Spis treści

Karta redakcyjna

Motto

1. Miasto

2. Podróż

3. Grobowce

4. Zejście

5. Siostra

6. Pomoc

7. Ojcowie

8. Kochankowie, fryzjerzy i kucharze

9. Hamam. Opowieść Anny Enhudu

10. Rikszarz

11. Szklarnie i inspekty

12. Groźba

13. Muchy

14. Wyjście z grobowców

15. Sztuka negocjacji

16. Złe sny

17. Ogrodnik pojmany

18. Kryzys

19. Zamiana

20.

21. Inanna

22. Piasek

Od autorki

© Copyright by Olga Tokarczuk
© Copyright for this edition by Wydawnictwo Literackie, 2015

Wydanie pierwsze: Kraków 2006

Redaktor serii: WALDEMAR POPEK

Korekta: KAMIL BOGUSIEWICZ, ANETA TKACZYK

Projekt okładki, ilustracja: JOANNA CONCEJO

Opracowanie graficzne okładki i stron tytułowych: MAREK PAWŁOWSKI

Redaktor techniczny: ROBERT GĘBUŚ

ISBN 978-83-08-07204-2

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o., 2020
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
bezpłatna linia informacyjna: 800 42 10 40
księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
fax: (+48 12) 430 00 96
tel. (+48 12) 619 27 70

Konwersja: eLitera s.c.

Miasto naprawdę istnieje, to miasto istnieje – myśmy tam mieszkali.
Miasto Ibru istnieje – myśmy tam mieszkali.

(TEKST Z TABLICZEK KLINOWYCH)

1

Miasto

Miasto stoi na ruinach, pod miastem jest świat grobowców. Nie było takiej siły, żeby ruiny rozebrać, zanim przystąpiono do jego budowy. Dlatego miasto uniosło się na metalowych filarach, na ogromnych, pustych w środku kolumnach, czasem ażurowych, czasem pełnych klatek schodowych i szybów wind. Trwało to wiele lat, tysiące lat; tam, gdzie stal zetlała, tam, gdzie rdza nadtrawiła spojenia, stawiano podpory, drutowano dziury, teraz obrosło ziemię żelazną grzybnią, wciąż rośnie, celując stelażami w dalekie słońce i księżyc.

Gwiazdom te budowle są obojętne. Gwiazdy są obojętne. Mrugają z hukiem, który grzęźnie i schnie w kosmosie. Mają kamienne powieki.

Świat składa się z punktów widzenia, ja jestem jednym z nich. Będę opowiadać, opowiadać o nich; istoty takie jak oni nie potrafią same mówić za siebie, o mało nie umarły przez to milczenie.

Nie obchodzi mnie czas, tyle już razy wywiódł nas w pole. W języku, w którym piszę, przeszłość i przyszłość różnią się tylko jedną samogłoską. „E” przechodzi w „y”, i brzmi to jak zawołanie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki