Do tej pory zajmowaliśmy się odtwarzaniem efektów występujących w naturze. Tematy te są oczywiście popularne i pojawiają się w większości zleceń. Ten rozdział wprowadzi nas w świat współczesny, pełen rzeczy stworzonych przez człowieka. Ponieważ to ja jestem autorem tej książki, przyjrzymy się również innym, alternatywnym projektom. Uważam, że można się wiele nauczyć od artystów, którzy w swej twórczości dystansują się od głównego nurtu, nawet od twórców sceny niezależnej, pomimo, że te dziedziny sztuki są często wyśmiewane przez tradycjonalistów.

W tym rozdziale wspomnimy również o interesujących efektach, które zostały rozwinięte przez alternatywnych twórców. Najpierw wykorzystamy narzędzie Contour (Obrys), by stworzyć krzykliwe graffiti, które można zwykle znaleŸć na miejskich murach i które wypełnimy dziurami po pociskach. Następnie przyjrzymy się dwóm popularnym efektom stosowanym w tekstach, które powstają przy pomocy narzędzia Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość). Sięgniemy również po efekt Blur (Rozmywanie). Każdy z tych przykładów wzbogaci nasz warsztat, a być może podsunie również wiele nowych pomysłów

Rysunek 11.1. Narzędzie Contour (Obrys) pozwala na dodanie do dowolnego kształtu wielokrotnych krawędzi, co przy zastosowaniu schematu jasnych kolorów tworzy napis przypominający graffiti. Można w tym momencie zakończyć edycję lub wykorzystać narzędzie Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość), pozwalając teksturze prześwitywać przez tekst.

Kiedy reklamowałem swoją własną firmę projektującą odzież – Slimy Dog Grafix – poznałem wiele interesujących (często przerażających) osób. Oryginalni artyści, byli więŸniowie, ludzie zajmujący się graffiti oraz tatuażami projektowali również odzież, a uliczne projekty prowadziły do ulicznej mody. Pewna firma z branży włókienniczej wpadła na pomysł reklamowania swoich wyrobów przy pomocy małej buteleczki doczepionej do naszyjnika. Wewnątrz znajdowały się różnego rodzaju końcówki, które można było zakładać na puszki aerozolu i w ten sposób malować. Uznałem, że to niezły pomysł i sam próbowałem taki zestaw zdobyć! Proszę nie zrozumieć mnie Ÿle. Nie pochwalam ani taggingu (zaznaczania farbą terenu, na którym tworzy dany artysta), ani graffiti. Nie lubię, kiedy niszczy się cokolwiek. Uważam jednak, że o pewnych technikach warto wspomnieć. Sam wspieram finansowo utrzymanie wyznaczonych obszarów, gdzie można tworzyć graffiti (na przykład The Pit w Venice Beach). Muszę przyznać, że zdarza mi się czasami chwycić puszkę ze sprayem i nieco poszaleć! Często kupuję wielkie kawałki sklejki i organizuję przyjęcia ze sprayem. Miałem kiedyś dom z pustym, nieczynnym basenem, który przekształciliśmy w boisko do koszykówki/park, gdzie można pojeŸdzić na deskorolkach i które pokryliśmy graffiti. Można mnie zatem sklasyfikować jako kontrolowanego wandala, artystę na wolności.

Jak dotąd nie słyszałem, by ktoś projektował malowidła ścienne w postaci tagów lub graffiti w CorelDRAW, ale wszystko jest możliwe! Łatwo można zaprojektować całą ścianę w wymiarach rzeczywistych (Layout > Page Setup (Układ > Ustawienia strony), ustawiamy Paper (Papier) na Custom (Niestandardowy), po czym wpisujemy odpowiednie rozmiary). Następnie wykorzystujemy funkcję Tiling (Kafelkowanie) (Print > Options > Layout > Print Tiled Pages (Drukuj > Układ > Kafelkowanie), by wydrukować obraz w skali 1:1 tworząc szablony, maski itp. Wiele firm wykorzystuje CorelDRAW do generowania masek, które można następnie rozłożyć i pomalować sprayem, by obraz był wyraŸny. Często tego typu proces wykorzystywany jest w niezwykle drogich zleceniach malowania samochodu. Być może pewnego dnia...

