Redakcja

Anna Seweryn

Projekt okładki

Pracownia WV

Ilustracja na okładce

Christin Lola / shutterstock.com

Redakcja techniczna, skład i łamanie

Damian Walasek

Opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Urszula Bańcerek

Wydanie I, Chorzów 2016

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 32-348-31-33

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2016

tekst © Magdalena Trubowicz

ISBN 978-83-7835-544-1

Człowiek ma dwa życia, to drugie zaczyna się, gdy uświadomi sobie, że ma jedno.

Konfucjusz

Dla Moniki vel Poci…

1

– To już wszystkie pudła, kochanie? – zapytała Matylda, słysząc za plecami kroki.

Odwróciła się w stronę męża i wzięła z jego rąk niedbale poklejone kartony, wypełnione po brzegi ubraniami. Miała rozwichrzone, brązowe, nierówno związane gumką włosy i twarz umorusaną kurzem, od szczytu czoła aż po samą brodę. Po jej zgrabnej ręce płynęła ciemna strużka krwi. Chwilę wcześniej, sięgając po worek z butami, zahaczyła o wystającą ze ściany źle zabezpieczoną listwę narożną. Wytarła rękę w koszulę i syknęła z bólu. Pomachała chwilę zranioną ręką i ponownie zabrała się za rozpakowywanie bagaży. Stanęła po chwili w rozkroku, rozglądając się wkoło siebie, jakby szukała w tym całym bałaganie algorytmu, jaki sobie obrała. Jej ubrania od ściany, jego od okna, syna na kanapie? A może spodnie po prawej, sukienki po lewej? Nie, to musiało być coś innego. Pokiwała z niezadowolenia głową. Zawsze była perfekcjonistką, będzie więc układać wszystko do skutku, choćby miała nad tym spędzić cały pierwszy tydzień swojego nowego życia – ich nowego życia.

– Są jeszcze chyba cztery kartony, ale zostawiłem je w garażu. Z tego, co widziałem, są w nich ubrania zimowe, więc póki co nie będą nam raczej potrzebne. Później sama sobie popatrzysz, co? – Patrzył na Matyldę błagalnym wzrokiem, jakby chciał powiedzieć: „Mam już dość”. – Kawa? – zaproponował po chwili.

Przytaknęła, a on wyciągnął z jednego z kartonów mały elektryczny czajniczek, napełnił go wodą z butelki i podłączył do prądu. Woda po chwili zabulgotała, a mężczyzna rozglądał się intensywnie dookoła, szukając kubków i czegoś, co mogłoby im posłużyć za stół. W końcu odwrócił do góry nogami wiaderko po farbie, przetarł je leżącą obok koszulą, którą zdjął z siebie kilka minut wcześniej, i upewniwszy się, że stoi stabilnie, położył na nim dwie wyszperane ze sterty folii bąbelkowej filiżanki, każda z innego kompletu. Nasypał przyniesionej przed chwilą z pobliskiego sklepu kawy i zalał wodą. Cudowny aromat zaczął powoli wypełniać całą przestrzeń. Matylda zamknęła oczy i zaciągnęła się zapachem, wzdychając przy tym błogo.

– Czuć coś… jakby dom – stwierdziła po chwili.

Oboje jak na zawołanie buchnęli śmiechem.

Kuchnia, w której się znajdowali, wcale nie przypominała kuchni. Ani ciut-ciut. Tak właściwie to żadne z pomieszczeń w nowym domu Matyldy i Tymoteusza Nowickich w niczym nie ujawniało swojego przeznaczenia. Były tylko surowe, puste ściany i w połowie pokryte drewnem podłogi. Salon przypominał prawdziwe pobojowisko, a jadalnia wystawkę w sklepie z używaną odzieżą, i to po przejściu tajfunu lub co najmniej miliona klientów przyciągniętych jakąś promocją. Niby same najpotrzebniejsze rzeczy, niby rozkładane według ustalonego planu, przynajmniej w pierwszej fazie rozpakowywania, ale osobie, która potrafiłaby się odnaleźć w tym rozgardiaszu, powinni przyznać chyba jakiegoś specjalnego Nobla.

Matylda cieszyła się, że przynajmniej dach był skończony i okna zostały wstawione na czas, chociaż szef ekipy budowlanej prosił, by przez pierwsze trzy dni nie zamykali ich na noc, bo musiały się dobrze osadzić. W dodatku pianka użyta do montażu okien nieładnie pachniała i bez regularnego wietrzenia nie dałoby się egzystować w środku, nie mówiąc już o spokojnym śnie czy spożywaniu posiłków. Mieli co prawda lato i wszystko schło dość szybko, ale postanowili nie rozpakowywać za wiele gratów, na wypadek burzy lub innej katastrofy, która zmusiłaby ich do zmiany lokalu. Mebli też zresztą jeszcze nie było, nie licząc fikuśnego wieszaka na kurtki, który przyjechał z Nowickimi aż ze stolicy, chybocząc się przez pół drogi na dachu ich auta, i małego, drewnianego, obklejonego różnymi modelami aut łóżka, z dużym napisem w nagłówku: „Kraina snów Oskara!”. Łóżko owo było już przymałe dla jego właściciela, ale musiało przemierzyć z Nowickimi tę długą drogę ze względu na emocjonalne przywiązanie ich syna. Oskar po prostu uwielbiał w nim spać. Nie przeszkadzało mu nawet, że stopy wystawały poza jego ramę. Ani fakt, że przy zmianie pozycji spania obijał się boleśnie o jego ochronną barierkę. Uparł się i tyle. Wydawać by się mogło, że ich cały dobytek był bardzo skromny. Ot, wieszak, łóżko i kilka kartonów. W porównaniu z innym przywiezionym ze stolicy bagażem był wręcz minimalistyczny. Ów drugi bagaż, bagaż doświadczeń, miał właściwie zostać w miejscu, które opuszczali, w Warszawie. Teraz wszystko miało być nowe. Nowy dom, nowe życie, czysta, niezapisana karta… Szkoda że taki stan istnieje tylko w filmach.

Nowiccy pakowali się bardzo szybko i dlatego większość ich rzeczy została wrzucona do pudeł bez większego ładu, ku niezadowoleniu Matyldy, która – jak już wiadomo – była perfekcjonistką. Małżonkowie nie mogli jednak przewidzieć, że gdy oznajmią właścicielowi mieszkania, które wówczas wynajmowali w Warszawie, że planują je niedługo opuścić, ten z miejsca znajdzie kolejnego lokatora i każe im się wyprowadzić z dnia na dzień. Nie pomogły próby polubownego załatwienia sprawy, facet po prostu się uparł. Mieli albo opuścić mieszkanie w ciągu trzech dni, albo zapłacić za następne pół roku wynajmu. Zapłacić i nie mieszkać? To nie mieściło się w głowie Tymoteusza Nowickiego. Matylda, widząc, że mąż zaczyna się wahać, czy ich przeprowadzka to na pewno dobry pomysł, zdecydowała – wyprowadzą się od razu. Dzień i noc pakowała zawzięcie wszystkie ich rzeczy do wielkich kartonów. Część z nich nadała jako przesyłki kurierskie na adres swoich rodziców. Dzięki temu udało się jej przy okazji namówić ojca, by oddał ubrania po mamie dla potrzebujących. Musiał zrobić trochę miejsca, by zmieścić ich dobytek, a mama przecież nie żyła już od ponad dwóch lat. O dziwo, Bogusław Pol tym razem nie stawiał oporu. W końcu jego córka sprowadzała się w rodzinne strony, a to znaczyło, że nie będzie już tak samotny. Zostawił sobie na pamiątkę tylko apaszkę, którą podarował żonie na jej ostatni Dzień Kobiet. Doczekali z Michaliną trojga dzieci, lecz każde wyfrunęło daleko od domu. Teraz ich ukochana Matyldka miała zamieszkać we wsi, zaledwie pięć kilometrów od rodzinnego domu. Bogusław Pol aż odżył na te wieści i od razu zaoferował swoją pomoc.

Pozostałe bagaże Nowiccy spakowali do bagażnika w dniu wyjazdu. To była prawdziwie wariacka eskapada i pod każdym względem podróż w nieznane. Tymek, co prawda, już od dwóch miesięcy pracował we Wrocławiu, więc przeprowadzka położyła tylko kres jego ciągłej nieobecności w apartamencie w stolicy, ale ich nowy dom zdecydowanie nie był gotowy, by w nim zamieszkać. Sam Tymoteusz, w tajemnicy przed żoną, wynajmował pokój w hotelu, bo nie mógł znieść tych surowych ścian, bałaganu, hałasu i kurzu, który fundowała mu ekipa budowlana. Teraz jednak nie było odwrotu, mieli zamieszkać razem, w nowym miejscu i musieli sobie jakoś poradzić.

– Mamo, a gdzie jest mój pokój? – Chwilę wytchnienia przy filiżance kawy przerwał mały, rozglądający się po pomieszczeniach chłopiec.

Był szczuplutki i miał bardzo jasną cerę, a na głowie rozwichrzone karmelowe pukle, zupełnie jak Matylda, kiedy była w jego wieku.

– Mamo, mi się tu wcale nie podoba! Wracajmy do domu – poprosił, rozżalony.

Stał bezradnie na środku salonu i mrugał szybko oczami, jakby zastanawiał się, czy mu się to wszystko nie śni. A może chciał powstrzymać napływające do oczu łzy bezradności i żalu z powodu zmiany miejsca zamieszkania? W Warszawie miał ciepły, kolorowo urządzony pokój. Znajomy plac zabaw za domem i grupę ulubionych kolegów do popołudniowych harców na świeżym powietrzu. Była tam też świetlica sportowa, którą odwiedzał w deszczowe dni i Zosia – pomoc domowa państwa Nowickich, która rozpieszczała go wciąż nowymi smakołykami. Tu nie było niczego. Mimo że rodzice starali się tłumaczyć mu konieczność przeprowadzki, używając prostych argumentów i wskazując przy tym na wiele pozytywów tej sytuacji, serce Oskara przepełniał ogromny smutek i strach przed nieznanym. Obiecali mu wielką przygodę i nowy, bogato urządzony dom, lecz mimo nad wyraz bujnej wyobraźni mały chłopiec widział tylko szare ściany i nikogo prócz mamy i taty.

– Tu jest teraz nasz dom, synku. – Matylda pogładziła chłopca po głowie i przytuliła go serdecznie. – Zobaczysz, wszystko będzie dobrze. Nie taki diabeł straszny… – Zaśmiała się, próbując dodać mu otuchy.

– Cooo?! – Chłopiec z przerażeniem wpatrywał się w mamę.

– Nic, nic, tak się tylko mówi. Chodzi o to, że może teraz ci się tu jeszcze nie podoba, ale wkrótce będzie tu ładnie i kolorowo, i dziadek przyjedzie lada chwila – uspokajała syna.

Zerknęła kątem oka na męża, dając mu jakieś dziwne znaki. Mężczyzna uśmiechnął się i przytaknął, na co Matylda wyraźnie się rozpogodziła.

– Chodź, kochanie, coś ci pokażę. – Chwyciła małego za rękę i zaprowadziła w stronę drzwi wychodzących na taras.

Wyszli do ogrodu i Matylda nagle doznała wrażenia, jakby wkroczyła do zupełnie innego świata. O ile dom był jeszcze pobojowiskiem, o tyle ogród zapraszał milionem kolorów i zapachów. Poprzedni właściciel działki, na której Nowiccy wybudowali dom, bardzo kochał kontakt z naturą. Najpierw postawił na działce altanę i obsadził ją naokoło wszelkimi kwiatami. Czego tam nie było: róże, bzy, fiołki, astry i nęcąco pachnące akacje, w kilku odmianach. Niestety, jakiś czas później wpadł w kłopoty finansowe i musiał sprzedać ten przecudny kawałek nieba. Długo jednak szukał kogoś, kto nie zmarnuje jego pracy. Tymoteusz Nowicki, co prawda, nie znał się na ogrodnictwie, ale kupując ziemię od starego Łagosza, umówił się z nim, że ten zostanie ich ogrodnikiem i będzie przyjeżdżał dwa razy w tygodniu doglądać roślinności. Właściwie było mu to zupełnie obojętne, a nawet miał lekką alergię na niektóre rośliny, ale Matylda była tak zauroczona tym miejscem, że nie chciała ustąpić. Na prośbę Nowickich Łagosz postawił na działce drewnianą huśtawkę, hamak i zjeżdżalnię, a także zbudował domek na drzewie. Ten właśnie domek Matylda chciała teraz pokazać małemu Oskarowi. Liczyła, że miejsce to wynagrodzi dziecku niedogodności związane z przeprowadzką lub chociaż na chwilę odwróci uwagę chłopca od wszelkich trosk. I wcale się nie myliła. Na widok domku na drzewie chłopiec rozpogodził się, a oczy błyszczały mu jak w dniu, kiedy pojechali razem do Disneylandu. To była ich pierwsza i ostatnia wspólna wycieczka… Niestety.

– Mamo, jaki piękny domek! – krzyczał chłopiec, skacząc wkoło drzewa. – Jest śliczny! Możemy wejść do środka? Proszę, będę ostrożny. Obiecuję! – Oskar uniósł dwa palce i położył je na piersi, jakby chciał powiedzieć: „słowo harcerza”.

Kobieta uśmiechnęła się serdecznie na ten widok. Podniosła ukrytą w bujnej trawie drabinę, oparła ją o drzewo i machnęła do chłopca zapraszającym gestem.

– Pan przodem, proszę pana. – Puściła do małego oko i asekurując wspinającego się nieporadnie syna, wdrapała się tuż za nim do małej chatki.

Oskar stanął w progu i rozdziawił szeroko buzię. Matylda zaglądała zza jego pleców, równie zdumiona. Domek był cudowny, idealny, wprost jak z bajki o Stumilowym Lesie. W kącie stał mały tapczanik z kolorową wełnianą narzutą. Spod narzuty wystawała puchata poduszka z nadrukowanym zdjęciem rodziny Nowickich. Matyldę aż ścisnęło w gardle ze wzruszenia. Przeszło jej przez myśl, że to raczej nie mógł być pomysł jej męża. Bardzo chciała wierzyć, że się zmienił, ale chyba za długo i za dobrze go znała, żeby się łudzić. Obok łóżka stał mały stolik z lampką w kształcie wystrzałowej rakiety kosmicznej i drewniane, zielone krzesełko. Miało takie fikuśne nogi, które można było jednym ruchem przerobić na płozy i wtedy bujać się w fotelu w rytm ćwierkania siedzących na drzewie ptaków. Matylda już oczami wyobraźni widziała taką sielską scenę. Z drugiej strony pod oknem znajdował się cały rząd pluszowych misiów. Nie wszystkie były nowe, niektóre miały pocerowane uszy albo łatki na brzuchu, ale wszystkie były puchate i aż prosiły, by je przytulić. Matylda rozpoznała wśród nich swoje maskotki z dzieciństwa i poczuła ciepło otulające jej serce. Obok misiów ustawiony był duży drewniany pociąg z odkrytymi wagonami, wypełnionymi po same brzegi kolorowymi klockami. Żeby jeszcze było mało, zaraz obok pociągu stała sztaluga z ramą i paleta farb, czekające na wenę małego artysty. Domek jak z marzeń, przygotowany na każdą ewentualność, gotowy spełnić każdą zachciankę małego lokatora. Matylda rozglądała się z niedowierzaniem. Była równie zaskoczona, co Oskar, a może i bardziej.

– Mogę tu dzisiaj spać? Proszę, proszę, proszę… – Oskar uwiesił się na maminej szyi, posyłając swojej rodzicielce błagalne spojrzenia. – Wcale nie będę się bał. Jestem już duży, mam przecież prawie siedem lat i niedługo idę do szkoły – przekonywał dalej.

– Chodź, zapytamy tatę, co o tym sądzi.

Przytaknął pogodnie, więc Matylda chwyciła go za rękę i powoli sprowadziła po drabinie na dół. Chłopiec szedł dziarsko do domu, odwracając się co kawałek i upewniając, że domek nie jest tylko wytworem jego wyobraźni.

– Tato, tato! Proszę, zgódź się, proszę! – krzyknął od progu, skacząc koło taty i przestępując z nogi na nogę.

– Zgadzam się. – Tymoteusz uśmiechnął się pogodnie i przytulił synka.

– Nie zapytasz nawet na co? – Matylda wyraźnie się zdziwiła.

– Dziś zgadzam się na wszystko! – Złapał Oskara i żonę w objęcia i podniósł ich do góry.

– Puść nas, wariacie! – Matylda piszczała, próbując się oswobodzić z uścisku.

– Tato, puść! – wtórował jej Oskar.

– Zaczynamy nowe życie! – krzyknął Tymoteusz i podskoczył ochoczo do góry, trzymając Matyldę i Oskara w ramionach.

Od początku był, delikatnie mówiąc, mało entuzjastycznie nastawiony do tych zmian, ale widząc radość syna, powoli chyba się przekonywał co do słuszności tych decyzji.

2

Jeszcze pół roku temu Tymoteusz Nowicki nie myślał nawet, że tak potoczy się jego życie. Zapracowany, zagoniony, ciągle nieobecny. Warszawa to był inny świat. Tam nie pracuje się osiem godzin. Ktoś, kto chciał się wybić i miał parcie na sukces, tak jak Tymoteusz Nowicki, musiał dawać z siebie wszystko. A gdyby to okazało się za mało, to musiał dawać jeszcze dwa razy więcej. Życie w stolicy wessało młodego mężczyznę niczym trąba powietrzna. Nic nie liczyło się tak bardzo, jak prestiż, luksus i przecinek przesuwający się przy kwotach wpływających na konto. Tymoteusz był znanym w świecie biznesu dyrektorem pionu finansowego w jednej z czołowych międzynarodowych sieci bankowych. Był człowiekiem bezwzględnym, surowym, w dodatku posiadającym doskonałą intuicję. To dzięki jego autorskiej, innowacyjnej metodzie zarządzania w ciągu zaledwie roku bank zaczął przynosić znaczne zyski. Konkurencja kusiła go swoimi ofertami, ale on pozostawał lojalny. Aktualne stanowisko zapewniało mu wystarczająco dużo wrażeń, a wpływające na konto gratyfikacje cieszyły oko i przyprawiały o mały zawrót głowy. W dodatku bardzo zbratał się ze swoim szefem i chociaż nie miał skrupułów, wciąż dopominając się o podwyżki, do swojej pracy podchodził z pewną dozą sentymentu. Dobrze pamiętał początki swojej ścieżki zawodowej i ludzi, którzy wyciągnęli pomocną dłoń w jego stronę. Rozwój kariery tak spędzał mu sen z powiek, że Nowicki gdzieś zatracił prawdziwe wartości, liczyły się tylko awans zawodowy i mamona.

Byli z Matyldą już dziewięć lat po ślubie i chyba dopadła ich rutyna. Chociaż to nawet nie była rutyna, tylko to wieczne mijanie się bez słowa. Rutyna byłaby wtedy, gdyby spędzali ze sobą czas i nudzili się w swoim towarzystwie. Taka gra, w którą grasz każdego wieczoru, znasz reguły, zasady, potrafisz przewidzieć ruchy i nie jest w stanie niczym cię zaskoczyć. Małżeństwo Nowickich zaskakiwało aż za bardzo. Wprost niewiarygodne było, jak można mieszkać pod jednym dachem, a nie widzieć się miesiącami albo mijać się, traktując partnera niczym powietrze, zepsute powietrze. Nie, to z pewnością nie była rutyna. Gdyby nie ich syn Oskar, którego oboje kochali do szaleństwa, choć każde na swój sposób, dawno byliby już po rozwodzie.

– Nigdy cię nie ma w domu. Nigdy! Nawet gdy bardzo cię potrzebuję – szlochała często do telefonu Matylda.

Oskar wtulał się w nią wtedy mocno i głaskał ją po policzkach, po których mimo wewnętrznej walki w końcu spływały łzy bezradności.

– Daję ci za mało pieniędzy, tak? O to ci chodzi? Chcesz więcej? – robił jej wyrzuty Tymoteusz. – Te wszystkie twoje żale, gierki… Powinienem się domyślić od razu. Jesteś chciwą żmiją i myślisz, że znalazłaś na mnie sposób? – cedził nerwowo przez zęby.

– Ależ co ty bredzisz, jakie pieniądze?! – krzyczała, nie zważając na tulące się do niej dziecko. – Nie chcę od ciebie żadnych pieniędzy! Potrzebujemy cię tu, w domu… Oskar cię potrzebuje, ja cię potrzebuję. Wróć już, proszę…

– Wrócę, kiedy skończę – warczał i przerywał połączenie.

Matylda zalewała się wówczas łzami jeszcze bardziej. Z reguły starała się nie afiszować przed ich synem z problemami małżeńskimi, bywały jednak chwile, gdy po prostu brakowało jej sił. A z każdym rokiem w Warszawie tych chwil było coraz więcej.

