustą szklankę. Woda nie była schłodzona i sądząc po smaku, pochodziła prosto z kranu, ale nie miałam zamiaru tego złośliwie komentować. To był z jego strony miły gest. Jak dotąd nie utrzymywałam prawie żadnych kontaktów z sąsiadami, więc dobrze było mieć świadomość, że w pobliżu mieszka ktoś, na kogo mogę liczyć.

Zauważyłam przewieszoną przez oparcie krzesła bluzę uniwersytecką i wskazałam na nią brodą.

– Studiujesz w okolicy?

Uniwersytet DePaul był usytuowany niedaleko stąd, na tej samej ulicy, więc nie powinnam być zdziwiona, jednak naszą dzielnicę rzadko wybierali studenci.

– Tak. Jestem na trzecim roku. A ty?

– Na drugim doktoranckich.

Wbił we mnie wzrok, jakby zobaczył mnie po raz pierwszy w życiu. Mogłabym przysiąc, że w myślach próbuje obliczyć, w jakim jestem wieku. Dobrze wiedziałam, że nie wyglądam na dwadzieścia pięć lat, a informacja, że jestem doktorantką, zwykle działała lekko odstraszająco. Ale Cohen nie wyglądał na zbitego z tropu, tylko… zaciekawionego. Spodobała mi się jego szczera reakcja. Sam musiał mieć dwadzieścia albo dwadzieścia jeden lat.

Zastanawiałam się, co mam zrobić. Po moim mieszkaniu latał sobie w najlepsze nietoperz, a było za wcześnie – albo za późno, zależy jak na to spojrzeć – żeby zadzwonić do właściciela domu.

Cohen stał w milczeniu, mierząc mnie wzrokiem, aż zaczęłam się niepokoić o swój wygląd. Zasnęłam w pełnym makijażu, więc na pewno miałam pod oczami rozmazany tusz, a moje włosy musiały wyglądać jak bocianie gniazdo. Idealny moment, żeby po raz drugi próbować zrobić na nim wrażenie…

– Liz? Od Elizabeth? – spytał miękko.

– Nie, od Elizy. Ale wszyscy nazywają mnie Liz.

– Eliza – powtórzył w zamyśleniu, a w jego ustach zabrzmiało to jednocześnie obco i znajomo, jak wspomnienie z dalekiej przeszłości.

– Mów do mnie Liz – rzuciłam.

Cohen przez chwilę się nie odzywał, a potem złapał mnie za rękę i pociągnął w stronę drzwi.

– Chodź, Eazy-E. Trzeba wyleczyć cię z kaca…

Eazy-E[1]? No, nieźle…

1) Eazy-E – pseudonim popularnego amerykańskiego rapera, uznawanego za prekursora gangsta rapu (przyp. tłum.).

– Dokąd?

– Na śniadanie. Bez gadania. Przez to polowanie strasznie zgłodniałem.

Złapał w przelocie cienką bluzę i wciągnął ją przez głowę.

Zanim wyszliśmy, przypiął sobie coś do szlufki od spodni. Kiedy podeszłam bliżej, okazało się, że to pager.

Zeszłam za nim po schodach, a potem ramię w ramię pomaszerowaliśmy w dół naszej ulicy.

– Lubisz stare gadżety? – zapytałam i spojrzałam wymownie na przyczepiony do jego pasa pager.

Zaśmiał się pod nosem, kręcąc głową.

– Potrzebuję go do pracy – powiedział i obciągnął bluzę, żeby ukryć pod nią urządzenie.

– Jesteś alfonsem?

– Nie – zaprzeczył z uśmiechem.

– Dilerem?

– Nie, no skąd… Działam jako ochotnik w straży pożarnej.

– Jesteś strażakiem?

– Uhm.

No, no… To by tłumaczyło te boskie muskuły.

– Jak często…

– …mnie wzywają?

Przytaknęłam.

– Jestem zawsze w pogotowiu, a co poniedziałek mam dwugodzinne nocne ćwiczenia.

Interesujące. Nie znałam żadnego strażaka. Ciekawe, jak godzi to z nauką i studiami.

