Redakcja

Anna Seweryn-Sakiewicz

Projekt okładki

© Marek J. Piwko {mjp}

Ilustracja na okładce

© Choreograph / iStock

Redakcja techniczna, skład i łamanie

Damian Walasek

Opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Urszula Bańcerek

Wydanie I, Chorzów 2016

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 32-348-31-33

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2016

tekst © Sylwia Trojanowska

ISBN 978-83-7835-492-5

Dla Rodziców,

od których czerpię miłość

i którym tej miłości z całego serca życzę,

oraz

dla Alana i Tomasza – za wszystko…

Prolog

Siedziałam w pokoju o szklanych ścianach, bez okien i bez drzwi. Czułam się otumaniona. Z rękoma przywiązanymi szerokimi skórzanymi paskami do monstrualnego fotela, tępo patrzyłam przed siebie. Z głośników w kółko dobiegała jedna i ta sama piosenka: Brenda Lee i jej „I’m sorry”.

Nagle nie wiadomo skąd pojawiła się postać kobiety. Ubrana w zwiewne białe szaty, unosiła się niczym zjawa. Zbliżyła się do przezroczystej tafli i zamaszystym ruchem ręki zbiła ją. Deszcz szkła spadł na nią, raniąc ją dotkliwie i powodując, że zaczęła broczyć krwią. Białe szaty, czerwone smugi, posągowa postać.

To był mój sen. Sen, który przez jakiś czas budził mnie skoro świt. Sen, którego nie potrafiłam zrozumieć. Do czasu…

1. Boli jak cholera

Tamtej nocy długo nie mogłam zasnąć. Czułam, jakby coś najważniejszego w życiu się skończyło, jakby ktoś wyssał z mego ciała całą energię, radość i siłę, a potem porzucił to, co z niego zostało, na twardym łóżku poddasza domu przy Letniej 12.

Leżałam, tępo wpatrując się w sufit. Głowa pękała mi od myśli, bezustannie kołujących wokół cierpkich słów Karoliny, które nie tak dawno przeczytałam, i wokół zdjęć, które mną wstrząsnęły, sprawiając, że mały świat, który zaczął się tworzyć dla mnie i dla Maksa, rozleciał się na milion kawałków. Było mi źle, cholernie źle. Przez myśl przebiegło mi nawet pragnienie, aby w jakichś niewyjaśnionych okolicznościach zapadł się sufit w pokoju, kończąc moją emocjonalną agonię w iście dramatycznej scenerii.

„Ty nie masz nic!”, „On jest mój!”, „Namieszałaś mu w głowie” – recytowałam w myślach, czując jednocześnie dojmujący ból, panoszący się w każdej najmniejszej cząsteczce mego ciała. Nigdy nie sądziłam, że czyjeś słowa mogą aż tak destrukcyjnie na mnie wpłynąć. Kiedyś przejmowałam się docinkami szkolnych prześladowczyń, jednak ich przytyki, okrutne i bardzo dotkliwe, były niczym wobec słów Karoliny, które zabierały mi powietrze i chęć do życia.

Same słowa zapewne nie podziałałyby na mnie aż tak mocno, bo przecież zdawałam sobie sprawę z faktu, że Karolina była zaborcza, że nie chciała dopuścić do tego, aby Maks na poważnie związał się ze mną, bo była opętańczo w nim zakochana. Chcąc ratować swą miłość, postawiła wszystko na jedną kartę i znalazła coś, co mogłoby skutecznie mnie zniechęcić – zdjęcia dowodzące prawdziwości stwierdzenia: „Jesteśmy zaręczeni i spodziewamy się dziecka”.

Zapewne przeczuwała, że to na mnie zadziała, że to spowoduje, iż uczucie, które dopiero co we mnie zakwitło, przygaśnie. Byłam przekonana, że wkładając do kremowej koperty zdjęcie ultrasonograficzne swojego dziecka, czuła ogromną satysfakcję, a na jej twarzy tryumfował szyderczy uśmiech, będący niemal równoznaczny ze słowami: „To powinno cię skutecznie zniechęcić, gówniaro!”.

Miała rację. Jedyne, czego zawsze byłam pewna, to tego, że nigdy świadomie nie rozbiję żadnego poważnego związku. Nigdy! Choćbym cierpiała i wyła z bólu, choćbym ryczała dniami i nocami… Nie popełnię błędu własnej matki, nie podejmę próby wejścia w jakikolwiek związek, nawet gdyby dotyczyło to najbardziej niesamowitego faceta, jakiego przyszło mi poznać. Nawet gdyby dotyczyło to Maksa.

Dlaczego to jest takie popieprzone? Dlaczego nie mogę mieć normalnego życia? Dlaczego ciągle coś się chrzani? Jeszcze przed chwilą byłam bezgranicznie szczęśliwa, niemal unosiłam się nad ziemią w oparach najcudowniejszych emocji, jakich dane mi było doświadczyć. Rozmawiałam z facetem, dotykałam go, całowałam! Boże… Te ciarki na całym ciele, te niekontrolowane dreszcze i myśli, które goniły tylko w jednym kierunku… Ja, Kaśka Laska, dziewczyna skazana na banicję w relacjach damsko-męskich, byłam z facetem z krwi i kości! I nie chodziło o towarzystwo jakiegoś tam wujka, kuzyna czy kumpla, ale najprawdziwszego faceta. A wszystkie emocje, które odczuwałam, gdy o nim myślałam, gdy na niego patrzyłam, gdy był tuż obok, należały do tych na długo zapadających w pamięć.

Ale to było przed chwilą, a dokładniej przed kilkoma godzinami. Od momentu, gdy zrozumiałam, że tak naprawdę nie znałam Maksa prawie wcale, że poznałam tylko tę jego część, którą on sam chciał mi pokazać, tę część, która stanowiła zaledwie namiastkę jego prawdziwego oblicza, zrobiło mi się źle. Już sama nie wiedziałam, czy jego wrażliwość i delikatność nie były na pokaz, czy nie wymyślił ich w jakimś tylko sobie znanym celu.

Kiedy zmęczenie przejmowało w końcu nade mną władzę i powieki same zaczęły się przymykać, nagle wyrwałam się z dopadającego mnie snu.

– O cholera… – wyszeptałam, siadając na łóżku.

Potarłam twarz, zapaliłam światło i szybko przeniosłam się do biurka. Głęboko westchnęłam, patrząc na bezczelnie duże litery, nakreślone na kremowej kopercie, które tworzyły moje imię i nazwisko.

– A jeśli ona kłamała? Jeśli ta szurnięta blondyna to wszystko zmyśliła? – powtórzyłam na głos pytania, które przed chwilą pojawiły się w mojej głowie.

Chciałam bardzo dokładnie obejrzeć wszystkie zdjęcia, aby dostrzec w nich najdrobniejsze detale, szczególnie takie, które mogłyby mnie przekonać, że Karolina po prostu wszystko zmyśliła, a w szczególności zmyśliła to, że zaręczyła się z Maksem i że nosiła jego dziecko. „Zrób to powoli, jakbyś pracowała w dochodzeniówce, jakbyś szukała jakichś tropów” – rozkazałam sobie w myślach i starając się hamować emocje, wyjęłam wszystkie „prezenty” od Karoliny, to znaczy dwadzieścia cztery zdjęcia, i rozłożyłam je przed sobą.

Dowody na istnienie związku Maksa z Karoliną stworzyły wielobarwny kolaż, który niemiłosiernie kłuł mnie w oczy.

„Boli jak cholera” – powiedziałam w myślach, przygryzając wargę.

Syknęłam i przymknąwszy oczy, odchyliłam głowę na oparcie. Wzięłam głęboki wdech i wypuszczając powietrze, zerknęłam na wyświetlacz zegarka, którego niebieskie cyferki pokazywały godzinę 23:39.

– Bierz się do roboty! – rozkazałam sobie i z niemal jubilerską starannością zaczęłam analizować zdjęcie za zdjęciem.

* * *

Gdy po ponad trzydziestu minutach skończyłam przegląd druzgocących mnie fotografii, byłam wykończona. Oddane spojrzenia, serdeczne uśmiechy, zrelaksowane pozy, namiętne pocałunki i ostentacyjne uściski destrukcyjnie wpłynęły na mój i tak wisielczy nastrój. Ale to było nic, bo to przecież dotyczyło przeszłości, i to przeszłości sprzed okresu „Ja i Maks”. Kiedy jednak dostrzegłam na wewnętrznej stronie przedramienia Karoliny tatuaż „Maks forever”, zdałam sobie sprawę, że on był dla niej kimś znacznie ważniejszym niż po prostu facetem, był kimś, z kim wiązała swoją przyszłość, z kim chciała spędzić życie. Zrozumiałam, że ona była gotowa na wiele, a być może na wszystko, żeby tylko go zatrzymać! Na wszystko!

Nigdy nie marzyłam o posiadaniu żadnego tatuażu. Z wiadomych względów ograniczałam przyglądanie się swemu ciału do minimum. W sumie nawet wolałam unikać patrzenia na nie, więc myślenie o zdobieniu go jakimikolwiek grafikami, choćby miały przedstawiać ledwie widoczne serce czy średniowieczną runę, było czymś bardzo abstrakcyjnym. Wytatuowanie tak jednoznacznego hasła, jakie odkryłam na przedramieniu Karoliny, stanowiło jawną demonstrację uczuć i nawet jeśli zrobiła to w jakimś emocjonalnym zrywie, to na pewno tego nie żałowała. Patrząc na zdjęcia, odnosiłam nawet wrażenie, że kiedy tylko mogła, starała się go eksponować, obwieszczając wszem i wobec swe dozgonne przywiązanie.

Przejrzałam wszystkie załączone fotki Maksa i blondyny, ale pozostało mi jeszcze coś. Coś, czego bałam się najbardziej i czego prawdziwość najmocniej pragnęłam podważyć – zdjęcie ultrasonograficzne. Dwadzieścia cztery dowody na istnienie związku pomiędzy facetem, którego nadal kochałam, i kobietą, której szczerze nienawidziłam, potwierdzały jedynie to, że coś ich kiedyś łączyło, a to „kiedyś” mogło być dawno temu i co najważniejsze, mogło okazać się nieaktualne, przynajmniej ze strony Maksa.

Wzięłam do ręki ostatni element układanki, mając nadzieję, że znajdę w nim coś, co sprawi, że ciąża Karoliny okaże się tylko jakąś papierową bronią, czymś, co tak naprawdę nie istniało, co zostało stworzone przez wyrafinowaną kobietę w celu utrzymania w rękach faceta, za którym szalała. Pomimo iż jeszcze przed chwilą zaklinałam się na wszystkie świętości, że nie chcę mieć więcej do czynienia z brunetem o falujących włosach i zabójczo elektryzujących błękitnych oczach, który nie wiedzieć czemu ukrywał przede mną swoją prawdziwą tożsamość, zrozumiałam, że zależało mi na nim tak bardzo, jak na nikim innym do tej pory. Ta drobna myśl, że przecież Karolina mogła całość zmyślić, że mogła stworzyć historyjkę o szczęśliwej miłości, w której były zaręczyny, a przede wszystkim w której pojawiło się dziecko, przywróciła mnie do życia. Dała mi nadzieję, że może jednak była szansa dla mnie i dla Maksa.

Spojrzałam jeszcze raz na czarno-białe zdjęcie. Jego centralne miejsce zajmował jasny, fasolkowaty kształt z wyraźną, ciemną kropeczką pośrodku. Przyjrzałam się temu piętnastomilimetrowemu maleństwu już wcześniej. Wówczas jednak, zapewne kierowana szarpiącymi mną emocjami, nie zanotowałam niczego więcej, choć było tam mnóstwo cyfr i liter. W prawym dolnym rogu widniała także data i godzina: 22.01.2014, 18:29, a pod nią to, czego widzieć na pewno nie chciałam: Karolina Burska, GEB 09.07.14.

Poczułam, jak dreszcz, będący wyrazem złości, przebiega przez moje ciało.

„Ona była wieczorem u ginekologa… Jak przyszła do mnie po sesji z Penelopą… Jeszcze nie wiedziała… Śmierdziało od niej alkoholem… O, cholera… – stęknęłam. – Urodzi dziewiątego lipca… Szlag…”.

Spojrzałam raz jeszcze na zdjęcie „fasolki”, wzbudzającej we mnie wielkie emocje. Nie przypuszczałam, że coś tak małego i niekształtnego może tak wiele zmienić, że tak nagle i nieoczekiwanie potrafi wywrócić do góry nogami życie nie jednej, nie dwóch, ale trzech osób. I wtedy nieoczekiwanie doznałam olśnienia: „Przecież to nie musi być dziecko Maksa! Może ktoś inny jest ojcem? Może nie byli wówczas razem?”.