Teraz dowiemy się, w jaki sposób odtworzyć wygląd graffiti na murze. W tym podrozdziale stworzymy tekst, który wyglądem przypomina krzykliwe graffiti, uwzględniając teksturę ściany, na której go umieścimy. Oto jak można zdewastować wirtualną ścianę:

1. Uaktywniamy narzędzie Text (Tekst), by wpisać nagłówek. Ja wykorzystałem czcionkę o nazwie Dancin LET, ale technika ta działa również z dowolną inną czcionką. Z menu Effects (Efekty) rozwijamy roletę Contour (Obrys) (Ctrl+F9), ustawiamy opcję na Outside (Na zewnątrz), wartość Offset (Przesunięcie) niech wynosi 1.25 mm. Zmieniamy ilość Steps (Kroki) na 2 i klikamy na Apply (Zastosuj). W ten sposób uzyskamy kształty potrzebne do efektu wielokrotnego obrysu (patrz rysunek 11.2).

Rysunek 11.2. Roleta Contour (Obrys) tworzy dodatkowe kształty dzięki zmianie wartości opcji Offset (Przesunięcie) i Steps (Kroki).

2. Ponieważ grupa obrysu jest już wyselekcjonowana, wybieramy polecenie Separate (Oddziel) i Ungroup All (Rozdziel wszystkie grupy) znajdujące się w menu Arrange (Rozmieszczenie). W ten sposób uzyskamy trzy oddzielne krzywe, które możemy pokolorować na biało, czarno i czerwono (od zewnątrz do środka), a następnie nałożyć uzyskując ciekawy wygląd. Zauważyłem, że w rezultacie kalkulacji efektu w tekście pojawiły się nowe kształty (na przykład mała kropka w literce o). Na obrazie znalazło się zbyt wiele szczegółów, jak na pomalowany sprayem obraz! By dokładnie edytować każdy kształt obrysu, selekcjonujemy krzywą i rozłączamy ją (Ctrl+K). Następnie usuwamy wszystkie elementy za wyjątkiem głównego obrysu. Dzięki temu krzywe po nałożeniu na siebie wyglądem przypominają prosty, pogrubiony tekst (patrz rysunek 11.3).

Rysunek 11.3. Możemy wykorzystać kształty powstałe przy pomocy polecenia Contour (Obrys) lub usunąć wszystkie niepożądane elementy.

3. Jeśli chcemy, by nasze obiekty symulowały połysk, musimy wyselekcjonować najmniejszą wewnętrzną krzywą tekstu i skopiować ją. Przesuwamy kopię w górę i w prawo wypełniając ją białym kolorem oraz nadajemy jej biały obrys o szerokości włosa (włosowy kontur). Następnie przesuwamy kopię pod spód (Ctrl+PgDn) w ten sposób, by oryginał przykrył ją całą, z wyjątkiem wąziutkiego paska przy brzegu, co daje efekt połysku. Rysujemy prostokątną ścianę, umieszczamy ją za tekstem i wykorzystując opcję Texture Fill (Wypełnienie teksturą) nadajemy jej wygląd szlachetnego tynku. Z okna dialogowego Texture Fill (Wypełnienie teksturą) (otwieramy je z ikonowego podmenu narzędzia Fill (Wypełnienie)) zmieniamy bibliotekę tekstur na Samples 7 (Próbki 7), wybieramy Concrete (Beton) i klikamy na OK. (patrz rysunek 11.4).

Rysunek 11.4. Musimy nieco przesunąć kopię, by stworzyć efekt mienienia się tekstu. Opcja Texture Fill (Wypełnienie teksturą) pozwala nadać ścianie wygląd tynku.

