Tytuł oryginału: Brotherband. The Caldera

First published by Random House Australia 2017

This edition published by arrangement with Random House Australia Pty Ltd

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

Copyright © John Flanagan 2017

All rights reserved.

Redakcja: Anita Rejch, Anna Pawłowicz

Korekta: Ewa Mościcka

Skład i łamanie: Ekart

Typografia na okładce: Rafał Sadowski

Cover illustration © by Jeremy Reston

Cover design and typography © by www.blacksheep-uk.com

Heron illustration © by David Elliot

Copyright for the Polish edition © 2017 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-643-7

Książka dla czytelników w wieku 11+

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Część pierwsza. TWARZ Z PRZESZŁOŚCI

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Część druga. DAN

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Część trzecia. KALDERA

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Epilog

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Część pierwsza
TWARZ Z PRZESZŁOŚCI

Rozdział 1

Zwalisty mężczyzna rzucił się na Stiga.

Wyciągał przed siebie ramiona, jakby chciał wziąć go w objęcia, zginał palce, gotowy do chwytu. Był wyższy od Stiga i cięższy o dobre kilkanaście kilogramów. Miał potężnie umięśnioną klatkę piersiową i ramiona. Stig spostrzegł, że jego skóra lśni od oliwy, i zdążył jeszcze pomyśleć, że to nie całkiem zgodne z zasadami turnieju.

W następnej sekundzie obaj zderzyli się z głuchym plaśnięciem. Jeśli atakujący sądził, że siła uderzenia pozbawi Stiga tchu, to się przeliczył. Młody wojownik miał dość krzepy, żeby oprzeć się jego impetowi. Cofnął się tylko o pół kroku, ale poza tym zachował równowagę.

Pozwól mu zacząć – brzmiała rada Thorna. – Niech pokaże, na co go stać.

Okazało się, że przeciwnika nie stać na nic szczególnie zręcznego czy oryginalnego. Opasał Stiga ramionami w niezdarnym niedźwiedzim uścisku, po czym usiłował odchylić się w tył, w nadziei że zdoła dźwignąć przeciwnika do góry, odrywając jego stopy od ziemi, a potem ściśnie jego klatkę piersiową, uniemożliwiając oddychanie, aż ten zawiśnie bezradnie w powietrzu.

Stig jednak daleki był od bezradności. Poza tym już podczas poprzedniego starcia zauważył, że to ulubiona taktyka Orena. Kiedy poczuł, że mężczyzna usiłuje go zmiażdżyć i przyciąga do siebie, Stig wsunął prawą rękę pod jego podbródek, wbijając łokieć w pierś, po czym wzmocnił blokadę lewą ręką. Dopóki powstrzymywał go w ten sposób, napastnik, usiłując go dźwignąć, próbował zarazem podnieść samego siebie.

Osiłek stęknął i szarpnął się, chcąc oswobodzić podbródek z żelaznego uścisku dłoni. Stig jednak tylko wzmocnił chwyt i na chwilę obaj mocujący się zapaśnicy znieruchomieli. Im bardziej Oren się wysilał, tym szybciej tracił siły. Brakowało mu jednak wyobraźni, a może inteligencji, by zmienić taktykę. Do tej pory, ten sposób zawsze okazywał się niezawodny. Dlaczego nie teraz?

Dotychczasowi przeciwnicy nie potrafili znieść morderczego uścisku. Nawet jeśli byli na niego przygotowani, nie dawali rady mu się oprzeć.

Natężył mięśnie jeszcze raz, dokonując nadludzkiego wysiłku, by jednak poruszyć przeciwnika. Poluzował przy tym chwyt w pasie, w swoim mniemaniu przygotowując się tym samym do rozstrzygającego trzymania, miażdżącego jak w imadle… Ale Stig natychmiast wyczuł odpowiednią chwilę – ba, czekał na nią i spodziewał się, że nastąpi. Błyskawicznie odwrócił się do przeciwnika plecami, szarpnął biodrami do przodu, by zyskać nieco przestrzeni. Poczuł, że uścisk jeszcze zelżał, a wtedy rzucił się z całej siły w tył, aż zdezorientowany przeciwnik runął na plecy. Od uderzenia o ziemię i ciężaru Stiga, który się na niego zwalił, dech uszedł Orenowi z piersi.