Te opcje postawiły mnie na nogi. Szybko zaczęłam jeszcze raz analizować całą sytuację. Nie mogłam oczywiście znać dokładnej daty, kiedy Karolina zaszła w ciążę. Pewnie wiedziała o tym tylko ona. „To musiało być gdzieś w październiku” – przeliczyłam naprędce.

Przez dłuższą chwilę siedziałam bez ruchu i wpatrując się w zdjęcie, analizowałam całą sytuację.

– To nie może być prawda! – powiedziałam w końcu. – Do cholery! Ona na sto procent kłamie!

Na rozmowę z Maksem nie było mnie stać, zresztą nie czułam się na siłach, aby próbować tego w momencie, kiedy przekonałam się, jak wiele faktów przede mną ukrył. Włączyłam jednak telefon i postanowiłam wysłać do niego wiadomość. Uśpiona przez kilka godzin komórka nagle ożywiła się dźwiękami przychodzących po kolei wiadomości od Maksa.

# Przepraszam… Nawet nie wiesz, jak bardzo…

# Wiem, jaki list dostałaś. Żałuję, że dowiedziałaś się o tym w ten sposób, ale… ja też jestem zaskoczony.

# O niczym nie wiedziałem, naprawdę. To znaczy… o moim dziecku nie wiedziałem.

# To wszystko zmienia. Przepraszam.

# Porozmawiajmy. Proszę.

Łzy ciekły mi strugami, a w głowie kłębiło się mnóstwo różnych myśli… Przywoływałam tak wiele obrazów, że w końcu poczułam silny ból w skroniach.

– Starczy tego!

Nie odpowiadając Maksowi na SMS-y, wyłączyłam komórkę i włożywszy zdjęcia do koperty, odsunęłam ją na skraj blatu. Nie wytrzymałam jednak długo i ponownie wzięłam do rąk nosicielkę moich cierpień, odwróciłam ją i starannie zakleiłam taśmą, jakbym chciała ukryć przed światem jej zawartość. Nie dało mi to jednak takiego ukojenia jak to, co zrobiłam później, czyli gdy wzięłam do rąk nożyczki i pocięłam dowody, zmuszające mnie do podjęcia najtrudniejszej decyzji w moim życiu, do przerwania czegoś unikalnego, czegoś, co sprawiało, że unosiłam się ponad szarą codziennością, a co wielu nazwałoby wyświechtanym słowem „miłość”.

– Koniec – stęknęłam i choć wiedziałam, że jeszcze przez jakiś czas nie będę w stanie zasnąć, położyłam się do łóżka, tuląc mały czerwony prezent od faceta, który nie mógł już być mój.

2. Jak na przesłuchaniu

– Kasieńko, nie będę cię więcej wołać! Schodź na dół! – Usłyszałam głos matki, a chwilę potem zobaczyłam jej sylwetkę w drzwiach mojego pokoju.

Nie miałam na nic siły, bo, jak mi się zdawało, całkiem niedawno zasnęłam. Ostatnią zapamiętaną godziną była trzecia pięćdziesiąt sześć.

– Dziś nie dam rady iść do szkoły.

– Jesteś chora? – Natychmiast podeszła do łóżka i nachyliwszy się nade mną, stęknęła. – O, Boże drogi! Co ci jest?

Nie odpowiedziałam, tylko zerknęłam na nią, mrużąc oczy.

– Dziecko moje, co ci się stało? Wyglądasz… źle wyglądasz!

Przyłożyła swoją chudziutką dłoń do mojego czoła.

– Nie mam gorączki, daj spokój – odparłam.

– Ale… ty naprawdę źle wyglądasz. Musisz iść do lekarza.

– Nigdzie nie idę. Jestem po prostu przemęczona.

Spojrzała na mnie podejrzliwie.

– Matura, pamiętasz? – powiedziałam arogancko. – I na dodatek nie mogłam zasnąć. Potrzebuję snu, nic więcej.

– Może to coś poważniejszego?

– Daj mi spokój!

Przyłożyłam głowę do poduszki, udając, że zasypiam. Po cichu liczyłam, że zostanę sama, ale moja matka nadal nade mną tkwiła.

– Będziesz tu stała? – jęknęłam w końcu, łypiąc na nią wzrokiem.

– Będę! Aż mi powiesz, co ci naprawdę jest.