4. Ponownie wykorzystujemy narzędzie Text (Tekst) do wykonania innych napisów. Jeśli chodzi o liczbę 8, wykorzystałem czcionkę Market FeltWide, która będąc względnie gruba, stwarza wrażenie pisma ręcznego. Z pewnych powodów zdecydowałem się obrócić ją o 180 stopni. Wypełniamy tekst grubym obrysem (2.77 mm) i uaktywniamy opcję Behind Fill (Za wypełnieniem), która znajduje się w oknie dialogowym Outline Pen (Pióro konturu) (F12). Wypełniamy tekst radialnym wypełnieniem tonalnym z przejściem kolorów od białego do niebieskiego, wykorzystując okno Fountain Fill (Wypełnienie tonalne) lub narzędzie Interactive Fill (Interakcyjne wypełnienie). Wykorzystując narzędzie Freehand (Rysunek odręczny) rysujemy kształty, które staną się abstrakcyjnym odbiciem otaczającego pejzażu i sprawiają, że powierzchnia obiektów przypominać będzie chrom (patrz rozdział 23). Po narysowaniu abstrakcyjnych kształtów musimy skorzystać z polecenia Intersection (Część wspólna z menu Arrange (Rozmieszczenie), by przyciąć nieco właśnie dorysowane kształty, tak by mieściły się wewnątrz kształtu głównego tekstu (patrz rysunek 11.5).

Rysunek 11.5. Prosty tekst dzięki wykorzystaniu radialnego wypełnienia tonalnego powierzchnią przypomina chrom. Obiekty odbijają otaczający je pejzaż. Polecenie Intersection (Część wspólna) przycina odręcznie narysowane kształty w ten sposób, by mieściły się wewnątrz tekstu.

5. Przesuwamy kursor na narzędzie Polygon (Wielokąt), klikamy prawym klawiszem myszki i wybieramy opcję Properties (Właściwości). Uaktywniamy opcję Polygon as Star (Wielokąt jako gwiazda), zmieniamy Number of Points/Sides (Liczba ramion/boków) na 4. Przesuwamy suwak Sharpness (Wyostrzanie) do wartości 75, klikamy na OK. W ten sposób przy użyciu narzędzia Polygon (Wielokąt) uzyskujemy ładną, błyszczącą się gwiazdę. Następnie, wykorzystując narzędzie Pick (WskaŸnik) umieszczamy gwiazdy na prawej górnej krawędzi liter (patrz rysunek 11.6).

Rysunek 11.6. Dzięki narzędziu Polygon (Wielokąt) można stworzyć wszelkiego rodzaju gwiazdy. Mogą one mieć od 3 do 500 ramion.

6. W celu zamodelowania tekstu FX wykorzystałem narzędzie Bezier (Krzywe Beziera), by odręcznie narysować kształty. Selekcjonujemy narzędzie Bezier (Krzywe Beziera) i klikamy punkt po punkcie, rysując duże, niestandardowe F oraz X. Selekcjonujemy oba obiekty i grupujemy je (Ctrl+G), po czym nadajemy grupie gruby obrys (5.55 mm). Z okna dialogowego narzędzia Outline Pen (Pióro konturu) (F12) uaktywniamy opcję okrągłych narożników. Wykorzystując narzędzie Interactive Fill (Interakcyjne wypełnienie) nadajemy grupie linearne wypełnienie tonalne z przejściem kolorów od żółtego do magenty, z nagłym przejściem w środku (ustawiamy początkowe i końcowe znaczniki kolorów blisko siebie). Następnie kopiujemy grupę, nie stosujemy wypełnienia, a jedynie cieńszy, 2.3 mm obrys. Technika polegająca na umieszczaniu cienkiego obrysu na grubym jest alternatywnym sposobem uzyskania tego samego rezultatu, który można osiągnąć przy wykorzystaniu rolety Contour (Obrys) (patrz rysunek 11.7).

Rysunek 11.7. Gruby, czarny obrys znajdujący się poniżej cieńszego białego obrysu tworzy efekt wielokrotnego obrysu, podobny do tego, jaki uzyskać wykorzystując roletę Contour (Obrys) – z tym że szybciej. Narzędzie Interactive Fill (Interakcyjne wypełnienie), przy aktywnej opcji linearnego wypełnienia tonalnego, tworzy szybkie nagłe przejście kolorów, pod warunkiem że ustawimy znaczniki kolorów blisko siebie. (Podobny efekt można uzyskać zbliżając do siebie punkty koloru położone na krańcach paska z podglądem wypełnienia w oknie dialogowym Fountain Fill (Wypełnienie tonalne)).

