Redakcja

Jacek Illg

Projekt okładki

Pracownia WV

Ilustracja na okładce

© Floriana/iStock.com

Redakcja techniczna, skład i łamanie

Damian Walasek

Opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Urszula Bańcerek

Wydanie I, Chorzów 2014

Wydawca

Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3C

tel. 32-348-31-33, 32-348-31-35, fax 32-348-31-25

office@videograf.pl, www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej

DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl, www.dictum.pl

Tekst © Piotr Rozmus

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2013

ISBN 978-83-7835-309-6

Prolog

Neustettin, rok 1941

Mercedes Benz typu G4 dzielnie pokonywał wszelkie nierówności. Samochód posiadał aż trzy osie. Był wręcz stworzony do terenowych wojaży.

Martin Bormann siedział z tyłu, przyglądał się kierowcy, a uśmiech nie znikał mu twarzy. Nie można było powiedzieć tego samego o Rudolfie Hoessie, siedzącym po prawej stronie Bormanna, którego mina zdradzała głębokie niezadowolenie.

– Nie podoba się panu przejażdżka, Lagerkommandant Hoess? – zapytał uradowany Bormann, kiedy samochód podskoczył na kolejnym wyboju. Czerpał przyjemność z widoku naburmuszonego Hoessa. Nigdy za sobą nie przepadali. Tym większe było zdziwienie Bormanna, gdy dowiedział się, że Führer nakazał mu właśnie w towarzystwie Hoessa przeprowadzić kontrolę budowy sieci podziemnych tuneli pod Neustettin.

Hoess puścił to zaczepne pytanie mimo uszu. Był co prawda młodszy od Bormanna. Miał czterdzieści cztery lata, a generał zdążył już przekroczyć pięćdziesiątkę, nie zamierzał jednak dać mu się sprowokować. Skoro Hitler nakazał im wspólnie przeprowadzić tę inspekcję, niech tak będzie, ale nie chciał wdawać się w żadne niepotrzebne dyskusje z tym niewykształconym impertynentem, za jakiego uważał Bormanna. Ich dialog powinien dotyczyć jedynie spraw zawodowych.

Przez resztę drogi nie zamienili ani słowa. W pewnym momencie Bormann wrzasnął do kierowcy:

– Gefreiter Braun! Proszę zatrzymać samochód. Jesteśmy na miejscu.

– Jawohl, Herr General!

Braun wysiadł z samochodu i pospiesznie otworzył drzwi po stronie generała. Potem obiegł auto, aby otworzyć drzwi Hoessowi, ten jednak zdążył już wysiąść.

Znajdowali się u stóp potężnego wzniesienia, u którego szczytu prężyła się monumentalna wieża. Rosła dumnie ku niebu, ponad koronami drzew. Na prawo ciągnęło się piękne, wielkie jezioro. Otaczała ich zieleń lasu, a z każdej strony do ich uszu docierał ptasi śpiew. Bormann rozłożył ramiona, odchylił lekko głowę i ostentacyjnie wciągnął do płuc haust świeżego powietrza. Spojrzał na Hoessa.

– Oto ona, Lagerkommandant. Wieża Bismarcka. Wzniesiona na jego cześć w tysiąc dziewięćset dziesiątym roku.

Hoess omiótł budowlę swym ponurym spojrzeniem, od nasady aż po szczyt. Wieża wyglądała jak ogromny, ścięty ostrosłup zwieńczony u góry szerokim tarasem. W jej środkowej części, jedno pod drugim, wkomponowane były trzy niezwykle wąskie okna.

– W całości zrobiona jest z granitowych głazów – kontynuował Bormann. – Uwierzyłby pan? Zbudowanie takiego kolosa to nie lada wyczyn. I to wszystko na cześć naszego pierwszego kanclerza.

Generał ruszył pewnie w stronę wzniesienia z rękoma splecionymi za plecami. Długi zielony płaszcz tańczył na wietrze. Hoess podążył za Bormannem. Starszy szeregowy Braun starał się dotrzymać im kroku.

U wejścia do wieży stało dwóch niemieckich żołnierzy. Widok zbliżającego się generała wyraźnie ich zaskoczył. Przez krótką chwilę sprawiali wrażenie skonsternowanych, nie bardzo wiedzących, jak powinni się zachować.

Bormanna bardzo zastanowiło ich zachowanie. Każdy niemiecki żołnierz na widok generała natychmiast okazywał swoje posłuszeństwo i respekt, jak dobrze wyszkolony pies na widok pana. Ci tutaj wyglądali, jakby rozważali możliwość ucieczki.

Po chwili jednak wartownicy stanęli na baczność, uderzyli podeszwami butów o utwardzoną powierzchnię i zasalutowali. Wyraz twarzy Bormanna natychmiast złagodniał. Pospiesznie oddał salut.

– Spocznij, żołnierzu! – rzucił od niechcenia i pchnął lekko uchylone masywne drzwi wieży. Weszli do środka. Od razu uderzył w nich panujący tam chłód oraz charakterystyczny zapach stęchlizny i wilgoci. Wiszące na ścianach lampy próbowały, z mizernym skutkiem, rozproszyć panujący wewnątrz mrok. Dokładnie z samego środka posadzki wyrastały i pięły się ku górze spiralne schody.

Bormann obszedł je, a jego towarzysze podążali za nim jak cienie. Nagle przyklęknął i zaczął przesuwać dłonią po zakurzonej posadzce. Dłoń generała zatrzymała się na żeliwnym uchwycie.