„Co jej powiedzieć? Że martwię się odchudzaniem? A może że przytyłam? To byłoby dobre… Nie, nie uwierzy… A może jeszcze raz zwalę winę na maturę…” – rozważałam na szybko.

– Eee… Chodzi o szkołę… – palnęłam.

– O szkołę? – zapytała z niedowierzaniem. – To mi wygląda na coś zupełnie innego.

Spojrzałam na nią zaskoczona. Moja matka nigdy nie dała mi się poznać jako osoba szczególnie spostrzegawcza czy przenikliwa. Z tej strony w ogóle jej nie znałam. Jeśli nawet dokonywała jakichś obserwacji, nie dzieliła się nimi z nikim.

– Co on ci zrobił, Kasieńko? – wypaliła.

Nie miałam pojęcia z jakiego powodu, ale zaczęłam się krztusić. Matka usiadła przy mojej głowie, podając mi butelkę z wodą, która zwyczajowo stała przy łóżku. Gdy kaszel znikł, kontynuowała tortury.

– Nie musisz udawać. Jestem twoją matką. Możesz mi wszystko powiedzieć.

– Eee… Nic się nie stało.

– Właśnie widzę. Jeśli zapuchnięta od płaczu twarz i przekrwione oczy nic nie oznaczają, to w porządku.

„Od kiedy to zauważasz takie rzeczy?” – chciałam dodać, ale powstrzymałam się, licząc jeszcze na to, że zostawi mnie w spokoju.

– Co się stało? – ponowiła, ale nie zdążyłam odpowiedzieć, bo w drzwiach mojego pokoju stanął ojciec.

– Małgorzato! Nie mam śniadania!

Matka pospiesznie spojrzała na niego.

– Zaraz. Już. Z Kasieńką coś nie tak.

– Za chwilę muszę wyjść! – odparł, jakby nie słyszał tego, co mówiła matka.

– No dobrze, już idę! A do ciebie… – Zerknęła na mnie. – …zaraz wrócę.

Rodzice zniknęli za drzwiami. Ojciec oczywiście nie raczył nawet zapytać, co mi się stało, bo widząc, że oddychałam i byłam w jednym kawałku, zapewne uważał to za coś mało istotnego. Myślami był w robocie, w której ostatnio miał coraz bardziej napiętą atmosferę, gdyż przedłużająca się kontrola wykazała jakieś nieprawidłowości i cały dział ojca był zarobiony po pachy. W zasadzie nie martwiłam się brakiem zainteresowania z jego strony, a nawet mnie to cieszyło, bo gdyby zaczął mnie przepytywać, gdyby naprawdę chciał poznać powód mojego zachowania, wprowadziłby mnie w niemałe zakłopotanie. Musiałabym stanąć na rzęsach, aby wymyślić jakąś wiarygodną dla niego wymówkę, a ja w tej chwili nie byłam nawet w stanie ustać na nogach.

„Mogliby dać mi święty spokój…”.

Spojrzałam na okno. Kosmyki porannego światła muskały szyby, jakby pukały do mnie, jakby ponaglały mnie do wstania. Tyle że ja nie chciałam wstawać, nie chciałam się ruszyć ze swojego ciepłego łóżka. Marzyłam, aby w nim zostać, aby dać się jeszcze bardziej przybić tym wszystkim destrukcyjnym myślom, które od kilku godzin z lubością konsumowały moje emocjonalne „ja”.

„Co jest ze mną nie tak? Za co…?”.

– No dobra! – Matka ponownie zjawiła się w moim pokoju, prowokując mnie do głębokiego westchnienia. Była nad wyraz zdecydowana. Jak nie ona. – Mam jeszcze trochę czasu, nim wyjdę do pracy. Opowiedz mi wszystko.

– Nie ma o czym! – warknęłam.

– Posłuchaj! Będę tu siedziała do skutku, aż mi powiesz, co on ci zrobił, rozumiesz?

„Do diabła! Niech ona stąd idzie…”.

– Skrzywdził cię? Coś cię boli?

– Co? – zapytałam zaskoczona, natychmiast rozumiejąc, co miała na myśli. – Przestań, mamo! On nic mi nie zrobił!

Matka głęboko odetchnęła, jakby zrzuciła z siebie największy ciężar. Nie zadała jednak kolejnego pytania, tylko wyczekująco patrzyła w moją stronę.

„Cholera jasna!”.

– On ma inną…

– Ma inną? Dziewczynę? – zapytała, jakby z rozbawieniem.