7. Rozmieszczamy elementy na prostokątnej ścianie, by dokończyć graffiti. Następną czynnością będzie podziurawienie ściany kulami po pociskach! Najpierw, wykorzystując narzędzie Freehand (Rysunek odręczny) rysujemy okrąg. Przełączamy się na narzędzie Interactive Fill (Interakcyjne wypełnienie), po czym przeciągamy kursor z górnej prawej części do dolnej lewej. Kliknięciem wskazujemy przycisk Conical (Stożkowe wypełnienie tonalne), znajdujący się na pasku narzędzi. W ten sposób uzyskamy efekt wgłębienia. Wykorzystując narzędzie Ellipse (Elipsa) rysujemy okrąg w środku obiektu i wypełniamy go szarym kolorem. Kopiujemy okrąg (klawisz +), przesuwamy kopię nieco w górę i w prawo, wypełniamy ją czarnym kolorem i przesuwamy pod spód (Ctrl+PgDn). W ten sposób powstał cień wewnątrz dziury po pocisku (wgłębienie cieniowane jest przeciwnie do cieniowania obiektów wytłoczonych). Selekcjonujemy oryginalny okrąg, ponownie kopiujemy go i przesuwamy kopię w dół i w lewo. Cieniujemy ją przez wypełnienie białym kolorem i przesuwamy pod spód, tworząc efekt połysku. Selekcjonujemy wszystkie obiekty stanowiące dziury po pociskach i grupujemy je (Ctrl+G). Patrz rysunek 11.8.

Rysunek 11.8. Narzędzie Interactive Fill (Interakcyjne wypełnienie) tworzy wypełnienie tonalne w poprzek kształtu dziury po pocisku. Kliknięcie na przycisku Conical (Stożkowe wypełnienie tonalne) powoduje zmianę rodzaju wypełnienia. Dzięki temu uzyskujemy przekonujący cień po połączeniu z grupą okręgu.

8. Umieszczamy grupę dziur po pociskach z jednej strony malowidła, kopiujemy i umieszczamy kopię na drugim końcu. Następnie przytrzymując klawisz Shift selekcjonujemy oba obiekty i z menu Effects (Efekty) rozwijamy roletę Blend (Metamorfoza) (Ctrl+B). Zmniejszamy ilość kroków do pięciu i przełączamy się na zakładkę Acceleration (Przyspieszenie). Tutaj możemy zmienić rozrzut dziur po pociskach, przeciągając suwak Accelerate objects (Przyspieszenie obiektów) w prawo lub w lewo. Klikamy na Apply (Zastosuj), by rozrzucić dziury po pociskach (patrz rysunek 11.9).

Rysunek 11.9. Opcja Accelerate objects (Przyspieszenie obiektów) pozwala rozrzucić dziury po pociskach wzdłuż ściany.

9. W ten sposób kończymy główny projekt. Postanowiłem jeszcze wzbogacić obraz o teksturę, by bardziej przypominał graffiti. Selekcjonujemy prostokąt z wypełnieniem w formie tekstury i kopiujemy go (klawisz +). Przesuwamy go na wierzch (Shift+PgDn). Uaktywniamy narzędzie Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość), po czym na pasku właściwości zmieniamy typ przezroczystości z None (Brak) na Texture (Tekstury). Przesuwamy suwak Przezroczystość początkowa tak, by dostosować przezroczystość tekstury. Jak widać na rysunku 11.10, wybrałem wartość 61.

Rysunek 11.10. Narzędzie Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość) oraz pasek właściwości wykorzystujemy, by dostosować przezroczystość obiektu wypełnionego teksturą, znajdującego się na graffiti. W ten sposób wydaje się, że napis został namalowany na ścianie.

Musimy jeszcze przesunąć na wierzch grupę obiektu składającą się z dziur po pociskach (Shift+PgUp), by znajdowały się na teksturze i były wyraŸne. I to już wszystko! Rezultat można podziwiać w kolorowej wkładce, można też wczytać do programu plik o nazwie bulhole.cdr (3 262 kB) z katalogu \Chapt11\ z dołączonego CD-ROM-u. Zachęcam do zmiany ustawień przyśpieszenia obiektu zawierającego dziury po pociskach. Proszę spojrzeć w jaki sposób narzędzie Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość) oraz pasek właściwości wpływają na wypełnienie teksturą w porównaniu z innymi rodzajami wypełnień (Uniform, Fountain (Jednolita, Tonalna) itd.). Wystarczy wyselekcjonować półprzezroczysty obiekt i uaktywnić narzędzie Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość). Następnie przesuwamy suwak Starting Transparency (Przezroczystość początkowa) na dowolną wartość i obserwujemy, w jaki sposób zmienia się obraz. Można również usunąć oryginalny kształt tła wypełniony teksturą, by zobaczyć, w jaki sposób tekstura zmienia obraz. (Ponieważ tło oraz półprzezroczysty przedni element cechują się tym samym wypełnieniem, niektóre zmiany nie będą natychmiast widoczne, chyba że usuniemy obiekt tła). Życzę miłej zabawy, cybernetyczny wandalu!

Rysunek 11.11. Jeśli przekonwertujemy tekst na mapę bitową wykorzystując opcję przezroczystego tła, możemy użyć modułów zewnętrznych w postaci filtrów, zachowując przezroczysty wygląd tekstu. W ten sposób można rozmywać i nakładać obrazy na siebie, uzyskując niestandardowe rezultaty.

Ostatnio zapanowała dziwna moda na tworzenie obrazów z tekstami, które trudno przeczytać i które celowo pozbawione zostały ostrości. Ponieważ coraz większa część projektów generowana jest komputerowo, powstała moda na obrazy, którym daleko do komputerowej, sterylnej dokładności. Mogą kojarzyć się ze wszystkim, byle tylko nie z komputerem! Artyści próbują stworzyć wrażenie, że obrazy, które projektują, nie powstały dzięki technice komputerowej celowo obniżając ich ostrość albo też naśladując efekt rozjechania się matryc drukarskich, nędznej odbitki ksero czy też zarysowań! Ironia polega na tym, że to komputery ułatwiają tworzenie tego typu grafiki!

Wykorzystując właściwości map bitowych, które omówiliśmy w rozdziale 9, odwrócimy logikę przedstawiania zamazanych obiektów tła, zmniejszając ostrość elementów znajdujących się na pierwszym planie. W ten sposób eksponujemy tło, które będzie cechowało się dobrą ostrością. Jest to popularny efekt, który łatwo uzyskać w CorelDRAW. Oto jak można zmniejszyć ostrość tekstu:

1. Uaktywniamy narzędzie Text (Tekst). Technika ta działa niezależnie od czcionki (ja wykorzystałem dosyć dziwaczną, o nazwie MonkeyCaughtStealing z Garage fonts). Ustawiamy rozmiar i położenie tekstu. Technika ta zakłada konwersję tekstu na mapę bitową, dlatego należy dobrze przemyśleć rozmieszczenie elementów, ponieważ po konwersji obiektów zmiana ich rozmiaru może spowodować obniżenie rozdzielczości (co naprawdę jest fatalne). Najlepiej zaimportować interesujący obraz, który stanowić będzie tło. W ten sposób łatwiej będzie wszystko rozplanować. Ja wykorzystałem obraz z Masters 1 CorelDRAW Photo CD. Corel oferuje dosłownie setki użytecznych zdjęć na CD-ROM-ach. Kiedy obraz został już wczytany, rozmieszczamy tekst w ten sposób, by stanowił element równoważący obraz (patrz rysunek 11.12).

Rysunek 11.12. Importujemy obraz tła i rozmieszczamy tekst. Po konwersji tekstu na mapę bitową nie będzie można powiększyć go bez utraty rozdzielczości, dlatego lepiej jest poświęcić nieco czasu i wszystko dobrze rozplanować.

2. Wokół każdego elementu tekstu rysujemy prostokąt bez wypełnienia i bez obrysu. Tworzymy w ten sposób ramkę potrzebną przy konwersji na mapę bitową. Jeśli nie narysujemy prostokąta, CorelDRAW użyje rozmiaru obiektu do obliczenia rozmiaru mapy bitowej. To nic złego, z tym że potrzebujemy nieco przestrzeni, by móc wykorzystać filtr Blur (Rozmazywanie). Jeśli nie narysujemy prostokąta i zastosujemy filtr Blur (Rozmazywanie), efekt skończy się niespodziewanie na krawędziach tekstu i całość wyglądać będzie dość dziwnie. (W CorelDRAW 8 można wykorzystać polecenie Inflate Bitmap (Uzupełnij mapę bitową), zwiększając w ten sposób obszar wokół tekstu. Nie trzeba wtedy rysować prostokąta.) Patrz rysunek 11.13.

Rysunek 11.13. Definiujemy granice mapy bitowej rysując prostokąt wokół każdego elementu tekstu. Ta dodatkowa przestrzeń pozwala zastosować filtry efektów.

3. Selekcjonujemy element tekstu wraz z otaczającym go prostokątem i z menu Bitmaps (Mapy bitowe) wybieramy polecenie Convert to Bitmap (Przekształć w mapę bitową). W oknie dialogowym Convert to Bitmap (Przekształć w mapę bitową) zmieniamy Color (Kolory) na skalę szarości (lub inną opcję kolorów, jeśli nasz tekst jest kolorowy), uaktywniamy opcje Dithering (Symulowane) oraz Transparent Background (Przezroczyste tło). Ustawiamy Resolution (Rozdzielczość) na 300 dpi oraz uaktywniamy opcję Super-Sampling (Próbkowanie dokładne) i klikamy na OK. Po kilku sekundach obraz zostanie przekonwertowany na mapę bitową (patrz rysunek 11.14).

Rysunek 11.14. Zastosowanie polecenia Convert to Bitmap (Przekształć w mapę bitową) z aktywną opcją Transparent Background (Przezroczyste tło) umożliwia pikselizację wektorowego obiektu.

4. Ponieważ mapa bitowa jest wyselekcjonowana, wybieramy polecenie Gaussian (Gaussowskie) z menu Bitmaps > Blur (Mapy bitowe > Rozmazywanie). W oknie dialogowym przeciągamy suwak Radius (Promień) w prawo. Im większe przesunięcie, tym bardziej obraz będzie tracił na ostrości (patrz rysunek 11.15).

Rysunek 11.15. Narzędzie Gaussian Blur (Rozmywanie Gaussowskie) sprawia, że obraz staje się rozmyty. Im większe rozmycie, tym większa będzie utrata ostrości.

5. Powtarzamy proces dla każdego elementu tekstu, różnicując stopień rozmycia każdego słowa, co daje złudzenie, że niektóre słowa znajdują się na bliższym, a inne na dalszym planie. Samo pojęcie bliskości i oddali jest tutaj niezręczne, ponieważ tło, które znajduje się najdalej, będzie najostrzejsze! Poświęćmy trochę czasu, by zróżnicować poziom ostrości poszczególnych słów (patrz rysunek 11.16).

Rysunek 11.16. Efekt symulujący różną odległość słów uzyskać można modyfikując ustawienia polecenia Gaussian Blur (Rozmywanie Gaussowskie).

6. Ponieważ chcemy, by obraz wyglądał nieco ciemniej, rysujemy czarny prostokąt na całym rysunku i przy pomocy radialnego wypełnienia tonalnego nadajemy efekt przezroczystości. Prostokąt wypełniamy czarnym kolorem, klikając na czarnej próbce kolorów. Następnie uaktywniamy narzędzie Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość) i przeciągamy kursor od środka w kierunku krawędzi. Na pasku właściwości zmieniamy opcję Linear (Liniowa) na Radial (Radialna). Przeciągamy zewnętrzny węzeł kontrolny, by nastrój i cień odpowiadały naszym zamierzeniom (patrz rysunek 11.17).

Rysunek 11.17. Czarny prostokąt daje nastrojowe oświetlenie, kiedy dzięki narzędziu Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość) przekształcamy go w radialne wypełnienie tonalne..

7. Rozmieszczamy elementy tekstu z przodu lub z tyłu czarnego przezroczystego prostokąta, by oświetlić lub zacieniować tekst.