– Jest! – wrzasnął podekscytowany i szarpnął z całej siły. Usłyszeli głośne skrzypnięcie i mrok zaczął powoli ustępować miejsca blademu światłu. Bormann odrzucił ciężki, żeliwny właz, który z łoskotem opadł na posadzkę, wzbijając w powietrze tumany kurzu.

Ich oczom ukazały się kolejne kręte schody. Tym razem wiodły w dół.

– Oto i nasze wejście, panowie – powiedział Bormann. – Pozwólcie, że pójdę przodem. Uważajcie na głowy. – Zaczął schodzić, pochylając się przy tym nieznacznie. Hoess i Braun wymienili pospieszne spojrzenia i ruszyli jego śladem. Z każdym krokiem robiło się coraz jaśniej. Kiedy byli już na dole, Hoess zauważył, że również i tu na ścianach pod sufitem zamontowano szeregi zbrojonych lamp.

Podążali wąskim, krętym korytarzem. Pokonali znowu kilka stopni i znaleźli się w tunelu o owalnym sklepieniu. Tutaj mogli się już całkowicie wyprostować. Hoess westchnął głośno, wyraźnie odczuwając ulgę.

Szli szybko, a odgłos ich kroków odbijał się echem od ścian schronu. Bormann od czasu do czasu rzucał przez ramię przelotne spojrzenie, jakby chciał się upewnić, że Hoess i Braun nadal są tuż za nim.

– Führer zlecił budowę schronu Organizacji Todt – odezwał się Bormann.

– Słyszałem o tym, generale. – Hoess odezwał się wreszcie, ale tylko dlatego, by poinformować Bormanna, że doskonale o tym wie.

Bormann nagle zwolnił kroku. Jego oczom ukazało się kilka żołnierskich sylwetek. Jeden z żołnierzy wyszedł mu naprzeciw.

– Chyba o wilku mowa, Lagerkommandant – powiedział. Kiedy jednak ów żołnierz podszedł bliżej, okazało się, że nie był tym, za kogo wziął go Bormann. Człowiek, który się do niego zbliżał, na pewno nie był Fridtem Todtem.

– Generał Bormann? – odezwał się tamten, uśmiechając się szeroko i salutując z daleka. – Co za niespodzianka!

Bormann oddał salut, jednak był szalenie zaskoczony i nie zamierzał tego ukrywać. Nie znał tego człowieka, jednak tamten znał jego. No ale w końcu był generałem, jednym z najbardziej zaufanych ludzi Führera, jego znali wszyscy.

– Kim jesteście, żołnierzu? – Podchodząc bliżej, przyjrzał się nieznajomemu. Tamten miał na sobie długi płaszcz podobny do tego, jaki nosili Bormann i Hoess, nie zielony jednak, lecz czarny i chyba skórzany. Czapka na głowie obcego również zrobiona była z czarnej skóry, zdobiło ją dobrze znane godło III Rzeszy – czarny orzeł trzymający w szponach wieniec ze swastyką. Takie samo godło widniało na ramieniu żołnierza i na jego prawej piersi.

– Jestem Oberleutnant Hannes Runge – przedstawił się i wyciągnął w stronę Bormanna dłoń ukrytą w skórzanej rękawicy. Ten jednak z typowym dla siebie sceptycyzmem zwlekał z uściśnięciem dłoni obcego. Uważał fakt podania ręki przez niższego stopniem żołnierza, bez wcześniejszego zdjęcia rękawicy, za nietakt.

Uważnie przyjrzał się pagonom Rungego. Widniała na nich szóstka i odwrócony diament. Rzeczywiście wyglądało na to, że jest porucznikiem. Po krótkiej chwili Bormann zdecydował się uścisnąć jego dłoń, lecz wyraz twarzy generała zdradzał wyjątkową czujność.

Porucznik był wysokim i niezwykle chudym mężczyzną o orlim nosie. Bormann nie znał go, jednak po chwili refleksji doszedł do wniosku, że nie może znać osobiście wszystkich żołnierzy Wehrmachtu. Potem Hannes Runge przywitał się z Hoessem i Braunem.

– Co tu robicie, poruczniku? – zapytał Bormann.

– Śmiem twierdzić, generale, że moja obecność musiała pana zaskoczyć w równej mierze, jak pańska zaskoczyłaby inżyniera Todta.

– W rzeczy samej, Oberleutnant Runge. A gdzie podział się Herr Todt?

– Führer nakazał mu natychmiast wracać do Berlina i przysłał mnie, abym chwilowo go zastąpił.

– Nic mi na ten temat nie wiadomo.

– Nie dziwi mnie to, generale, bowiem stało się to zaledwie przed dwiema godzinami.

Bormann zmarszczył brwi. Zastanawiał się, czy to możliwie, aby Hitler go o tym nie poinformował. Z drugiej jednak strony wiadomość od Führera mogła nadejść w każdej chwili.

– A więc dobrze, Oberleutnant Runge. Myślę, że sytuacja powinna się wyklarować w najbliższym czasie – przemówił wreszcie, dając do zrozumienia porucznikowi zarówno tonem, jak i treścią swej wypowiedzi, że mu nie ufa. – Domyśla się pan, z jakiego powodu ja i Lagerkommandant Hoess tu jesteśmy?

– Tylko jeden przychodzi mi do głowy, generale.

– A mianowicie?

– Kontrola obiektu, generale.

– Zgadza się, Oberleutnant. I mieliśmy przeprowadzić ją w obecności inżyniera Todta. Ale jeżeli pod jego nieobecność, jak sam pan wspomniał, na panu spoczęły obowiązki nadzoru prac, oczekuję, że to pan nas oprowadzi i zrelacjonuje nam ich przebieg.

