Rozdział pierwszy

Nie mogę uwierzyć, że już tu jestem! Tak długo czekałam na ten obóz! - zawołała podekscytowana Ula, po czym uściskała rodziców na pożegnanie.

- Baw się dobrze. Mam nadzieję, że szybko znajdziesz przyjaciół - powiedziała jej mama. - I nie przejmuj się Bursztynką.

Bursztynka była koniem. Kiedy dziewczynka jechała na niej, przez drogę przebiegł lis. Przerażony koń stanął dęba, a Ula spadła. Nic jej się nie stało, ale zwierzę uszkodziło sobie nogę.

- Dobrze, mamo.

Wciąż czuła się winna, że zostawia Bursztynkę bez opieki.

Tata domyślił się, czym się martwi Ula.

- Zadbamy o to, żeby Bursztynce niczego nie brakowało. Postaraj się dobrze bawić i o niej nie myśleć - poprosił, po czym zmierzwił jej jasne włosy sięgające ramion.

Dziewczynka uśmiechnęła się.

- Dzięki, tato. Uściskaj ją ode mnie... Najlepiej każdego dnia. I daj mi znać, co powie weterynarz, kiedy ją zbada.

- No jasne - obiecał.

Po chwili rodzice wsiedli do samochodu i odjechali stromą, wijącą się drogą. Ula pomachała im na pożegnanie.

- Do zobaczenia za dwa tygodnie! - zawołała.

Sunące wysoko ponad głową chmury rzucały cień na zielone zbocza gór. Kiedy samochód zniknął jej z oczu, odwróciła się i ruszyła w stronę pobliskiego budynku, nad którego drzwiami wisiał wielki napis "Wakacje z przygodą". Po chwili weszła do środka, a później na piętro, gdzie mieściły się pokoje dziewczyn. Wyraźnie słyszała ich śmiech i rozmowy.

Ula nie spieszyła się. Próbowała sobie przypomnieć drogę do pokoju.

Nagle z przeciwnej strony nadbiegła nieznajoma dziewczynka. Była szczupła i niewysoka, miała jasne włosy i uroczą twarz.

- Jesteś w Szpakach? - zapytała.

Ula kiwnęła głową.

Przypomniała sobie, jak bardzo się ucieszyła, kiedy dostała list od organizatora obozu. Dowiedziała się, w której części budynku będzie mieszkać.

- Ja też. Myślę, że jesteśmy na miejscu - dodała nieznajoma i otworzyła najbliższe drzwi. - Szybko, wskakuj do środka. A tak przy okazji... Mam na imię Frania.

- Cześć... Ja jestem Ula - odpowiedziała i spojrzała ze zdziwieniem na nową koleżankę, bo ta dosłownie wciągnęła ją do środka. - Dlaczego tak się spieszysz?

- Też coś! Chyba chcesz zająć najwygodniejsze łóżko, prawda? - wyjaśniła dziewczynka i jak strzała przebiegła przez pokój. Wskoczyła na jedno z dwóch łóżek stojących pod oknem. - To będzie moje. Możesz zająć sąsiednie.

Ula rozejrzała się po pokoju. Zobaczyła trzy identyczne łóżka z niewielkimi komódkami. Kolorowy dywan pasował do zasłonek. W rogu stało wygodne krzesło, na którym wisiała kołdra, a na środku trzy walizki. Ta Uli, przyniesiona przez jej tatę, znajdowała się na samym spodzie.

Dziewczynka przyjrzała się łóżku przy ścianie.

- Myślę, że zajmę to - powiedziała i usiadła na nim.

- Twój wybór - mruknęła Frania i odgarnęła do tyłu swoje długie włosy.

Potem zeskoczyła na podłogę i zaczęła rozpinać walizkę.

- Cieszę się, że już się zdążyłyście rozgościć, moje drogie - rozległ się od strony drzwi czyjś wesoły głos.

Ula zerknęła w tamtą stronę i zobaczyła wysoką kobietę o brązowych, kręconych włosach. Nieznajoma miała na sobie koszulkę w kolorze dojrzałych pomidorów z wielkim napisem "Wakacje z przygodą". To musiała być pani Ela, ich opiekunka!

- Na korytarzu spotkałam waszą współlokatorkę. Wyglądała na nieco zagubioną - oznajmiła z uśmiechem kobieta. - No śmiało, wejdź do środka - dodała, spoglądając na kogoś z boku. - Zamieszkasz z Ulą i Franią.

Do pokoju wkroczyła dość potężnie zbudowana dziewczynka. Zatrzymała się w progu, nie podnosząc wzroku.

Prolog

Wuj Heban! - zawołał młody biały lew, kiedy jego olbrzymi kuzyn pojawił się na pobliskim szczycie.

Rozbłysło jasne światło i na ziemię posypały się iskry. W miejscu, w którym przed chwilą stał lew, teraz kulił się niewielki kotek o mięciutkim, białym futerku i łapkach zakończonych czarnymi skarpetkami.

Maluch zadrżał i zaczął ostrożnie się cofać w stronę gaju ciernistych drzewek. Kiedy usłyszał wściekły ryk Hebana, od razu przypomniał sobie jego surowe, lodowate spojrzenie.

Nagle czyjaś potężna łapa - niemal tak wielka, jak całe jego kocie ciało - wyłoniła się z cienia, chwyciła go i uniosła wysoko. Płomyczek zapiszczał ze strachu i położył uszy po sobie. A więc stało się! Dopadł go jeden ze szpiegów wuja!

Spodziewał się, że ktoś za chwilę złapie go za kark i wyciągnie na otwartą przestrzeń. Zamiast tego znalazł się w bezpiecznym miejscu, ukryty między drzewami. Z góry spoglądał na niego sędziwy, siwy lew.

- Chmurek! Bardzo ci dziękuję, przyjacielu - miauknął z wdzięcznością kotek.

Lew ukłonił mu się z szacunkiem.

- Cieszę się, że znów cię widzę, książę. Ale w tej krainie wciąż nie jest bezpiecznie. Heban chce za wszelką cenę zachować Lwi Tron. Nigdy nie przestanie cię szukać.

W jasnych oczach kotka pojawiła się złość.

- To królestwo należy przecież do mnie! Powinienem stanąć z nim do walki!

Stary lew uśmiechnął się, obnażając kły.

- Nie brakuje ci odwagi, ale na razie Heban jest dla ciebie zbyt silny. Ukryj się w innym świecie. Najlepiej w tej postaci.

Płomyczek pokiwał łepkiem.

- Tak zrobię. Ale tylko do czasu, gdy stanę się dostatecznie silny. Wtedy tu powrócę i zrzucę Hebana z tronu. Jego rządy wreszcie się skończą!

- Oby tak się już wkrótce stało, mój książę - odpowiedział z dumą Chmurek.

Wysoko ponad nimi, na szczycie olbrzymiej góry potężny lew odwrócił łeb i wydał z siebie przerażający ryk. Potem zaczął biec w dół, w stronę gaju ciernistych drzew. Swoimi potężnymi łapami wzbijał tumany kurzu.

- On wie, że tu jesteś. Uciekaj. Ratuj się! - zawołał Chmurek do Płomyczka.

Na białym futerku kotka pojawiły się niewielkie iskierki. Futrzak zamachał czarnymi łapkami i cicho miauknął. Poczuł, że spada...