Dotarliśmy do niewielkiego baru na rogu. Mimo iż mieszkałam w tej okolicy od ponad dwóch lat, nigdy wcześniej w nim nie byłam, bo zawsze wydawał mi się trochę obskurny. Migający neon oznajmiał, że mają czynne przez całą dobę. Kiedy Cohen pchnął drzwi i przytrzymał je, puszczając mnie przodem, rozległ się dźwięk zawieszonego nad nimi dzwonka. Przechodząc obok Cohena, poczułam przyjemny aromat płynu do płukania z domieszką jego męskiego zapachu. Miałam ochotę przystanąć i wtulić nos w jego klatkę piersiową, ale oczywiście tego nie zrobiłam. Tabliczka informowała, żeby samodzielnie zajmować miejsca, więc wybrałam przytulny skórzany boks przy oknie.

Cohen wślizgnął się do środka i usiadł naprzeciw mnie, a potem wyjął dwie karty ze stojaka na serwetki i podał mi jedną.

– Jesteś głodna? – spytał.

– Jasne. Chętnie coś zjem.

Tak, mogłam jeść zawsze i wszędzie. Nie należałam do dziewczyn, które udają, że żyją powietrzem. Uwielbiałam jedzenie. Podejrzewam, że gdyby ich o to spytać, większość facetów odpowiedziałaby, że woli, jak kobieta ma tu i ówdzie niewielkie krągłości. Poza tym kolacja w postaci wina w połączeniu z czekoladą nie była szczególnie sycąca.

– Podają tu rewelacyjne racuchy.

Cohen zamknął menu i wsunął je z powrotem do stojaka.

– Dobrze, mogą być.

Chwilę później podeszła do nas kelnerka, obdarzając mojego towarzysza promiennym uśmiechem. Poprosił o dwie porcje racuchów, a potem zwrócił się do mnie z pytaniem, czy chcę kawę. Kiedy przytaknęłam, zamówił ją dla nas obojga.

Był uroczy i mimo iż dopiero go poznałam, czułam się w jego towarzystwie zaskakująco swobodnie.

W pewnej chwili jego wzrok ześlizgnął się na moje piersi, a wtedy zaczął się wiercić na krześle i odwrócił twarz w stronę okna z dość niewyraźną miną. Czyżbym zrobiła coś nie tak?

Spojrzałam w dół, uświadamiając sobie, że nie mam na sobie stanika. Cholera jasna! Chłodne powietrze z klimatyzacji sprawiło, że moje sutki bezwstydnie i zachęcająco wyprężyły się pod cienką koszulką. Na dodatek była tak kusa, że niewiele zakrywała. Poprawiłam ją na tyle, ile się dało. W tym samym momencie mój wzrok padł na odbicie twarzy Cohena w szybie. Na jego wargach igrał uśmieszek.

Kelnerka postawiła na naszym stoliku dwa kubki czarnej kawy.

– Zimno ci? – zapytał i uśmiechnął się lekko, przysuwając kawę.

Syknęłam ostrzegawczo, biorąc od niego kubek, po czym wsypałam do niego szczodrą porcję cukru i zamieszałam znacznie energiczniej, niż to było konieczne.

– Proszę – powiedział Cohen, zdejmując bluzę przez głowę i zostając w samym podkoszulku.

– Dzięki – rzuciłam i wślizgnęłam się w nią, wdychając jej charakterystyczny zapach – zapach wyjątkowo atrakcyjnego chłopaka, tego samego, który wczoraj już raz dał mi kosza. No nic, więcej nie będę mu się narzucać.

Podwinęłam rękawy bluzy, starając się powstrzymać od wdychania jej cudownego zapachu.

Chwilę później przy naszym stoliku ponownie pojawiła się kelnerka, stawiając przed nami racuchy. Były wielkie jak talerze i ułożone jeden na drugim w sporą piramidę, na wierzchu której roztapiał się kawałek masła. W powietrzu rozszedł się aromatyczny zapach wanilii.

– Jejku! Ale to wielkie!

Cohen przysunął do mnie syrop.

– Myślisz, że ci się nie zmieści? – spytał z łobuzerskim uśmieszkiem.

Czy on musi być aż tak seksowny?

– Poradzę sobie jak profesjonalistka.

Momentalnie poczułam zażenowanie. Co ja gadam?!

Cohen zaśmiał się, po czym zgarnął roztapiające się masło z wierzchu racuchów i przełożył na leżący obok spodek. No tak… Takiego ciała nie da się wypracować, napychając się tłuszczem.

Na szczęście to nie było moje zmartwienie. Uwielbiałam masło. Wzięłam do ręki nóż i starannie rozsmarowałam maślaną kałużę po swoich racuchach.

– Masz dziewczynę? – spytałam, przełykając pierwszy kęs.

Kiwnął potakująco głową, biorąc do ust kolejny kawałek.

– Spotykam się z kimś.

– Ale nie było jej dziś u ciebie.

– Nie zostaje na noc – wyjaśnił, wycierając usta serwetką.

To było dość dziwne. Czyżby był typem faceta, który nie chce, żeby dziewczyna została na noc? Wydawał mi się coraz bardziej zagadkowy.

– A ty? Masz chłopaka?

– Nie – zaprzeczyłam, chyba odrobinę zbyt ochoczo.

– Widzę, że coś się za tym kryje – rzucił i się roześmiał.

Wzruszyłam ramionami.

– Nic specjalnego, po prostu nie zależy mi na związku. Kiedy za rok czy dwa zrobię doktorat, pewnie stąd wyjadę. Na razie chcę się dobrze bawić i nie angażować w nic poważnego.

– Hm…

Cohen spuścił wzrok i zaczął się bawić serwetką. Czyżbym powiedziała coś niewłaściwego?

Zajęłam się z powrotem śniadaniem, jeśli tak można nazwać posiłek jedzony o trzeciej nad ranem.

– Co studiujesz?

– Psychologię – odpowiedziałam, wysuwając czubek języka, żeby zlizać syrop z dolnej wargi. – A ty?

Podążył wzrokiem za moim językiem i głośno przełknął ślinę.

– Ekonomię. Doszedłem do wniosku, że to na tyle szeroka dziedzina, że zawsze będę mógł znaleźć jakąś pracę.

Kiwnęłam głową. Potem skubałam małymi kęsami racuchy, podczas gdy Cohen opowiadał o sobie. Dowiedziałam się, że studiuje zaocznie i oprócz tego, że jest strażakiem, pracuje jako bramkarz w jednym z barów w centrum.

Po śniadaniu odprowadził mnie pod drzwi mieszkania. Księżycowa poświata i granie świerszczy tworzyły bajkową scenerię.

Staliśmy zwróceni twarzami do siebie. Padające cienie sprawiły, że wydał mi się jeszcze przystojniejszy, o ile to w ogóle możliwe. Wysoki, szczupły i wysportowany, nie miał na ciele ani grama zbędnego tłuszczu. Chłonęłam wzrokiem jego kwadratową szczękę, pełne usta, nieprzyzwoicie błękitne oczy i krótko przycięte włosy.

– Dzięki za śniadanie – wymamrotałam.

Skinął głową.

– Nie ma za co.

Zdjęłam bluzę i podałam mu ją. Jego wzrok ześlizgnął się na moje piersi, ale mimo że nie trwało to dłużej niż ułamek sekundy, zdołałam dostrzec, że bardzo mu się spodobało to, co tam zobaczył.

Cóż mogę powiedzieć? Nie da się ukryć, że pod tym względem natura obdarzyła mnie wyjątkowo hojnie. Duże C, jędrne i sterczące. I na dodatek znów ze stwardniałymi sutkami!

O kurczę…

Tym razem nie miało to nic wspólnego z chłodnym powietrzem – głównym powodem była wymowna mina Cohena. Najwyraźniej miał obsesję na punkcie cycków.

Odchrząknął.

– Dasz sobie radę?

No tak… Przecież w moim mieszkaniu czai się cholerny nietoperz! A to nie była żadna randka, tylko sąsiedzka pomoc. Nic poza tym. Cholera… Zejdź na ziemię, Liz.

– Ja tam nie śpię… Nie ma mowy. Muszę odczekać kilka godzin, zanim będę mogła ściągnąć właściciela domu.

Cohen zmarszczył brwi.

– Co masz zamiar robić do tego czasu? Jest jeszcze cholernie wcześnie.

Roześmiałam się.

– Jestem dużą dziewczynką. Poradzę sobie. Jeszcze raz dzięki…

Zrobiłam krok w kierunku swoich drzwi, a wtedy Cohen złapał mnie za nadgarstek.

– Daj spokój. Idziesz do mnie na górę.

– Co?

Położył drugą dłoń w dole moich pleców i pchnął mnie lekko w kierunku schodów.

– No dalej, wchodź.

Wzdrygnęłam się w duchu, zaskoczona jego bezceremonialnością, ale posłusznie zaczęłam się wspinać po schodach, czując ulgę, że nie muszę czekać sama na dole.

Kiedy dotarliśmy na poddasze, Cohen otworzył drzwi i przepuścił mnie przodem. Jego mieszkanie było naprawdę maleńkie. Gdy już opadły emocje z powodu przygody z nietoperzem, dostrzegłam jego ciasnotę. Skosy może i są ciekawym rozwiązaniem architektonicznym i dobrze się prezentują, ale w niektórych miejscach utrudniały mu swobodne poruszanie. Drewniana podłoga skrzypiała przy chodzeniu. – Aż dziwne, że nigdy wcześniej tego nie słyszałam u siebie na dole.

Cohen cisnął na oparcie sofy bluzę, którą mu oddałam.

– Zmęczona?

– Powinnam się trochę przespać, inaczej jutro wszystkich pozagryzam.

Zaśmiał się.

– Szczera jesteś. To mi się podoba.

– Dzięki?

Nie byłam do końca pewna, ale to chyba był komplement. Rozejrzałam się po ciasnym mieszkanku, zastanawiając się, gdzie miałabym się położyć.

– Czy twoja dziewczyna nie będzie wściekła, że się tu prześpię?

Wzruszył ramionami.

– To nie moje zmartwienie.

Przygryzłam mocno wargę, żeby powstrzymać uśmiech.

Odwrócił się i wyszedł do sypialni, podczas gdy zastanawiałam się, czy mam pójść za nim. Zanim się jednak zdecydowałam, pojawił się z powrotem z naręczem koców i poduszek, które rzucił niedbale na sofę.

– Możesz spać w moim pokoju. Położę się tutaj.

Szybko zmierzyłam go wzrokiem.

– Ile ty masz wzrostu?

– Prawie metr dziewięćdziesiąt. Dlaczego pytasz?

Syknęłam z dezaprobatą.

– Tak myślałam… Wykluczone.

Nie było szans, żeby mógł się wygodnie rozłożyć na sofie.

– Dam sobie radę.

– Bzdura. Wracaj do łóżka. Ja się tu położę.

Mówiąc to, zabrałam się do rozkładania na sofie koców, ale złapał mnie za ręce.

– Jesteś moim gościem. Powinienem oddać ci swoje łóżko.

Jego głos był ciepły i pełen powagi.

Nie potrafiłam się oprzeć, żeby nie dotknąć dłonią jego klatki piersiowej. Była dokładnie taka, jak się spodziewałam – ciepła i twarda.

– Nie jestem żadnym gościem, kotku, tylko upierdliwą sąsiadką od nietoperza, która wyrwała cię z łóżka w środku nocy. A teraz marsz do łóżka!

Spojrzał mi w oczy.

– Masz charakterek…

– Dobrze kombinujesz.

– A skąd pewność, że nie jestem seryjnym mordercą?

– Stąd, że seryjni mordercy raczej nie używają rękawic kuchennych, żeby kogoś załatwić, i nie kupują swoim ofiarom racuchów przed położeniem ich do swojego łóżka.

– To jest argument! – Odwrócił się w stronę sypialni. – Daj znać, gdybyś czegoś potrzebowała albo… gdybyś znów zobaczyła jakiegoś nietoperza. Trzymam rękawice w pogotowiu…

Nagle z drugiego pokoju dobiegł jakiś odgłos, a Cohen zrobił minę, jakby sobie właśnie o czymś przypomniał.

– Jest problem…

Spojrzałam pytająco, zastanawiając się, o co mu chodzi. Może jego dziewczyna jednak postanowiła wpaść?

– Zwykle śpi tu Bob.

Zanim zdążyłam spytać, kim jest Bob, do przedpokoju wpadł wielki pies i pogalopował prosto na mnie.

– Chce spać ze mną w łóżku, ale zwykle mu nie pozwalam, bo ściąga ze mnie kołdrę.

– A cóż to, u diabła, jest?!

Cofnęłam się nieco, żeby znaleźć się poza zasięgiem psiego ogona. Pokryte kręconą sierścią koloru brzoskwiniowego psisko przypominało ogromną włochatą kulę.

– Labradoodle. Nieliniejący.

– Co takiego? Labrapudel?

Bob wskoczył na sofę i usadowił się na kocach, które przed chwilą starannie rozłożyłam.

Cohen się roześmiał.

– Radzę ci jednak pójść do mnie, chyba że tak kochasz psy, że wolisz spać z tym facetem…

Nie miałam ochoty kłaść się na kanapie, która służyła za psie legowisko, więc posłusznie kiwnęłam głową.

Cohen zaprowadził mnie do sypialni, która okazała się duża i schludna. Na środku stało podwójne łóżko. Nie było tam żadnych innych mebli, nie licząc wąskiej komody i stolika nocnego, na którym leżała garść drobniaków i stał budzik.

Na niezaścielonym łóżku leżały ciemnopopielate prześcieradło i biała pikowana kołdra. Wyglądało to wszystko bardzo zachęcająco.

Cohen zmierzył mnie wzrokiem.

– Chcesz… coś do przebrania? – zapytał i spojrzał wymownie na moje dżinsy.

– Nie, nie… Dzięki.

Przypomniałam sobie, że mam pod spodem szorty od piżamy, więc zaczęłam rozpinać spodnie.

Spuścił wzrok, wyraźnie skrępowany tym, że się rozbieram w jego obecności. Złożyłam dżinsy starannie w kostkę i odłożyłam je na podłogę obok łóżka. Już chciałam się położyć, gdy nagle chwycił mnie za łokieć.

– Nie ta strona.

Aha. Przesunęłam się bliżej ściany.

Szybkim ruchem ściągnął koszulkę przez głowę i zdjął spodnie, zostając tylko w czarnych bokserkach. Zanim zdążył się wślizgnąć do łóżka tuż obok mnie i przykryć kołdrą, mignęła mi przed oczami jego opalona skóra.

Wyczułam, że coś się między nami zmieniło. Niespodziewanie atmosfera zrobiła się ciężka i napięta.

– Przepraszam, nie wiedziałam, że zajmuję twoją połowę – wyszeptałam w ciemnościach.

– W porządku. Wolę spać jak najbliżej drzwi. Gdyby ktoś się włamał, najpierw będzie miał do czynienia ze mną…

Dość dziwnie to zabrzmiało, ale spodobało mi się. Co za uroczy chłopak! Może dlatego, że jest strażakiem. Rzadko miałam z takimi do czynienia.

Rozdział 3

Rano Cohen stał ofiarnie na straży, podczas gdy ja wpadłam do swojego mieszkania po czyste ubrania i laptopa. Nietoperza nie było nigdzie widać, ale i tak byłam wdzięczna nowemu znajomemu za to, że przyszedł ze mną.

Podziękowałam mu za pomoc i wyruszyłam na oddaloną o dwadzieścia minut spacerem uczelnię. Mimo że zeszłej nocy przespałam zaledwie kilka godzin, a wcześniej trochę przesadziłam z winem, czułam się wypoczęta. Łóżko Cohena było bardzo wygodne. Nie bałam się samotności, ale i tak od czasu do czasu budził mnie w nocy jakiś odgłos. Potem długo nie mogłam zasnąć.

Mój sąsiad okazał się stuprocentowym dżentelmenem – ani na moment nie opuścił swojej strony łóżka, w ogóle nie zwracając na mnie uwagi. Zostałam u niego do rana, co było dość zaskakujące, bo miałam żelazną zasadę, że nie zostaję u facetów, z którymi sypiam. Czasami zdarzało mi się przysnąć po seksie, ale zawsze budziłam się w nocy i wymykałam ukradkiem z łóżka.

Może w towarzystwie Cohena czułam się tak dobrze dlatego, że nie łączyły nas intymne relacje? Wzruszyłam ramionami, odpędzając od siebie tę myśl.

Spędziłam cały dzień w czytelni, pracując nad referatem. Zrobiłam sobie przerwę tylko na kawę i na kanapkę kupioną w delikatesach naprzeciw. O szóstej wieczorem znów poczułam głód, a do tego nabrałam ochoty na gorącą kąpiel w swojej wannie z hydromasażem.

Przełożyłam torbę z laptopem przez ramię i ruszyłam w stronę domu. Po drodze zabrałam się za sprawdzanie wiadomości w telefonie, mając nadzieję, że znajdę wśród nich informację od właściciela domu w sprawie nietoperza. Przeglądałam SMS-y jeden po drugim, gdy nagle wpadłam na coś wielkiego. Stęknęłam, unosząc pośpiesznie głowę, żeby sprawdzić, kto – lub co – stanął mi na drodze.

To był…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

O autorce

Kendall Ryan jest autorką ognistych powieści erotycznych, między innymi Jesteś zagadką i Jesteś wspomnieniem. Bez wstydu przyznaje się do lekkiej obsesji na punkcie niegrzecznych chłopców, pocałunków i romansów z mrocznym, niepokojącym podtekstem. Mieszka w Minneapolis z ukochanym mężem i dwoma niesfornymi szczeniakami.

Z niecierpliwością czeka na odzew czytelników, którzy mogą do niej pisać na adres:

authorkendallryan@gmail.com.

Spis treści:

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Podziękowania

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Epilog

O autorce