– Z ochotą, generale. Chciałbym jednak, aby wziął pan pod uwagę, że przybyłem niedawno i duża część schronu w dalszym ciągu stanowi dla mnie tajemnicę.

– Zatem zgłębimy ją razem. Pan prowadzi, Oberleutnant Runge – nakazał Bormann.

– Jawohl, General!

Ruszyli. Najpierw Runge, za nim Bormann, na końcu Hoess i Braun. Po krótkim marszu na spotkanie wyszło im kilku innych żołnierzy. Ci ubrani już byli w typowe dla niemieckiej armii uniformy. Na widok generała wymienili wystraszone spojrzenia, by po chwili zasalutować.

Bormann oddał salut i minął ich, nie poświęcając im większej uwagi. Zostawieni z tyłu żołnierze dołączyli do szeregu, maszerując za Braunem. Starszy szeregowy spoglądał na nich przez chwilę, po czym uświadomiwszy sobie, że odstęp między nim a Hoessem wzrósł do kilku metrów, natychmiast przyspieszył kroku.

– Proszę się zatrzymać, Oberleutnant Runge! – wrzasnął nagle Bormann, spoglądając na lewo.

Porucznik stanął jak wryty.

– Coś się stało, Herr General?

– Stało się, Oberleutnant. Wygląda na to, że się stało. Byłem tu zaledwie miesiąc temu i mógłbym przysiąc, że wówczas nie było tu tego korytarza. – Generał wskazał przejście po swojej lewej stronie. – Zresztą na planach też go nie ma.

– Doprawdy? – zdziwił się Runge. – To zapewne jakieś przeoczenie. Błąd Todta. A może postanowił dobudować kolejny schron i nie zdążył nanieść zmiany na plan?

Bormann uważnie przyglądał się porucznikowi.

– Nie sądzę, Oberleutnant Runge. Po naszkicowaniu planu Todt pokazał projekt Führerowi. Żadne prace nie zostałyby podjęte bez jego akceptacji. Todt nie mógłby wprowadzić samowolnie żadnych zmian. A ja jestem przekonany, że wcześniej tego korytarza tu nie było.

Runge wydął cienkie jak kartka papieru wargi.

– A zatem, Herr General, co pan zamierza?

– Sprawdzimy ten korytarz, i to teraz, Oberleutnant Runge.

– Jawohl, Herr General. Czy mam iść pierwszy?

– Nie – zaprzeczył Bormann. – Ja to zrobię. Macie latarkę? Ten korytarz jest najwyraźniej jeszcze nieoświetlony.

– Naturlich, Herr General, bitte. – Runge wręczył latarkę Bormannowi.

Ten włączył ją i skierował snop światła na tonący w mroku korytarz, który wydawał się jeszcze węższy od głównego tunelu. Musieli więc iść gęsiego. Najpierw on, potem Runge, Hoess, Braun i pozostali żołnierze będący pod dowództwem porucznika.

Światło latarki tańczyło po ścianach korytarza z każdym krokiem Bormanna. Idący za nim musieli stąpać bardzo ostrożnie, bowiem widzieli niewiele poza plecami maszerującego przed sobą żołnierza. Korytarz zakręcał delikatnie w lewo.

Po przejściu dwudziestu metrów Bormann mógłby przysiąc, że dostrzegł sączące się niewyraźne światło.

– Tam! Spójrzcie! Jakieś światło.

– Rzeczywiście, generale – przyznał Runge. – Bystre ma pan oko. Ja też to widzę.

Z każdym ich krokiem światło stawało się bardziej intensywne. W końcu dotarli do kolejnego pomieszczenia, którego nie było na mapie.

Bormann poczuł, jak uderza w niego kolejna fala podniecenia. Co to wszystko miało znaczyć? Czyżby Todt naprawdę dopuścił się takiej budowlanej samowoli?

Weszli do środka i to właśnie wtedy Bormann dostrzegł coś, czego nie potrafił zinterpretować. Zanim zdołał wydusić z siebie choć słowo, poczuł dotyk zimnej stali na zroszonej potem szyi. Był to pistolet Rungego.

– Ani kroku dalej, generale – odezwał się porucznik. – Dotarliśmy do końca naszej jakże interesującej wycieczki.

Hoess i Braun nie zdążyli zareagować. Żołnierze Rungego wymierzyli w nich swoje karabiny i nakazali oddać broń. Bormann także rzucił na posadzkę swój pistolet. Wciąż nie odrywając wzroku od przedziwnego zjawiska, z rękoma uniesionymi do góry, powiedział:

– Co to za szaleństwo, Runge? Co to ma znaczyć? Nie ujdzie ci to na sucho, żołnierzu!

– Jestem odmiennego zdania, generale. Proszę stanąć pod ścianą. – Kiedy Bormann nie zareagował na polecenie, Runge wrzasnął:

– Schneller! Pod ścianę, ale już!

Bormann stanął pod wskazaną przez Rungego ścianą. Po chwili dołączyli do niego przerażeni Hoess i Braun.

– A teraz na kolana, psy! – darł się wniebogłosy Runge, a towarzyszący mu żołnierze wybuchnęli śmiechem.

Bormann, Hoess i Braun uklękli z rękoma w górze. Mieli teraz szansę dokładnie przyjrzeć się pomieszczeniu. Braun zmoczył się ze strachu i zaczął płakać.

– Zamknij się, maminsynku! – krzyknął Bormann. – Jesteś żołnierzem Trzeciej Rzeszy, do cholery!

