PIERWSZE NURKOWANIE

Ten, którego szczęście pochodzi z jego wnętrza, którego radość płynie z wnętrza, którego światłość bierze się z wewnątrz, ten jogin, będący jednością z brahmanem, zyskuje wieczną wolność w boskiej świadomośc*.

- Bhagawadgita

Usłyszawszy po raz pierwszy o medytacji, nie zainteresowałem się nią w najmniejszym nawet stopniu. Ten temat w ogóle mnie nie pociągał. Uważałem, że to strata czasu.

Zaintrygowało mnie jednak zdanie: "Prawdziwe szczęście bierze się z wnętrza". Na początku sądziłem, że to trochę pokrętne, ponieważ nie wiadomo, gdzie szukać tego "wnętrza" ani jak się do niego dostać. Ale zdanie to miało w sobie jakąś prawdę. Pomyślałem, że być może sposobem na dotarcie do wnętrza jest medytacja. Przyjrzałem się zagadnieniom związanym z medytacją, zadałem kilka związanych z nią pytań i zacząłem badać różne jej rodzaje. Wówczas zadzwoniła do mnie moja siostra i oznajmiła, że od sześciu miesięcy ćwiczy medytację transcendentalną. Wyczułem w jej głosie coś niezwykłego - jakąś zmianę i pewien rodzaj szczęścia. Pomyślałem, że tego właśnie pragnę.

I tak w lipcu 1973 roku udałem się do ośrodka medytacji transcendentalnej w Los Angeles, gdzie poznałem instruktorkę, która przypadła mi do gustu. Wyglądała jak Doris Day. To ona nauczyła mnie techniki medytacji. Zademonstrowała mi mantrę, czyli kombinację dźwięku, wibracji i myśli. Jest to bardzo specyficzny typ medytacji, gdyż medytując, nie skupiamy się na znaczeniu samej mantry.

Instruktorka zaprowadziła mnie do niewielkiego pokoju, w którym miałem odbyć swoją pierwszą sesję medytacyjną. Usiadłem, zamknąłem oczy, rozpocząłem mantrę i nagle poczułem się tak, jakbym stał w windzie, w której ktoś odciął wszystkie podtrzymujące ją liny. Bum! Znalazłem się w stanie czystego błogostanu. Po prostu w nim trwałem. Usłyszałem głos instruktorki: "Czas już wracać, minęło dwadzieścia minut", ja zaś zapytałem z niedowierzaniem: "MINĘŁO DWADZIEŚCIA MINUT?". Uciszyła mnie, gdyż poza mną medytowały tam jeszcze inne osoby. Doznane uczucie wydawało mi się znajome, a jednocześnie tak świeże i silne. Po zajęciach oświadczyłem jej, że słowo "niepowtarzalny" powinno być zarezerwowane wyłącznie dla tego doświadczenia.

Wpadamy do oceanu czystej świadomości, czystej wiedzy. Ale czujemy się jak w domu - to wciąż my. Natychmiast pojawia się poczucie szczęścia - nie chodzi mi tu o narkotyczne otępienie, lecz o skoncentrowane przeżycie piękna.

Od trzydziestu trzech lat nigdy nie opuściłem żadnej medytacji. Medytuję dwadzieścia minut rano i tyle samo po południu. Później zajmuję się swoimi codziennymi sprawami. Odkryłem, że dzięki temu czerpię więcej przyjemności z tego, co robię. Mam wyostrzony zmysł intuicji. Odczuwam więcej radości i mniej negatywnych emocji.