Lekarstwem na problemy miał być dom letniskowy we wsi pod Legnicą, w rodzinnych stronach Matyldy i Tymoteusza. Zmiana otoczenia była środkiem zaradczym zaleconym Nowickim przez specjalistę od problemów małżeńskich. Nie myślcie sobie jednak, że Tymoteusz Nowicki ot tak przystał na tę propozycję. To Matylda uknuła ten cały misterny plan. Siedząc całymi dniami sama w domu, tak bogato urządzonym, a tak obcym zarazem, Matylda marzyła o spokojnym, rodzinnym życiu. I to nie to, że nie potrafiła odnaleźć się w stolicy, bo dawała sobie świetnie radę. Ciepłą posadkę w lokalnej gazecie spokojnie godziła z honorami pani domu i obowiązkami kochającej matki. Brakowało tylko jednego – domu. Domu, który pachniałby świeżym drożdżowym ciastem, wschodem słońca, poranną rosą i kochającym ramieniem męża, podającego rano kawę do łóżka. Matylda od zawsze była osobą bujającą w obłokach, marzycielką, chociaż w przypadku kobiet może tak po prostu wygląda realizm? Marzyła o wielkiej, kochającej się rodzinie, koniecznie mieszkającej w domu z białym płotkiem. Sama pochodziła z tradycyjnego polskiego domu, pełnego ludzi i uczuć.

Była jedną z trójki dzieci Michaliny i Bogusława Polów. Jedyną, zdaniem całej familii, która coś w życiu osiągnęła. Mieszkanie, a raczej luksusowy apartament wynajęty na strzeżonym, prywatnym osiedlu, dwa samochody pachnące jeszcze fabryką i syn – Oskar, któremu nigdy niczego nie musieli z mężem odmawiać. Kartki wysyłane z urlopów spędzanych w różnych zakątkach świata i drogie prezenty, przywożone na święta dla wszystkich domowników. Wszystko okraszone śmiechem, radością i czułościami. Szkoda że tylko na pokaz. Rzeczywistość była o wiele bardziej okrutna. Na wakacje Matylda zawsze jechała sama z Oskarem, a właściwie była odwożona przez Tymoteusza, który zaraz po zapozowaniu do kilku wspólnych fotografii wracał do domu i pracy. Tak samo było z innymi okolicznościami. Urodzinami, imieninami, rocznicami. Tymoteusz nigdy nie wiedział, co mały Oskar dostanie w prezencie na urodziny. Najczęściej w ogóle zatracał rachubę czasu i zapominał, kiedy wypada TEN dzień. Matylda załatwiała wszystko sama, a on nawet nigdy nie raczył zainteresować się rezultatem.

– Tatusiu, skąd wiedziałeś, że marzyłem o kolejce?! – krzyczał od progu syn, kiedy Matylda snuła opowieści, że prezent ten został skrzętnie przygotowany przez ojca. W końcu ona była kobietą, cóż więc mogła wiedzieć o męskich zabawkach?

– Taaak? – odpowiadał nieco zdziwiony Tymoteusz. Napotkawszy jednak na błagalne spojrzenie żony, prężył się radośnie i zmyślał na poczekaniu: – No, mój drogi, kiedy ja byłem małym chłopcem, kolejka była najlepszym prezentem, jaki można było dostać. Kochałem się nią bawić. Tak sobie pomyślałem, że ty, jako mój syn z krwi i kości, też będziesz nią zachwycony. I co, chyba się nie pomyliłem?

– Jest fantastyczna! – Oskar skakał niemal pod sufit. – Pobawisz się ze mną? Nie wiem, jak ją zmontować i podłączyć. W instrukcji narysowane jest, że pomagają rodzice, więc…? – prosił chłopiec.

– Oj, synku, jestem taki zmęczony… – tłumaczył się Tymoteusz. – Musiałem dużo pracować, by zarobić wystarczająco pieniążków i móc kupić tę wspaniałą kolejkę. Może jutro? – zbywał chłopca.

Ten, wyraźnie zawiedziony, nie nalegał jednak dalej. Siadał na dywanie i sam nieporadnie próbował uruchomić kolejkę, dopóki Matylda nie przyszła mu z pomocą.

– Może razem jakoś damy radę? W instrukcji wszystko na pewno jest dokładnie opisane. Ja będę czytać, a ty wykonuj polecenia, co? – zachęcała go.

Chłopiec rozpogodził się i aż podskoczył z radości.

Obiecanej przez Tymoteusza wspólnej zabawy następnego dnia nie było. Nie było jej żadnego dnia, mimo wielu obietnic i deklaracji… Jakby mały Oskar miał pamięć złotej rybki i na drugi dzień już wcale o tym nie myślał. A on myślał o tym dużo i zadawał Matyldzie coraz więcej niewygodnych pytań.

– Wiesz, synku, tatę wezwano pilnie do biura. Ponoć to jakaś straszna awaria. Bardzo żałował, że nie mógł zostać, żeby się z tobą pobawić, i prosił, żebym cię serdecznie od niego uściskała – łgała na drugi dzień Matylda, gdy syn z samego rana, jeszcze w piżamie, przemierzał pomieszczenia apartamentu, bezskutecznie poszukując ojca. – Może zrobimy razem babeczki? – zmieniała szybko temat.

Chłopiec, któremu jeszcze przed chwilą niemal zawalił się na głowę świat, uśmiechał się i z miejsca zakasywał rękawy. I tak było zawsze.

Matylda nauczyła się udawać miłość. Była chyba całkiem dobrą aktorką, bo nie było osoby, która nie dałaby się na to nabrać. A może tak było dla wszystkich wygodniej? Każdy był zabiegany, zapracowany, tonął w milionie własnych problemów. Troszczyli się o siebie wzajemnie, ale czasami brakowało chwili na spokojną, szczerą rozmowę. Matylda sama z siebie też nigdy się nie żaliła ani rodzicom, ani rodzeństwu. Nie chciała martwić bliskich swoimi problemami. Poza tym, gdy widziała, że w życiu jej syna pojawiają się chwile smutku i zwątpienia, utwierdzała się w przekonaniu, że musi walczyć i robić wszystko, by czuł się bezpieczny i szczęśliwy. A może po prostu wierzyła, że to wszystko się w końcu zmieni.

– A potem tata przyniósł taaaki wielki tort. – Oskar po raz setny opowiadał dziadkowi o swoich szóstych urodzinach, rysując rękami w powietrzu wielki krąg oznaczający rozmiar tortu. – W dodatku był z bezą, taki, jaki lubię najbardziej, i świeżymi malinami. Nie wiem, gdzie tata znalazł tak słodkie świeże maliny, bo mama mówiła, że nie ma ich w sklepach o tej porze roku – dziwił się chłopiec, a jego oczy na samo wspomnienie błyszczały niczym dwa diamenciki.

– Ty to masz szczęście. – Starszy pan przytulił wnuka, posyłając zięciowi pogodne spojrzenie.

I tylko Matylda wiedziała, że tort ów zamówiła sama, płacąc krocie za ściągnięte z drugiego krańca Polski świeże, ekologicznie wyhodowane maliny. Zamówiła, zapłaciła i przywiozła do domu, a gdy chłopiec wyszedł do drugiego pokoju, wcisnęła na szybko w ręce wracającego z pracy męża, by ten chociaż stworzył pozory, że pamięta o święcie ich syna.

Najgorsze było to, że Tymoteusz był taki od momentu, gdy się spotkali z Matyldą po raz pierwszy. Zaślepił ją swoim czarem, zauroczył zmyślonymi bajkami, a ona była tak zagubiona po wcześniejszych przejściach, że łapała to jak dar od Boga, jak nową szansę. Czasem widziała wielkie, migające rażącym, czerwonym światłem znaki STOP na ich wspólnej drodze. Zawsze jednak tłumaczyła sobie, że się dopiero docierają, że życie mlekiem i miodem płynące zdarza się tylko w baśniach. Patrząc teraz wstecz, po dekadzie ich znajomości, Matylda dochodziła do wniosku, że tak naprawdę od początku nie potrafiła dogadać się z Tymoteuszem. Słynne powiedzenie mówi, że faceci są z Marsa, a kobiety z Wenus, i w dodatku przeciwieństwa się przyciągają. Matylda może była z Wenus, ale Tymoteusz bardziej pochodził z zupełnie innej galaktyki niż planety, a jedyne, co go niezmiennie przyciągało, to fotel w jego firmowym biurze.

***

Wyjechał do stolicy zaraz po maturze. Jego rodzice się rozwiedli, gdy był jeszcze dzieckiem. Tata nadużywał alkoholu i jedyne, co Tymoteusz pamiętał z rodzinnego domu, to dzikie awantury i wielogodzinne płacze mamy. Mimo to zdecydował się ją zostawić samą. Nie nalegała, by został, choć było jej bardzo ciężko. Latami wypruwała sobie żyły, by zapewnić mu godne życie, teraz ten statek musiał wypłynąć w samotny rejs na szerokie wody. Przez alkoholizm ojca Tymoteusz był zakompleksiony, zahukany i zamknięty w sobie. W małym mieście takich ludzi wytyka się palcami i choćby nie wiem jak bardzo byli zdolni i ambitni, naznacza ich się łatką nieudacznika. Kiedy Tymoteusz wyjeżdżał do stolicy, miał w planach podbój świata. Szybko jednak zorientował się, że reguły panujące w dużym mieście są zupełnie inne. Wszędzie królowały układy, koneksje i pozycje społeczne. Ambitnych było na pęczki, niestety większość stała za kasą w barach szybkiej obsługi.

Któregoś dnia był świadkiem, jak dwóch opryszków zaczepia kobietę na parkingu. Nie lubił się plątać w żadne podejrzane sprawy, a już tym bardziej nie był przykładem empatycznego bohatera, coś jednak kazało mu zareagować. Przegonił drani, a kobieta zaprosiła go w podzięce na kolację do swojego domu. Była żoną prezesa sieci banków, który po długiej rozmowie zaoferował Tymoteuszowi pracę. A potem było jak w tych amerykańskich filmach – od pucybuta do milionera. Tymoteusz najpierw był chłopakiem od poczty i ksero, potem stażystą, specjalistą, kierownikiem, a w końcu dyrektorem. Był zdolny, ale też charakterny. Kiedy już wszedł na pierwszy stopień tej drabiny, nie chciał zejść, tylko piął się na szczyt. Przez lata do szpiku kości przesiąkł tym miastem i klimatem metropolii. Nie było już śladu po zakompleksionym młodym chłopaku, teraz był bezwzględnym mocarzem. Nieudane dzieciństwo zostawiło na jego duszy dożywotnie rysy. Miał pracę, miał pozycję, miał kasę, ale był zimnym, niedostępnym draniem… Był, dopóki nie spotkał Matyldy i nie doznał, jak sądził, pierwszych ludzkich uczuć.