Braun jednak nie przestawał łkać. Hoess to zamykał oczy, to znowu je otwierał. Drżał na całym ciele. Bormann ani na chwilę nie oderwał wzroku od tego, co widział.

Pomieszczenie tonęło w blasku świec. Niezliczona ich ilość stała w każdej części podziemnej komnaty, która przypominała kształtem idealny sześcian. Na środku stał wbity w posadzkę olbrzymich rozmiarów drewniany odwrócony krzyż. Wisiało na nim nagie, chude ciało mężczyzny, rozprute od pasa do klatki piersiowej. Musiało wisieć od dawna, bowiem pozbawione było chociażby kropli krwi. Ta już dawno zdążyła zaschnąć, pozostawiając na ciele nieszczęśnika jedynie brązowe plamy mieniące się w blasku świec. Kim był ten człowiek?

Po chwili dotarło do Bormanna, że ciało zwisające z krzyża… należało do Todta! Przed krzyżem, na posadzce wyryty był jakiś przedziwny wzór. Bormann mógłby przysiąc, że kiedyś się z nim spotkał. Był to okrąg, a w jego środku wpisana pięcioramienna gwiazda. Główne jej ramię zwrócone było ku dołowi. Pentagram? Znak Lucyfera? – zastanawiał się generał.

Runge podszedł bliżej. Stanął przed Bormannem.

– Boi się pan, generale?

Bormann spojrzał na trzęsącego się Hoessa, potem na wciąż łkającego Brauna, na plamę na jego spodniach. Runge uśmiechnął się i widząc, że Bormann nie zamierza odpowiadać, rzekł:

– Powinien się pan bać, generale. Wie pan, dlaczego?

Bormann dalej nie odpowiadał.

– Bo zamierzam pana powiesić na tym krzyżu, generale! – wrzasnął Runge i jego piskliwy śmiech odbił się echem od ścian pomieszczenia.

Bormann nie okazywał jednak strachu.

– W imieniu Führera nakazuję panu nas uwolnić, Oberleutnant Runge. Nie chciałbym być w pańskiej skórze, gdy się o tym dowie.

– Pieprzyć Führera, generale Bormann! – krzyknął Runge w twarz Bormanna, wciąż się nad nim pochylając. Kiedy się wyprostował, zaczął przechadzać się z kąta w kąt. – Führer jest głupcem, generale. Szaleńcem, ślepcem, który nie jest w stanie dostrzec zbliżającej się klęski!

Bormann podążał wzrokiem za spacerującym Rungem. Nigdy jeszcze nie słyszał, aby ktoś tak się wyrażał o Wodzu.

– Zginiesz za te oszczerstwa, Runge!

– Nie, generale! Do takich jak ja należy przyszłość. Wiesz, co to jest? Wiesz, na co patrzysz? – Runge chwycił generała za podbródek i mocnym szarpnięciem zmusił, aby ten spojrzał na krzyż stojący przed demonicznym wzorem.

– Efekt szaleństwa – powiedział Bormann. – Oto, co widzę. Przynosisz hańbę Niemcom, Runge!

Porucznik wymierzył generałowi policzek. Potem jeszcze jeden i następny. Bormann splunął krwią i utkwił w Rungem pełne nienawiści spojrzenie.

– To znak prawdziwego Wodza, generale! – wydzierał się Runge. – Nie przywódcy Trzeciej Rzeszy, która chyli się ku zagładzie, ale Wodza całego świata! On jest prawdziwym przywódcą. Lucyfer! I on pomoże nam podbić świat, rzucić go pod nogi niemieckiej potęgi!

Runge znowu zaczął okładać Bormanna. Wpadł w szał. Uderzał pięściami, tnąc powietrze z niesamowitą siłą, której nie zdradzały jego wątłe ramiona skryte w rękawach skórzanego płaszcza.

Głowa Bormanna opadała raz w lewo, raz w prawo, a jego krew bryzgała na wszystkie strony. Kapała na ściany, posadzkę i Hoessa, który mrużył oczy, gdy ściekała mu po twarzy. Teraz i on zaczął krzyczeć.

W końcu Bormann stracił przytomność. Gdy zaczął ją odzyskiwać, widział wszystko jak przez mgłę. Nie wiedział, ile czasu upłynęło. Gdy obraz się wyostrzył, postrzegany przez niego świat obrócony był do góry nogami. Widział jakieś dziwne postaci w długich czarnych płaszczach chodzące wokół niego, rzucające długie cienie na ściany pomieszczenia, które rozświetlone było światłem dziesiątek świec.

W kącie dostrzegł nagie ciała, porozrzucane niczym manekiny. Rozpoznał w nich Hoessa i Brauna. Nagle przed oczami błysnęło mu wygięte ostrze. Chciał krzyczeć, lecz coś wypełniło mu usta, by po chwili wypłynąć z nich, zalewając oczy. Była to jego własna krew.

Wisiał głową w dół, na odwróconym krzyżu. Wnętrzności i gęsta jak lawa krew wylewały się z jego ciała, wprost na znajdujący się pod nim pentagram. Wypełniały korytarze diabelskiego wzoru tak długo, aż odwrócona, wpisana w okrąg gwiazda zaczęła przypominać szkarłatną pieczęć.

W tym samym momencie do pomieszczenia wdarł się chłodny powiew wiatru, tłumiąc płomienie świec; kładł je na bok, niczym łany zboża na polu. Po chwili zapadła absolutna ciemność. Gdy świece ponownie rozjaśniły wnętrze pomieszczenia, generał Martin Bormann już nie żył.

1.

Szczecinek, rok 2012

Czarna wrona usiadła niezgrabnie na jednej z gałęzi. Podchodząc do lądowania, wydała z siebie swój ptasi okrzyk. Dla patrzącego z dołu, praktycznie niewidoczna pośród mroku zimowego wieczoru.

Przyglądała się z zainteresowaniem maszerującej w pośpiechu postaci. Maszerującej drogą, której nikt o tej porze chodzić nie powinien. Drogą pochłoniętą przez śnieg. Przyspieszony chód zakapturzonej postaci od czasu do czasu zamieniał się w bieg, tylko po to, aby za chwilę znów zmienić się w chód, jakby nie mogła się zdecydować, czy lepiej iść, czy biec. Rzucała za siebie pośpieszne spojrzenia, ciężko dysząc i za każdym razem wypuszczając z ust kłąb pary. Chciała być jak najdalej stąd, ale biały za dnia, a ciemnofioletowy nocą śniegowy dywan rozpościerający się pod jej stopami, zdawał się nie mieć końca. Wiatr zawodził złowieszczo, wprowadzając w lunatyczny ruch przysypane śniegiem, zaspane korony bezlistnych drzew.

Postać zadrżała. Żałowała, że jest w tym miejscu. Tak bardzo chciała być już w domu. Ale droga do najbliższej oświetlonej ulicy wciąż była długa. Wciąż do przejścia pozostawało wielkie, zamarznięte jezioro.

Wrona oderwała wreszcie swój wzrok od postaci i skierowała go w miejsce, z którego doszedł cichy, niemalże niesłyszalny odgłos. Była górą. Widziała i słyszała wszystko, jej nie widział i nie słyszał nikt. Niczym niemy i bezduszny świadek siedziała w mroku na swej gałęzi, ciekawa dalszego biegu wydarzeń. Kiedy dostrzegła wśród drzew kolejną postać, przechyliła swój ptasi łeb nieco do przodu, jakby chciała upewnić się, że tam, w ciemnościach jest ktoś jeszcze. Widziała go. Stał i obserwował; zawsze sprawiało mu to dziką satysfakcję. Wśród wysokich, ciemnych drzew był niczym innym, jak kolejnym cieniem.

Czuł przyjemne mrowienie w kręgosłupie. Podniecenie, które targało jego ciałem. Uczucie to trudno było utrzymać na wodzy. Znał je tak dobrze. Zajmowało miejsce pośród innych przyjemnych uczuć, jednak było ich niewiele. Nie potrafił ich opisać, nazwać, lecz klasyfikował je doskonale. Podniecenie, zmieniające się w żądzę, która w końcu prowadziła do zaspokojenia dzikiego, gorącego niczym lawa pożądania. To były uczucia ciepłe, pozytywne. Mieniły się w jego ciele i umyśle, niczym jasne i piękne barwy na palecie malarza. Ale były też inne, te, których nienawidził, a które towarzyszyły mu przez całe życie. Były jak najgorszy koszmar, czarne niczym sadza, odzwierciedlały to, co najgorsze. Były to: odrzucenie, strach i nieopisane cierpienie, w obliczu którego każdy rodzaj bólu jest jedynie błahym doznaniem. Lodowate uczucia, z którymi kojarzyła mu się otchłań czerni, towarzyszyły mu przez całe życie.

Ale nie chciał o nich myśleć. Liczyło się tu i teraz. Wiedział, że to, co tak uwielbia, zbliża się. Jeszcze trochę, a znowu poczuje ekstazę. Wiedział też, że robi coś złego, coś bardzo złego, za co spotka go ból i cierpienie. Świadomość tego faktu była jak kilka gorzkich kropel psujących smak wytrawnego, wręcz niebiańskiego napoju. Na myśl o tym poczuł, jak ogarnia go strach, doskonale znany mu kompan. Zamknął oczy. Energicznie potrząsnął głową. Chciał, aby złe myśli odeszły, odeszły… Kiedy ponownie otworzył oczy, dostrzegł maszerującą postać. Demony z jego głowy zniknęły.

Zakradł się i stanął wśród drzew. Zupełnie niezauważony patrzył i nie mógł uwierzyć we własne szczęście. Zakapturzona postać szła samotnie. Ktoś inny być może miałby problem ze stwierdzeniem, czy jest to kobieta, czy mężczyzna, ale nie on. On mógł- by zamknąć oczy i jedynie wytężyć węch. Czuł jej zapach – słodki, błogi, kobiecy, a jednocześnie tak niewinny. Poczuł falę dreszczy, dzikiego podniecenia, ale to dodawało smaku, wyostrzało apetyt, zwiastowało to, co nieuniknione…