Stig tymczasem wyswobodził się z jego osłabłych na chwilę ramion, przeturlał się w bok i zerwał się na nogi, stając w klasycznej pozycji zapaśnika, z ramionami wyciągniętymi przed siebie.

Przez ułamek sekundy wahał się, mógł się teraz rzucić na leżącego i próbować go obezwładnić. Uznał jednak, że na to jeszcze za wcześnie. Podczas tych zapasów zawodnicy walczyli do pierwszej przegranej, należało więc wybrać idealny moment, by odnieść decydujące zwycięstwo. Gdyby zaatakował zbyt wcześnie, cięższy przeciwnik mógłby go z siebie zrzucić, zyskując wówczas przewagę. Należało go osłabić, nim będzie można pozwolić sobie na walkę w parterze.

Osiłek z wolna dźwignął się i spoglądał na Stiga podejrzliwie. Ta walka dotąd wcale nie rozgrywała się po jego myśli. Młodszy, zwinniejszy przeciwnik nieoczekiwanie okazał się nad wyraz zręczny. Bez trudu posłużył się najskuteczniejszą z technik, a potem powalił rywala na ziemię.

Przez kilka sekund stali naprzeciwko siebie. Potem, jak na komendę, równocześnie skoczyli do ataku. Stig mocno chwycił przeciwnika za kamizelę na ramionach i z całych sił go odepchnął. Tamten odruchowo zrobił to samo, a wówczas Stig ustąpił; wykorzystując siłę i masę przeciwnika, pociągnął go za sobą. Lewą nogą cofnął się o krok, stopę prawej nogi wbił w jego brzuch i szarpnął się całym ciałem do tyłu. Oren podążył za nim, poddając się impetowi własnego pchnięcia. Stig, padając miękko na piasek, teraz pchnął także drugą nogą, wciąż mocno ściskając w dłoniach kamizelę tamtego, a w ostatniej chwili – puścił. Osiłek przekoziołkował w tył, pchnięty obiema nogami Stiga wzleciał jeszcze w górę, by w następnej chwili z potężnym tąpnięciem wylądować na plecach.

Stig momentalnie odwrócił się, dźwignął na łokciach i kolanach, wstał. Tym razem otumaniony po dwóch potężnych upadkach przeciwnik wciąż jeszcze nie mógł złapać tchu. Nim zdołał odetchnąć, Stig siedział już na nim, przygważdżając go do ziemi.

Sędzia, który z niemałym zainteresowaniem obserwował to starcie, ale dotąd stał bez ruchu, teraz przyjął pozycję na czworakach, żeby przyjrzeć się z bliska. Stwierdził, że oba ramiona powalonego zostały przyciśnięte do piachu, i klepnął dwa razy dłonią o ziemię.

– Raz! Dwa! Punkt!

Stig uniósł się, najpierw na kolana, a potem wstał. Pochylił się, wyciągając dłoń do przeciwnika.

– Tym razem miałeś pecha, Oren – odezwał się, gdy tamten dźwignął się z trudem, nadal ciężko dysząc.

– Jakiego tam pecha – zaprzeczył stanowczo Oren. Potrząsnął głową. – Byłeś dla mnie za szybki. Za szybki i za kumaty.

Stig wzruszył ramionami.

– Nie przesadzaj. Jaki tam znowu kumaty?

Oren wierzchem dłoni otarł piasek z twarzy.

– Pokonałeś mnie i tyle – stwierdził wyraźnie niezbyt zadowolony z tego faktu. – Znaczy, wysuwasz się na prowadzenie, no nie?

Obaj uczestniczyli w zawodach, ubiegając się o tytuł Magtiga, czyli Potężnego. Zawody obejmowały serię różnych konkurencji. Pozostały jeszcze dwie: bieg na pięć kilometrów, w którym Stig był faworytem, oraz pojedynek, w którym wróżono mu drugie miejsce lub zwycięstwo – zależnie od tego, kto przyjmował zakłady. Nikt natomiast się nie spodziewał, że Stig zwycięży w zapasach. Oren był większy, cięższy i silniejszy. Nieoczekiwane zwycięstwo sprawiło, że Stig uzyskał pozycję niemal nie do odebrania. Wystarczyło, żeby wygrał bieg, czego wszyscy się spodziewali, a wynik pojedynku nie miałby już żadnego znaczenia. Wiadomo było, że również w tej dziedzinie zajmie co najmniej drugie, najwyżej trzecie miejsce, a to w zupełności wystarczy do ogólnego zwycięstwa.