Matylda ruszyła właściwie w nieznane zaraz po studiach. Szukając swojego szczęścia albo uciekając przed tym, co ją bolało. Mimo młodych lat wiozła ze sobą spory bagaż życiowych doświadczeń. Wsiadła do pociągu, nie oglądając się za siebie, zaciskając łzy napływające jej do oczu. Tak miało być lepiej. Och, jak ona chciała wierzyć, że tak będzie lepiej. W tamtej chwili, gdy stała z walizką na peronie, czuła się jak niewidomy, który łudzi się, że odzyska wzrok. Taka szara, chuda, smutna, wystraszona. A jednak coś ją tam gnało… a może tylko jakaś siła odpychała ją od miejsca, w którym wówczas była, bez wskazywania celu i przeznaczenia? Wyjeżdżała z nadzieją, że nic gorszego już jej nie spotka, jakby to można było sobie samemu po prostu zaplanować… Chcesz rozśmieszyć Pana Boga, opowiedz mu o swoich planach – mawia Woody Allen. Matylda nie miała już żadnych planów. Nic poza tym, by już więcej nie cierpieć.

Tymoteusza poznała podczas jednego z przyjęć organizowanych przez zarząd banku, w którym wówczas pracował, jeszcze jako kierownik. Ona zaczepiła się do pracy w firmie cateringowej. Na co dzień rozwoziła jedzenie, a w weekendy była kelnerką na przyjęciach obsługiwanych przez jej firmę. Skończyła wyższe studia z wyróżnieniem, ale to okazało się za mało w ogromnej Warszawie. Takich jak ona były miliony. Ambitnych, wykształconych, chcących się wybić. Wynajęła pokój w mieszkaniu studenckim, udając, że ma zamiar rozpocząć kolejne studia, i złapała pierwszą lepszą fuchę, zupełnie przypadkowo w cateringu. Z czasem nawet to polubiła, choćby ze względu na koleżankę, a właściwie szefową, zwaną przez wszystkich „Doda”, która nawet w najgorszej chwili potrafiła rozbawić swoich pracowników.

Matylda od razu wpadła w oko Tymoteuszowi. Wysoka, zgrabna szatynka o pięknych, zielonych kocich oczach, z których biły prawda i szczerość. Przyglądał się jej wtedy cały wieczór, by w końcu, niemal przy pożegnaniu, zagaić z nią rozmowę. Matylda była oschła i niedostępna. Dopiero co zakończyła pewien bardzo nieudany etap swojego życia i nie miała ochoty na kolejny. Tymkowi to jednak nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie, jej tajemniczość jeszcze bardziej go pociągała. Mimo że nie chciała podać mu swojego numeru telefonu, zdobył namiar do firmy, w której pracowała, i zaczął zamawiać do biura jedzenie na wynos, zaznaczając przy każdym zamówieniu, że prosi, aby dostarczyła je właśnie Matylda. To jedno udało mu się pierwszego wieczoru – poznać imię piękności, która go tak oczarowała.

Po kilku niby przypadkowych spotkaniach Matylda w końcu dała się namówić na – jak zapewniał Tymoteusz – całkowicie niezobowiązujące zwiedzanie stolicy. Mieszkała w Warszawie dobre trzy miesiące, a znała tylko tyle, ile zobaczyła, rozwożąc jedzenie.

– Palma w Warszawie? – zdziwiła się, gdy zabrał ją pewnego razu na spacer w okolice Ronda de Gaulle’a. – No świat tego nie widział. – Śmiała się do rozpuku, cykając zdjęcia telefonem.

– Ta palma to taki synonim – tłumaczył z powagą Tymoteusz.

– Synonim… doprawdy? – zdziwiła się Matylda.

– Otóż ta palma symbolizuje stan umysłu osób, które zdecydowały się przenieść do stolicy i zapuścić tu korzenie na dłużej. Jak nic po latach każdemu odbija palma – wyjaśnił, zaśmiewając się do łez.

Matylda parsknęła, ubawiona.

– Na Łazienki też masz jakąś olśniewającą teorię? – uszczypliwie zapytała po chwili.

– Łazienki to Łazienki. Obok odbywają się imprezy studenckie, a potrzeby fizjologiczne gdzieś załatwiać przecież trzeba. – Tymoteusz podrapał się po głowie.

– To nie było śmieszne. – Matylda pokręciła z niezadowolenia głową. Park Łazienkowski zdecydowanie nie zasługiwał na takie obelgi.

– No, widzisz… teoria z palmą jednak się sprawdza – podsumował ze śmiechem.

Matylda wystawiła język i zrobiła zeza, udając doświadczoną przez życie w stolicy przedstawicielkę Tymoteuszowej teorii. Oboje ryknęli śmiechem.

***

Tymoteusz bardzo długo walczył o względy dziewczyny. Zapraszał do kawiarni, do kina, czasem trochę odpuszczał, gdy widział, że Matylda czuje się osaczona. Nie spieszył się, ale konsekwentnie dążył do zdobycia jej serca. Jemu też doskwierała samotność. Wszyscy kogoś mieli, a on wciąż w pojedynkę. Nigdy wcześniej tak się nie czuł, zawsze był całkowicie pochłonięty pracą. Kiedy poznał Matyldę i jego serce mocniej zabiło, uznał to za znak, że chyba trzeba się ustatkować. Myślał, że zaszpanuje przed nią grubym portfelem i sprawa załatwiona. W pracy nasłuchał się wystarczająco dużo opowieści o zaskakującym efekcie zdobywania kobiety drogimi podarkami. Matylda była jednak inna. Zawsze wybierała niedrogie restauracje i upierała się, by za wszystko płacili po połowie, a kiedy przynosił jej upominek, z miejsca się obrażała. Tymoteusz stanął przed nie lada wyzwaniem, ale dziewczyna zawróciła mu w głowie na tyle, by zdobywał ją delikatnie i powoli. A może to właśnie waleczny i ambitny umysł Tymoteusza kazał mu brnąć do celu?

Otworzyła się przed nim dopiero, gdy jechali razem na święta. Godziny spędzone w ulicznym korku podczas śnieżycy trzeba było jakoś okrasić długą rozmową.

– Dlaczego to robisz? – zapytała, gdy mknęli autostradą przy dźwiękach lecących w radiu kolęd.

– Jadę za szybko? – zdziwił się Tymoteusz, przecierając zaparowaną tablicę rozdzielczą w miejscu licznika prędkości. – Nie lubię się spóźniać, wybacz – dodał z przekąsem.

– Nie o to mi chodzi… Dlaczego za mną chodzisz…? – wyjaśniła i poczuła, że rumieniec zalewa jej twarz.

– To raczej ty chodzisz za mną… Siedzę sobie spokojnie w biurze, a ty codziennie wpadasz do mnie i jeszcze przywozisz mi jedzenie. – Zaśmiał się nerwowo.

– Nie żartuj! – Obraziła się i z poczuciem porażki odwróciła głowę w stronę okna.

– Okej, przepraszam… – Poklepał ją po kolanie. Strąciła nerwowo jego rękę. – Po prostu zadajesz dziwne pytania – poirytował się trochę.

– Chyba normalne…

– Chyba jednak nie… – zripostował. – Podobasz mi się, dziewczyno. Staję na głowie, by ci to okazać, a ty wciąż pytasz, jakby to nie było oczywiste – wyznał z żalem.

– Może po prostu chciałam to usłyszeć… – odpowiedziała i spojrzała mu prosto w oczy.

Milczeli przez moment, wpatrzeni w siebie.

– Hej, na drogę patrz! – krzyknęła, widząc, że auto zjeżdża na przeciwległy pas.

– No, widzisz, co ty ze mną robisz. – Znów zaśmiał się nerwowo.

W ramach podziękowań za podwózkę Matylda zaprosiła wtedy Tymka na herbatę do rodzinnego domu. Przedstawiła go rodzicom i nie było już odwrotu. Kiedy dziewczyna zobaczyła aprobatę w oczach rodziców, z miejsca inaczej spojrzała na Tymoteusza Nowickiego. Z pułapu zwykłego kolegi z Warszawki awansował na kogoś znacznie bliższego.

Mijały dni, tygodnie, miesiące. Matylda i Tymek przywiązywali się do siebie coraz bardziej. Spędzali razem każdą wolną chwilę. Za namową Tymoteusza Matylda rzuciła pracę w cateringu i zaczęła rozsyłać CV po redakcjach w poszukiwaniu dziennikarskiej posadki. Była szczęśliwa, że znalazła kogoś, kto ją wspiera, motywuje i w nią wierzy. Rozdarte serce dziewczyny powoli otulał ciepły puch. Aż pewnej pięknej letniej nocy przypieczętowali swój związek ognistym, pełnym uniesień aktem, zakończonym szeptanym do ucha wyznaniem miłości. Serce Matyldy, dotąd ostrożne i zachowawcze, ostatecznie pozbyło się osłaniającego je lodu, a liczne na nim blizny zagoiły czułe obietnice Tymoteusza.

– Ty drżysz… – szepnął jej do ucha, okrywając jej nagie, drżące ciało pomiętym prześcieradłem, które jeszcze przed chwilą plątało się między ciałami namiętnych kochanków.

– To chyba z emocji – odpowiedziała cicho. – Ja jeszcze nigdy z nikim nie byłam tak blisko. Jesteś moim pierwszym – wyznała szczerze.

Patrzył na nią przez chwilę, trochę zaskoczony, a potem przytulił ją z taką czułością, że poczuła, jak stado motyli szaleńczym tańcem znów robi spustoszenie w jej brzuchu.

– Pierwszym i ostatnim, Matyldo. Kocham cię – szepnął i poczęstował kolejnym namiętnym pocałunkiem, takim, od którego aż kręci się w głowie.

***

Potem był ślub. Taki huczny, z przytupem, na trzysta osób. Biała suknia, długi welon i mnóstwo świeżych kwiatów, które Matylda uwielbiała od zawsze. Były wzruszające wyznania, czułe pocałunki i wszechogarniająca radość. Serca rodziców Matyldy przepełniła harmonia i spokój. Wiedzieli, że dziewczyna zaznała wielu przykrości w życiu i zawsze wytrwale modlili się o jej szczęście. Tak długo patrzyli, jak ich ukochana córka miota się, zagubiona, szukając jakiejś drogi, którą mogłaby spokojnie podążać. Upadała, a oni nie wiedzieli, jak mogą jej pomóc. Teraz biło od niej czyste szczęście, to było niczym cud.

– Przysporzyłam wam wielu zmarszczek przez te lata, co? – powiedziała do rodziców przed ich wyjazdem do domu, kilka dni po weselu. – Chyba nie każde dziecko jest takim krzyżem dla swoich rodziców – zauważyła z żalem.