Postać znowu przyspieszyła kroku, rzuciła przez ramię pośpieszne, ukryte w kapturze spojrzenie; strach przepełniał jej serce. Wyobraźnia tworzyła w głowie obrazy, których nie chciała widzieć. Ktoś mógł za nią iść. Coś mogło czaić się w tych ciemnościach! Czuła ten sam rozsadzający jej serce lęk co wtedy, kiedy będąc małą dziewczynką, zmuszoną zostać sama w domu, podchodziła do drzwi mieszkania, aby zamknąć je na klucz. Widziała klucz w zamku i już miała go przekręcić, ale szalona, nieznająca umiaru dziecięca wyobraźnia mówiła: „Nie zdążysz, nie zdążysz, on już jest za drzwiami, naciska klamkę. Kim on właściwie był? Raz kryjącym swą twarz za czernią kominiarki zabójcą małych dziewczynek, a raz potworem prosto z horrorów. Był tym, kogo mogła sobie wyobrazić. Po paru sekundach jednak zawsze przekręcała klucz w drzwiach, a do jej uszu dochodził kojący dźwięk zamka. Tak było kiedyś, gdy była małą dziewczynką, a rodzice musieli zostawić ją samą na parę chwil. Teraz była praktycznie dorosła, wracała zaśnieżoną, opustoszałą, cholerną parkową drogą, rodzice wcale nie mieli pojawić się w najbliższym czasie, a co gorsza, nie było żadnego zamka, bezpiecznych drzwi, za którymi mogłaby się schronić. Był za to mróz, czerń i biel otaczających drzew oraz rogal księżyca nad głową, rzucający na lewo i prawo cienie, które od czasu do czasu wprawiała w ruch bezlitosna wyobraźnia.

Znowu podbiegła parę kroków, tocząc nieprzerwaną batalię z obrazami w jej głowie, które – gdyby tak ocenić z wyprzedzeniem całe to zdarzenie – mogłyby stanowić coś na podobieństwo samospełniającego się proroctwa. Starała się walczyć z myślami. Uspokój się, wariatko, przecież tam nikogo nie ma. Nikogo. Prawda, jest ciemno jak w cholernej murzyńskiej dupie, ale nikogo tam nie ma. To tylko wyobraźnia. A tak właściwie, dlaczego ludzie boją się ciemności? No, dlaczego? Przecież ukryty w niej świat jest taki sam. Są tu drzewa, pagórki, zaraz będzie jezioro. Za dnia wszystko jest takie samo, teraz tylko nie do końca widoczne, dlatego budzi w ludziach lęk. Reszta to kwestia wyobraźni. Nie daj się zwariować. Jak mówił Goya? „Gdy rozum śpi, budzą się demony”*. Dokładnie tak! Gdy rozum śpi, budzą się demony!

Trzy serca biły w zwariowanym tempie, a za moment miały, o ile to możliwe, bić jeszcze szybciej. Jedno z przerażenia, drugie z podniecenia, a trzecie z ciekawości.

Skradał się dyskretnie, niemal bezszelestnie. Czasami tylko musiał trochę przyspieszyć, nawet podbiec. Dziewczyna szła szybkim, zdecydowanym krokiem. Znikała za drzewami, po to, aby za chwilę znowu pojawić się w zasięgu jego wzroku. Podniecające mrowienie w kręgosłupie stawało się nie do zniesienia. Już niedługo, naprawdę niedługo. Ale co to?

Dziewczyna zeszła z wydeptanej drogi i weszła w miejsce, gdzie drzewa stały bliżej siebie. Rozejrzała się i… Co ona wyprawia? Ściąga spodnie! Przykucnęła. Sika! A on stał i patrzył. Był już całkiem blisko, więc objął drzewo i spoglądał jednym okiem. Napawał się tym widokiem. Jego ciało drżało. Każda część jego ciała zdawała się żyć własnym życiem. Spodnie w okolicach krocza wyraźnie się wybrzuszyły. Zamarł. To był ten moment. Wiedział o tym i nie zamierzał dłużej czekać. Wyskoczył zza drzewa dokładnie w tym momencie, gdy ona zapinała spodnie.

Kiedy go zobaczyła, wrzasnęła z przerażania. Nie wierzyła własnym oczom! On biegł prosto na nią! Ruszyła, co sił w nogach, ale po kilkudziesięciu metrach poczuła, że słabnie. Boże, spraw, aby to był sen! Robiła krótkie kroki, a za każdym jej ruchem, nogi grzęzły w śniegu wysoko ponad kostki. Słyszała swój ciężki oddech i chrobotanie zmrożonego śniegu pod stopami. To nie był sen, ale czuła się, jakby śniła. Zawsze, gdy miała koszmary i starała się uciekać, miała wrażenie, jakby nogi grzęzły jej w jakiejś mazi, a ona nie była w stanie zrobić kroku. Teraz było podobnie. Odwróciła lekko głowę i spojrzała kątem oka na prześladowcę. Był coraz bliżej!!! Mimo wszechogarniającego zmroku, widziała jego ciemną sylwetkę wyraźnie odbijającą się na tle śniegu, był olbrzymi i poruszał się zdecydowanie szybciej od niej. Doganiał ją, Boże, nie…!!!

Zdawała sobie doskonale sprawę, że jeżeli dopadnie ją właśnie tu, to nie ma żadnych szans na jakąkolwiek pomoc. Uciekała całkowicie zaśnieżoną, praktycznie zupełnie nieuczęszczaną o tej porze roku parkową aleją. Od najbliższego domu dzieliło ją około kilometra. Próbowała krzyczeć, ale nie wydała żadnego dźwięku, zamiast tego z jej gardła wydobyło się jakieś charczenie; czuła, jak w ustach gromadzi jej się ślina, czuła metaliczny posmak. Kolejne spojrzenie… jest jeszcze bliżej… nie dam rady, Jezu, nie dam rady! Czego on chce? Na lewo rozciągała się zamarznięta tafla jeziora.

Muszę dobiec do jeziora, muszę, powtarzała w myślach. Pomyślała, że jeżeli dobiegnie do jeziora, uda się jej zyskać przewagę nad prześladowcą, którą teraz traciła w zatrważającym tempie. Nogi zaczynały odmawiać jej posłuszeństwa, do tego czuła przeraźliwe kłucie w prawej stronie brzucha. Jezioro, jeszcze trochę, muszę dobiec do… I w tym momencie poczuła, że traci grunt pod nogami; wpadła w jakąś dziurę ukrytą pod śniegiem, runęła z impetem w fałdy zmrożonego śniegu.