Rezultat można zobaczyć w kolorowej wkładce, można też odszukać go w katalogu \Chapt11\ na dołączonym CD-ROM-ie. Plik nosi nazwę blurry.cdr (2 334 kB). Wszystkie elementy w pliku zostały przekonwertowane na mapę bitową, z wyjątkiem ostatniego prostokąta, tego z przypisanym efektem soczewki. Rozmycie mapy bitowej oraz wykorzystanie opcji przezroczystego tła pozwala łatwo osiągnąć rezultaty, jakie inni graficy próbują uzyskać męcząc się z wielowarstwowymi mapami bitowymi w programach typu PhotoPaint lub Photoshop. Cóż! My, artyści wykorzystujący Corela, wiemy, jak tego dokonać, ale to jest nasza słodka tajemnica!

Rysunek 11.18. Stosując narzędzie Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość) można zmniejszyć intensywność tekstu i uczynić go bardziej subtelnym. Roleta Contour (Obrys) tworzy dodatkowe kształty, które można zacieniować wykorzystując odwrotne wypełnienie, przez co obiekt wydaje się być wiotkim, a jednocześnie ma błyszczący wygląd.

Omawiany styl mieści się w kategorii alternatywnego podejścia do projektowania. Tym razem zamiast zmniejszać akcent elementów tekstu poprzez ich rozmycie i obniżenie ostrości, czynimy je bardziej subtelnymi wykorzystując narzędzie Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość). Efekt podwójnego obrysu uzyskujemy stosując roletę Contour (Obrys). Poniżej podaję w jaki sposób można uczynić tekst przezroczystym:

1. Tym razem elementy tekstu w ogóle nie zostaną przekonwertowane na mapę bitową, dlatego w dowolnej chwili możemy poddać je edycji. Jednak ponieważ obrys zostanie zamrożony, nie będzie automatycznie poddany zmianom w przypadku zmiany pierwotnego kształtu. Co za tym idzie – nie będzie pasować do innych kształtów obrysu. Dlatego rozmieszczamy elementy w taki sposób, by niczego nie trzeba było póŸniej zmieniać. Importujemy (Ctrl+I) obraz tła i zmieniamy rozmiar tak, by mieścił się na stronie. Ponownie wykorzystałem obraz z Corel Masters 1 photo CD. Obraz był zbyt mały, więc narysowałem za nim duży, czarny prostokąt, tworząc w ten sposób margines, na który mógłbym nieco przesunąć mój tekst. Uaktywniamy narzędzie Text (Tekst) (w górnej części wykorzystałem czcionkę o nazwie Serb, a w dolnej Papyrus), wypełniamy neutralnym kolorem, na przykład jasnożółtym, bez obrysu (patrz rysunek 11.19).

Rysunek 11.19. Elementy tekstu ustawiamy na obrazie tła.

2. Selekcjonujemy jeden z dolnych elementów tekstu i kliknięciem wskazujemy narzędzie Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość). Przeciągamy kursor od miejsca, w którym nie chcemy przezroczystości. Punkty kontrolne znajdujące się na linii narzędzia Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość) decydują, gdzie wypełnienie jest nieprzezroczyste, a gdzie zanika. Punkty te można dowolnie przemieszczać uzyskując różne opcje przezroczystości (patrz rysunek 11.20).

Rysunek 11.20. Wykorzystując narzędzie Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość) można nadać tekstowi delikatny wygląd. Przesunięcie punktów kontrolnych zmienia miejsce, od którego tekst wygasa i blednie.

3. Przeciągamy kursor selekcjonując górne elementy tekstu i kopiujemy (Ctrl+C) je (kopia będzie nam potrzebna nieco póŸniej). Selekcjonujemy jeden z górnych elementów i rozwijamy roletę Contour (Obrys) (Ctrl+F9). Uaktywniamy opcję Outside (Na zewnątrz), zmieniamy Offset (Przesunięcie) na 0.75 mm, zmniejszamy ilość Steps (Kroki) na 1 i klikamy na Apply (Zastosuj). Powtarzamy cały proces w przypadku dwóch pozostałych elementów tekstu (patrz rysunek 11.21).