– Co ty opowiadasz, Matyldo?! – skarciła ją mama. – Jesteś piękna, mądra, zaradna, a teraz jeszcze szczęśliwa. Może nie wszystko w takiej kolejności, jak być powinno, ale jest, i to się liczy. Nigdy nie patrz wstecz, kochanie, nie wolno ci – dodała z troską.

– Nie będę, mamo, obiecuję. Od teraz tylko przed siebie i to z dumnie podniesioną głową. Chciałam was po prostu za wszystko przeprosić. Czuję, że te siwe włosy na waszych głowach to głównie moja sprawka – drążyła dalej Matylda.

– Twoja, nie twoja. Dzieci mamy troje i żadne aniołem nie było. Zresztą jak by miało być po takich rodzicach wariatach. Najważniejsze, że wszystko miało swój cel. – Mama zaśmiała się i uścisnęła ją serdecznie. – Dbajcie o siebie, kochani, dbajcie o siebie i kochajcie się – dodała, ocierając ukradkiem łzy.

– Będę o nią dbał, słowo harcerza – zaśmiał się za plecami Tymoteusz, który wraz z ojcem Matyldy pakował walizki do bagażnika. – Ze mną nie zginie – zapewnił.

– Chyba że w gąszczach miłości – parsknęła Matylda.

– Otóż to! – przyklasnął Tymoteusz. – Szybko się uczysz, będą z ciebie ludzie. – Podszedł do żony i poczochrał jej włosy.

– Niech myśli, że ma rację – szepnęła do niej mama. – Ja tylko dzięki temu, że trzymam się tej świętej zasady, wytrzymałam z twoim ojcem już ponad trzydzieści lat – dodała.

– Bo ja mam rację – odezwał się ojciec Matyldy, wyciągając głowę z bagażnika i dopychając ledwo mieszczące się walizki.

– O, proszę, normalnie to nie słyszy, co się mówi. – Mama Matyldy pokiwała groźnie palcem w stronę swojego męża, a ten wystawił jej język.

– Jak dzieci – zaśmiała się Matylda. – Chciałabym, abyśmy wytrwali razem tyle co wy – rozmarzyła się.

– Sto lat i jeszcze rok więcej… tak będzie. – Tymoteusz przytulił czule żonę.

***

Kilka dni po weselu wyjechali w podróż poślubną, do Afryki. Tymoteusz bardzo zaszalał. Mimo że Matyldzie wystarczyłyby zwykłe wczasy w nadbałtyckich Chałupach, zafundował ukochanej ekskluzywne safari. Matylda nigdy nie wyjeżdżała dalej niż z Legnicy do Warszawy. Raz była w Czechach, jedną nogą przestąpiła granicę na samym szczycie Śnieżki. Trochę się bała tych obcych ziem, ale Tymoteusz troskliwie się nią opiekował i dotrzymywał jej towarzystwa. Wróciła zadowolona, opalona, wypoczęta i gotowa na kolejne życiowe wyzwania. Wydawało się, że dawne niepowodzenia poszły w niepamięć. Tylko czasami, gdy za oknem straszył deszcz, a Tymoteusz zasiedział się w pracy, wyjmowała spod łóżka zielony brulion i z wielkim zaangażowaniem coś w nim notowała. Siedziała wtedy przez moment jak zaklęta, zupełnie nieobecna. Obiecała mamie nie patrzeć wstecz i nie patrzyła. Schowała gdzieś zdjęcia, pamiątki, a napływające chwilami myśli od razu wyrzucała, notując w zeszycie. Tłumaczyła sobie, że te wyznania i wiersze są dla Tymoteusza, bardzo chciała w to wierzyć.

A zaraz potem przyszła proza życia. Tak od razu, chociaż nie tak zupełnie niepostrzeżenie. Matylda pochodziła z tradycyjnej rodziny i o ile dała się ponieść emocjom i przed ślubem uległa czarowi ukochanego, oddając mu to, co miała najcenniejsze, o tyle wspólne zamieszkanie zgodnie z konserwatywnym podejściem swoich rodziców odłożyła na potem. Oczywiście wcześniej zdarzało im się pomieszkiwać u siebie, o czym Matylda nie powiedziała rodzicom, chcąc oszczędzić i ich, i siebie, ale przełom miał nastąpić dopiero po ślubie. Inaczej jest, gdy zostajesz na jedną noc i zamawiacie rano pizzę z dowozem, bo macie kompletnego lenia i nic wam się nie chce, a inaczej gdy już jako przykładna żona lecisz rano po świeże bułki dla męża. W końcu ślubowałaś… To zaskakujące, jak wiele zmienia w życiu człowieka ślub. Jednego dnia jesteście zwariowanymi, beztroskimi narzeczonymi, a drugiego zaraz poważnym państwem.

Tymoteusz uważał, że skoro są już z Matyldą małżeństwem, to powinni w szczególny sposób zadbać o ognisko domowe. Aż trudno dzisiaj Matyldzie uwierzyć, że inicjatywa znalezienia nowego, pięknego mieszkania wyszła właśnie od niego. A może po prostu jako DDA (dorosłe dziecko alkoholika) kierowała nim żądza ciągłego posiadania wielu kosztowności? Wszak telefony i inne sprzęty też stale zmieniał na nowsze modele. Matylda nie była z tego zadowolona. Sama używała jednego i tego samego telefonu, dopóki sprawnie działał. A gdy już się psuł, zanosiła go do naprawy. Jednak wobec faktu, że finansowo prosperowali dość dobrze, przymykała oko na słabostki męża. Wiadomość o nowym mieszkaniu trochę ją jednak przerastała.

– Kochanie, to mieszkanie jest zdecydowanie za duże dla naszej dwójki. Rachunki nas zjedzą – próbowała tłumaczyć Tymoteuszowi swoje obawy, gdy przechadzali się po jednym z mieszkań do wynajęcia. – Przecież wystarczy nam twoja kawalerka.

– Nie uważasz, że też się nam coś od życia należy, kochanie? – odbijał piłeczkę. – Rachunki nie są aż takie wysokie. Zresztą to tylko wynajem. Jeśli nie będzie nas na nie stać, poszukamy czegoś mniejszego – zapewniał Tymoteusz. Uparł się na ten apartament i nie chciał odpuścić.

– Może to jeszcze przemyślimy? – poprosiła cicho.

– Nie ma się nad czym zastanawiać, żyje się tylko raz. Bierzemy! – Tymoteusz zwrócił się do pośrednika nieruchomości, który im towarzyszył.

Ten wyciągnął z szafki trzy kieliszki i wcześniej przygotowaną butelkę szampana. Odkorkował ją z wdziękiem godnym prawdziwego barmana i poczęstował gości musującym trunkiem.

– Za nas i nasze nowe życie – wzniósł toast Tymoteusz i brzdęknął swoim kieliszkiem w kieliszek Matyldy, która stała jeszcze trochę niemrawa.

– Mam nadzieję, że wiesz, co robisz… – skwitowała z lekkim żalem.

Apartament, w którym zamieszkali, mieścił się na ostatnim piętrze jednej z kamienic na warszawskim Mokotowie. Składał się z wielkiej otwartej na salon kuchni, sypialni, garderoby i pokoju, który tymczasowo spełniał funkcję gabinetu Tymoteusza. Dodatkowo przy kuchni była mała spiżarka, którą Matylda zapełniła przetworami przywiezionymi od mamy, a obok sypialni znajdowała się ogromna, luksusowo urządzona łazienka. Był w niej zarówno prysznic z biczami wodnymi, jak i przestronna wanna, taka, o której Matylda zawsze po cichu marzyła. Z salonu wychodziło się na nieduży taras z widokiem na mały, lecz urokliwy park. Matylda lubiła pić na tym tarasie poranną kawę. Mogła swobodnie wyjść w szlafroku, bo mieszkali na najwyższej kondygnacji i nikt ich nie widział. Mieszkanie bardzo jej się podobało, chociaż przywykła raczej do skromniejszych warunków. Niby człowiekowi łatwiej przyzwyczaić się do lepszego, a jednak Matylda czuła się trochę nieswojo. Wynajęcie mieszkania, wbrew zapewnieniom Tymoteusza, wcale tanie nie było, wobec czego ukochany spędzał coraz więcej czasu w pracy, by zarobić na te luksusy.

W krótkim czasie Tymoteusz awansował z kierownika działu na kierownika pionu. Potem na wicedyrektora, aż w końcu powołano go do zarządu banku. Dzięki swoim znajomościom załatwił Matyldzie rozmowę rekrutacyjną w renomowanej gazecie. Dziewczyna nie chciała skorzystać z tej okazji, lubiła na wszystko pracować sama, ale on uparł się, że to wielka szansa, i w końcu dała się przekonać.

Praca w gazecie nie była jednak taką, o jakiej zawsze marzyła. Te wszystkie bzdurne newsy i konieczność włażenia z butami w czyjeś życie tylko po to, żeby zapewnić wydawcy wysoką sprzedaż, to zdecydowanie nie był świat Matyldy. Miała nadzieję, że będzie pisać felietony, recenzje, poprowadzi kącik kulinarny, zamiast tego miała być wścibskim paparazzim, w dodatku z bujną wyobraźnią, bo jak inaczej określić osobę, która ze zwykłego wyjścia do sklepu ma zrobić celebrycką aferę? Matylda szybko rozstała się z redakcją poczytnego, jak się okazało, brukowca, który z prawdą i rzetelnością nie miał nic wspólnego. I to był pierwszy poważny zgrzyt między małżonkami.

– Ty wiesz, ile musiałem się nakombinować, żeby załatwić ci tę cholerną posadę? Jak możesz być tak niewdzięczna?! – krzyczał wściekle, gdy oznajmiła mu, że zrezygnowała z pracy.

– Nie byłeś tam, nie wiesz, jak tam jest – odpowiedziała z żalem. – Miałam się tak upodlić? Łazić jak cień za tymi celebrytami i zmyślać nieprawdziwe historie? – próbowała się tłumaczyć.

– A co ty myślałaś? Że dadzą ci biurko, pieczątkę i tabliczkę z napisem „Prezes”? Na wszystko trzeba zapracować! – Tymoteusz nie przestawał krzyczeć.

– No właśnie, skoro już mówimy o pracy własnej, to może na posadę też chcę zapracować sama, a nie zdobyć ją dzięki twoim koneksjom. – Popatrzyła na niego z satysfakcją. – Powinieneś się cieszyć – dodała.

– Dobrze wiesz, że nie o to mi chodzi. Warszawa to nie Legnica. Matura z polaka na piątkę to za mało, by dostać się do redakcji – zakpił z niej.

Matylda popatrzyła na niego z wyrzutem.

– Nie wierzysz w moje umiejętności? – zapytała z żalem. – Myślałam, że mi szczerze kibicujesz…

– Ta posada była adekwatna do twojego poziomu! – warknął nerwowo. – Teraz szukaj sobie sama. Zadzwoń do Dody, może cię zatrudni z powrotem w cateringu. – Zaśmiał się chamsko.

– Na moim poziomie, tak? – Popatrzyła na niego ze łzami w oczach. – W sumie to może ich przeproszę i wrócę tam. Perspektywa podpisywania się pod tymi ścierwami twoim nazwiskiem wydaje się nawet ciekawa – wyrzuciła z siebie i wyszła z pokoju, zostawiając Tymoteusza bordowego ze złości.

***

Od tamtego momentu nic już nie było jak dawniej. Wszystko zmieniło się o sto osiemdziesiąt stopni. Tymoteusz się zmienił. Zaczął bywać na przyjęciach, bankietach, wystawnych kolacjach. Kupował drogie ubrania i perfumy, stawał się coraz bardziej inny, obcy. Siedział w pracy od wschodu do zachodu, zapominając o wszystkim dookoła. Matylda próbowała z nim rozmawiać, ale on żył już w zupełnie innym świecie. Liczyły się tylko raporty, tabelki i wpływy na konto.

Matylda znalazła w końcu wymarzoną posadę w gazecie. Nawet udało jej się wynegocjować, by mogła częściowo pracować w domu, a i wynagrodzenie było satysfakcjonujące. Nie była to kontrowersyjna, głośna prasa, raczej spokojne, stabilne wydawnictwo na poziomie, a Matylda miała zająć się kącikiem porad dla kobiet. Trochę się obawiała, czy podoła, przecież sama miała problemy, nad którymi czasami nie umiała zapanować. Podjęła jednak wyzwanie, licząc, że to coś zmieni między nią a Tymoteuszem. Tymczasem nie zmieniło się nic, zupełnie nic. Tymoteusz, nie zważając na protesty żony, kupił drogi samochód i zatrudnił panią do sprzątania mieszkania. Matylda nie chciała początkowo nawet o tym słyszeć. Kto to widział, żeby po jej domu kręciła się obca kobieta, która niemal wyrywa jej z rąk filiżankę po kawie, żeby ją umyć. Z czasem jednak bardzo zaprzyjaźniła się z Zosią, bo tak miała na imię gosposia, i nawet cieszyła się z jej obecności w domu. Gdyby nie Zosia, Matylda spędzałaby całe dnie sama w apartamencie Nowickich.

– Dobrze, że tu jesteś, Zosiu – wyznała kiedyś przy kawie. – Ja już chyba powoli dostaję wariacji w tym wielkim mieście, z dala od bliskich – westchnęła ciężko.

– Ja też się cieszę, że cię poznałam, Matyldo. To chyba najmilsza praca, jaką kiedykolwiek miałam. Chociaż… trochę mi smutno, gdy widzę, jak się zadręczasz… – dodała po chwili.

– Już sama nie wiem… Może tak właśnie wygląda prawdziwe życie? – zastanawiała się na głos Matylda. – Tymoteusz… on…

– On się chyba bardzo zmienił… – dopowiedziała Zosia. – Nawet ja to widzę, Matyldo, chociaż jestem z wami może pół roku. Widzę, jak przemyka tylko przez korytarz i znika za drzwiami gabinetu. Kiedyś się witał, zamienił z tobą kilka słów, a teraz zupełnie nic. Początkowo myślałam, że to chodzi o mnie, no, wiesz, że mnie nie lubi czy go krępuje moja obecność, ale widzę twój smutek i twoją samotność. On chyba taki jest dla wszystkich, co? Myślisz, że jest jeszcze dla was szansa? – zapytała, wbijając wzrok w stojącą na stole filiżankę z kawą.

– Nie wiem, Zosiu, po prostu nie wiem. Mam nadzieję… – Matylda znów ciężko westchnęła.

Matylda karmiła się złudną nadzieją, że w ich życiu jeszcze zaświeci słońce. Zostawiała Tymoteuszowi w kuchni kolację z karteczkami całymi obrysowanymi w serca. Piekła jego ulubione ciasto, kupowała bilety do kina. Czekała wieczorem na niego, by chociaż się przytulić, ale on ją odtrącał. Ignorował albo odtrącał. Tylko kiedy wracał z bankietów, rozluźniony alkoholem, dawał się porwać emocjom. Matylda nienawidziła siebie za to, że ulegała mu w takich momentach, a z drugiej strony chciała wierzyć, że są w tym jeszcze jakieś uczucia.

Z czasem Matylda zapragnęła dziecka. To było dość dziwne, mieć dziecko z kimś, kto tak bardzo oddalił się od niej. Matylda wierzyła jednak, że dziecko scementuje ich związek. Gdy Tymoteusz usłyszał o tym pomyśle, od razu zaprotestował. Uważał, że mają jeszcze czas i że nie są wystarczająco ustawieni, by mieć potomstwo, a przecież mieli wszystko – wypasione mieszkanie, drogie auto i sporo oszczędności na koncie. Matylda przepłakała kilka nocy, nie chciała pogodzić się z decyzją męża. W końcu postanowiła działać. To był pierwszy raz, gdy wzięła sprawy w swoje ręce i nie mówiąc nic Tymoteuszowi, przestała łykać tabletki antykoncepcyjne. W sumie i tak nie widziała sensu w ich zażywaniu, bo Tymek był tak rzadkim gościem w domu i tak często bywał zmęczony, że musiałby stać się cud, żeby zaszła w ciążę.

I cud się zdarzył. Cud, który zamienił życie Matyldy w piekło.

***

– W ciąży?! Jesteś w ciąży?! – krzyczał, biegając po kuchni w tę i we w tę. – Jak to się stało?

– Jak to, jak to się stało? Nie uważałeś na biologii? – ironizowała.

– Nie kpij ze mnie, wiem, skąd się biorą dzieci! – uciął ostro. – Myślałem, że się zabezpieczasz.

– Nie wiem, może zapomniałam wziąć pigułkę? – łgała Matylda.

– Zapomniałaś? Zapomniałaś?! – wrzeszczał dalej Tymek. – A co ty masz takiego na głowie, żeby nie pamiętać o tak oczywistej sprawie, co? W domu wszystko robi Zośka, pracy, z tego co wiem, też masz nie za wiele. Jedyne, co masz na głowie, to łykanie tych pieprzonych pigułek, i jeszcze o tym zapomniałaś?! – wrzeszczał jak w amoku.

Matylda siedziała przy stole, cicho łkając. Nie tak wyobrażała sobie przekazanie tej radosnej nowiny. Spodziewała się, że Tymoteusz będzie zaskoczony. No właśnie, zaskoczony, nie rozwścieczony.

– To chyba nie koniec świata! – krzyknęła w końcu.

– Usuniesz ciążę – rozkazał.

– Już za późno. To koniec piątego miesiąca. – Popatrzyła na niego, zlękniona.

– Co?! Kiedy miałaś zamiar mi powiedzieć? Myślałaś, że nie zauważę? – Tymoteusz aż cały się trząsł z nerwów.

– Jakoś do tej pory nie zauważyłeś – odpowiedziała ostro.

– Masz zamiar zatrzymać to dziecko? – Podparł się o stół i patrzył na nią srogo, oczekując odpowiedzi.

– A jak ty to sobie wyobrażasz? – Matylda patrzyła na niego, zdezorientowana. – Oczywiście, że je urodzę i zatrzymam. To nie jest jakieś dziecko, tylko NASZE dziecko, Tymoteuszu. Moje i twoje – dodała.

Syknął wściekle i wyszedł, trzaskając drzwiami.

Matylda zalała się łzami. Wiedziała, że nie powinna takiej decyzji podejmować sama, a już na pewno nie powinna tak długo zwlekać z poinformowaniem męża o ciąży, dla dobra wszystkich. Ale stało się. Potem kilka razy próbowała zagaić rozmowę, ale nie potrafiła trafić do Tymka. Zbywał ją lub po prostu nie słuchał. Był czas, że pisała do niego wręcz błagalne mejle, SMS-y, zostawiała kartki na lodówce. Raz nawet umówiła się na spotkanie poprzez jego sekretarkę. Nic. Tymek uważał, że przesadza. Nie widział problemu w tym, że dłużej pracuje, a zarzuty o braku bliskości tłumaczył fanaberiami żony.

– Może umów się z jakąś koleżanką i idźcie do kina czy coś? O, albo wiem, z Zosią masz taki dobry kontakt, może pójdziecie razem na zakupy? – mówił, gdy żona dzwoniła, by zapytać, czy zjadłby z nią obiad.

– Płacisz Zosi chyba za sprzątanie i gotowanie, a nie za dotrzymywanie mi towarzystwa, co? – odpowiadała mu złośliwie, wiedząc już, że i tak nic nie ugra.

Walczyła ze sobą jeszcze przez jakiś czas. Jeszcze się łudziła, że wszystko się ułoży. Aż w końcu pewnej samotnej zimowej nocy zdecydowała się na ostateczny krok. Spakowała do walizki najpotrzebniejsze rzeczy i wyszła, zostawiając pożegnalny list.

Tymoteuszu,

Nie mogę już tak dalej żyć. Jesteśmy sobie z dnia na dzień coraz bardziej obcy. Mam wrażenie, że miłość, którą noszę pod sercem, jest tylko moja i moją pozostanie. Odchodzę. Proszę, nie szukaj mnie, sama odezwę się, gdy nasze dziecko przyjdzie na świat i wtedy zdecydujemy co dalej.

Matylda

Tymoteusz zgniótł kartkę i rzucił ją na podłogę. Jego zatwardziałe serce drgnęło boleśnie. Wsiadł wówczas do swojego wypasionego auta i pędził ile fabryka dała, by zdążyć, nim żona dotrze do rodzinnego domu, bo tam, jak sądził, się udała. Jeszcze długo potem Matylda zastanawiała się, czy bardziej kierowała nim wizja konieczności tłumaczenia się przed teściami, którym obiecał, że nie skrzywdzi ich córki, czy faktycznie poczuł, jak wiele może stracić.

Wpadł jak oszalały na legnicki peron, minutę przed przyjazdem pociągu ze stolicy, rozglądając się gorączkowo w poszukiwaniu żony, lecz jej tam nie było. Przeszukał cały skład, pytał ludzi, pokazywał zdjęcie, nikt nie kojarzył Matyldy Nowickiej. Krew się w nim zagotowała na myśl, że żona tak z nim pogrywa. Emocje sięgały zenitu i sam nie wiedział już, co powinien zrobić.