Słyszała swój świszczący oddech, podniosła się, ale nagle zrozumiała, że nie ucieknie, wydawało jej się, że ta chwila trwa wiecznie. Stała jak wryta. Patrzyła tylko. Prześladowca zatrzymał się. Dzieliło ich około dziesięciu metrów. Boże, pomóż! Co on robi?

Patrzył, czerpał z tego nieziemską przyjemność. Powoli cofnęła się o krok, miała nadzieję, że on nie widzi. Widział, widział dokładnie, czuł, słyszał, chociaż stopy dziewczyny w porównaniu z szalejącym wiatrem nie wydały żadnego dźwięku. I on zrobił krok. Krok za krok.

Widziała czarną postać, była wysoka, bardzo wysoka, choć nie mogła oprzeć się wrażeniu, że jakby lekko przygarbiona. Długie ręce zwisały wzdłuż tułowia, nie pozwalając połom płaszcza tańczyć w szalejącym wietrze. Ona jednak nie czuła wiatru, nie czuła nic poza śmiertelnym przerażeniem. Było coś jeszcze, jego włosy… Była prawie pewna, że ma długie włosy. Nimi również targał wiatr, chociaż zdawały się mocno przerzedzone, w powietrzu unosiły się jedynie pojedyncze pasemka. Nagle przyszła jej do głowy myśl, która po chwili wydała się absurdalna, wręcz ironiczna. Jeśli uda jej się przeżyć, będzie dysponowała dosyć wyraźnym obrazem prześladowcy w swej pamięci, który potem przedstawi policji. Lecz to „jeśli” nie bardzo jej się podobało.

– Czego chcesz? – Dźwięk jej drżącego głosu zdziwił ją bardziej niż jego. Jeszcze nie wiedziała, co chce zyskać. Może czas. Na co? – Kim jesteś? Proszę… proszę, zostaw mnie w spokoju, nie rób mi krzywdy… ja…

Przesunął głowę leciutko w prawo, potem leciutko w lewo. Zauważyła to. Słuchał, słuchał z zainteresowaniem jak pies, który czasami wykonuje niewielkie ruchy głową, reagując na zaczepne pogwizdywanie właściciela lub starając się zrozumieć, co ten chce mu powiedzieć.

– Pozwól mi odejść, dobrze? – Mały krok do tyłu. – Nikomu nic nie powiem, obiecuję.

Delikatny ruch głową w lewo, potem w prawo, krok do przodu. Słuchał, wciąż słuchał.

Serce waliło jej w piersi jak szalone, czuła, niemalże słyszała jego bicie. Drętwiała. Zrozumiała, że jeżeli istnieje jeszcze jakakolwiek szansa ucieczki, to musi ją wykorzystać właśnie teraz. Musi spróbować postawić wszystko na jedną kartę. Musi dać z siebie wszystko, teraz albo nigdy, ale już nie może pozwolić sobie na żaden upadek, potem nie będzie już miejsca na rozpaczliwe monologi. Teraz!

Odwróciła się na pięcie tak szybko, jak tylko potrafiła i ruszyła szaleńczym sprintem, u którego celu, miała nadzieję, czekało życie. To, co usłyszała, spowodowało, że jej ciało zadrżało… Krzyk, nie – to był skowyt, on wył! Odwróciła się pośpiesznie. Widziała, że nadal stoi, tym razem z szeroko rozłożonymi rękoma, z odchyloną do tyłu głową, jakby utkwił wzrok w ciemnym, wiszącym nad nim niebie. Wył, wył jak zwierzę, a wycie to wyrażało gniew, okrutny gniew.

Boże, kim on jest?! – pytała się w myślach, biegnąc jeszcze szybciej. Przerażenie sięgnęło zenitu, w oczach pojawiły się łzy. Czym on jest? Na te pytania nie było jednak odpowiedzi, a myśli nawiedziły słowa: „Ojcze nasz, któryś jest w niebie…”.

Świat wokół zawirował. Każdą częścią swojego ciała czuła przejmujący ból. Biegła, ale wiedziała, że to nie może już długo potrwać. Czuła okrutne zmęczenie, jej organizm nie był w stanie znieść większego wysiłku. Czuła ogromną rozpacz.. POMOCY! – wołał jej umysł. POMOCY – wołała dusza! POMOCY! A może to było serce? Uciekała, ale nie miała już sił. Szlochała, dysząc potwornie, a w głowie usłyszała ciąg dalszy: „…Święć się imię Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi”.