Rysunek 11.21. Roletę Contour (Obrys) wykorzystujemy do wygenerowania zestawu kształtów obrysu.

4. Przeciągamy kursor, selekcjonujemy wszystkie elementy tekstu i wybieramy polecenie Separate (Oddziel), a następnie Ungroup All (Rozdziel wszystkie grupy), znajdujące się w menu Arrange (Rozmieszczenie). Przeciągamy kursor i selekcjonujemy dwie krzywe, które tworzą każde słowo, a następnie łączymy je (Ctrl+L). Dzięki temu wewnętrzna krzywa zostanie wyrzucona z krzywej zewnętrznej, przez co powstanie jednolity kształt. Czynności te powtarzamy w przypadku pozostałych obiektów tekstu. Wklejamy (Ctrl+V) oryginalne obiekty tekstu i przesyłamy je pod spód (Shift+PgDn). Teraz mamy dwa zestawy kształtów, wewnętrzny oryginał oraz zewnętrzny, pusty w środku obrys (patrz rysunek 11.22).

Rysunek 11.22. Kształt obrysu łączymy z oryginałem uzyskując obiekt obrysu cechujący się wyciętym środkiem (na rysunku obrys ma czarny kolor). Oryginalne obiekty (szary kolor) mogą dzięki temu przeświecać.

5. Wszystkie obiekty wypełniamy tym samym bladożółtym kolorem bez obrysu. Selekcjonujemy jeden z zewnętrznych obrysów i przy pomocy narzędzia Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość) przeciągamy z góry w dół. Dzięki temu żółty kolor będzie blaknął u spodu. Czynność powtarzamy w przypadku wszystkich trzech elementów obrysu (patrz rysunek 11.23).

Rysunek 11.23. Narzędzie Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość) pozwala na przejście koloru wypełnienia z żółtego u góry na przezroczysty na spodzie.

6. Kształty wewnętrzne uzyskają dokładnie przeciwne wypełnienie. Selekcjonujemy wewnętrzny kształt i – wykorzystując narzędzie Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość) – przeciągamy kursor od dołu obiektu ku górze. Powtarzamy te czynności w przypadku pozostałych obiektów (patrz rysunek 11.24). I to już wszystko!

Końcowy rezultat można zobaczyć w kolorowej wkładce oraz otwierając plik o nazwie trans.cdr (500 kB), znajdujący się w katalogu \Chapt11\ na dołączonym CD-ROM-ie. Można wczytać plik i eksperymentować z ustawieniami narzędzia Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość) przesuwając punkty kontrolne i obserwując, w jaki sposób obraz się zmienia. W wersji 7 istniały problemy z wypełnieniem przezroczystością elementów w odwrotny sposób, ale w wersji CorelDRAW 8 zostały one usunięte. Jeśli napotkamy na problemy pracując z narzędziem Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość), najlepiej wyselekcjonować wypełnienie i kliknąć na przycisku Freeze (Zamrożenie), znajdującym się na pasku właściwości. Dzięki temu powinny zniknąć wszelkie anomalie dotyczące renderingu.

Rysunek 11.24. Ponownie wykorzystujemy narzędzie Interactive Transparency (Interakcyjna przezroczystość), tylko że tym razem odwracamy wygasanie koloru. Zaczynamy od przezroczystego, a kończymy na jednolitym.

W tym rozdziale kilkakrotnie wykorzystaliśmy efekt obrysu, tworząc dodatkowe obwiednie dla elementów tekstu. Wykorzystaliśmy również opcje przezroczystości, dodając teksturę i zmniejszając wizualne znacznie tekstu. Efekt rozmycia pomógł nam dodatkowo zmniejszyć ostrość tekstu. Wszystkie opisane techniki są bardzo pożyteczne i znajdują szersze zastosowanie.

W następnym rozdziale ponownie przyjrzymy się niestandardowym sposobom wykorzystania CorelDRAW, zarówno w świecie rzeczywistym, jak i w świecie sztuki alternatywnej. Gotowi na ból? Czeka nas wycieczka do salonu, gdzie można zrobić tatuaż!