– Cóż, na to wygląda – przyznał Stig.

Oren pokiwał głową.

– Niech ci będzie, powodzenia. Przynajmniej będę mógł powiedzieć, że pokonał mnie zwycięzca turnieju. To już coś.

Podniósł dłoń na pożegnanie. Odwrócił się i odszedł, lekko kulejąc, bo potłuczone mięśnie grzbietu dawały mu się we znaki.

Stig poczuł czyjąś dłoń na swoim ramieniu. Odwrócił się, ujrzał uśmiechniętą twarz Hala, swojego najlepszego przyjaciela i przywódcy Bractwa.

– Nieźle ci poszło – pochwalił go Hal.

Stig również się uśmiechnął. Doskonale zdawał sobie sprawę, ile zyskał dzięki temu zwycięstwu w zapasach – dzięki wygranej, której nikt się nie spodziewał.

– Co tam, to przecież drobiazg – powiedział i zaśmiał się, ale spoważniał, widząc wyłaniającą się zza ramienia Hala brodatą twarz Thorna.

– Dzięki, Thorn, za ten sposób z łokciem – powiedział. – To go zupełnie zaskoczyło.

Thorn wzruszył ramionami

– A nie powinno. Przez cały turniej stosował tę samą technikę niedźwiedziego uścisku. Mógł się spodziewać, że ktoś wpadnie na pomysł, jak ją skontrować.

– Może i tak, ale jakoś nikt nie wpadł. Krótko mówiąc, jeszcze raz dziękuję.

Thorn skinął głową.

– Ładnie wykonałeś ten rzut – pochwalił. – Na pewno sporo trenowałeś, co?

Hal odpowiedział za przyjaciela, rozcierając lędźwie prawą dłonią.

– Można tak powiedzieć – stwierdził żartobliwie urażonym tonem. – Rzucał mną raz za razem na łące za domem mojej mamy. Nie ma teraz skrawka mojego ciała, który nie byłby posiniaczony.

– Co ty powiesz? Nic nie widziałem.

Stig sięgnął po kurtę, zarzucił ją na ramiona. Teraz, gdy już ochłonął po walce, zaczął czuć chłód, zwłaszcza że dzień miał się ku końcowi.

– Trenowaliśmy po nocach – wyjaśnił. – Przyszło mi do głowy, że nie wszyscy muszą wiedzieć...

Thorn potarł czubek nosa. Spoglądał teraz na młodego wojownika z większym uznaniem niż dotychczas.

– Sprytnie. Chyba dotarło do ciebie, że Magtig jest nie tylko najszybszy i najsilniejszy. W walce trzeba też myśleć.

Stig machnął ręką.

– To akurat był pomysł Hala. Nie mój.

Thorn zaśmiał się.

– Aha, teraz wszystko jasne – stwierdził. – Ważne, że ktoś myśli. – Poklepał Stiga po ramieniu. – Potężny to także ktoś, kto potrafi dobierać myślących przyjaciół.

Roześmiali się wszyscy trzej; ruszyli w stronę ogrodzenia otaczającego arenę zapaśniczą.

– Wybiorę się na nabrzeże, chcę przekazać załodze dobrą wiadomość – rzucił Hal.

– Nie oglądali walki? – zdziwił się Stig, ale na jego twarzy wciąż gościł uśmiech. Teraz mógł sobie na niego pozwolić. – Nie wierzyli, że wygram, co?

Hal zmieszał się.

– Nie o to chodzi. Mieli robotę. „Czaplę” trzeba odmalować po tym zdarzeniu z zeszłego tygodnia, więc pomyślałem, że warto przy okazji odnowić cały kadłub.

– Aha. A poza tym nie sądzili, że wygram, prawda? – upierał się Stig.

Hal pozwolił sobie na drobny uśmieszek.

– Ale na pewno się ucieszą, jak im powiem, że się mylili.

– Wpadnij potem do mnie – zaproponował Stig. – Trzeba to uczcić.