Gdy wydawało jej się, że dotrze do brzegu jeziora, on rzucił się na nią jak dzikie zwierzę, które wcześniej dokładnie oceniło odległość, zanim zdecydowało się na skok. Przewróciła się. Próbowała podnieść się na kolana, ale on nie miał zamiaru jej puścić. Nawet nie zdawała sobie sprawy, jak mocno ją trzymał. Jego paznokcie jak szpony wbiły się mocno w miękkie ciało zaledwie kilka centymetrów powyżej kostki. Najpierw jedna ręka, potem druga. Klęczał na kolanach i trzymał swoją miotającą się zdobycz oburącz. Krzyczała, ostatnimi resztkami sił szarpała się jak ryba w sieci. Drugą, wolną na razie nogą starała się kopnąć napastnika. Przyciągnął ją do siebie i zwalił się na nią całym ciężarem. Nie czuła już swojego ciała. Mogła teraz dokładnie przyjrzeć się twarzy swego oprawcy. Łkała, nie mogła oddychać, nie mogła krzyczeć. Patrzyła w jego twarz, w przepełnione pożądaniem oczy i wykrzywione w okropnym grymasie uśmiechu usta. Jego długie włosy spadały sklejonymi pasemkami na jej twarz. Odór oddechu był nie do zniesienia. Oparł się na łokciach i wysunął swój długi, mokry język. Przesunął nim od brody aż do lewej brwi dziewczyny. Kręciła rozpaczliwie głową, tylko tyle swobody jej zostało. Złapał ją za twarz lewą dłonią, próbował przytrzymać. Targało nim straszliwe pożądanie. Nie mógł już dłużej czekać. Wysunął jęzor i tym razem bezbłędnie trafił do jej ust.

Instynkt samozachowawczy zmusił ją do podjęcia ostatniej, rozpaczliwej próby. Ugryzła z całych sił, zacisnęła zęby tak mocno, jak nigdy wcześniej tego nie zrobiła. Zawył z bólu i opadł na śnieg. Darł się wniebogłosy, przytrzymując nadgryziony język.

Dziewczyna wstała i krzycząc, ponownie zaczęła biec. To, co przed chwilą się zdarzyło, dodało jej sił. Sięgnęła do najgłębszych zasobów swego ciała. Nie chciała umierać. Nie w ten sposób. Wpadła w histeryczny szloch. Rzuciła za siebie kolejne szybkie, przerażone spojrzenie. On zdążył już się podnieść. Myślała, że znów zacznie ją gonić! Ale on stał, a jego długaśne ręce znów wisiały bezwiednie wzdłuż lekko przygarbionego tułowia.

Dotarła do brzegu, podążyła w kierunku ustawionych w rzędzie ciemnych sylwetek drzew. Rzuciwszy przez ramię kolejne niepewne spojrzenie, zatrzymała się. Zamarła. Nie ma go! Zniknął! Gdzie on jest, u diabła?! Zaczęła nerwowo obracać się wokół własnej osi i wciąż szlochając, starała się wypatrzeć go wśród drzew. Nic.

Gdzieś na gałęzi wylądował jakiś ptak, wypełniając ciszę głośnym krzykiem. Wrona. Dziewczyna wzdrygnęła się, a wiatr jakby w odpowiedzi na ptasie zaproszenie zaczął wygwizdywać kolejną, wściekłą melodię. Słyszała ją równie dobrze jak łomot swojego serca i szaleńczy oddech. Boże, gdzie on jest? Może jednak dał mi spokój? Może mocno go zraniłam? Może uciekł? Szybko jednak odrzuciła te myśli. To przecież niemożliwe. Ten potwór gdzieś tu się musiał czaić. Schował się pewnie tylko na chwilę, żeby dojść do siebie. Mocno go ugryzła. Ugryzła jak jasna cholera. Czuła w ustach smak jego krwi. Chciała odwrócić się na pięcie i pognać w głąb lasku, za którym powinno już być widać pierwsze zabudowania… I w tym momencie chwycił ją za kaptur kurtki. Szarpnął do tyłu z taką mocą, że upadła dobre dwa metry za nim.

Oparła się na łokciach i histerycznie zaczęła czołgać się do tyłu. W tej przedziwnej pozycji wyglądała jak rak cofający się do swej kryjówki. Ale ona nie miała gdzie się skryć. Wiedziała o tym, a on wiedział to jeszcze lepiej. Szedł w jej kierunku, spokojnie. Nie spieszył się, nie rzucił do szaleńczego ataku, aby dopaść swoją ofiarę i wreszcie dokończyć dzieła. Delektował się. Po raz kolejny delektował się jej widokiem. Podniecało go jej przerażanie, bezradność. Widziała jego uśmiech, obfitą strużkę krwi, która teraz nie była niczym innym jak tylko czarną mazią spływającą z jego ust na kołnierz płaszcza. Wyciągnął lubieżnie, wyraźnie nadgryziony język i zaczął nim poruszać na wszystkie strony, oblizując się przy tym.

– Nie!!! Proszę, zostaw mnie! – krzyczała, sama nie wiedząc, czy bardziej pragnie, aby ktoś ją usłyszał, czy po raz ostatni próbuje wzbudzić w nim litość. Nie wiedziała, że próżno jej szukać w jego dzikim sercu. Był wyzuty z ludzkich uczuć, pozbawiony ich, tak jak szkielet zimowego drzewa pozbawiony jest liści. Bezlitosny jak dzikie zwierzę…

– Czego chcesz? Proszę, nie krzywdź mnie… – Słone łzy napływały jej do ust, w gardle czuła okropną gulę, której nie mogła przełknąć.

Potem wszystko już potoczyło się błyskawicznie. Nie była w stanie ogarnąć biegu wydarzeń. Poczuła ponownie jego okropny jęzor w swoim uchu, a mniej więcej w momencie, kiedy je odgryzł, zrozumiała ponad wszelką wątpliwość, że dziś umrze…

Czarna wrona ponownie wzbiła się do lotu, rozcinając ciszę okrutnym skrzekiem. Zobaczyła wszystko, co było do zobaczenia. Drapieżnik dopadł swoją ofiarę.

Przypisy

* Cytat jest tytułem słynnej akwaforty Francisca Goi, pochodzącej z cyklu grafik Kaprysy.

Table of Contents

Strona tytułowa

Prolog

1.

Przypisy