– Śmieszy cię to? – oburzyłam się, siadając na łóżku. – To… To jest dla mnie najgorsza rzecz, jaka mogła mi się przytrafić! Ty nic nie rozumiesz!

Jej oczy spoważniały. Zbliżyła się do mnie i pogładziła po ręce w taki matczyny, bardzo opiekuńczy sposób.

– Skarbie… – zaczęła dobrotliwie, a ja poczułam, jak zaciskam ze złości zęby. – W ogóle mnie to nie śmieszy. Wiem, że to dla ciebie może być bolesne…

– Nawet nie wiesz, jak bardzo!

– W swoim życiu przeszłam wiele i nieraz czułam ból, taki niefizyczny, uwierz mi. I nigdy nie chciałabym, abyś cierpiała podobnie. Wiem, że tylko ty rozumiesz, przez co przechodzisz. Ale pamiętaj, jestem tu, blisko, na wyciągnięcie ręki, jeśli będziesz mnie potrzebowała…

Rozryczałam się na nowo. I to z powodu tekstów mojej matki. Jezu… Absolutnie nie wzięłam pod uwagę tego, że ona może sprowokować mnie do płaczu.

– Wypłacz się, to ci pomoże. Nieraz wylewałam hektolitry łez na poduszkę i zawsze pomagało. Zresztą żaden facet nie jest tego wart…

„Maks jest…”.

– Ale my, kobiety, jesteśmy bardzo wrażliwe i czasami po prostu płacz jest najlepszym lekarstwem.

– Mamo, to nie jest żadne lekarstwo! Nienawidzę płakać! – wychlipałam. – Nie kontroluję tego!

– Będzie dobrze…

– Przestań! Nie będzie dobrze! Nic już nie będzie dobrze! Nie chce mi się żyć!

– Nie mów tak! Jest wiele ważnych rzeczy przed tobą! Nie myśl w ten sposób!

– W jaki sposób?

– Taki negatywny… To tylko chłopak…

– Jak ty nic nie rozumiesz! – krzyknęłam. – To nie był tylko chłopak! To był Maks, który zmienił mój nędzny świat! Rozumiesz? Zmienił! Chciało mi się żyć, miałam na wszystko siłę, nawet na pyskowanie tym durnym małpom w szkole, kiedy mi dowalały! Ćwiczyłam jak szalona, żeby lepiej wyglądać, żeby mu się podobać… Miałam cel! A teraz? Teraz nic nie ma sensu, nic!

– Kasieńko, nie mów tak! – Znowu pogładziła moją dłoń, denerwując mnie tym jeszcze bardziej. – Całe życie przed tobą. Poznasz jeszcze wielu fajnych chłopaków. I przeżyjesz pewnie jeszcze niejedną miłość i niejedno rozstanie. Tak to już jest, uwierz mi.

– Przestań, mamo! Nie chcę kazań! Nie chcę, żebyś mnie pocieszała! To wcale nie pomaga! Wszystko mnie boli!

– Ale… jak to „boli”? Przecież powiedziałaś, że nic… Że on nic ci nie zrobił…

– Oprócz tego, że mnie cholernie oszukał, to nic mi nie zrobił!

– Jesteś pewna?

– Jezu… Mamo… Daj mi spokój!

Matka nerwowo przygładziła włosy. Zrobiło jej się trochę głupio z powodu zadanego pytania, a mnie z powodu tego, że musiałam na nie odpowiadać.

– Wiesz przecież, dlaczego to robię…

– Bo mi nie ufasz?

– Kasieńko, ufam ci! Jak możesz tak myśleć! Tu nie chodzi o ciebie, tylko o niego. Ty jeszcze nie znasz się na mężczyznach, a z nimi naprawdę różnie bywa…

– Mamo, proszę cię! Nie chcę o tym gadać! Chcę być sama!

– Ale może powinnyśmy właśnie o tym porozmawiać?

– Ale ja nie chcę! – powiedziałam trochę bezczelnie. – Nie mam na to siły! Muszę się wyspać!

– Posłuchaj, idę do pracy, ale w razie czego zadzwoń – dodała i musnąwszy kosmyki moich rozczochranych włosów, które pałętały się po pościeli, obdarzyła mnie delikatnym uśmiechem.

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Prolog

1. Boli jak cholera

2. Jak na przesłuchaniu