Hal pokręcił głową.

– Świętować będziemy jutro. Dziś muszę się stawić przed gildią żeglarską. Chcą omówić nasz ostatni rejs.

Uśmiech znikł z twarzy Stiga.

– Może jako pierwszy zastępca powinienem pójść z tobą i też zeznawać?

– Lepiej trzymaj się z daleka – powiedział Hal. – Nie chcę, żebyś był w to zamieszany, jeżeli sprawy się potoczą niepomyślnie.

– Niepomyślnie? Spodziewasz się kłopotów?

Hal machnął obiema rękami.

– W radzie gildii zasiada kilku osobników cechujących się dość tradycyjnym sposobem myślenia. Uważają, że podczas rejsu powinienem sporządzać bardziej szczegółowe zapiski. O co nietrudno, bo nie sporządzałem żadnych – dodał. Uśmiechnął się przy tym, ale Stig zauważył, że ten uśmiech nie znalazł odzwierciedlenia w oczach skirla.

– Nie przejmuj się, Stig – wtrącił Thorn. – Ja z nim pójdę i jeśli będzie trzeba, pomogę wyjaśnić ewentualne nieporozumienia. – Potrząsnął ciężkim drewnianym hakiem kończącym jego rękę zamiast dłoni. – Jeżeli będzie trzeba, rozbiję kilka łbów.

Hal położył dłoń na przedramieniu Thorna.

– Jestem pewien, że obejdzie się bez tego.

Thorn skrzywił się.

– Nie traćmy nadziei – odpowiedział.

Rozdział 2

„Czapla” spoczywała na plaży opodal głównej przystani. Załoga wyciągnęła okręt na brzeg podczas przypływu, posługując się przy tym rolkami z pni. Kadłub był podparty z obu stron, aby utrzymać pokład w pozycji poziomej.

Tydzień wcześniej „Czapla” stała przycumowana do mola tuż za Wilczym Wichrem oberjarla Eraka. Jeden ze statków rybackich zerwał się z kotwicy, a następnie podryfował tak nieszczęśliwie, że uderzył dziobem w sterburtę „Czapli”, wgniatając i roztrzaskując dwie z górnych desek na odcinku około trzech metrów.

Arndt, właściciel statku rybackiego, wielce ubolewał z powodu wyrządzonych szkód. Przykro mu było, że choć nie z jego winy, ale za sprawą stanowiącego należącej doń jednostki, uszkodzony został zwinny mały okręt. Hal co prawda z początku się złościł, ale przyjął przeprosiny, bo przecież doskonale wiedział, że takie rzeczy się zdarzają, bo przy burzowej pogodzie kotwica nie zawsze wytrzyma.

Ponadto szkody były powierzchowne, rozwalone deski znajdowały się wysoko nad linią zanurzenia.

Arndt chciał pokryć wszystkie koszty naprawy.

– Zabierzcie okręt do stoczni Andersa – powiedział. – A rachunki przyślijcie do mnie.

Hal jednak na to się nie zgodził.

– Sam wszystko naprawię. Ty możesz zapłacić za deski.

Hal był doświadczonym szkutnikiem. „Czaplę” wybudował właściwie sam. Wykorzystał projekt niewielkiego wilczego okrętu, którego konstrukcję rozpoczął pewien podstarzały wojownik, lecz nie zdążył dokończyć dzieła, bo nagle zmarł na atak serca. Hal co prawda szanował Andersa, ale swojego ukochanego okręciku nie powierzyłby nikomu, nawet jemu.

Usunął uszkodzone deski, na ich miejsce dopasował dwie nowe. Miejsce, w którym łączyły się ze starymi, wypatrzyć można było tylko z bliska, a i tam trzeba było dobrze się przyglądać. Jedyna różnica polegała na tym, że świeże drewno odróżniało się kolorem, Hal skorzystał więc z okazji i zarządził odmalowanie całego kadłuba, co zresztą od dawna miał w planie. W minionym roku „Czapla” przebyła długą drogę na morzu, słona woda i wicher zrobiły swoje, słoneczna spiekota także – tu i ówdzie odchodziły płaty niebieskiej farby. Tym razem Hal postanowił zastąpić błękit ciemną morską zielenią.