Tymczasem Matylda gdzieś w okolicach Łodzi dostała ostrych skurczy i wyprowadzona z pociągu przez przypadkowych podróżnych, przesiadła się do karetki, wezwanej przez uprzedzonego o sytuacji zawiadowcę stacji.

Lekarze nie byli w stanie zatrzymać porodu. Mimo że do terminu było jeszcze całe osiem tygodni, chłopiec najwyraźniej chciał wyjść na świat. Może miał dość płaczu matki i żalu, który rozrywał jej serce na drobne kawałki. Może chciał ją przytulić, a może pokazać jej, że jest ktoś, komu na niej zależy. Ktoś, kto jej potrzebuje i będzie ją kochał bezgranicznie, bez względu na wszystko.

Działo się to chwilę przed świętami Bożego Narodzenia. Oddział szpitalny był pięknie ozdobiony lampkami i łańcuchami świątecznymi. Z dyżurki pielęgniarek słychać było rozbrzmiewające kolędy. Matylda leżała sama w sali i wycierała ukradkiem łzy kołdrą. Lekarz widział jej zły stan, kiedy została przywieziona, i zalecił leki uspokajające, ale ona wyrzuciła je do śmieci. Tabletki tylko by ją uśpiły, a ona chciała czuwać i nasłuchiwać, kiedy nadejdą wieści o stanie jej ukochanego dziecka, które urodziła zaraz po przyjeździe do szpitala. Przedwczesny poród był nie tylko nie do powstrzymania, ale również postępował w tempie ekspresowym. Matylda wiele razy słuchała opowieści mamy o dłużących się godzinach wypełnionych ogromnym bólem. Przeszło jej przez myśl, że jest tą szczęściarą, która zalicza się do grona kobiet wprost stworzonych do rodzenia dzieci. Jej entuzjazm znikł, gdy zobaczyła poruszenie wśród personelu medycznego zaraz po pojawieniu się Oskara. Ludzi jakby przybyło, a przestrzeń wypełniła nerwowość i wszechobecny niepokój.

***

– Pani Matyldo, nie wiem, od czego zacząć… – Lekarz przysiadł przy jej łóżku, wpatrując się w podłogę. – Może poczekamy, aż ktoś z pani bliskich przyjedzie i wtedy porozmawiamy? – zaproponował.

– Nie mam bliskich, mam tylko to dziecko. Co z nim? – zapytała drżącym głosem Matylda.

– Wynikły pewne komplikacje… – zaczął niepewnie lekarz i nerwowo podrapał się po głowie.

– Komplikacje? – Matylda mimo ogromnego bólu podniosła się i z trudem usiadła na łóżku. – Gdzie on jest? Chcę do niego iść… – zażądała.

– Teraz to niemożliwe. Syn jest na oddziale intensywnej opieki medycznej… – Lekarz popatrzył na Matyldę. Po jej policzkach spływały grube, ciężkie łzy. – Jest wcześniakiem. Poza tym był owinięty pępowiną i miał trochę kłopotów z oddychaniem, ale jego stan jest już stabilny – dodał szybko.

– Będzie żył? – zapytała szeptem.

– Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, by tak było. – Doktor położył rękę na jej ramieniu. – Jeśli pani chce, pielęgniarka zawiezie panią na oddział i będzie mogła pani przez chwilę popatrzeć na niego przez szybę – wyjaśnił. Matylda przytaknęła. – Teraz muszę iść, będę informował panią na bieżąco.

– Może trzeba go ochrzcić? – drżącym głosem zapytała Matylda.

– Bałem się to zaproponować… – odpowiedział z odrobiną ulgi.

– Oskar. Proszę dać mu na imię Oskar.

Matylda, odkąd skończyła osiem lat i zamieniła lalki szmacianki na zabawkowego bobasa, nie mówiła o niczym innym, jak o tym, że syn jej będzie miał na imię Oskar. Nawet w klasie maturalnej, gdy na godzinie wychowawczej nauczycielka przepytywała młodzież o ich życiowe plany, wszyscy opowiadali o studiach, a jedna Matylda wyskoczyła nagle: „Będę miała syna i dam mu na imię Oskar”. Oczywiście cała klasa, łącznie z nauczycielką, wybuchła wówczas gromkim śmiechem. Tylko Matylda wiedziała, że jej pragnienie nie jest tak zupełnie przypadkowe. W bloku, w którym żyli, dwa piętra pod nimi mieszkał pewien chłopiec imieniem Oskar. Kiedyś w jego domu wybuchł pożar, a dzielny Oskar, zachowując zimną krew, wezwał pomoc. Uratował tym swoich rodziców i wszystkich sąsiadów naokoło. Niestety sam doznał tak dotkliwych poparzeń, że lekarze nie zdołali go uratować. Matylda wiele razy słyszała od mamy opowieść o dzielnym chłopcu, który poświęcił swoje życie, by ratować innych. Postanowiła więc, że gdy będzie kiedyś miała syna, da mu na imię Oskar, by upamiętnić tego małego bohatera. Mimo upływu lat wciąż nosiła w sercu tę historię, a gdy jeszcze usłyszała, że życie jej dziecka jest zagrożone, poczuła, że tylko będąc Oskarem, będzie miał siłę dzielnie walczyć. Bez wahania więc poprosiła lekarza, by właśnie takie imię nadali jej synkowi podczas symbolicznego chrztu.

Tymczasem Tymoteusz bezskutecznie próbował skontaktować się z żoną. O całej sytuacji z przedwczesnym porodem dowiedział się od rodziców Matyldy. Wpadł do nich, zdezorientowany, szukając żony.

– Gdzie ona jest? – zapytał, zdenerwowany. Pchnął stojącego w drzwiach teścia i wbiegł do mieszkania Polów, rozglądając się na wszystkie strony. – Gdzie jest Matylda? – zapytał, nie widząc jej nigdzie.

– Ty się nas pytasz, gdzie jest twoja żona? – zapytał rozgoryczony ojciec Matyldy.

Zawstydzony Tymoteusz spuścił głowę, nie wiedząc, co odpowiedzieć.

– Boguś, daj spokój… – Matka Matyldy złapała swojego męża za ramię i odciągnęła na bok. – To są sprawy między nimi – powiedziała półgłosem.

– A więc nie ma jej tu? – zapytał po chwili Tymoteusz.

– Jak widać – skomentował zniesmaczony teść i wyszedł do pokoju.

Tymoteusz stał jak zbity pies, patrząc błagalnie na matkę Matyldy.

– Bo widzi mama… – zaczął niepewnie.

– Nie ma teraz czasu na tłumaczenia – przerwała mu ostro. – Nie będziemy sobie teraz urządzać pogadanek wychowawczych, podczas gdy Matylda leży tam sama jak palec. – Chwyciła torbę i zaczęła do niej pakować zawinięte wcześniej w papier ciasto, słoik z zupą, sok i kolorowy szlafrok.

– Gdzie ona jest? – szepnął bezsilnie Tymoteusz.

– Jest w Łodzi, w szpitalu – wyjaśniła kobieta. – Oboje tam są, ona i Oskarek.

Tymoteusz zamarł.

– Żyje. To silny chłopiec. Silny, mądry i odważny… jak Matylda – podkreśliła. – Będziemy tak stać czy pojedziemy do nich? – zapytała po chwili.

Tymoteusz przytaknął, chwycił torbę i poprowadził Polów do swojego auta.

To nie była zwykła droga. To była droga pełna przemyśleń i rachunków sumienia. Tymoteusz uświadomił sobie, że był podły, arogancki, zimny i bardzo oddalony od tych, którzy go potrzebowali. Odtrącił miłość, o którą sam tak zawzięcie jeszcze niedawno walczył. I to w imię czego? W imię mamony? Żadne pieniądze nie są w stanie zapewnić człowiekowi odczuć, jakie przynosi im obecność drugiej osoby. Jej troska, zainteresowanie, wsparcie. Przecież w kościele oboje szczerze ślubowali: „na dobre i na złe”. Matylda była z nim mimo jego wad, mimo złego traktowania, a właściwie czasem mimo braku jakiegokolwiek traktowania… A on? On ją opuścił…

***

Najgorsze miało dopiero przyjść. Oskar jak na wcześniaka był dość spory, ale miał poważne problemy z oddychaniem. Matylda godzinami siedziała przy szybie, błagając Boga, by nie karał jej syna za błędy dorosłych. Tak, to oni i tylko oni byli winni, Matylda i Tymoteusz – każde po połowie. Mijały godziny, a stan chłopca raz się poprawiał, a raz pogarszał. Lekarze podjęli decyzję o wykonaniu dodatkowych badań. Strach i ból rozdzierały serce Matyldy jeszcze bardziej. Nie mogła sobie darować, że przez jej próbę ucieczki doprowadziła do przedwczesnego porodu. Jaką musiała być egoistką, żeby myśleć tylko o sobie. Lekarz uspokajał ją, że problemy Oskara wynikły bardziej z owinięcia pępowiną niż z przedwczesnego porodu. I ten wczesny poród być może nawet zapobiegł tragedii. Matyldy to wcale nie przekonywało. Miała być spokojniejsza tylko dlatego, że jej dziecko cierpi może nie do końca z jej winy? A może to wszystko było złudne? Może miała rację, uciekając? Jak wyglądałoby życie Oskara w tym chłodnym, wielkim domu, w dodatku bez ojca, który byłby dla niego przykładem. Co ona sobie myślała, przestając zażywać tabletki? Jaki los zgotowała własnemu dziecku?

Matylda miała milion myśli w głowie i tę jedną, najważniejszą: „Oby Bóg dał im jeszcze szansę. Oby Oskar przeżył”. Ona mu to wszystko wynagrodzi… wszystko naprawi… żeby tylko dostała szansę. Siedziała na korytarzu, czekając na wiadomości, i odmawiała po cichu różaniec.

Tymoteusz też już wiedział, że gdyby nie jego postępowanie, żona nie musiałaby uciekać, a Oskar rósłby jeszcze bezpiecznie pod jej sercem. Nie chciał już roztrząsać tego, w jaki sposób zaszła w ciążę, teraz najważniejsze było zdrowie dziecka. I szczerze mu na tym zależało. Nie dlatego, że przeciw sobie miał całą rodzinę Polów. Nawet nie dlatego, że wiedział, że ewentualna śmierć Oskara zabije również Matyldę. Tak jak wtedy, gdy zobaczył ją po raz pierwszy i poczuł, że to już czas na następny krok w jego życiu, tak teraz kochał i pragnął tego dziecka całym sercem. Przerażało go, że tak wiele złych rzeczy musiało się zdarzyć, by sobie to uświadomił.

Oboje mieli ogromne poczucie winy. Poczucie winy, które sprawiło, że Matylda i Tymoteusz zaczęli ze sobą rozmawiać.