– To lepszy kolor; lepiej się sprawdzi, gdybyśmy się wybrali w okolice, gdzie nie będziemy chcieli rzucać się w oczy – wyjaśnił Stigowi. Jego zastępca tylko skinął głową. Przez lata, które spędzili razem na morzu, zdarzyła się już niejedna taka okazja.

Ponieważ Stig przygotowywał się do turnieju, a Hal obiecał, że mu w tym pomoże, młody skirl powierzył odpowiedzialne zadanie pokrycia burt farbą reszcie załogi. Ingvar, Edvin, Jesper i Stefan, nie migając się od wyznaczonego im zadania, wyciągnęli okręt na plażę, po czym zabrali się do czyszczenia kadłuba z pąkli i porostów, by przygotować go do malowania.

Pomagała im też Lydia. Zajęła się malowaniem drobniejszych części wymagających większej staranności, takich jak dulki czy drzewce wiosła sterowego oraz rzeźbień na dziobie i rufie. Te ostatnie zdobiła płatkami złota, co stanowiło pewną rozrzutność i Hal naśmiewał się z niej w cichości ducha – wiedział jednak, że miała jak najlepsze intencje, więc nie narzekał na dodatkowe wydatki.

– Zwróć uwagę – powiedziała – że to Arndt pokrywa koszty, nic mu się nie stanie, jeżeli wyda na nas parę groszy więcej.

Hal musiał przyznać, że kiedy skończyła, zdobienia prezentowały się znacznie lepiej niż przedtem. Co więcej, doszła go wieść, że dziewczyna zapłaciła za złoto z własnych pieniędzy. Był to z jej strony wyraz wsparcia dla niego i pozostałych członków Bractwa – gest, który przyjął z wdzięcznością.

Teraz prace miały się już ku końcowi. Hal stanął kilka metrów od okrętu, aby się przyjrzeć. Uznał, że podjął słuszną decyzję, wybierając morski kolor. Wyglądało to ładnie, ale przede wszystkim barwa ochronna pełniła znacznie ważniejsze funkcje. Zmrużył oczy, patrząc na okręt, starał się go sobie wyobrazić w ciemną, bezksiężycową noc. Będzie niemal niewidoczny – pomyślał – wtopi się w otaczające go wokół wody w tym samym właśnie, szarozielonym kolorze.

Ktoś mógłby sądzić, że jeszcze lepiej byłoby pomalować kadłub po prostu na czarno, ale Hal, poza tym że nie miał ochoty być dowódcą czarnego okrętu, wiedział z doświadczenia, iż czarny kadłub odcinałby się wyraźniej od połyskującej lub fosforyzującej lekko w ciemnościach powierzchni wody.

Jesper spojrzał na niego znad swojej pracy. Starł farbę z pędzla, podniósł się i zawołał na powitanie:

– Hal! Thorn! Jak tam Stig?

Słysząc jego głos, pozostali także przerwali zajęcia i odwrócili się w stronę nadchodzących towarzyszy. W odpowiedzi na pytanie Hal złączył dłonie i potrząsnął nimi nad głową w geście zwycięstwa. Załoga milczała przez chwilę, potem rozległy się triumfalne okrzyki.

– Wygrał? – spytał Edvin z niedowierzaniem w głosie. – Pokonał tego przerośniętego ogra?

– Spuścił mu porządne lanie – oznajmił Hal z szerokim uśmiechem.

– Jak mu się to udało? – spytał Ingvar. Załoga zgromadziła się wokół skirla, a szyper przedstawił ze szczegółami przebieg walki. Kiedy Hal doszedł do blokady wykonanej przez Stiga w odpowiedzi na niedźwiedzi uścisk Orena, gdy posłużył się łokciem i chwytem za podbródek, Stefan mruknął z podziwem.

– Kto go nauczył tej sztuczki? – spytał.

Wszyscy widzieli Orena w rozgrywających się od kilku tygodni walkach. Dotąd niedźwiedzi uścisk okazywał się taktyką nadzwyczaj skuteczną.

– A jak myślisz? – spytał Hal, uśmiechnął się i kciukiem wskazał zarośniętego wilka morskiego stojącego za nim. Rozległ się chór głosów uznania dla Thorna. W gruncie rzeczy żadnego z nich to nie zaskoczyło. Wszyscy doskonale wiedzieli, że Thorn, kiedy był młodszy, po trzykroć z rzędu zdobył tytuł Magtiga, czego nikomu nie udało się dokonać ani przed nim, ani po nim.

– A jak tam Ulf i Wulf? – spytał Jesper. Na wzmiankę o bliźniakach wszyscy głośno się roześmiali.

– Jeszcze nie wiem – odparł Hal. – Mogę jednak zaryzykować i założyć się, że dzisiaj będzie taki sam wynik jak wszystkie poprzednie.

Zawodnicy ubiegający się o tytuł Magtiga byli nominowani przez szyprów albo przywódców Bractw, do których należeli. Wyznaczano ich w uznaniu zasług na polu bitwy. Następnie oceny każdego kandydata dokonywał zespół sędziów, a jeśli stwierdzili, że chętny do zawodów dysponuje odpowiednimi możliwościami, dopuszczono go do turnieju.

Istniał jednak jeszcze inny sposób, by wziąć udział w walce o tytuł Potężnego. Zgłosić mógł się każdy, po czym następowały eliminacje. Konkurencje wyglądały tak samo, a więc był to bieg na długi dystans, szybki bieg na krótki dystans, pojedynek na drewniany miecz lub topór, rzut włócznią, zapasy i rzut toporem. Zwycięzca tego konkursu – o ile sędziowie uznali, że wykazał się szczególnymi umiejętnościami – mógł rzucić w tych samych dyscyplinach wyzwanie zwycięzcy głównych zawodów. Rzadko się zdarzało, by sędziowie wyrazili na to zgodę, i jeszcze rzadziej, by samozwańczy kandydat pokonał zwycięzcę – ale jednak się zdarzało.

Ulf i Wulf zgłosili się właśnie do tego konkursu amatorów – a właściwie zgłosił się najpierw Ulf, a natychmiast potem dołączył też Wulf.

Pozostali załoganci „Czapli” byli ciekawi, czy ich zmagania kiedyś dadzą efekty. W zasadzie się tego nie spodziewali, chociaż Jesper, jak to on, proponował każdemu zakłady.

– Przerwa! – zawołał główny sędzia. Obaj bracia cofnęli się. Ich klatki piersiowe unosiły się zmęczone zadawaniem ciosów i ich blokowaniem, atakami i obronami, cięciami, pchnięciami i fintami. Teraz długie drewniane miecze zdawały się ważyć dwukrotnie więcej niż wtedy, kiedy zaczynali. Po czterdziestu minutach pojedynku tarcze ciążyły na lewych ramionach, jakby zostały wykute z kamienia.

Spoglądali na siebie spode łba, tymczasem trzej sędziowie rozpoczęli naradę.

– Przyznaję osiem punktów Wulfowi – stwierdził jeden z nich.

Per, sędzia główny, wtrącił:

– Ale który to?

Pytanie o tyle zrozumiałe, że bracia, jak to bliźniacy, byli identyczni.

Woten, sędzia, który pierwszy się odezwał, pokazał palcem na czerwoną szarfę, jaką był przewiązany Wulf.

– Ten czerwony.

Per, sędzia główny, zmarszczył brwi.

– Czy aby na pewno?

Woten wzruszył ramionami.

– Nieważne, jak ma na imię. Przynajmniej dopóki Luda – wskazał ruchem głowy drugiego sędziego – liczy punkty dla niebieskiego. – Luda skinął głową, by potwierdzić, że nie liczyli punktów dla tego samego wojownika, a Woten uzupełnił: – Dwa trafienia w ramię. Trzy pchnięcia doszły celu. Trzy trafienia w nogę.

Wulf rzucił bratu triumfalne spojrzenie.

Per spojrzał pytająco na drugiego sędziego, ten skrzywił się boleśnie.

– Cóż... Ulf... No, taki sam wynik. Dla niebieskiego – dodał, gwoli wyjaśnienia.

Radosny wyszczerz na twarzy Wulfa znikł, teraz wojownik zmarszczył brwi, patrząc na brata. Ulf bezradnie rozłożył ręce. Nie w smak mu było, żeby Wulf wygrał, więc kolejny remis był z pewnością od tego lepszy, choć nie tak dobry, jak zwycięstwo

Główny sędzia westchnął ciężko. Ciągnęło się to już od dwóch tygodni i przez cały ten czas nie pojawiła się żadna szansa na rozstrzygnięcie.

– Chyba trzeba będzie wyznaczyć kolejny termin – stwierdził drugi sędzia. – Może wtedy uda się wyłonić zwycięzcę.

Główny sędzia spiorunował go wzrokiem, po czym zerknął z wyraźną niechęcią na obu zawodników.

– Niby dlaczego miałoby się udać? Już trzy razy walczyli i nic z tego nie wynika.

Woten westchnął znużony.

– Tak, równie dobrze moglibyśmy im kazać to rozstrzygnąć przez Berg Blad Trasa – stwierdził.

Przez chwilę wszyscy trzej milczeli.

– Hm. Czemu nie? – odezwał się nagle Per w zamyśleniu.

Woten gwałtownie zamachał rękami.

– Ja tylko żartowałem! – zawołał.

Jednak drugi z sędziów podniósł rękę, by go uciszyć.

– Właściwie to wcale nie jest taki zły pomysł – powiedział. – Spójrzmy prawdzie w oczy, obaj są siebie warci. Mogą walczyć w nieskończoność, nie doczekamy się rozstrzygnięcia. Niech sobie zagrają w Berg Blad Trasa. Przynajmniej w ten sposób wyłonimy jednego zwycięzcę. Ponieważ, jak mówiłem, jeden jest wart drugiego, to w zasadzie wszystko jedno, który wygra.

Sędziowie przez chwilę spoglądali na siebie. Per nie był jeszcze do końca przekonany.

– Czy naprawdę możemy rozstrzygnąć eliminacje do turnieju za pomocą dziecinnej zabawy? – spytał z powątpiewaniem.

– A niby czemu nie? – burknął Luda. – Oszczędzimy w ten sposób czas. Jak długo można patrzeć, jak ci dwaj się tłuką i każde starcie kończy się remisem?

– Nie mówiąc o tym, że Berg Blad Trasa to nasza tradycyjna skandyjska gra – stwierdził Woten. – Nasi czcigodni przodkowie grali w nią już całe wieki temu.

Nie brzmiało to, jakby był przekonany co do słuszności własnych słów. Jednak po chwili wszyscy trzej sędziowie uznali to za właściwe rozwiązanie. Wówczas starszy sędzia skinął głową na Ulfa i Wulfa, by podeszli bliżej. Bracia odłożyli ćwiczebne miecze i tarcze, zbliżyli się do sędziów.

– Znacie grę Berg Blad Trasa? – spytał Per.

Bracia spojrzeli jeden na drugiego, po czym odezwał się Ulf:

– To znaczy kamień, papier, nożyce? – spytał, a sędzia przytaknął. Tak potocznie nazywano tę starą grę.

Ulf uśmiechnął się od ucha do ucha.

– Pewnie, że znam. Nikt mnie jeszcze w niej nie pokonał.

Starszy sędzia również się uśmiechnął. Wyglądało na to, że wreszcie znaleźli sposób, by wyłonić zwycięzcę. Zarazem jednak przeszło mu przez myśl, że sprawy tej nie należy zbytnio rozgłaszać.

– Ja też nigdy w to nie przegrałem – wtrącił pospiesznie Wulf, ale sędziowie nieopatrznie nie zwrócili uwagi na jego słowa. Zbyt byli przejęci tym, że udało im się znaleźć wyjście z sytuacji bez wyjścia... I jakoś to do nich nie dotarło.

– W takim razie wyznaczam termin. Następne starcie odbędzie się na torze przeszkód jutro o czwartej po południu.

Tor przeszkód, gdzie normalnie ćwiczyli zawodnicy z Bractw, o tej porze roku był raczej opustoszały, ponieważ nie rozgrywano tam zawodów. Dyskretne miejsce, w sam raz na to, by odbyć ten dość nietypowy pojedynek – uznał Per. Gdy obaj zawodnicy odwrócili się, by odejść, Per ich zatrzymał.

– Tylko nikomu o tym ani słowa. Zrozumiano?

– Jasne – oświadczył Wulf.

– Jak słońce – dodał Ulf.