– Trochę się pogmatwało, co? – zaczął Tymoteusz, gdy zostali na chwilę sami.

Rodzice Matyldy, zmęczeni długą podróżą i godzinami spędzonymi przy łóżku córki, pojechali do domu odpocząć. Sytuacja wydawała się opanowana, Oskarek też został przeniesiony na normalny oddział noworodkowy i nie widzieli sensu siedzenia im dłużej na głowie.

– Trochę… – westchnęła Matylda, uciekając wzrokiem.

– Myślisz, że można jeszcze to naprawić? – zapytał, zlękniony.

– Nie wiem, a ty jak myślisz? – odpowiedziała pytaniem na pytanie.

– Chciałbym… bardzo bym chciał. – Przysunął się do niej i pogładził ją po dłoni. – Nie cofnę czasu, Matyldo, nie sprawię, że zapomnisz o wszystkim, co złe, ale mogę się postarać, byś już nigdy nie cierpiała… Chcę się postarać… Jeżeli oczywiście tylko dasz nam szansę. Jeżeli oboje dacie mi szansę… – dukał półgłosem.

– Oskar potrzebuje taty. Potrafisz być tatą? – zapytała z żalem.

– Początki miałem raczej kiepskie… – Zaśmiał się nerwowo. – Wróćmy do domu i przedyskutujmy wszystko na spokojnie. Proszę… – dodał po chwili.

Matylda przytaknęła obojętnie.

***

Po kilku kolejnych dniach stan Oskara wyraźnie się poprawił. Dodatkowe badania nie wykazały żadnych wad ani chorób. Najwyraźniej problemy były jednak spowodowane przedwczesnym porodem. Po podaniu leków i kilku dniach z podłączonym wspomaganiem oddechu chłopiec zaczął funkcjonować samodzielnie. Lekarze na wszelki wypadek zatrzymali Oskara jeszcze tydzień na obserwacji, a upewniwszy się, że chłopcu nic nie zagraża, oznajmili rodzicom radosną wiadomość, że mogą wrócić do domu. Oprócz stabilizacji oddechu chłopiec musiał jeszcze nabrać odpowiedniej masy, stąd też przedłużony pobyt w szpitalu. Oczywiście małego Oskarka czekały jeszcze kontrolne badania i rehabilitacja wcześniacza, ale Matylda wierzyła, że domowy klimat szybko pozwoli im zapomnieć o tym, co było złe.

Tymoteusz odebrał ich, uradowany, a potem pożegnał się z żoną, ale tylko na chwilę. Pod pretekstem załatwienia pilnej sprawy pojechał do Legnicy, po teściów. Wiedział, że rozmowa z Matyldą o ich problemach małżeńskich jest nieunikniona, ale chciał najpierw odkupić swoje winy i zrobić jej przyjemność, przywożąc do niej jej rodzinę. Przecież były święta.

Rodzice Matyldy znów milczeli całą drogę. Zachodzili w głowę, co też takiego wydarzyło się w życiu ich córki, że wywołało lawinę tych przykrych sytuacji. Dopiero gdy zobaczyli ją tulącą do serca małe zawiniątko, odetchnęli z ulgą. Tymoteusz zaproponował Matyldzie, by jej rodzice zostali z nimi przez kilka dni, obiecując przy tym, że zaraz po ich wyjeździe wszystko sobie wyjaśnią. Dzięki temu zyskał na czasie, by poukładać sobie w głowie wszelkie rozterki i priorytety. Matylda, uradowana z tej myśli, też złagodniała i ujrzała światełko w tunelu zapowiadające wyprostowanie ich życiowych zakrętów.

Po powrocie do Warszawy mama Matyldy przygotowała naprędce kilka świątecznych potraw, tata kupił choinkę i przystroił ją w kolorowe bombki. Było już kilka dni po świętach, ale Matylda spędziła je w szpitalu, a przecież mieli co świętować. Było cudownie, jak za dawnych lat. Przyjemnie, rodzinnie i bardzo nastrojowo. Matyldzie udało się nawet, ku wielkiej uciesze rodziców, nawiązać połączenie przez Skype’a ze swoim starszym bratem, Filipem, który jako żołnierz od dwóch lat służył na misji w Afganistanie. Wujek Filip był niezwykle wzruszony małym siostrzeńcem i bardzo żałował, że nie mógł być z nimi w tym szczególnym czasie. Mimo że wyjeżdżał na misje regularnie, od prawie piętnastu lat, rozłąki z bliskimi wciąż były czymś, co trudno mu było zaakceptować. Przy ich wigilijnym stole mama zawsze zostawiała trzy puste nakrycia. Jedno dla Filipa, drugie dla przygodnego gościa, a trzecie dla Kingi –młodszej siostry Matyldy.

Z Kingą nie mieli kontaktu od jakichś dziesięciu lat. Nie licząc mejli z życzeniami świątecznymi i zdawkowych SMS-ów w stylu: „U mnie wszystko okej”, wysyłanych kilka razy do roku. Jeszcze będąc w liceum, Kinga wyjechała na wymianę młodzieży do Francji, gdzie poznała – jak twierdziła – miłość swojego życia. Ostatnia klasa liceum to było pasmo kłótni i domowych awantur. Kinga chciała jeździć do Mathieu na wakacje, ferie, święta… a po ukończeniu szkoły przeprowadzić się do niego na stałe. Rodzice uważali, że jej plany to młodzieńcze fanaberie i że Kinga zniszczy sobie życie. Uważali, że powinna pójść na studia, znaleźć dobrą pracę i dopiero szukać miłości… jak Matylda. Kinga nie lubiła być porównywana do starszej siostry. Ich relacje nie były zwyczajne. Matylda przez wiele lat opiekowała się Kingą i traktowała ją bardziej jak matka, a nie jak siostra. W efekcie Kinga rozstała się z Mathieu, ale żeby nie pokazać, że wszyscy mieli rację, wyjechała do Francji jako au pair. Po dwóch latach niańczenia dzieci zapisała się tam do szkoły, znalazła lepszą pracę, wynajęła mieszkanie i poznała kolejną miłość swojego życia – czarnoskórego André. Gdzieś w jej sercu tkwił jednak żal i zadra z lat młodzieńczych, które nie pozwalały jej złapać wyciągniętej w jej stronę ręki na zgodę.

Matylda uważała, że Kinga musi jeszcze dojrzeć, co nie zmieniało faktu, że ich rodzice zarzucali sobie ogromne błędy wychowawcze i obwiniali się za całą tę sytuację. Z sentymentem oglądali albumy ze zdjęciami i wspominali dziecięce lata swoich pociech, kiedy ich dom pełen był jeszcze gwaru i radosnego pisku. Nieobecność Filipa i słabe kontakty z Kingą sprawiały, że całą swoją uwagę i miłość próbowali przelać na Matyldę. A teraz mieli już Oskara – pierwszego, wyczekiwanego, najukochańszego wnuka. Ich życie od nowa nabierało barw, jakby powoli godzili się z faktem, że ich dzieci są dorosłe i mają prawo podejmować własne decyzje.

Po kolacji odpakowali przywieziony z domu prezent – bujaczek. Usadowili w nim Oskara i patrzyli, jak rozkosznie drzemie. Matylda sprzątała ze stołu, Tymoteusz tymczasem zamknął się na długie godziny w swoim gabinecie. Gdy je wreszcie otworzył i zaprosił domowników do środka, wszyscy stali jak zaczarowani. Na środku pokoju stało piękne dziecięce łóżeczko, a nad nim wisiała kolorowa karuzela z zabawkami. Na swoim biurku zaimprowizował przewijak, a krzesło otulił ciepłym kocem, by jego żona nie zmarzła podczas nocnych karmień.

– Kiedy to wszystko kupiłeś? – zapytała zdziwiona Matylda. – Wygląda cudownie. Dziękuję!

– Zosia mi trochę pomogła – przyznał się Tymoteusz.

Matylda posłała mu ciepłe spojrzenie. Wielki kamień spadł jej z serca. Oskar miał piękny pokój w ich domu, w ich wspólnym domu. Oczywiście nie zapominała, że parę spraw muszą sobie jeszcze z Tymoteuszem wyjaśnić, ale czuła, że wszystko zaczyna zmierzać w dobrym kierunku. Cieszyła się więc tymi rodzinnymi, ciepłymi chwilami, upajała każdą wspólnie spędzoną minutą.

***

Żadna rozmowa jednak nie nastąpiła, a po wyjeździe rodziców, ku rozpaczy Matyldy, wszystko wróciło do normy, choć nie miało nic wspólnego z normalnym życiem. Tymoteusz, tłumacząc się większymi potrzebami rodziny, znów spędzał całe dnie w pracy, zapominając o bożym świecie. Matylda starała się rozumieć jego zachowanie, w końcu chciał być odpowiedzialnym ojcem. Lecz kiedy przestał zaglądać do pokoju Oskara i rozmawiać z nią o sprawach domowych, wiedziała już, że to nie złudzenie i nie nowa rola taty, tylko powrót starego Tymoteusza. Matyldę bardzo bolała ta obojętność ze strony męża, ale miała teraz swojego kochanego Oskara, który był jej towarzyszem i powiernikiem wszystkich jej sekretów. Przelała tkwiącą w niej tęsknotę, miłość, bliskość i troskę na syna, a wtedy jej świat zaczął się powoli układać.

Jakiś czas później odbyła bardzo szczerą rozmowę ze swoją mamą, podczas której doznała ogromnego zawodu. Matylda opowiedziała mamie całą prawdę o okolicznościach przedwczesnych narodzin Oskara, lecz zamiast zrozumienia i wsparcia natknęła się na mur. Mama Matyldy całe życie spędziła w domu, dbając i o dom, i o dzieci. Została wychowana w duchu wiary, że mężczyzna jest od zarabiania, a kobieta od pielęgnowania, i takie też wymagania stawiała wobec otaczającego ją świata. Sama tłumaczyła sobie częstą nieobecność męża i brak troski z jego strony taką właśnie zależnością. Bycie matką uznawała za misję. Misję, w wypełnianiu której kobieta poddaje się losowi i nie stawia warunków. Przyjmując taki stan rzeczy, kompletnie nie rozumiała roszczeń córki wobec męża. Wierzyła, że Matyldzie jest ciężko samej w obcym mieście, ale uważała, że tak właśnie wygląda dorosłe życie i córka musi temu podołać. Matylda długo nie mogła pogodzić się z takim wyrokiem. Czuła, że dom, w którym dorastała i który uważała za bardzo szczęśliwy, był tak naprawdę jedną wielką mistyfikacją.

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Motto/Dedykacja

1

2